dEUS - Pocket Revolution (2005)

Voor mij is dit de beste dEUS plaat. Ik vind hem over de gehele lijn uitstekend, terwijl ik bij de vorige(n) regelmatig gebruik maakte van de skip-knop. Een echte favoriete track heb ik niet, maar dat kan je ook als een compliment beschouwen.

Sun Ra is de beste track op dit album.

niets speciaals... écht niet. degelijke nummers, daar niet van, maar zeker niets speciaals. bevind zich in het overgrote peloton met ook oa coldplay, radiohead, nirvana en tool.

dEUS klinkt alsmaar internationaler, terwijl je bij 'Worst Case Scenario' vooral een Belgische sound hebt (Wat waarschijnlijk niet aan hen ligt, maar al de bands die er na kwamen en geinspireerd waren door dEUS). Ze evolueerden alsmaar, en op dit album blijft het maar doorgaan. Het is ook de dEUS plaat die het meeste moet groeien. Alweer zal ik de vergelijking nemen met hun op MuMe hoog aangeprezen debuutplaat. Vele liedjes gaan er heel makkelijk in, met gevolg dat je ze snel beu bent (al zal dat ook wel liggen aan de radio's die gek van dEUS zijn), een Suds & Soda en Via boeien me al lang niet meer. Terwijl ik hier nog altijd geen nummer beugeluisterd ben. Misschien wel het beste belgische album ooit.

Ah, eindelijk staat hij in de top 250, zo moet dat!:p

Bij Sun Ra op 3:18, die Nighttraaaaaaaaaaaaaiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiin..
Dat is precies Stef Kamil Carlens

Volgens mij is het hem ook gewoon, als ik me niet vergis

Die zingt ook mee op Sun Ra (nummer11) en Pocket Revolution (nummer7).

verklaar u nader, want de overigen die je noemt zijn toch niet echt doorsnee bandjes

coldplay hoeft volgens mij geen uitleg. De meest overschatte band, die in mijn ogen niets overtuigends heeft kunnen brengen, tenzij je het gezaag van zelfingenomen pipo chris martin innemend vindt..

Radiohead volgt in het rijtje, en heeft slechts twee goede albums gemaakt in mijn ogen (The Bends en OK Computer). De postmoderne crap van Kid A en Amnesiac doen me niets en het ronduit zwakke Hail to the thief steekt zeker niet uit boven de massa. Maw: een immens overschatte band.

In Tool zie ik eveneens geen boodschap, dit waarschijnlijk omdat het me allemaal een beetje te hard (en goedkoop) is. Puur een kwestie van smaak.

Nirvana vind ik nu eens geen fluit waard. De grunge in het algemeen vind ik de zwakste muziekstroming die er ooit in de geschiedenis van de muziek is geweest (misschien zelfs nog erger dan de disco of de jump), ik kan er werkelijk niet naar luisteren. Nirvana wordt zowat gezien als de peetvader hiervan (samen met de pumpkins en Pearl Jam - ook bands waar ik weinig goeds over te vertellen heb) en is in mijn ogen een overroepen band in het geheel (wat me eigenlijk het meest stoort. de band is niet zo belangrijk als sommigen hier afschilderen hoor).

dEUS zet ik in hetzelfde rijtje. Niets nieuws onder de zon in immens overroepen!
De cd's van hierboven opgesomde bands zijn 3 tot 3.5 sterren albums, met misschien eens een 4 hier en daar.. (en speciaal voor colplay een 2 hier en daar)

2 jaar na uitkomst is dit een cd die steeds nog gedraaid wordt in huize Xel. En niet alleen thuis, ook in de auto doet 'ie 't erg goed.

Wellicht staat het nog een beetje in de schaduw van z'n voorganger, maar deze cd heeft vooral z'n eigen geluid. Pas na veel luisterbeurten ontstond bij mij de waardering, maar die is er nu dan ook volledig.
7 days, 7 weeks is een ideaal nummer, Nothing really ends is een parel, Bad timing rockt totaal (rules!), Include me out... Ach en de rest is ook top!
Het rockt, het leeft, het scheurt, het ramt; geluidsmuren van jericho die niet om te schreeuwen zijn! Jazzy invloeden doen de rest....
Superlatieven komen te kort voor één van de beste bands van de wereld.

Ik heb dit album deze week weer eens een paar keer beluisterd want dat wil bij dEUS-albums nogal eens tot positieve verrassingen leiden. Zo ging ik In a bar under the sea ook ineens, na een jaartje niet draaien, geweldig meer waarderen dan daarvoor.

Bij dit album lukt dat nog steeds niet helemaal. Zeker, de eerste helft van Bad timing is fascinerend maar het duurt mij toch te lang. 7 days, 7 weeks is ouderwetse dEUS-kwaliteit en ook Pocket Revolution bezorgt me kippevel.
Maar verder, best lekkere muziek maar van dEUS, inderdaad één van de beste bands ter wereld, verwacht ik meer.

Over een maand of wat probeer ik het nog een keer en ondertussen wacht ik vol spanning op het volgende album.

Nothing really ends vind ik erg lekker, HEERLIJKE easylistening!

De Jagz Kooner remixes staat niet op dit album. Op geen enkele versie. Er is namelijk een aparte cd in 2007 verschenen onder de naam Pocket Revolution Burnt - The Jagz Kooner Excursions. Met iets gewijzigde albumhoes trouwens.
Nog geen definitieve 3,5 van mij overigens, kan enkel nog stijgen.

En dan lijkt het toch ineens te gebeuren:
Na bijna 2 jaar niet echt gepakt te worden door dit album, heb ik hem deze week toch nog maar eens in de auto-CD-speler gestopt en met dagelijks een kilometertje of 15 file tussen Den Haag en Amsterdam had ik ruim de tijd.

En het lijkt alsnog allemaal op z'n plek te vallen:
Bad timing was in eerste instantie het meest opvallend maar vind ik nu absoluut niet meer één van de hoogtepunten.
7 days daarentegen wel, evenals Stop-start nature.

Het middenstuk van het album, met If you don't get... , What we talk about en Include me out, vind ik niet typisch dEUS, maar na vele malen herbeluisteren toch eigenlijk wel heel erg lekker.

Absoluut hoogtepunt is echter het titelnummer. Schitterende tempowisselingen en met name bij het groepsgewijse hoge refrein zit ik weer ouderwets mee te brullen in de auto. Heerlijk nummer.

Het slotstuk mag er ook wezen met 2 mooie easy listenings.

Ik heb hem in één keer van 3,5 naar 4,5 verhoogd en daarmee zit ie gelukkig waar een dEUS-album thuis hoort.

Persoonlijk vind ik dit het beste album van dEUS. Gewoon, alles klinkt wel lekker, ik kan er lang naar luisteren. Erg fijn dus! Ook de cover is echt prachtig, vind ik. 4,5*

Wat een ongelofelijk sterke opener heeft dit album met Bad Timing. Met afstand 1 van de beste nummers van de afgelopen jaren!

Ik ben het gloeiend met jou eens

Niet dat ik dit een slechte plaat vind, lang niet, maar het verrassingseffect is volledig weg, en ik krijg het gevoel dat ik voor het eerst bij dEUS naar een herhalingsoefening zit te luisteren.

Ik vond The Ideal Crash van begin tot eind stukken boeiender, een plaat die bruist van de energie en de inventiviteit, wat ik hier echt wel een beetje mis. Bij deze plaat blijf ik toch wat op mijn honger zitten naar nieuwe invalshoeken...

Voor een volgend album hoop ik dat deze band me nog weet te verrassen, echt.

Ik had juist het idee dat dEUS een compleet nieuwe weg in was geslagen met dit album. Bepaald geen herhalingsoefening. Dit album is Heroine.

Na drie magistrale klassiekers (het charmante My Sister = My Clock even niet meegerekend) kon deze Pocket Revolution mijn verwachtingen toch niet helemaal inlossen. Natuurlijk is dit nog steeds erg goed en natuurlijk heb ik er al ontelbare keren naar geluisterd, maar het aantal dEUS-favorieten op deze plaat is toch beperkt bij mij: Bad Timing, Nothing Really Ends ... en dat is het zo'n beetje. Nummers als Include Me Out, Pocket Revolution en Cold Sun Of Circumstance zijn zeer goed, maar ik zou er toch geen plaatsje voor veil hebben op The Ideal Crash. Verder valt me toch ook op dat de rustige liedjes vaak akelig dicht aanleunen bij de meligheid: 7 Days, 7 weeks en The Real Sugar zijn zeker geen slechte songs, maar als ik iemand kennis wil laten maken met de melancholische kant van dEUS, zal ik ze toch deze niet laten horen.
Waar The Ideal Crash tekstueel nog "hors catégorie" was, zijn Barmans teksten op Pocket Revolution wat mij betreft ondermaats: What we talk about, Stop-Start Nature, of 'Only love is the real sugar' (Tom, wat dacht je in godsnaam toen je deze zin neerpende en er niet meteen een dikke streep doortrok?) ben ik niet gewoon van mijn favoriete groep.
Opener Bad Timing is dan wel weer één van mijn favoriete dEUS-tracks aller tijden. Ook het eerder verschenen Nothing Really Ends doet zijn best om de meubelen te redden, maar dit album schat ik toch lager in dan het vorige werk.
Als deze CD door een andere groep was vervaardigd, zou ik waarschijnlijk opteren voor 4,5*, maar ik hou het toch maar bij 4*.

mijn eerste kennismaking met dEUS 2 jaar terug en metten raak. later wel overtroffen door wcs en in a bar maar toch een must have voor de dEUS fans met als absolute hoogtepunten: bad timing, stop start nature en sun ra. 7 days 7 weeks vindt ik maar zwak. en voor de fans van de lange intro van bad timing check youtube eens: een filmpje van een optreden waar mauro de beginnoot 1 volle minuut volhoudt. En er komt een nieuwe cd van dEUS uit op 21 april en hij zal vantage point heten.

Een van de beste albums ter wereld. Het verbaast me dat het zo laag geklasseerd staat

het is in inderdaad zeer goed maar niet 1 van de beste ter wereld, smaken verschillen zeker?

Mja daar heb je wel gelijk in.Kwas wat TE optimistisch.
Blijft wel een goed album, toch wel een v/d beste van dEUS.

Vreemde uitspraak als je weet dat ze -tot nu toe- eigenlijk maar 4 albums gemaakt hebben (my sister=my clock even niet meegerekend).

Raar, ik heb na 3 uitstekende platen van deus (WCS, In A Bar en Ideal Crash) nooit deze beluisterd, het is er gewoonweg niet van gekomen en ik twijfel eerlijk gezgd een beetje, hoe zouden ze in godsnaam het torenhoge niveau van de vorige (Ideal Crash) bereiken?

Door het gas iets langer ingedrukt te houden en daardoor de kwaliteit van Ideal Crash te overtreffen.

Ik vind hem ook beter dan de vorige, zeker even goed als hun andere albums

Mijn allereerste dEUS plaat. Wat een plaat. Steengoed van begin tot eind. Overigens heb ik deze plaat ook in Antwerpen gekocht. Ik vind 'm stukken beter dan Ideal Crash. In a bar ... heb ik nog niet. Maar deze plaat is heel goed, staat in het rijtje net iets achter WCS.