Kate Bush - Hounds of Love (1985)

I put this moment....here

Ik was al langere tijd fan van de eerste kant van dit album, maar de b-kant heeft wat langer geduurd om me volledig te grijpen. Dat kwam denk ik vooral doordat ik er niet echt op voorbereid was. Ik had de eerste paar keren dat ik het album hoorde geen idee dat dit tweede deel een conceptalbum moest voorstellen, en als je dan denkt "gewoon even" een lekker plaatje op te zetten, wordt je halverwege toch wel iets heel anders voorgeschoteld.

Maar na nog wat aandachtigere luisterbeurten kan ik nu eindelijk zeggen dat het kwartje is gevallen, en ik nu ook zeer onder de indruk ben van The Ninth Wave. Zo cinematisch, angstaanjagend, experimenteel, volgens mij is er geen andere plaat zoals deze.
Met als hoogtepunt voor mij Jig Of Life: ik waan me dan echt even in die dansscène van Titanic (sowieso toepasselijk gezien het thema), maar dan meer als een nachtmerrie. Alsof je wordt meegesleurd in een dansende menigte waaruit je niet kan ontsnappen, terwijl je ook nog achternagezeten wordt door je toekomstige zelf. Soms maakt dit nummer me ontzettend vrolijk, en op andere momenten klinkt het meer als een danse macabre. Hoe dan ook heeft Kate Bush mij fan gemaakt van Ierse muziek, want samen met The Dreaming's Night of the Swallow zou dit zomaar mijn favoriete nummer van haar kunnen zijn.

Ik benoemde net al de droomachtige kwaliteit van deze suite, want wat deze nummers zo goed doen is het oproepen van dat gevoel tussen slaap en wakker zijn, door de manier waarop er gespeeld wordt met verschillende stemmen en geluiden. Het gefluister "wake up" laat me soms, zeker met koptelefoon, echt doen opspringen. Op andere momenten zak je weer diep weg in de droom, om dan opeens ergens op de achtergrond een meeuw te horen en weer enigszins bij bewustzijn te raken.
Er zijn eigenlijk te veel details om te noemen, maar elke keer ontdek ik toch weer nieuwe dingen die wederom bevestigen wat een kunstenaar Kate Bush is. Bijv. de mompelende en bijna onverstaanbare manier van zingen in Watching You Without Me, terwijl ze zegt "you don't hear what I'm saying, do you?", omdat ze tegelijkertijd onderkoeld raakt en hallucineert dat ze een geest is...
Een best wel beangstigende tweede helft dus, voor een album dat begint als een soort greatest hits plaat. Niet zo raar dus als dit voor een onwetende luisteraar wat wennen is. Gelukkig zitten er ook genoeg levendige en opgewekte momenten tussen. En als de boodschap eenmaal binnenkomt, is het het echt waard. Nogmaals, ik ken geen ander album dat zo cinematisch en eigenzinnig is. Ik durf dan ook best wel te zeggen dat dit behoort tot de beste albums die ooit gemaakt zijn.

Goed album ! Luisterde het altijd al, maar sinds Stranger Things ( mijn beste serie ooit tot nu toe ) heeft hier nog een extra dimensie aangegeven ! Al moet ik eerlijk zeggen dat zowel het tijdperk waarin de serie zich afspeelt, en de muziek die ze gebruiken wel echt goed gedaan is.

4,5 ster voor mij.

De originele vinyl ligt op de platenspeler. Kan me eigenlijk niet herinneren dat ik deze ooit heb gedraaid, de plaat waarschijnlijk ooit goedkoop aan kunnen schaffen, maar ziet er piekfijn uit.
In 1985 is deze muziek totaal aan mij voorbij gegaan, terwijl ik de eerste platen van deze ras artieste wel kon waarderen. Maar waarschijnlijk teveel gekoppeld aan de jaren en die waren passé in de jaren 80. Heb daarna wel bijna alles op cd aangeschaft, maar vreemd genoeg is deze plaat nooit bij mij in mijn vizier gekomen. Misschien de hoes, die wel erg normaal is.
In ieder geval, een serie op Netflix kan ineens veel veranderen. Het nadeel is dan wel dat je soms direct bepaalde beelden ziet als je een nummer hoort en dat is bij het prachtige 'Running up the hill' zonder meer het geval. Ik moet wel zeggen dat het vinyl wat minder 'blikkerig' klinkt, ik waardeer dat oude vinyl steeds meer. Van kant 1 ken ik enkel het al eerder genoemde 'Running up the hill' en Cloudbusting. Maar ben ook positief verrast door bijvoorbeeld 'Mother Stands For Comfort' , wat een mooi nummer en dat ontdek ik pas 39 jaar later.....
De tweede kant is voor mij niet zo bekend, maar bijzonder fraai. Dat deze plaat zo hoog staat in de top 250 op MM is dan ook niet voor niks. Nog veel te ontdekken uit die jaren 80, die ik toch heel intensief heb gevolgd, maar achteraf toch redelijk selectief.

Het finale album van Kate Bush. Hierna verschenen er nog wel enkele werken, maar de impact en de magie waren er niet meer. De concertreeks van een jaar of tien geleden deden nog wat nagloeien, maar uiteindelijk heeft de echte carrière van Kate Bush nog geen tien jaar geduurd.

Maar wat voor een tien jaar. Ze kwam als de spookheks van Brontë, en verdween als de toverdochter van Sutherland. En alles daartussenin was magisch. Een kortstondige maar heftig vurige passie die flirte met de popmuziek.

Helaas voor het publiek, gelukkig voor haarzelf, was ze niet te vermurwen tot live-concerten na haar eerste tour. Niet iedere goede muzikant hoeft maar zichzelf te promoten op een podium. De muziek moet genoeg zijn.
En dat is in dit geval wel zo.

Bijzonder aan het magistrale titelnummer vind ik ondee andere dat je Kate op een gegeven moment ‘yolo’ kan horen zingen.

Het stukje van ‘yeah yo yeah yo yolo’.

Kun je er wel in horen volgens mij.

Nou heeft Kate dat er natuurlijk nooit met die intentie in verwerkt voor er weer iemand opduikt om mij te komen vertellen dat ie dat denkt.

Over het algemeen ook niet echt geïnteresseerd in wat een ander denkt trouwens.

En passend binnen de thematiek van het nummer is het naar mijn idee dus wel waar Kate de luisteraar feitelijk smeekt om haar te verlossen van iets met de kanttekening dat zij zelf geen enkel benul heeft van wat werkelijk goed voor haar zou zijn terwijl de tijd voorbij raast en jeugdigheid gestaag je leven verlaat.

Yolo dus.

Tijd een angstwekkend iets soms.

Maar ik ben nou eenmaal een onverbeterlijke bangeschijterd dus doe liever niets.

Mama appelsap.

Waarom hoor ik dit album nu pas voor het eerst.

dat weet je zelf het beste lijkt mij

Ben niet zo kapot van deze plaat in zijn geheel maar Running up that hill behoort tot de beste singles van de eighties.

Wat moet het heerlijk zijn om dit album voor de allereerste keer te kunnen horen

Ook weer waar. Dit is absoluut het mooiste album dat ik dit jaar voor het eerst hoorde.

Nóg mooier dan Moon Music?

Dit is een absoluut Masterpiece !

Heerlijk om eens keihard op te zetten tijdens de winterwende. Eigenlijk nooit echt goed naar deze plaat geluisterd, op de twee grote hits na dan. Kant B is echter (ook) geweldig. Met behulp van o.a. synths, bouzouki en doedelzakken wordt een unieke sound gemanifesteerd. Ik lees in de kleine lettertje op de hoes dat voor 'Waking the Witch' zelfs de helikopter uit 'The Wall' van Pink Floyd is geleend!

Eindelijk eens er toe gekomen deze klassieker meerdere speelbeurten te geven. En ik kan het enthousiasme hier beamen. De singles waren me al bekend, maar de b-side vind ik zeker zo goed.
Echter valt het me wel op dat niemand zich stoort aan de productie van dit album. Zoals ik begrepen heeft, heeft Kate Bush dit zelf voor haar rekening genomen en in haar eigen 'studio'? Opgenomen? Dit verklaart natuurlijk het een en het ander. Je kan dit beschouwen als een artistieke keuze die het ruwe karakter versterkt, maar al te vaak hoor ik oversturing en ongebalanceerde instrumenten waardoor vele details verloren gaan en al zeker in bepaalde frequentiezones. Persoonlijk stoort me dit wel. Ik vraag me af of een opgekuiste versie, zonder het te gelikt te maken, dit album geen eer zou aandoen.

remcodurez:

Er is een Hounds Of Love - 2018 Remaster (deze ter voorbeeld) waar ik nu naar aan het luisteren ben (via Apple Music). Misschien een opgekuiste versie voor jou om eens te beluisteren en te vergelijken ? Of bedoelde je dat niet.

Dat ze het zelf produceerde, wil nog niet zeggen dat ze zelf alle knoppen bediende. Want ik lees in de notes dat er een hele kudde engineers bij betrokken is geweest. Producers plannen, coördineren en begeleiden het technische en artistieke proces en letten daarnaast op het budget. Velen schuiven zelf de knoppen heen en weer, maar anderen weer totaal niet.

Dat gezegd hebbende, stoort het geluid mij totaal niet. Sterker nog, het herbergt zoveel details die ik juist koester. Zoals het zachtjes doorbrekende gitaargeronk dat de backing vocals in The Big Sky ondersteunt. Of de bijgeluidjes die bij de zang er in de 'kleine' passages lijn ingeslopen. In zowel Cloudbusting als Watching You Without Me vormt dat een mooi contrast met de wat killere synthorkestratie. Die laatste is sowieso een parel met al die bijgeluidjes (let op de dromerige bas bijvoorbeeld) en andere effectjes in wat verder een vrij simpele, nergens toeleidende ballad is.

Ik zie eigenlijk ook niet zo goed wat er mis zou moeten zijn met de opname. Soms is het wat (running up that hill bijvoorbeeld ) volgepropt en klinkt het wat gecomprimeerd, maar dat zal een keuze zijn geweest.

Ik stoor me eerlijk gezegd ook aan de productie. Briljante songs maar het geluid... Running Up That Hill en The Big Sky hebben er het meeste last van. Alsof niet alles even helder in de mix zit.

Dat herken ik ook, maar Remco stelt dat de opnames zelf niet goed zouden zijn.

Ik doelde ook meer op de productie en de mix dan de opnames.
Al moet ik zeggen dat ik er gisteren minder last van had toen ik met mijn Sennheiser hoofdtelefoon naar de 2018 remaster luisterde. Maar toch, toen ik erna een ander album opzette was het weer alsof ik boven water kwam.

Aan al de Kate Bush albums is met grote toewijding en kennis van zaken gewerkt. dat begon al bij
'The Kick Inside', haar weergaloze debuutalbum.

Zeker op de latere albums gebeurt er veel en kan het als druk en chaotisch overkomen (met name The Dreaming en The Sensual World zijn erg 'vol' ) maar al haar albums zijn stuk voor stuk groeibriljanten. Gecomponeerd en vormgegeven door een vrouw met een enorm groot talent (wellicht de belangrijkste Engelse vrouw in de moderne muziek van de laatste 50 jaar) en liefde voor muziek.
Zij hoort naar mijn idee echt in het illustere rijtje bijzondere musici als Peter Gabriel, Midge Ure, Bryan Ferry, -en de helaas veel te vroeg overleden Mark Hollis- die hun werk zeer serieus nemen, wars zijn van commercie en de tijd (soms vele jaren lang) nemen om met uitgebalanceerde tijdloze albums voor de dag te komen

Kate Bush is zelf ook altijd kritisch geweest en gebleven op haar muzikale uitingen, dat blijkt ook wel door het uitbrengen van The Directors Cut, waarop ze songs van enkele albums opnieuw geproduceerd heeft en ook uit het feit dat ze in 2018 haar complete oeuvre geremasterd heeft en in twee schitterende box sets heeft uitgebracht. Eind vorig jaar heeft ze in een BBC interview aangegeven dat ze weer zin heeft om nieuwe muziek te maken. I'm holding my breath in anticipation

Terug naar The Hounds of Love, dit bijzondere album met twee totaal verschillende kanten is in mijn oren een van de belangrijkste albums uit de jaren tachtig.

Oh echt? Ik heb atijd gedacht dat die remastered box sets vooral voor de bankrekening van de niet meer zo actieve artiesten en hun platenmaatschappijen interessant zijn. Maar dat zal dan wel niet; Ze is tenslotte "wars van commercie" zoals je al aangeeft.

Zo'n twee jaar geleden toen ik een nieuwe draaitafel aan ging schaffen nam ik als testalbum o.m. een van de albums mee uit de remastered box II (ik meen Red Shoes), ik was heel benieuwd. Destijds had ik die box vrij goedkoop kunnen aanschaffen. Kort door de bocht, die remaster was een enorme tegenvaller: flets en weinig dynamiek. Dit album zit ook in die box en ik heb tevens de originele uitvoering - zal ze binnenkort eens vergelijken.

Overigens schafte ik die box aan vanwege Red Shoes; de originele versies daarvan is een echt collector item.

A propos "kritisch op haar eigen werk": doe de lakmoestest en vergelijk de oudere versie van haar werk met die op Director's Cut. We zijn benieuwd

Oh wat een fijn cynisme weer hier…..
Ik denk dat we ons geen zorgen hoeven te maken over de bankrekening van La Bush.

Toen zij in in 2014 een tiendelige concert reeks aankondigde in de Hammersmith Apollo in Londen, na jarenlange stilte wat betreft concerten, was de animo zo groot dat het een 22-delige reeks werd die in 15 minuten was uitverkocht. Veel grote namen onder haar collega's (o.a. Bowie) bezochten een concert en waren lyrisch over het optreden.

The Red Shoes is zeker een heel bijzonder album met enkele voltreffers in de tracklist.

A propos "kritisch op haar eigen werk": doe de lakmoestest en vergelijk de oudere versie van haar werk met die op Director's Cut. We zijn benieuwd …….

Ik kan die lakmoestest wel doen en daar een mening over ventileren, maar dan nog kan La Bush haar herziening beschouwen als kritisch op haar eigen werk.

En voor de liefhebbers van de soort: in de nieuwe Uncut een coverartikel Over Kate Bush, met 'The Lost Interview".

Of je kan ook soms ook wat kritischer tegen de zaken aankijken en eigen waarheden in vraag stellen. Zonder elk argument direct te cancellen.
Overigens, fijn voor Bowie dat hij destijds nog een leuke avond beleefd heeft, al zie ik niet in wat dit argument toevoegt.

ik weet dat jij dat niet inziet. waarvan acte.

Da's OHK (Oud-hollandse kullekoek). Ik kan me vergissen, maar ik dacht dat het Sting was die ooit zei dat als je als artiest een nummer had geschreven en opgenomen, je publiek de bepalende criticus was (hij ging zelfs zo ver te stellen dat "het nummer dan eigenlijk niet meer van hem was"). Als artiest kan je heel tevreden zijn met een hernieuwde uitvoering, als je publiek het niet 'koopt' - m.n in die andere zin van het woord, staat je als artiest alleen met je 'goede' bedoelingen.

D'r zijn genoeg artiesten bij wie bepaalde nummers zowat de strot uitkomen, maar die ze toch spelen, omdat het publiek die verwacht.

Mij zegt het helemaal niets dat een artiest een album hoog (of laag) heeft zitten: het is uitgebracht en het publiek oordeelt. Verder is het een bekend fenomeen dat een artiest zijn laatste album het mooist vindt. En een re-do levert vaak weinig nieuws/nieuwe inzichten op.

Quote:
"Mij zegt het helemaal niets dat een artiest een album hoog (of laag) heeft zitten: het is uitgebracht en het publiek oordeelt. Verder is het een bekend fenomeen dat een artiest zijn laatste album het mooist vindt. En een re-do levert vaak weinig nieuws/nieuwe inzichten op. "

Dit is met alle respect dus ook OHK - om maar om even in jouw terminologie te verblijven-….

Iemand met een uiterst gevarieerd oeuvre als Bowie vond zeker niet altijd zijn laatste album het beste.
Nu hij alweer bijna 10 jaar het tijdelijke voor het eeuwige heeft verwisseld maakt de Bowie Estate er een sport van om al zijn werk op diverse manieren en op diverse momenten weer goed onder de aandacht te brengen. Het is vooral heel veel koren met een klein beetje kaf, maar het is onmogelijk om universeel één album als topstuk te bestempelen omdat daar zoveel verschillende meningen bestaan.

Verder staat het iedere schrijver, componist of schilder (of wat voor soort creationair dan ook) vrij om een door hem/haar geproduceerd product (boek, album, schilderij) te verfijnen, vernieuwen , herschrijven en / of aan te vullen.

Hoe lyrisch zijn veel mede MM gebruikers niet over al de -terecht gewaardeerde- remixen die Steven Wilson heeft toegepast op heel veel bekende albums (o.a een groot deel van het werk van Jethro Tull).

En hoeveel schilderijen heeft Van Gogh niet geschilderd voor hij zijn favoriete zonnenbloemen doek had?

Het product zelf blijft creatief bezit van de maker en zeker niet van het publiek, dat hoeft het enkel maar te waarderen of te verafschuwen bij het lezen-zien-bekijken.

Vandaar ook dat veel grote namen in de laatste twee decennia hun auteursrechten van de door hen gecreëerde muziek hebben verkocht aan een "nieuwe" eigenaar. Het is een bekend gegeven dat Paul McCartney op enig moment spijt kreeg dat Michael Jackson de rechten van al zijn Beatles songs had gekocht en hij zette alles in het werk om die terug te kunnen kopen.

Met andere woorden, over al hetgeen hierboven is beschreven lopen de meningen uiteen. Dat kan en dat mag, we leven -nog- in een vrije wereld.

En ja, dus ook Kate Bush kan en mag haar eigen werk herzien en uit wat ik in de vele mooie interviews met haar heb gelezen doet ze het ook vooral voor zichzelf, omdat zij zich zelf stoorde aan bepaalde delen.