dEUS - Pocket Revolution (2005)

Ik snap de kritiek op deze cd nooit zo goed. Elk nummer is prachtig. Geen enkel nummer zou ik skippen, wat bij hun andere albums wel het geval is. Wat mij betreft de beste, na The Ideal Crash.

Met de release van Vantage Point kampeert deze Pocket Revolution ook weer wat vaker in mijn CD-speler en om de één of andere reden ben ik hem ook wat meer gaan waarderen. Pocket Revolution is voor mij nog steeds een tikkeltje minder dan de rest van het oeuvre, maar toch is dit één van de paradepaardjes van mijn platencollectie. Mijn aanvankelijke bezwaren (tekstueel een pak minder, Barmans zoetgevooisde zang) zijn toch wat weggeëbt.
Openingstrack Bad Timing is, met dank aan Mauro's e-bow, één van mijn absolute dEUS-favorieten. De werkelijk meesterlijke opbouw van dit nummer zorgt telkens weer voor een onwaarschijnlijk intense luisterervaring. Nadat Barman "Everything is quiet, there in a pool of a light, I would have sworn that she had died, I'm telling you" declameert, hang ik al in de touwen. Hét absolute hoogtepunt van Pocket Revolution (Nothing Really Ends heb ik eigenlijk nooit als een nummer van dit album beschouwd, aangezien de single al van vier jaar ervoor dateert).
Single 7 Days, 7 Weeks vond ik in den beginne een erg fijn nummer, heel laid-back. In vergelijking met de magnifieke ballads die The Ideal Crash opluisteren valt de song wel wat magertjes uit. Niettemin vind ik dit zeker een sterk lied. En dat is misschien wel het probleem met Pocket Revolution: er staan veel "goede" nummers op, maar te weinig uitmuntende luisterstukjes.
Zo ook Stop-Start Nature, een funky song die me zeker bekoort, maar me nergens vervoert. Maar had een andere band dit vervaardigt, was ik er waarschijnlijk lyrisch over. De groep heeft met hun vorige werk bij mij een zodanig hoog verwachtingspatroon geschept dat ontgoocheling onvermijdelijk werd.
If you don't get what you want is een lekkere, rechtlijnige rocker. Zoals Tom Barman zelf aangaf, mist deze single uit 2004 wel wat diepgang om echt de tand des tijds te doorstaan.
What We Talk About, zowat de meest gecontesteerde song van deze Pocket Revolution, heeft inderdaad de nodige gebreken, maar is toch nog steeds een erg lekker nummer waar ik zorgeloos van kan genieten.
Include Me Out is een prachtige rustige, maar mist iets om écht door merg en been te gaan zoals The Magic Hour of Secret Hell dat doen. Toch één van de hoogtepunten.
Pocket Revolution, ook één van mijn favorieten sinds dag 1, is opgebouwd volgens het beproefde dEUS-concept. Ook de tekst vind ik prachtig.
Nightshopping, waar ik aanvankelijk helemaal wild van was, is opgebouwd rond een gitaarriff en kan dus niet terugvallen op de gelauwerde groeiformule van de band. De slagkracht van deze song is dan ook beperkt. Zolang ik dit nummer niet al te vaak moet horen, kan ik er best van genieten, maar een indigestie loert altijd om de hoek.
Cold Sun Of Circumstance is net als pakweg Stop-Start Nature en If You Don't Get What You Want een aangenaam nummer, maar niks magistraals.
The Real Sugar heeft zeker het nodige potentieel, maar wordt toch wat onderuit gehaald door de ridicule tekst die Barman erop gekleefd heeft. Jammer want muzikaal zit het met The Real Sugar zeker snor.
Sun Ra, dat live on-waar-schijn-lijk goed is, komt op plaat toch wat afstandelijk over. En dat is echt doodzonde. Het heeft héél erg lang geduurd vooraleer het kwartje viel bij deze song. Waar "Here comes, here comes, the night train" live zo ontzettend mooi ten berde wordt gebracht, mist de albumversie toch wat punch. Ook de eerste strofe mist op Pocket Revolution de nodige melancholie.
Nothing Really Ends, misschien wel het allermooiste dat dEUS ooit heeft opgenomen, misstaat op geen enkele plaat. Toch heb ik het nooit als een noodzakelijk onderdeel van Pocket Revolution ervaren.
Pocket Revolution is een sterke plaat waar een donkere schaduw rondhangt. Hij misstaat zeker niet in het oeuvre van deze supergroep. Maar de beste dEUS-plaat? Het klinkt bijna heiligschennis...

Op een of andere manier doet Nothing Really Ends me aan Hotel California denken, vooral dan het beginstukje Nog die dat gevoel ervaren?

Goeie recensie, Zandkuiken!
Maar even een vraagje: wat is een e-bow?

Dat is een apparaat die je kan gebruiken voor je gitaar. Je houdt m voor het element van een gitaar en door middel van het magnetische veld gaan de snaren trillen en blijft je snaar oneindig lang door klinken. Dat is anders dan bijvoorbeeld het gebruik van een plectrum.

Het vierde album is tot dan toe de meest toegankelijke van dEUS, waarbij het experiment steeds meer wordt vervangen door een songgerichte aanpak, wat op hun vorige CD al het geval was.
Verwacht daarom geen hapklare pop, want de songs moet je meerdere keren beluisteren om ze te kunnen waarderen, maar dan laten ze je niet meer los. Het is een collectie ijzersterke songs die getuigen van inventiviteit en veelzijdigheid, zowel in de lichtere (7 Days 7 Weeks, The Real Sugar) als in de hardere (Stop-Start Nature, Nightshopping) nummers. De eerder op singel uitgebrachte afsluiter "Nothing Really Ends" is een absolute parel en vind ik de beste dEUS-song ooit.

Het kwartje is bij mij ook zeer laat gevallen, maar nu kan 'Sun Ra' mij plots zo bekoren, man.Niet te doen, 't is echt een v/d beste van de plaat.

Zandkuiken omschrijft exact wat ik nu ook wilde opschrijven. Inderdaad, nu met Vantage Point heb ik deze weer meer draaibeurten gegeven, en hij blijkt me nu meer dan ooit te 'grijpen'. Gaaf. Wereldband.

Als sinds deze uitkwam vond ik hem geweldig, nooit begrepen waarom dit een mindere dEUS zou zijn. Klinkt als 1 geheel en varieert toch tegelijkertijd, goeie plaat dus.

Ook ik ben na Vantage Point meer dEUS in het algemeen gaan draaien. Dit album is zo goed. Soms twijfel ik of deze niet beter is dan The Ideal Crash.

Met het oog op het rippen van minstens 2 keer een cd van een uur elk, om in de vrachtwagen mee te nemen, ben ik héél het dEUS oeuvre aandachtig en kritisch aan het herbeluisteren en ik moet toegeven dat dit album, dat ik eerder ten onrechte als een half doorslagje van The Ideal Crash bestempelde véél meer is dan dat en alweer een flinke stap vooruit was in hun schitterende oeuvre.
Ik ga dit opwaarderen van 3.5 naar 4.5.

Een landje als België mag zich erg gelukkig achten om een band, of collectief (wat met de wisselende bezetting méér van toepassing is hier) als dEUS tot zijn onderdanen te hebben, dit is voor mij toch de meest inventieve band sinds The Beatles en U2.
En dan heb ik het over U2 toen die ontzettend relevant was, dus van 1980 tot circa 1993 met Zooropa.

Dat Barman en de zijnen nog lang mogen doorgaan en hun muzikale gekte geheel op ons mogen blijven loslaten!

Na lang zoeken heb ik deze dan eindelijk weten te vinden in de verzameling CD's van m'n broer (nee, 't gebeurt me niet nog een keer dat ik een CD koop die hij allang heeft ). Ik ben benieuwd...

Nu alleen The Ideal Crash nog. O ja, en Vantage Point ook nog een keertje

Na drie luisterbeurten begin ik op 4,0*. Inderdaad een erg toegankelijk album - Bad Timing en Nightshopping vielen me meteen op als twee toppers - en tot nu toe vind ik 'm beter dan het debuut. Aan In A Bar, Under The Sea kan 'ie voorlopig echter nog niet tippen.

hij wordt alsmaar beter geloof me , karl!
in het begin moest ik even wennen maar het -hoewel de critici er altijd kritiek op hebben gehad-is dit echt een topper.En aan dat lijstje van hoogtepunten mag je zeker 'Sun Ra' aan toevoegen!

Hij wordt inderdaad alleen maar beter; halfje erbij. Allemaal topnummers op deze plaat, alleen - grappig genoeg - bij Sun Ra is 't kwartje nog niet gevallen

Onlangs Sun Ra (her)ontdekt: wat een killer! Geschreven in pre-Pocket Revolutionbezetting, maar de song misstaat hier niet - zelfs perfecte overgang van Sun Ra naar Nothing Really Ends.
Ik hoor de nighttrain door het hele lied (en mijn hoofd) zoeven!

Toch opvallend dat Nightshopping hier zo ondergewaardeerd wordt. Ik heb deze vandaag weer eens opgezet en goddomme, wat is dat riffje toch vét. Voor mij met gemak de topper van dit album, al doet de rest er niet eens zo gek veel voor onder.

In het geheel een erg zwakke plaat.

Waarom?

Zo'n beetje om dezelfde redenen die ik hier schreef bij de uitspraak, 'arty-farty verpakking zonder inhoud'.

Maar misschien verander ik ooit wel eens van gedacht. Maar als ik Barman zo hoor over The Architect (waar hij naar eigen zeggen over zingt omdat dat woord zo lekker klinkt) dan bevestigt dat zo'n beetje wat ik bedoel.

Pocket Revolution klinkt lekker, net als de opvolger Vantage Point, maar het raakt me voor geen meter.

Ik vind Vantage Point anders véél anders klinken. Je moet nog maar eens luisteren
Iets als Sun Ra, Bad Timing, Cold Sun of Circumstance vind je écht niet op Vantage Point..

Ik bedoel ook niet dat ie hetzelfde klinkt, maar dat ze wat mij betreft in hetzelfde bedje ziek zijn.

Bij Vantage Point heb ik het daarom al wat sneller opgegeven. Pocket Revolution heb ik zeker even vaak gespeeld als de voorgangers, maar het mist de bezieling die daarin wel te vinden is.

Misschien moet ik 'm nog duizend keer spelen voor 'het kwartje valt' (zoals dat hier gezegd wordt), maar dan hoeft het voor mij ook niet meer. Hoewel ik een geduldige mens ben heb ik wel wat beters te doen (lees: te beluisteren).

Maar hij blijft gewoon in mijn collectie zitten. Zo nu en dan speel ik dat ding nog wel eens, zonder enige verwachting. Maar aangenaam verrassen doet het me nooit.

Oke, ja, ik ben ook geen fan van Vantage Point en oke, ja, ik hoor ook wel dat dEUS de interessante deuntjes in de jaren negentig heeft achtergelaten voor toegankelijker dingen... Hier en daar zitten zeker symptomatische dingen die op VP érg sterk terugkomen (akkoord Kronos), maar er wringt iets bij mij wanneer ik VP en Pocket Revolution over dezelfde muzikale kam zou scheren. Ik hoor op deze plaat écht nog wel creativiteit, ik kan bijvoorbeeld volledig in Sun Ra of Nothing Really Ends duiken. Het geheel Pocket Revolution klinkt zoveel overtuigender dan het geheel Vantage Point.

De air van een artiest aan 'geen inhoud' en 'erg slecht' plakken is trouwens nogal bedenkelijk.

Ik weet niet. Wel of niet toevallig klopt het voor mijn gevoel wel. Een persoonlijkheid met minder inhoud zal in zijn werk ook minder inhoud kunnen steken.

Vantage Point vind ik helemaal niks. Klinkt leuk dacht ik in het begin. En da's een goed begin. Maar als het daar dan bij blijft...

Maar hier gaat het dus over Pocket Revolution. Die heb ik veel vaker beluisterd. Aandachtig, achteloos, thuis, in de auto. Stuk voor stuk goeie liedjes die goed klinken. Maar zoals ik al schreef, het raakt me allemaal niet.

Meer valt daar voor mij niet over te zeggen, dus laat ik het hier maar bij laten.





Edit: na gisteren aandachtig te beluisteren heb ik 'm nu nog eens op de achtergrond spelen. Klinkt nu wel best aangenaam moet ik bekennen. Gezellig is een beter woord.

opnieuw een onwijs sterk album van onze Belgische vrienden

Hier staan een aantal hele toffe nummers op,en vind het hun beste album tot nu toe.

Zoals ik al schreef ben ik ongeacht het mij niet echt raakte blijven spelen en de afgelopen maand zelfs wat vaker sinds de gezelligheid van het album me was opgevallen. Niet alle nummers vind ik goed, maar het is een lang album dat nog lang genoeg blijft als ik de wat ondermaatse songs ertussenuit programmeer. Maar echt nodig is dat niet, want slecht zijn ze zeker niet. Op tien zou ik Pocket Revolution nu met een 7.5 waarderen.

In vergelijking met het puntige en pakkende Vantage Point lijkt Pocket Revolution een behoorlijk zware plaat. Maar zwaar is niet het goede woord, een beetje schemerig misschien. En ondanks dat het een zware en lange bevalling was klinkt Pocket Revolution behoorlijk coherent. Een stuk constanter ook dan Vantage Point, die het eigenlijk moet hebben van enkele onmiskenbare hoogtepunten.

ik vind dit album van dEUS de beste die er is !
heele goeie nummers . verdiend 5 .

Het grote probleem van de muziek van dEUS is het over-explosieve karakter ervan. Het lijkt erop dat de groep niets beter weet dan steeds op het einde van een nummer uit hun dak te gaan. Dan stel ik me de vraag: waar is dat nu voor nodig? Het subtiele maakt plaats voor easy rocknummers zoals elke luisteraar ze kan voorspellen.
Dan mag Barman zich al de god van België voelen, enige verfijndheid kan hij wel gebruiken.