Kate Bush - Hounds of Love (1985)

Het is een feit dat muzikanten later verbeterpunten zien. Maar aan de impact van een plaat moet je niet teveel sleutelen. Ik denk dat mijn kennismaking met Running Up That Hill samenvalt met de eerste keer dat ik die clip zag. Alles klopte gewoon. Door aan de productie te rommelen neem je ook een stukje magie weg. Kate Bush was hier in topvorm, ook Don’t Give Up met Peter Gabriel komt ongeveer uit dezelfde tijd. Het dromerige van Kate Bush ebt weg, daarvoor komt volwassen realiteit in de plaats. The Dreaming was de angst voor de toekomst, Hounds Of Love is de toekomst.

De beoordeling van een productie/mix is vaak net zo subjectief als de beoordeling van een album an sich, en zeker niet minder interessant. Mij was een verkeerde afstelling niet opgevallen en ga er de volgende luisterbeurt eens op letten. Wat me wel opviel was de magnifieke 'wall of sound', in de bombastische stukken, met andere woorden; het geheel van het geluid dat over je wordt uitgestort. (De term gebruik ik hier expres omdat de meningen over Phil Spector zo uiteenlopen. Van zijn wall of sound ben ik dan weer niet zo'n fan).

Ik ben benieuwd hoe je de eerste keer geluisterd hebt, via streaming/cd/lp?

In mijn geval is het de lp en dat heeft meestal mijn voorkeur, zeker bij bombastische muziek, omdat de ervaring leert dat dat minder een onsamenhangende brei wordt dan digitaal, helmaal als er strijkinstrumenten in het spel zijn.

Overigens zijn er ook albums/muziek die beter klinken op cd dan op lp. Ik weet niet genoeg van de techniek om dit allemaal te duiden. Maar weet wel dat het een oordeel/luisterervaring soms best kan beïnvloeden.

En om de al dan niet kapitalistische Kate Bush het voordeel van de twijfel te geven, wie weet kan zo'n remaster - naast een nieuwe verkooppoging - iets te maken hebben met het 'digitaalvriendelijk' maken van het album. Aangezien de digitale afspeelmogelijkheden van nu niet bestonden toen het album uitkwam.

Roxy6 in dit draadje ging het over de productie/geluid van dit album en op dat punt was jouw post weinig relevant; zoals wel vaker had ik er beter aan gedaan niet op jouw post te reageren.

Ik zal de 2 verschillende versies (origineel en remaster) op vinyl beluisteren en mijn mening vervolgens geven.

Verder, we dwalen af:
Je roert een aantal zaken aan die niet echt samenhangen met het besprokene en lijkt niet te beseffen dat de positie van Kate Bush (en ook die van David Bowie) uitzonderlijk is. In de 'gewone muziekwereld' is de situatie als volgt:

Een artiest (band) schrijft, componeert en neemt een song of album op. De platenmaatschappij bepaalt wat (welke songs), hoe (vorm - cd/lp/cassette), waar (Europa/VS/etc), wanneer (simultaan of gespreid) een album uitkomt. Er zijn afdoende voorbeelden te geven over verschillende vormen (hoezen, songs etc) van een album in Europa vs US vs Japan.

Er zijn ook voldoende voorbeelden van bands die helemaal niet tevreden waren over releases (inhoud) van verzamelaars. Een platenmaatschappij bepaalt ook of een re-release zinvol (commercieel) is. De artiest heeft daar weinig in te brengen. Soms neemt de platenmaatschappij zelf het initiatief tot een re-master; in marketing wordt dat gezien als de koe uitmelken (Engels: bleeding the cow)
Kate Bush heeft een bevoorrechte positie in deze.

Het oorspronkelijke intellectuele eigendom berust bij de artiest/maker, tenzij deze de rechten heeft verkocht, of de rechten heeft ondergebracht bij een maatschappij die vervolgens weer is over genomen door een derde.

De rechtenproblematiek is een uiterst complex onderwerp, waarop je je echt moet inlezen om te begrijpen wat er speelt. Hier vind je nuttige info:

The Music Biz Academy: Music Promotion & Music Business Help - musicbizacademy.com

Daar vind je bijv - artikel uit 2009- over rechten, meer specifiek traditional vs net profit:

The basic idea is that any net profits will be split - usually 50-50 - between the artist and the record label, after ALL expenses connected with the artist's records have been deducted by (and reimbursed to) the label from record sales income.
Compare this with the traditional record deal, where the artist is paid on a royalty basis, with a typical artist royalty in the range of 12 to 15% (of the retail price) but sometimes higher (especially for more established artists).
Ten years ago, out of every ten indie record deals I negotiated, only one or two were Net Profit Deals. Today it's more like six or seven out of every ten, at least.

Mjuman, we zijn het in ieder geval eens dat de positie van Kate Bush en Bowie uitzonderlijk is.

remcodurez
Ik heb het even nagekeken. Kate Bush produceerde eigenlijk al heel lang haar albums. In ieder geval al van Never for ever.

Afgelopen weekend beide versies op lp gedraaid - remaster en origineel - en het eerste dat opviel bij de originele versie was dat het een typische jaren80-productie is - vol, heftig (van 0 naar 100 in 4 seconden), accent op drums - alsof opperketelaar Collins (In the Air) actief was; kortom met name in de volle nummers veel compressie en drums en keyboards die overal bovenuit kwamen, weinig nuance en diepte. ALSOF IEMAND OP CAPS LOCK HEEFT GEDRUKT! De minder 'volle' (minder instrumenten) nummers klinken dan het best.

Eigenlijk wel vermoeiend om naar te luisteren. Dan de re-master: zang meer naar voren gemixt, stuk prettiger om te luisteren, iets meer definitie. Misschien in de toekomst deze versie prefereren

Ik heb beide versies op vinyl en ik luister liever naar de remaster. Vond die hele serie toen sowieso erg prettig om naar te luisteren. Heb veel dan ook vervangen (Hounds of Love heb ik ook origineel nog), en eigenlijk doe ik dat zelden. Maar luisterplezier doet ook wat met de mens. En uiteraard: het is en blijft persoonlijke voorkeur en smaak.

Hallo zeg! Wat een waanzinnige plaat is dit! Nooit de moeite genomen om het geheel tot mij te nemen; enkel de welbekende hits (waar ik nooit genoeg van krijgen) maar wat een vet album zeg.

In Waking The Witch klinkt onmiskenbaar het kenmerkende psychedelische en experimentele geluid van Pink Floyd door; David Gillmour was een vriend van de familie Bush en er verantwoordelijk voor dat Kate in de jaren zeventig een platencontract kreeg bij EMI. De helikopter heeft ze geleend van Pink Floyds The Wall. De vriendelijke stemmen aan het begin van de track zijn van haar eigen familie. "You must wake up!" is van de acteur Robbie Coltrane.
De tekst, begeleid door ambient piano, kerkklokgelui..., is schitterend: gotisch romantisch (Red red roses, Blackbird) tot angstaanjagend (Damn you woman!). Het lied gaat over een vrouw die verdacht wordt van hekserij en in het water geworpen (de waterproef). De vrouw blijft niet drijven, maar verdrinkt en begint door zuurstofgebrek te hallucineren. Stemmen proberen haar wakker te krijgen. Een demonische stem (de Spaanse Inquisitie) buldert: "What say you, good people!?" waarop het volk scandeert: "Guilty, Guilty, Guilty!" Het nummer verzinnebeeldt de angst voor vrouwelijke macht.

Angst vormt de rode draad in Kate's meest evocatieve, theatrale album. Ze slaat op de vlucht voor de hongerige tanden van de liefde in Hounds Of Love: afraid of what might be. In Mother Stands For Comfort heeft ze iets misdaan, maar ze weet dat haar moeder haar hoe dan ook zal beschermen: Mother will hide the murderer.
Under Ice is de meest onheilspellende track van het album en maakt deel uit van de Ninth Wave Suite: dreigende strijkers, Bush' spookachtige stem.. Verdrinkingsangst: trying to get out of the cold water.
In een radio-interview uit 1992 legde Bush uit dat ze met Running Up That Hill heeft willen zeggen dat een man en vrouw elkaar eigenlijk niet kunnen begrijpen, omdat we man en vrouw zijn. Maar stel nou dat we van geslacht zouden kunnen wisselen door een deal met God te sluiten, "dan denk ik dat we allebei erg verrast zouden zijn", aldus Bush.

Een queer-knipoog zit ook in mijn favoriete track op de plaat: Cloudbusting, als daar ineens de regel opduikt: Your son's coming out. Al kan het ook gewoon een non-sequitur zijn of terugslaan op de zin daarvoor: Like the Sun coming out en betekenen: Kijk, jouw zon komt tevoorschijn haha...
Het liedje én videoclip zijn gebaseerd op A Book Of Dreams (1973) van Peter Reich. Peter is de zoon van Wilhem Reich, de controversiële psychoanalyticus die geloofde dat orgasmes een helende kracht konden zijn en in 1936 de term 'Seksuele Revolutie' bedacht; volgens Reich zou seksuele bevrijding leiden tot een vreedzamere samenleving.
De helende kracht van seks bezingt La Bush nog subliem in haar cover van Marvin Gaye's Sexual Healing

Mijn lievelingsalbum van mijn favoriete heksje, Keetje Bos.

Mooi informatief stuk, punkassbee!

Welbeschouwd, ben ik 'The Dreaming' afgehaakt. Ik trok en trek die plaat niet. En toen kwam 'Hounds Of Love'. Inmiddels was ik gaan studeren en had minder geld. We tapeten ons rot in die jaren. Als iemand een populaire plaat had, dan ging die snel rond. Zo ook deze. Door de singles was ik wel degelijk weer geïnteresseerd geraakt. 'Running Up That Hill', 'Cloudbusting' en 'The Big Sky' zijn nummers die in geen collectie mogen ontbreken.

Toen kwam kant twee en was ik er wel klaar mee. Voor de hits had ik de Greatest Hits cd. Ergens in e tijd, ik denk jaren 00, kwam een heruitgave uit met een hoop extra's en toen die mid price stond heb ik hem toch gekocht. Het eindresultaat was ook 20 of meer jaren later niet veranderd. Hounds Of Love verdween in de kast, om er niet meer uit te komen.

Onlangs hoorde ik in de sportschool een afgrijselijke beat mix van 'Running Up The Hill', dat een paar jaar terug opnieuw een grote hit hit werd. Daardoor trok ik na thuiskomst de cd uit de kast. (Wie iets bewaart, heeft iets.) Ik werd door kant één van de eigenlijke LP, zeg maar, weggeblazen, maar kant 2? Het beviel iets beter, maar ik kan er gewoon niet veel mee. Ook 40 jaar later is er nog niet heel veel veranderd.

Ik lees na zoveel jaar mijn eigen recensie terug en blijf erbij dat dit mijn allermooiste CD is, die ik inmiddels vier keer heb. Inmiddels is mijn verzameling gegroeid tot zo'n 35.000 cd's. Ik hou niet van streamen.

En ik heb Kate live gezien in 2014. Daar deed ze "The Ninth Wave" geheel (Act 2 op "Before the Dawn"). Ik heb gejankt als een sluis hond.

Kate Bush maakt met het experimentele The Dreaming een zware popplaat waarmee ze de duistere randjes van de dan heersende donkere postpunk opzoekt. Dat dit niet door haar liefhebbers gewaardeerd wordt, blijkt wel als de The Dreaming singles minimaal opgepakt worden. Het is bijzonder dat platenlabel EMI de zangeres vrij spel geeft en deze uitdaging met haar aangaat. Zo produceert ze The Dreaming helemaal zelf, maar is het vertrouwen in haar zodanig gekrenkt dat ze veel moeite moet doen om dit koste wat het kost terug te winnen.

Het duurt dan ook drie jaar voordat Kate Bush zich op muzikaal gebied herpakt, maar dan verschijnt dan eindelijk The Hounds Of Love. De zangeres laat zich niet uit het veld slaan en ook nu eist ze de rol als eindverantwoordelijke op. Om haar dromen ze verwezenlijken schakelt ze wel een breed scala aan gastmuzikanten in, waardoor The Hounds Of Love meer ademt dan de op elektronica gerichte voorganger. Kate Bush heeft zich in de tussentijd tevens tot een geroutineerde Fairlight CMI synthesizer speler ontwikkelt, dit instrument vervult dan ook een prominente rol op The Hounds Of Love, al is dat aandeel op The Dreaming ook al groot.

Ondanks dat dit een slimme uitgekiende plaat is, wijkt ze met de gewaagde B-kant amper van het The Dreaming concept af. Sterker nog; veel van de The Ninth Wave nummers gaan in de lijn van het The Dreaming titelstuk door. Die paniekdroom werkt ze nu tot een traumatische gebeurtenis uit. Het is een ware nachtmerrie, en ze laat een beetje in het midden of ze zelf een nare ervaring in het water heeft meegemaakt. Vergelijk het met de angst als tijdens het schaatsen het ijs openscheurt, en je mee de koude diepte insleurt. Maar goed, op dat tweede gedeelte kom ik later nog op terug.

Kate Bush slaat genadeloos met de Running Up That Hill single toe. De track ziet een maand voor de albumrelease het licht, en plaatst de vocalist weer gelijk hoog in de hitlijsten. Oorspronkelijk is de titel A Deal With God, maar om te vermijden dat deze religieuze titel gedoe oplevert, kiest ze uiteindelijk voor het veiligere Running Up That Hill. Met de baanbrekende video zet ze het begrip Moderne Dance op de kaart. Ondanks dat haar performance nooit openbaar zo genoemd en gewaardeerd wordt, kondigt ze met deze in passie gedragen overdracht weldegelijk een nieuw tijdperk aan. Voor mij is de clip net zo memorabel als de moonwalk van Michael Jackson. Kate Bush haakt hiermee in ieder geval op het succesverhaal van MTV in, en pakt eenvoudig haar positie als wereldster terug.

Niet alleen het dansgedeelte in Running Up That Hill is vooruitstrevend. De tekst kan je helemaal in het nu plaatsen. Met haar visie op het anders durven te zijn, en positioneert ze zich midden in de actuele LHBTQIA+ gemeenschap. Een positie welke nogmaals versterkt wordt door de toepassing van Running Up That Hill tijdens een cruciaal moment in de Stranger Things horrorserie. En zo ben je opeens het boegbeeld van een huidige generatie die zich dus op verschillende wijze met je identificeert. Met de prachtig verstillende B-kant van Running Up That Hill, Under the Ivy bewijst ze nogmaals dat ze in een creatieve flow verkeert.

De hele A-kant is hitgevoelig, en op Mother Stands For Comfort na, verschijnt dus elk nummer op single. Na het in de zomer verschenen Running Up That Hill volgt in de herfst van 1985 Cloudbusting. Een toepasselijk guur seizoen om dit nummer over een regenmachine te lanceren. Voor de video heeft ze Donald Sutherland gestrikt, die de rol van vader op zich neemt. De clip is langer dan de studioversie, al ligt deze weer in het verlengde van de maxisingle versie. Ook daarmee speelt ze slim op de dan heersende trends in. Cloudbusting legt tevens de nadruk op het feit, dat als je in dromen gelooft, je deze kan realiseren. Een krachtige overtuigende sub visie, die vaker op The Hounds Of Love terugkeert.

Het Hounds Of Love titelstuk scoort een paar maanden minder goed. Ondertussen heeft de gemiddelde muziekliefhebber de plaat wel aangeschaft, dus dat is enigszins te verklaren. Ondanks dat dit een prima nummer is, vind ik de track net wat minder overtuigend dan Running Up That Hill en Cloudbusting. Wel zit er weer een prachtige clip bij The Hounds Of Love, die helaas niet vaak op de muziekzenders voorbij komt. The Hounds Of Love is springerig, hysterisch vrolijk, en deze catchy commerciële aanpak werkt minder effectief dan bij de eerdere singles van de plaat. In diezelfde lijn ligt het melodieuze The Big Sky, al maken daar de gruizige baspartijen van Killing Joke bandlid Youth wel het grote verschil. Als je goed luistert, hoor je in de verte ook wat van de didgeridoo uithalen van haar broer Paddy Bush terug.

Het emotioneel ontroerende Mother Stands For Comfort is het loslaten van vaste zekerheden. Volgens de zangeres gaat het over de relatie van een moeder met haar zoon, die net een moord gepleegd heeft. De verwijzingen naar de kruistocht van Jezus Christus en Maria liggen er dik bovenop, al verwacht ik dat ze daar na de A Deal With God titel voorzichtiger mee omgaan. Ik denk dat het achteraf gezien een betere singlekeuze als Hounds Of Love en The Big Sky is, al blijft dit speculeren. De sobere stemming kan ook goed niet bij iedereen in de smaak vallen. Net als bij The Big Sky is het de bassist die er bovenuit steekt, in dit geval is het de Duitse contrabasspeler Eberhard Weber.

Alhoewel dat het The Ninth Wave gedeelte stukken gewaagder is, zitten daar tevens de nodige folklorische wereldmuziek elementen in verweven. Het gepassioneerde And Dream of Sheep pianostuk ligt nog aardig in het verlengde van het eerder genoemde Under The Ivy. Pas als de donderslagen het kristalheldere toetsenwerk verstoren, maakt And Dream of Sheep een andere afslag. De nachtmerrie is begonnen en legt een duistere sluier over de The Ninth Wave nummers.

Under Ice is letterlijk benauwend ijzig. Het is een noodgreep als je de grip op de realiteit kwijtraakt en in het onderbewuste wegzakt. De opgebouwde zekerheid van het eerste albumgedeelte is in een slag volledig weggevaagd. Kate Bush schept hier een parallelwereld die elkaar in het ijs weerspiegeld tegemoet treedt. De angstkreet op het einde versterkt de afstand en kondigt een huiverig schouwspel aan. The Ninth Wave is bijna een klassiek hoorspel welke ergens tussen The War Of The World van H. G. Wells en The Wizard of Oz van L. Frank Baum balanceert. Het roept bij mij in ieder geval een soortgelijk spanningsveld op.

Dan is Waking The Witch een logische voortzetting daarvan. Een tikkeltje chaotisch met samplers die zo van The Wall van Pink Floyd geplukt kunnen zijn. Zo ver ik weet waren de bemoeienissen van haar persoonlijke ontdekker David Gilmour tijdens het opnameproces minimaal, Maar dat Kate Bush Pink Floyd bewondert is algemeen bekend. Waking The Witch is een duister duet met de donkere kant van haarzelf, wie komt daar dichter bij in de buurt dan haar eigen broer Paddy Bush. Daar doet die vervormde mannenstem mij nog het meeste aan denken.

Bij het psychedelische Indiaas gekleurde Watching You Without Me is de veelzijdige bassist Danny Thompson de toegesnelde redder in nood. Door deze aanpak breekt The Ninth Wave wat, en laat Kate Bush een sprankje luchtigheid toe. Het levert in ieder geval een lekker speels hallucinerend effect op. Het water is hier niet meer de vijand, maar raakt bijna zomers de imaginaire stranden aan. Dat duikt Jig of Life vervolgens weer de gevaarlijke dieptes in. Er zitten veel traditionele Ierse volk invloeden in verwerkt. De muzikanten geven er zelfs een heuse Riverdance twist aan. Vergeet niet dat die Ierse dans toen nog niet commercieel uitgebuit werd, en vooral heel veel kracht uitstraalt.

De Richard Hickox Singers zijn de grote sterren op het prachtig breed uitgeweide Hello Earth. Ze helpen Kate Bush daar om uit haar comfortzone te treden en er een bijna kerkelijke toewijding aan te geven. De diepe stemmen geven mooi evenwicht tegen dat fragiele vrouwelijke van Kate Bush, die zelf hier ook tot het uiterste gaat. Absoluut mijn favoriet van de The Ninth Wave sessies. De wederopstanding uit de dood en de terugkeer naar de bewoonde wereld. Had ik al vermeld dat er veel Bijbelse verwijzingen in The Hounds Of Love verwerkt zitten? Dit is er weer eentje.

The Morning Fog zegt de nachtelijke onrust vaarwel en laat het veilige ochtendlicht toe. Een meer dan waardige afsluiter van een van de indrukwekkendste platen van de jaren tachtig. Als geen ander zoekt Kate Bush hier het randje tussen experimenteel en toegankelijk op. Bijzonder, bij een plaat waarbij de twee albumkanten als Yin en yang elkaar zo aantrekken, maar tevens net zo afstoten. Het licht waakt over de duisternis; de duisternis waakt over het licht.