The Band - The Band (1969)

Dat is juist weer het typische, ik houd beslist niet van Dylan, heb het wel geprobeerd, maar heb daar he-le-maal niets mee. In tegenstelling tot deze muziek die ik echt super vind. Die zanger heeft ook een geweldige stem.

Best vreemd dat zoiets als dit album niet in de top-250 staat, vooral omdat ze erg invloedrijk zijn geweest om muziek weer terug naar de basis te brengen.

Ik ben ook een enorme prog liefhebber, maar ben de laatste weken meer in de stemming voor dit soort makkelijk te beluisteren muziek. En toch ook weer niet eenvoudig, vooral vanwege de vele gebruikte stijlen erin.

Welke van de drie zangers bedoel je?
Ik deel je verbazing over het feit dat dit album niet in de top 250 staat!
Misschien omdat dit album (en The Band zelf) niet enorm bekend zijn in dit kikkerlandje. Dit terwijl eind jaren '60 dit één van de invloedrijkste bands was. Vooral George Harrison was een groot fan en is het idee van Let it Be deels gebaseerd op de 'back-to-basics'-gedachte.
Vooral ten tijde van dit album was de 'formule' van The Band op z'n best; vijf herkenbare en getalenteerde musici, in staat tot 'twee' bezettingen waarin Levon Helm door kon schuiven naar mandoline en Richard Manuel achter de drums plaatsnam. Ook hadden ze een kleine blazerssectie met producer John Simon,n Garth Hudson en Rick Danko.

Er is mij niet eentje negatief uitgesprongen, ik vind alle 3 de zangstemmen erg goed.

Prachtige hoes trouwens ook die de nostalgie van deze muziek ook goed weergeeft.

Die stemmen zijn uniek , ook samen . Er zit ongemerkt heel veel soul in . Richard Manuel kan zo voor een zwarte soulzanger doorgaan . Rick Danko heeft een geweldige snik en Levon Helm heeft dat lekkere '' Southern'' knauwige stemgeluid . Echt heel eigen en uniek .

Ik vind dat The Band echt veel meer eer moet krijgen dan nu het geval is . The Last Waltz als album werd ook in Nederland een groot succes , maar dat kwam ook door de all-stars bezetting .
The Band is vooral bij musici populair en gelukkig bij veel MM deelnemers . Mensen met smaak !

Het nummer Jawbone heeft een melodielijn die ik al eens eerder gehoord heb.

Waarvan of waar weet ik niet, maar heb dat nummer eerder gehoord.

De binnenkant van het boekje vind ik ook erg mooi, dat ze in een houten hut (big pink wellicht) zijn met alle bandleden die bij hun instrument zitten. Zo echt, mooi en puur is de muziek op dit album ook.

Dit mag niemand gemist hebben eigenlijk een plaat als dit, krijg je geen spijt van zeker weten.

Vandaag in de bus gevallen, maar ik had al een stem geplaatst. Over hun muzikale aanpak en de invloed daarvan is al genoeg gezegd. Vaak wordt dit als hun beste album gezien, maar ik vind toch hun debuut nog net iets sterker. Het songmateriaal is daar net wat beter herkenbaar. Nummers als 'Jawbone' en 'The Unfaithful Servant' vind ik erg sterk, maar ze blijven na afloop niet door mijn hoofd zingen.

Wel ietwat apart dat Robbie Robertson, met afstand de belangrijkste componist op deze plaat, zo'n relatief kleine rol vervult (al heb ik eens gelezen dat hij niet zoveel vertrouwen in z'n eigen stem had, al scheen hij wel aangemoedigd te worden).

Ik vind 'm overtuigender dan Big Pink . Het sprankelt wat meer en het is gerijpter . Maar het debuut is zonder meer ook een grootste plaat .
Met prima vocalisten als Helm , Danko en Manuel aan boord , was het voor Robertson wellicht geen must om te zingen . De anderen konden zijn geschreven nummers uitstekend vertalen .
Robbie is ook geen al te beste vocalist , bleek vooral nadien . Als gitarist vind ik 'm wel ok .

Ik vind deze en het debuut ongeveer even sterk (kocht ze tegelijkertijd), gevarieerd en tijdloos met prima vocalen en dito songs.
Opmerkelijk dat zowat alle albums uit die periode (eind jaren '60) die ik blindelings kocht heel goed meevallen (nu ook Flying Burrito Brothers).

Dat is wel zo, inderdaad. Robertson heeft denk ik niet zo'n groot ego dat hij alles zelf wil zingen. Hij lijkt meer in het belang van de song te denken, en dat siert hem. In die tijd zijn veel bands aan egospelletjes kapot gegaan (hoewel The Band later ook ruzie kreeg vanwege de rechten).

Niet om de bekende weetjes na te praten, maar wat mij zo aantrekt aan The Band is hoe zij zich met zoveel respect door verschillende traditionele stijlen manoeuvreren. Zij doen dat ogenschijnlijk simpel, maar duidelijk is dat het echt vakwerk is, maar zonder onnodige poespas. Je hoort gewoon dat The Band doen wat zij zelf graag willen, en dat ze dit met de rest van de wereld willen delen. Hun ziel en zaligheid zit in de muziek.

Het is alsof zij een brug slaan tussen plattelandsmuziek en de muziek van de grote stad (andere artiesten hadden dit natuurlijk ook al eerder gedaan).

The Band had natuurlijk de luxe dat zij in Woodstock hun eigen huis annex studio hadden . Weg van alle drukte en commotie . Het is ook inderdaad vakwerk en Robertson kwam met zeer uiteenlopende teksten . Vooral de Amerikaanse geschiedenis had zijn voorkeur , verhalend en eigenzinnig .
Alle leden waren in staat om meerdere instrumenten te bespelen ( Manuel en Helm drumde bijv afwisselend , als de song daarom vroeg , terwijl Danko net zo makkelijk een viool ter hand nam .)
Later werd de sfeer inderdaad grimmiger . Later het rechtenprobleem ( Levon Helm moet weinig meer van Robertson hebben tegenwoordig .) maar het vele touren en het toenemende gebruik van drugs en drank bij een aantal Bandleden , deed Robertson besluiten om de stekker eruit te trekken .

Naar aanleiding van een vraag van bikkel2 bij Robbie Robertson:

Heb deze er maar weer eens tegenaan gegooid en dit kan mij maar niet bekoren. Het zit muzikaal gezien allemaal goed in elkaar, maar maakt geen enkel gevoel bij me los. En als het dat al doet is het ergernis. Zoals het hoempapa gehalte van het openingsnummer en het 'gejodel' aan het eind van 'Up on cripple creek'. Not my cup of tea dus. En na zoveel luisterbeurten mag ik daar ook weleens een stem aanplakken.

Da's klare taal . En dit is de klassieker van The Band . Dan zal je al de andere albums waarschijnlijk ook wel niet te pruimen vinden . Ik vind het een erg lage beoordeling , maar het is nu eenmaal jou beleving .

Ja jammer idd, het is juist een erg mooi puur en basic album. Hij beviel mij gelijk al goed bij de eerste luisterbeurt, maar ik zat dan ook al in een soort van Texas of southern rock roes, en dat scheelt ook weer.

Misschien later nog eens proberen als de tijd voor jou er een keertje rijp voor is, maar misschien word het ook wel nooit je ding, dat kan natuurlijk ook nog.

Ik ben bang voor het laatste. Sowieso weinig met dat hele zuidelijke gebeuren en folk en country gaan er bij mij ook zelden in. Geef mij maar wat stevigers.

Ik had ook nooit iets met folk en/of country, net als jaren 60 muziek, maar ben van beide muziek soorten echt in de ban geweest en draai het nog veelvuldig. Ik kan zo Inferno van Motorhead draaien, om daarna deze op te zetten en er net zo van te genieten, om daarna weer een elecktronisch album van Tangerine Dream op te zetten. Gewoon de hokjes laten varen waar je denkt bij te horen en iedere plaat afzonderlijk beluisteren helpt dan ook behoorlijk.

Toen ik een jaar of 15 was hield ik alleen maar van metal, maar vond Abba stiekem ook best mooi, maar daar kwam je toen niet voor uit omdat dat niet stoer was bij je kameraadjes. Gelukkig weet ik nu wel beter.

Ik heb destijds deze cd gekocht maar hoe vaker ik hem luister, hoe meer deze cd me gaat vervelen! Tegenwoordig kan ik hem niet meer opzetten!!! Snel van deze cd afkomen!!!!!!

Destijds als in: 1969?

Ja echt wel!!! Ik ben tenslotten uit 1993
Nee ongeveer 3 jaar geleden!!!

Een classic album dat thuis hoort in elke muziek collectie

Onzin.

Als je van een ander genre houd, hoort deze natuurlijk niet in die collectie thuis.

Inderdaad, en zo speciaal vind ik de plaat helemaal niet.
Iedereen zijn eigen idee daar over natuurlijk.
Heb de eerste 2(deze dus ook) overigens wel.

Ik vind hem wel speciaal.

In de tijd dat de Bietels hoogtij vierden en vooral ook van het progressieve geneuzel, was er vooral behoefte aan eenvoud en weer terug naar de basis.

Dat is met dit album perfect gelukt. Door de eenvoud en eerlijkheid en de sfeer die het bij mij bovenhaalt, en als je ook nog eens bedenkt dat deze uit 1969 komt alweer, vind ik het beslist niet gedateerd en vooral tijdloos klinken.

Super album die eigenlijk in iedere muziek collectie thuishoort.

Spreek je jezelf wel mee tegen

Ik leerde dit kennen door mijn vader, en ben erg onder de indruk. Ik ga het album zo maar weer eens uit zijn cd kast stelen
stem volgt!

Vanavond om 21.25 uur op Ned 3.

Ik ken dit album helemaal nog niet. Blijkt het een 'classic' te zijn. Dan moet deze dus ook beluisterd worden. Bij de docu kan je classic wel met een korreltje zout nemen, want de helft van de albums zijn geen 'echte' classics. Dat maakt het natuurlijk niet minder interessant.

Vind een album als deze ook meer een cult-classic.

? Dat valt toch wel mee?

Quizvraag: moet een 'Classic Album" een "millionseller'' zijn?

Dit album is gewoon niet zo enorm verkocht indertijd, maar had enorm veel invloed op de musici die de Band volgden (en dat waren niet de minste; o.a. George Harrison, maar ook Clapton en Dylan).

In die zin is het wel degelijk een ''classic''; na ruim veertig jaar klinkt de plaat nog steeds origineel en blijkt weer het enorme talent van The Band en tegelijkertijd de tragiek (de dood van Richard Manuel, Rick Danko zag er ten tijde van deze docu al niet goed uit en overleed in 1999, Robertson en Levon Helm kunnen elkaar nog steeds niet luchten of zien).

Ik moet het misschien een beetje toe lichten. Ik heb het nu ook over echte klassiekers, zoal The Doors of Electric Ladyland. Dat zijn hele grote albums. Als je naar deze of Primal Scream kijkt spreek je ook over klassiekers, dus het valt wel mee. Maar deze albums zijn toch van een veel mindere invloed dan The Doors. Het zijn natuurlijk wel klassiekers, maar toch veel minder. Ik had verwacht dat ze echt voor de grote albums gingen met de docu.
Ik vind het nog steeds wel interesasant hoor. Het is ook leuk om iets te horen over een album waar je niet zoveel van weet. De 'grote' albums zijn natuurlijk al genoeg besproken.