Neutral Milk Hotel - In the Aeroplane over the Sea (1998)

't Is best wel een toegankelijk album hoor, vergis je niet - je moet alleen wel tegen die stem kunnen. In The Aeroplane Over The Sea beviel mij al vanaf de eerste luisterbeurt en dat is nooit meer overgegaan

Dat vond ik eigenlijk ook ja, had iets veel ontoegankelijkers verwacht gezien sommige reacties hier.

Note: er is een verschil tussen ontoegankelijk niet aan kunnen horen en ontoegankelijk niet volledig snappen.

Dat is toch precies het ontoegankelijke dat hier eventueel aan zou kunnen zijn: dat je tegen die stem moet kunnen. Ik vind het een redelijke onconventioneel album, het lijkt allemaal heel simpel, en dat is het eigenlijk ook, maar het is niet één van die albums die je even als een achtergrondmuziekje opzet.

Volgens mij mis ik iets... Vanwaar al die goede beoordelingen? Standaard popalbum en erg wisselvallig.

Je mist inderdaad iets; het is verkeerd een muzikale revolutie te verwachten als je dit album opzet. Wat je wel krijgt is een overdaad aan emotie die met een beetje geluk kippenvel tevoorschijn tovert op je hele lichaam.

Heeft Jeff Magnum expres fouten in zijn lyrics getypt eigenlijk?
In het boekje schrijft hij : 'And your mother would SINK until she was no longer speaking' terwijl hij duidelijk DRINK zingt.
Ook schrijf hij OH COMLEY terwijl het toch oh comely is?
Waarom?

Misschien dat hij het typen van zijn songteksten geoutsourced heeft naar Oost-Europa?

Ik ben langzaamaan mijn top 10 aan het afgaan om van recensies te voorzien en nu is mijn nummer 3 aan de beurt, In The Aeroplane Over The Sea. Want waarom is dit nou zo'n goed album? Het zijn hartstikke simpele liedjes en de zanger kan ook nog eens voor geen meter zingen. Dat is heel simpel uit te leggen: muziek is emotie. En emotie zit er zeker in dit album. Ook de teksten zijn van een hoog niveau en samen met de emotie zorgt dat dus voor een geweldig album, en dan nog wat, simpel hoeft niet slecht te zijn. Dat wordt hier dus bewezen.

Het begint al meteen met één van m'n favorieten, deel 1 van The King of Carrot Flowers, en vooral vanwege die geweldige tekst. Ik zing hem altijd helemaal mee, wat ook goed kan, omdat de originele zanger óók niet kan zingen, dat is weer het voordeel. Echt, ik hou van die tekst. Voor de rest is het in principe een heel simpel liedje, maar dat maakt mij niet uit, ík vind het prachtig! Moeilijk uit te leggen, maar dat heeft dus weer met die emotie te maken.
Vervolgens het tweede deel ervan, wat vooral bestaat uit: I Love You Jesus Christ. Jeff Mangum zingt het met een hoop emotie, en dan een blazer die ook prachtig zijn op dit album, en dan een geweldige versnelling naar deel 3. Hier komt nog een ander element naar voren van dit album, de noise. Het is niet overheersend, maar blijft op de achtergrond, waarmee het een prettige toevoeging blijft. Waarom eigenlijk? Ik kan dat niet uitleggen. Maar ik vind het wel mooi.

Dan één van de mooiste nummers ooit, een nummer wat gewoon niet stuk kan! Een prachtige tekst, en het is eigenlijk een perfect kampvuurnummer, zo simpel, maar toch zo mooi. Ikan het niet goed uitleggen, maar ik heb er geen woorden voor, echt prachtig. En dan komt er nog zoveel moois op dit album.
In Two-Headed Boy komt het het meest naar voren hoe vals Jeff wel niet zingt. Het is even wennen, want in het begin vond ik die uithalen wel verschrikkelijk. Maar nu vind ik het zelfs wel wat hebben, de uithalen zijn nou geen hoogtepunten van het album, maar ze horen er wel bij. En wat een mooie tekst weer hoor!

En dan één van de mooiste momenten van het album, het instrumentele tussenstukje The Fool, met de blazers, had zo van Beirut kunnen zijn, maar dit is nóg mooier. En nog emotievoller. Echt, dit ontroert me zó, ik weet niet waarom, het gebeurt gewoon.

En dan alweer een hoogtepunt, het album zit er vol mee, nu een lekker uptempo nummer over onze eigen Anne Frank. Geweldig nummer. Het is alleen zo moeilijk om te zeggen waarom je muziek zo goed vindt, als je het zo goed vindt, omdat het je raakt, op emotioneel vlak.

Dan krijg je een redelijk kort tussenstuk, Communist Daughter, geen hoogtepunt, wel prettig, lekker rustig. Mooi.

Dan het geweldige Oh Comely, ik begrijp nog steeds niet alles van de teksten van dit album, maar het klinkt sowieso allemaal geweldig. Met slechts begelding van een gitaar zingt hij zijn ingewikkelde maar mooie teksten vol emotie. Ook Anne Frank heeft ermee te maken. Dit nummer is acht minuten lang genieten. Zoals je aan het eind iemand hoort schreeuwen op de achtergrond: Holy shit! Een perfecte samenvatting nadat je dit nummer hebt gehoord. Wát een nummer!

Dan het meer uptemp Ghost. Érg lekker nummer. De noise in dit nummer werkt perfect. Echt een heerlijk nummer! Dan nog zo'n interlude met blazers die je wel vaker op dit album tegenkomt, prachtig! Heerlijk ook dat geschreeuw van Jeff.

Dan krijgen we weer een instrumentaal nummer, niet zo geweldig als The Fool, maar toch wel erg geweldig en ook vooral die manier waarop dat nummer volgt op Ghost. En wat hoor je dan? Ja, geweldig toch, een doedelzak! Ook dit nummer is erg lekker.

Dan eindigt het met wat toch wel het minste nummer van het album is, maar zeker niet slecht. Het tweede deel van Two-Headed Boy. Een mooie rustige afsluiter van dit meesterwerk. Wel erg mooie tekst overigens.

Ja, een meesterwerk mag dit gerust genoemd worden, vol met emotie, vol met prachtige teksten, en vol met mooie liedjes. Prachtig!

Ik vind Two-Headed Boy Pt. 2 juist het allermooiste liedje van Neutral Milk Hotel. Grappig hoe smaken kunnen verschillen.

Het terugkerende refrein is misschien wel het aller mooiste van het album. Niet meteen het meest opvallende, of juist wel, maar toch een soort van gevoel van volmaaktheid/compleet. Het is af. En dan realiseer ik me weer dat ik 39 fantastische minuten heb gehad. 39 minuten even weg van de aardbol

Iemand enig idee waar deze plaat nog te koop is, overal waar ik zoek staat ie op een levertijd van 4-6 weken of niet leverbaar?

Bij cdwow.com bijvoorbeeld.

De 1998-versie en de (rerelease) 2005-versie.

Wat een album is dit toch; je kunt 'm maanden niet luisteren en toch nog alle teksten moeiteloos meedreunen bij de eerste de beste luisterbeurt. Een waar meesterwerk.

En jij beoordeelt een "standaard"-album met een "standaardquotering van "0.5"? Ik had dan eerder iets verwacht in de zin van "rotslechte plaat". Maar goed, ik bemoei me verder niet...

Oke, een rotslechte, standaard plaat

Amen

80 jaar Anne Frank, reden genoeg om deze plaat vandaag een ererondje te laten draaien

Zijn er nog mensen die zich storen aan die trompet ?
Dat schettert en dat klettert en ik vind dat hoegenaamd niet bij de kleur van de plaat passen.

Deze plaat ìs de trompet.

Voor mij eerlijk gezegd niet. Ik vind het een (akoestische) gitaar-plaat met een aparte en luide stem ernaast.

Zo zie je maar hoe dat gaat met meningen:-)

Zonder de trompet - maar ook zonder de doedelzak, accordeon, tuba en het vleugje noise - is deze plaat niet compleet. Veel meer dan gewoon een akoestische gitaar-plaat wat mij beteft.

Het belangrijkste instrument is toch de stem van Mangum, met Two Headed Boy inderdaad als uitschieter. Heerlijk hoe hij daar tegen de pijngrens aanzit. Hetzelfde geldt voor Ghost (mooie opbouw) en het simpele maar dodelijk effectieve titelnummer.

Het enthousiasme voor Holland, 1945 heb ik eigenlijk nooit zo begrepen, noise in akoestische muziek is geen heel slecht idee, maar dit nummer werkt voor mij gewoon niet. De zanglijn is in mijn oren weinig memorabel.

Voorts word ik van teveel trompetjes, doedelzakken en droeftoeters altijd wat meewarig, vooral de band omdat tussen de kakafonie die ermee geschapen wordt ook nog een massief loden themathiek wil proppen.

Die propmentaliteit houdt me toch een beetje af van de 4 tot 4,5 sterren, maar de basisingrediënten (de boeiende stem van Mangum en de meer subtiele noise-arrangementen) staan op zichzelf garant voor mooie muziek. Jammer dat er niet een derde of vierde album is gekomen.

De opmerking dat het album wat volgepropt klinkt kan ik me goed iets bij voorstellen. Het arsenaal aan instrument is aanzienlijk en niet zelden stort Magnum een woordenwaterval uit die moeilijk te bevatten of te verteren kan zijn. Zeker toen ik de plaat net leerde kennen had ik hier moeite mee. Tegenwoordig zijn mijn oren volledig geconditioneerd aan alle toeters en bellen en vind ik de diversiteit en de rijkheid van Aeroplane juist een groot positief punt.
Verder zijn de teksten doordrenkt met motieven die naar diverse zware thema's verwijzen. Het knappe vind ik echter dat het geheel niet geforceerd klinkt, maar uit een oprechte fascinatie en passie voort lijkt te komen. Ondanks onderwerpen als de Holocaust en andere lugubere hersenspinsels straalt dit album voor mij toch vooral levenslust uit. Toch keer op keer weer een prettige luisterervaring.

Dat is wel het vreemde aan deze plaat, ik kan me prima voorstellen dat iemand hier helemaal euforisch van wordt (aparte stem, gewaagde thematiek en genoeg te beleven), en ik kan me prima voorstellen dat iemand hier compleet op afknapt (aparte stem, topzware thematiek en propperdeprop).

Ik hang zoals ik al onderbouwd had ergens in het midden .

Deze zanger kan niet zingen alles lijkt op hetzelfde, de trompetjes ken ik al van arcade fire:
Maar toch alles bij elkaar maakt het zoon bijzondre sfeer los, echt heel bijzonder!

5*

p.s:hij heeft wel een stuk of 5 luisterbeurten nodig om zo te worden.

Tx MuMe! Album nu een aantal keer beluisterd en kan het goed waarderen! Ben geen 'technisch luisteraar' maar vind het album in zijn geheel gewoon erg mooi en roept bij mij een prima sfeer op. Uitstekend passende zang, mooie melodieën, tempowisselingen, gave noise-effecten en gebruik van trompet. Soms heerlijk simpel dan weer ingewikkelder. 'Oh Comely' en 'Two-Headed Boy, Pt 2' moeten ws nog wat beklijven. Uitschieters voor mij 'King Of Carrot Flowers, Pts 2 & 3' , 'In The Aeroplane Over The Sea' , 'Holland 1945' en 'Communist Daughter'.

Hoe vergaat het de zanger nu eigenlijk?

Op dit album hoor ik wel dat Jeff Mangum (dat is toch de zanger?) zijn stem degelijk beheerst maar dat hij opzettelijk op de rand van het valse zingt omdat dit goed bij de muziek past, emotie staat hier centraal. De akkoorden lijken simpel maar zijn toch zeer doordacht.

Mwah doordacht. Zo'n nummer als in the aeroplane over the sea heeft een hele standaard ''chord progression''. Het knappe vind ik juist dat het ondanks zo'n standaard akkoordenschema wel een heel mooi eigen geluid heeft.

Dank je voor de tip, mume-vriendjes. Twee keer geluisterd nu, indrukwekkende plaat.