The Band - The Band (1969)

Kan nog steeds niet "Whispering Pines" horen zonder tranen in mijn ogen te krijgen - na al die keren dit album gehoord te hebben.

Een monument voor Richard Manuel én snel!

Ik ga de DVD-versie maar ee keer kopen. Heb hem bij de FreeRecordShop ergens achter verstopt zodat niemand anders hem koopt.

Die Daan toch

Je moet toch wat over hebben voor zeldzame DVD's.

Een paar dagen geleden cd gekocht voor 7,99 euro.Inmiddels al een aantal malen beluisterd en hij wordt naar mijn mening steeds beter. Ze zijn op deze cd zo goed bezig dat ze je weten je te hypnotiseren van begin tot eind. Ik waande mezelf in een paradijs van 19 nummers lang muziekgeweld die op zijn zachts gezegd indrukwekkend was.

Ik geef deze cd een dik verdiende 5 sterren.

Nou, Daan - muziekgeweld zou ik het niet echt noemen (daar stel ik mij andere klanken bij voor - b.v. Slayer of The Jesus Lizard)

Wat je schreef van een muzikaal paradijs - zo voel ik het ook aan. 't Is toch zulke mooie, sympathieke en met prachtige melancholie doortrokken muziek.

Ik probeer me nu al jaren adequaat uit te drukken over de gevoelens die bij mij los komen wanneer ik naar die eerste twee platen luister van The Band, maar het lukt me dus helemaal niet

Tja dit is toch ook een geweldige plaat van een geweldige BAND!!
The Night They Drove Old Dixie Down, Up on Cripple Creek

Een cd van topklasse (vooral de geremasterde versie met de extra tracks). Vijf muzikanten, drie topzangers met elk een eigen stijl; Levon Helm maakt zich kwaad in The Night they drove Old Dixie Down, Richard Manuel klonk gejaagd in King Harvest, Rick Danko heeft soul in Unfaithful Servant. Voeg daarbij het fijne kale gitaarwerk en de composities van Robbie Robertson en de magistrale toetsen van Garth Hudson.
Dit was een enorm invloedrijke plaat; vanuit de hippiebeweging was er (Beatles, Byrds, Dylan) ineens een zucht naar simpeler, aardser muziek. Dit album gaf hierin de richting aan. Bovendien is het tijdloos; als het morgen zou verschijnen zou het meteen worden gepromoveerd tot Americana-klassieker!

De wereld is ook wat muziek betreft vaak onterecht verdeeld:
1577 stemmen voor Radiohead, en 64 voor dit meesterwerk .
Muziek kan niet boeiender en mooier; het enige wat je hoeft te doen is onbevooroordeeld je oren 'openen' en genieten.

Bawimeko 's opmerking

onderschrijf ik volledig; tijdloze topplaat.
Zou eigenlijk een top 10 positie verdienen, maar ex equo's kunnen hier niet.

Je kent the Band niet?
Kijk hier maar eens naar:
dixie

cripple creek

Damn, dat ik dit nu pas ontdek. Stiekum altijd wel geweten dat dit muziek voor mij is, maar nooit de moeite genomen om het te luisteren. Vakkundig in elkaar gezette liedjes en een snufje melancholie hier en daar, een genot om naar te luisteren. Zal dit veel vaker moeten draaien om het album een beetje te bevatten, dan hoor ik dit, dan weer dat, prachtig hoor

Oh, en Up on Cripple Creek:

Prachtig kijkje achter de schermen : de Band oefent in de studio/ schuur van Robbie Robertson in Woodstock.

King Harvest

Beter laat dan nooit Friek, The Band is ook een topper. Check ook Music from Big Pink eens, die minstens zo goed als deze.

Check ook The Last Waltz friek.

Die ook uiteraard.

Nou, heb alweer genoeg tips, thanks Shangri-la en Kos

The Band. Leuke dinges tussen maar ik kan er toch niet te lang en te vaak naar luisteren. Ik word er ongeduldig van. Niet 100% mijn ding dus. 3*

Dit terwijl De Band nogal wat invloed heeft gehad over de Beatles, vooral George was erg van ze gecharmeerd. Ze hoorden in '68 erg bij de 'roots-music-stroming (Byrds-Sweetheart of the Rodeo, Beatles White Album)...
En die laatste twee tracks (Unfaithful Servant, King Harvest) zijn twee enorme meesterwerken op zich, leg 'ns uit waarom je daar ongeduldig van wordt?

Jah, je hoort wel dat George er wel wat van lustte. maar geore solo is ook niet 100% mijn ding.

ongeduldig... jah misschien geen goed gekozen woord. Ik bedoel gewoon dat ik er niet een heel album van kan luisteren in een keer. De muziek gaat niet echt vooruit. Geen echte climaxen. Moeilijk te beluisteren vind ik.

Begrijp me niet verkeerd, er zijn zeker nummers die ik echt wel goed vind. Alleen zijn het er iets te weinig.

.....zegt hij over een album zonder zwak moment, maar ja dat vind ik dan weer.
Gewoon vaker luisteren, of het misschien is het nog te vroeg voor je.

mja... ik ken de band al wel een paar jaar en heb deze cd ongeveer een jaar geleden gekocht. Heb ze ook vaak op video live aan het werk gezien. Toch spreeken ze mij niet echt aan. Nog niet, misschien....

Bon, ik zal het dan nog maar eens beluisteren.

Afgelopen weekend heb ik deze plaat (eindelijk) eens aangeschaft. Typisch zo'n plaat die al jaren op mijn "toch nog eens een keer aanschaffen-lijstje" staat.

Eerlijk gezegd was ik bij de eerste luisterbeurt niet echt onder de indruk. Op het eerste gehoor klonk het allemaal wat vlak in de oren. Alleen "The Night They Drove Old Dixie Down" bleef hangen.

Inmiddels ben ik een stuk of 6 luisterbeurten verder en .... kan niet anders concluderen dan dat dit een geweldige plaat is: het hoempa-geluid op Rag Mama Rag, het hysterische orgeltje op When You Awake, de soul van King Harvest ..... Topplaat!

Mooie muziek, met een paar highlights zoals Rag Mama Rag en Look Out Cleveland.
Ik vind het eerlijke muziek geen pretenties en commercie, lekkere combinatie van cajun, pop, folk en blues.

Zeer geslaagd! 5*

Ik kocht deze plaat toen ik 12 was, waarom weet ik niet meer. Want naast het geweld van Deep Purple en Led Zeppelin was dit duidelijk heel anders.
King Harvest was en is nog steeds een van mijn favorieten. Het is mede door zijn ouderdom maar nog meer door zijn kwaliteit een van de platen die stevig in mijn muzikale onderbewuste verankerd is.
Het is dat amalgaan aan stijlen dat zo vol overtuiging wordt gespeeld.

Wat King Harvest betreft, ik denk dat voor mij hier de basis is gelegd voor het New Orleans geluid dat later Little Feat zo aantrekkelijk maakte.

Old fart, bedankt voor dat leuke filmpje!!

Droomdebuut van The Band.Wat een ongelofelijke aparte plaat is dit.Een groep die het zoekt in alle mogelijke genre's,dit nog perfect kan uitvoeren ook, en een totaal eigen sound weet neer te zetten.
Het zijn de stemmen,de hechtheid,het musiceren en de zonder uitzondering sterke nummers die het zo magisch maken.
Het is een mix van R&B,Blues,Soul ,Rock,Country en Folk.De meeste nummers zijn geschreven door gitarist Robbie Robertson.
Deze zoekt het regelmatig in de geschiedenis van Amerika,en zo worden het echte verhalen die mooi en soepel inelkaar over lopen.
Vraag een leek of hij of zij wel eens van The Band hebben gehoord en meestal krijg je een verbaasde uitdrukking en vervolgens een nooit van gehoord antwoord.
Echt doorslaande succesen had The Band niet in Europa.(misschien toch iets te Amerikaans)
Er zijn weinig bands geweest die zo origineel klonken als The Band.
Dit is misschien wel hun beste plaat, al zijn Music From The Big Pink en Stagefright ook niet te versmaden.

Geweldige plaat inderdaad! Voor mij het schoolvoorbeeld van een groep muzikanten op de absolute top van hun kunnen. Kracht in subtieliteit en het nummer heeft gewoon een ontzettende groove.

Opnieuw een geweldig album van The Band. Misschien zelfs beter dan Music From Big Pink, gezien daar wel een paar zeurderige nummers op stonden (met name Lonesome Suzie). Daartegenover staat dan weer dat er niet zo'n klassieker op staat als The Weight of Chest Fever, maar toch zijn The Night They Drove Old Dixie Down, When You Awake, Up on Cripple Creek, Look Out Cleveland, Jawbone en King Harvest (Has Surely Come) van een werelds niveau. Dat is al de helft van het album, dus ja, die 4,5* lijkt me meer dan verdiend

Prachtige plaat van The Band, die i.m.o ook zijn aparte positie binnen de geschiedenis van die groep verleend als Deja Vu bij CSNY (ook qua hoes ). Sterke, coherente en goed gespeelde nummers, waar telkens weer de sfeer goed word neer gezet..

Als ik de hoesfoto zie moet ik onwillekeurig denken aan The Muppets. Daarin kwam af en toe zo'n Hill Billie band met mondharp en "fluitfles", lange baarden zuids accent.

Hoewel er weinig nummers op staan die ik niet tot mijn favorieten reken, springen er wel een aantal uit;
Across the great devide
The night they drove old dixie down
Up on cripple creek
en zeer zeker...Whispering Pines..wat een gedragen ballad, dat maakt van Michael Bolton een vlo die in de zee piest.

Wat mij betreft hadden de outtakes er niet bij gehoeven. Maakt m.i de cd onnodig lang waardoor de spanning eraf gaat. Leuk voor de liefhebber, maar voegt i.m.o niets toe aan de nummers die al op dit album stonden.
Met outtakes zou het 4* zijn, aangezien die hier niet bij vermeld staan, ga ik uit van de natuurlijke kracht van dit album dus 4,5*

Wát een plaat is dit! Ik had 'm een tijdje niet geluisterd, maar hij heeft zijn weg weer gevonden naar mijn CD-spelertje en het is een waar feest voor het oor. Als je hier niet spontaan gelukkig van wordt, waar dan wel van?


De outtakes staan er wat mij betreft ook meer op om het schijfje vol te krijgen, dan om daadwerkelijk wat toe te voegen. Het is wel leuk om eens een keertje te luisteren, maar over het algemeen skip ik ze altijd.