Depeche Mode - Violator (1990)

Dat stukje over dat de draagbare cd speler in 1990 nog niet bestond, moet ik zeker maar met een korreltje zout nemen.

Nou het bestond wel, maar het was geen pretje om naar te luitsteren omdat de CD bij elk klein schokje versprong. Skip-protection was er nog niet, dus een echt alternatief voor de walkman was er anno 1990 niet. OK?

Het was inderdaad een ramp in de beginperiode.
Dat klepje vloog de hele tijd open, ik gebruikte de walkman ook meer.

Dit is het eerste Depeche Mode album dat ik leer kennen.

En eigenlijk is dat erg laat, omdat ik al lang op de hoogte ben van de grote naam die Depeche Mode heeft in mijn favoriete muzikale genres en subgenres.

Van DM kende ik altijd maar 2 nummers. Het geweldige Enjoy The Silence (uiteraard) maar ook Just Can't Get Enough, wat ik nog altijd een draak van een plaat vind. Dit contrast vind ik erg groot en op een of andere manier hield het me altijd tegen om me er meer in te verdiepen.

Violator staat volgens mij wel bekend als het beste werk van DM, en ben hier dan ook mee begonnen.
Elke track apart gewaardeerd, kom ik exact uit op 4*.

Bij de favoriete tracks gestemd op Blue Dress en Clean. Enjoy The Silence is wel het beste nummer, maar toch al de gedoodverfde favoriet.

De nummers op dit album bevestigen dat het vrolijke feestnummer Just Can't Get Enough niet het niveau is, maar waarschijnlijk een uitschieter. Het geheel is meer Enjoy The Silence.
Meeslepend en spannend ipv irritant en poppy.

Fantastisch album!! Altijd al een zwak gehad voor deze band, die wonderlijk maar geen vaste grond onder de voeten kreeg in nederland, terwijl ze in andere landen die waardering wel kregen.

Het album is van begin tot het eind raak, zonder je het weet is het allemaal voorbij. Enjoy the silence het beste nummer???? Voor mij niet hoor Clean en policy of truth geven mij dat net ietjes extra's aan een song met geweldige goede teksten zeg
World in my eyes en Halo zijn ook juweeltjes

Clean is voor mij ook het beste nummer van dit album; gevolgd door Personal Jesus.

De allerbeste van Depeche Mode. Geen enkel zwak nummer en constante kwaliteit. Dit niveau hebben ze helaas nooit meer gehaald. Gelukkig is The Singles 86-98 een mooie collectie voor het betere werk van deze heren.

Geweldig album zelfs de instrumentale intermezzo's zijn de moeite waard. De invloed van dit album op de hedendaagse bandjes is groot. Persoonlijk vind ik Policy of truth het beste nummer, ontdekt via het alternative classics radio station van mijn kabelaanbieder.

Clean is geniaal inderdaad Voor mij ook samen met Enjoy the Silence.

Ik heb eigenlijk maar heel weinig met Depeche Mode, maar Personal Jesus is toch eigenlijk wel een geweldig nummer. Vreemd.

Ik zie niet in waarom dat vreemd is? Ik heb eigenlijk niks met Pink Floyd, maar vind Money geweldig.. zo raar is dat niet toch?

Je staat in ieder geval open voor de muziek waar je niks aan vindt, en misschien opent het je ogen uiteindelijk toch om meer te gaan luisteren. Bij werkt dat in ieder geval wel zo. Het kwartje moet soms gewoon effe vallen, al duurt dat even.

Dat is toch wel apart. Zowel Money als Personal Jesus zijn toch niet echt anders dan de desbetreffende albums waar ze op staan. Zou zeggen dat als je die nummers geweldig vindt, je de rest van die albums dan ook wel moet kunnen waarderen.

Lol, ik heb nieuws voor je, want ik blijf stug doorluisteren naar PF en ik begin enigszins de albums (waar Money op staat dus onder andere) te waarderen. Dus wat je zegt klopt uiteindelijk wel in dit geval.
Maar soms is een nummer compleet anders van wat de rest van het album brengt, dus die vlieger gaat echt niet altijd op.

Klopt, maar dat laatste is bij hier toch niet echt het geval. Maar ik zal het vast ook wel hebben bij artiesten. Soms heb je aan één nummer gewoon genoeg.

Toevallig ben ik onlangs tot de conclusie gekomen dat Personal Jesus (hoe lekker het nummer ook klinkt) eigenlijk een beetje buiten de boot valt op dit album, omdat het de gelaagdheid en de onheilspellende sound van de synths van de rest van het album mist. En stiekem geldt dat ook een beetje voor Enjoy the Silence. Beide nummers zijn daardoor in mijn ogen wat toegankelijker en dat kan verklaren waarom juist dit de succesvolste singles zijn geweest.
Zo gek vind ik het dan ook niet als iemand alleen van Personal Jesus houdt.

Ik vind Money en Personal Jesus eigenlijk allebei juist wel anders dan de albums waar ze opstaan...

Vind je dat? Bij Money kan ik me nog wel iets voorstellen maar DM toch eigenlijk niet. Het is een typisch DM product van de begin jaren 90. Wellicht had deze qua sfeer nog beter op Songs of Faith kunnen staan maar ook op Violator komt deze goed tot zijn recht.

Ik vind Enjoy anders aardig gelaagd met die gitaarpartijen en drums/percussie er onder.

Toch vallen er in Enjoy the Silence en Personal Jesus minder mooie subtiliteiten te ontdekken dan in de andere nummers. Maar dat is slechts mijn ervaring. Ze zijn ook wat minder 'donker' vind ik en juist dat vind ik zo mooi aan Violator. Ook dat heeft weer invloed op de toegankelijkheid van de nummers.

Overigens moet dit niet opgevat worden als kritiek op Enjoy the Silence, want het blijft mijn favoriete nummer aller tijden. Al besef ik wel dat ik dat eens goed moet overdenken... (oei, wat een pijnlijke conclusie!)

Blijft toch echt een fantastische new wave-klassieker. Nooit gedacht dat ik deze plaat zoveel zou draaien. Ook bonustracks "Dangerous", "Merphisto" en "Kaleid" springen ertussen uit.

Verhoging van 4.5* naar 5*; elk nummer is een voltreffer en met Enjoy the silence en waiting for the night staan twee van de beste nummers aller tijden op dit album. Samen met architecture & morality mijn favoriete Synthpopalbum!

Clean is toch ook een mooie afsluiter?

Clean is inderdaad een zeer mooie afsluiter; doet haast al een beetje aan songs of faith & devotion denken.

Volgens mij is hier een bericht tussenuit gehaald.

Orgineel bij in de Deluxe-uitvoering met dvd/cd in stereogeluid Mijn 2de DM-Schijf na Songs of faith and devotion. De enige 2 albums dat ik ook maar ken van hen dus ik heb nog wat koop-en luisterwerk te doen. Deze is natuurlijk gwn heerlijk. Al van bij het openingsnummer voel je deze Violater je hele lijf binnedringen. Ga nog niet te veel impressies opschrijven want Ernie had enkel een gekopieerde versie die 4-5maand geleden een paar keer opgelegen heeft en die zich al vrij direct naar een 4* had getrokken. Wie weet wat een paar draaibeurten met koptelefoon met het juiste geluid niet teweeg brengt...

Klassieker in het genre electronische muziek. 'Enjoy The Silence' is hemels en verslavend. Bij tijd en wijlen een beklemmende plaat, die je grijpt.

Het hoogtepunt van hun hele carrière, en naar m'n gevoel nooit meer echt evenaart.
Dit is uiteraard m'n persoonlijke mening, en al wat hierna nog volgt is ook wel van prima kwaliteit, maar dit album steekt er met kop en schouders bovenuit.
De opvolger was toen destijds wel even wennen voor mij.

Goh, dat verbaast me. Ik vind de opvolger qua stijl juist erg goed aansluiten op Violator. Diezelfde stemmige sfeer, alleen een stukje rauwer. Het verschil tussen Music for the Masses en Violator vind ik groter. MftM klinkt namelijk een stuk toegankelijker en luchtiger.

Dat Violator het hoogtepunt uit hun carrière is ben ik wel met je eens.

Ik bedoelde daar eigenlijk qua uiterlijk mee, en dan vooral Dave. Hier wat uitgebreider aan bod.




Mooi zo!

Één van de meest constante en kwalitatief hoogstaande Depeche mode albums.punt