Deftones - Adrenaline (1995)

Een energiek metalalbum als dit gaat er in als koek, maar mijn honger is helaas al gauw gestild. Het is allemaal teveel van hetzelfde. Alle nummers lijken op elkaar en op Bored, 7 Words en het intro van Root na is het eigenlijk één grote eenheidsworst. Hier en daar komt er nog wel een heerlijke betonriff voorbij, maar dat is niet voldoende om mij drie kwartier geboeid te houden. Jammer, want ik vind Adrenaline best een lekker stuk muziek.

Nondeju, wat lekker! Het was er ook de dag voor (heb je wel eens, van die dagen) en lekker laten knallen. Was bijna vergeten hoe goed dit eigenlijk is. Niet goed als in klasse gespeeld, maar eerlijk, rauw en direct.

Meteen nog een keer! En een halve * erbij.

Ik vind serieus Bored een classic in het genre

Helemaal niet zo raar, een geweldige opener van het Deftones-oeuvre. Makkelijke riff om te spelen, wel lekker lomp en bruut.

Bored is ook mijn favoriet. Hoe Chino elke keer in het refrein een tandje bijschalkelt, heerlijk!

het begin hoe simpel ook is een mooie opbouw en klinkt lekker dreigend.
Op het einde vind ik die riff helemaal tof als die drums er bij komen en het geluid weg vaagt.
de zang ook echt helemaal goed, lekker om mee te schreeuwen.
Bored had zo op Around the Fur gepast naar mijn mening, dat vind ik dan ook het betere album van de Deftones.

Geen geweldig debuut, maar wel lekker fris en energiek, ook nu nog. Opener Bored is uitstekend en laat direct de niet geringe kwaliteiten van zanger Chino Moreno horen, maar daarna weet het songmateriaal niet altijd te overtuigen. Er zijn simpelweg te weinig echt memorabele songs. De produktie van Terry Date laat ook te wensen over; het gitaarwerk klinkt bijvoorbeeld erg hol. De overtuiging waarmee alles gebracht wordt maakt echter wel direct indruk en je kunt hier al horen dat de band het ver zou gaan schoppen.

Back in tha Day vond ik het een sterk album..maar toen was ik tiener..heb t al 15 jaar niet meer gedraaid..zal weer eens doen..maar ben bang dat t gaat tegenvallen..

Solide debuut, Adrenaline, dat weinig onderdoet voor de rest van het Deftones-oeuvre. Op Around the Fur en Koi No Yokan heb ik al hun platen op vier sterren staan; die twee platen op 4,5. Daarop is de boog constant gespannen, en op andere Deftonesplaten zakken de nummers soms wat in. Op Adrenaline is het niet veel anders. Deze plaat mist de bizar vette uitschieters op latere platen (‘Hexagram’, ‘Knife Prty’, ‘Diamond Eyes’, ‘Pink Cellphone’ bijvoorbeeld), maar heeft wel een aantal vrij sterke nummers, een geslaagde esthetiek (en daarmee het begin van het Deftonesgeluid) en de juiste hoeveelheid energie.

In ‘Bored’ horen we al de karakteristieke combinatie van Stephen Carpenters zware riffs en Chino Moreno’s slepende, dromerige zang. Die combinatie domineert het grootste deel van de plaat, en wordt op de volgende platen steeds beter uitgewerkt. De shoegazing- en electronica-invloeden zijn nog ver weg, alleen Moreno’s stem doet aan new wave en dreampop denken. Zodra die niet-metalinvloeden sterker uitgewerkt worden wint Deftones aan waardering bij mij, en dat geldt eigenlijk ook voor de latere albums; liever ‘Teenager’ en ‘Digital Bath’ dan ‘Korea’ en ‘Elite’ bijvoorbeeld. Die ‘puurdere’ metalkant vind ik gewoon een stuk minder volwassen, en dat geldt ook voor Adrenaline, dat ver af staat van de inventieve, volwassen kant van Deftones die ik zo waardeer. Maar op de een of andere manier staat Adrenaline me absoluut aan, misschien juist omdat-ie in beukstand blijft staan en zodra de fucks je om de oren vliegen in ‘7 Words’, is het eigenlijk best fissa.

Op SNW en hun titelloze vierde album na hebben Deftones eigenlijk nooit een minder album uitgebracht. Van dit ruwe debuut tot en met Koi No Yokan heeft de Californische band meermaals bewezen dat ook binnen het (algemeen gezien niet onterecht) gehate Nu-Metal genre enkele weinige parels geproduceerd kunnen worden.

Hoewel de sound van de band sinds dit in '95 verschenen Adrenaline enkele veranderingen heeft doorstaan, is Deftones altijd wel een unieke band geweest en steeds is de karakteristieke "Deftones-sound" behouden gebleven. Adrenaline laat de band nog van hun meest rauwe kant zien: de karakteristieke Deftones-elementen zoals Moreno's ongecontroleerde zang (van tijd tot stond aangevuld met een oorverdovende schreeuw) gekoppeld aan Carpenter's op het eerste gehoor eerder simplistisch klinkende maar brute gitaarriffs zijn al in volle glorie aanwezig. Electronische invloeden zijn amper merkbaar en ook de dreampop die de band later in hun sound zou integreren komt hier nog niet echt tot uiting. Dit wordt echter gecompenseerd met de "do whatever the fuck we wanna do" attitude die dit debuut uitstraalt. Op dit gebied is deze plaat enigszins vergelijkbaar met Korn's titelloze debuut en Mudvayne's debuut LD 50: de bands hebben op deze ijzersterke debuutalbums enigszins een idee welke sound ze willen hanteren en trachten binnen deze sound niet alleen zo bruut mogelijk te zijn, maar ook zo creatief en uniek mogelijk. Ieder idee dat te binnen schiet, wordt zonder pardon in de plaat verwerkt. Dit soort jeugdige enthousiasme en creativiteit kan ik zeker wel appreciëren, hoe "onvolwassen" het ook mag klinken. Waar Deftones beetje bij beetje hun sound verder bleef ontwikkelen en op succesvolle wijze nieuwe elementen toe begon te voegen -waardoor de band fris en avontuurlijk bleef en blijft- ging het met genre- en generatiegenoten Korn op muzikaal gebied bergaf. Maar dat is een verhaal voor een andere plaats.

Kortom, hoe rauw dit debuut ook mag klinken, het album behoort na al die jaren nog steeds tot mijn favoriete Deftones platen. Het chaotische, ongecontroleerde enthousiasme en een vervreemdend sfeertje dat met geen enkel ander album te vergelijken valt, maken dit tot een absolute klassieker.

Voor mij begon the Deftones met Around the fur maar onlangs de schade toch maar eens ingehaald en me aan Adrenaline gewaagd.
Het eerste wat opvalt aan het debuut is de mooie kale,droge sound iets waar producer Terry Date me voor een groot deel mede verantwoordelijk voor lijkt.Dat levert een dynamische plaat op die ook een stuk meer metal gericht is dan zijn meeslepende (rock)opvolgers.
Dat levert al meteen een knaller op met het openingsnummer Bored en zet zich voort met het metal nummer Minus Blindfold dat ook opvalt door het fraaie cleane gitaarspel.Dat laatste geldt overigens voor het hele album.Andere hoogtepunten zijn de veelvuldig en terecht genoemde Root,7 Words en Engine Number 9.
Enigste klein minpuntje is dat de zang van Chino Moreno hier nog niet helemaal de dramatische emotionele uithalen laat horen zoals op de latere albums.
Verder een prima debuut.

Is dit hun minste album? Doet nauwelijks onder voor alle andere die ik heb.
Een sterke verzameling songs.
Birthmark, Root, Lifter en Bored dikke favorieten hier. Die riff van Engine nr9❤️

Kan mij nog in de Aardschok van 1995 iets over dit album herinneren dat de redactie een review schreef dat ze eerst niet goed wisten wat ze hier mee aan moesten maar na het luisteren kwamen ze tot de oordeel dat dit wel erg hard, puntig en fel klinkt, met name die zang. Dat wekte destijds mijn interesse en besloot het album in de winkel aan een luisterbeurt te onderwerpen en ik kon het weten. De kracht, emotie en vooral de gedrevenheid druipt er gewoon van af. Dit hakt er gewoon in vanaf de eerste track. Vooral die drummer, gitaar rifs en felle zang maken voor bij dit album tot een jaren '90 klassieker. Jammer dat ze dit niveau op hun latere albums niet meer vast wisten te houden.

Leuk detail schijnt dat het Maverick label van Madonna is.

Score 4,5

Around the Fur? White Pony? Diamond Eyes? Koi No Yokan? Deze Ardenaline is de aggresiefste maar de andere zijn beduidend beter qua songs en structuren. En Chino gebruikt zijn stem hier enkel voor te schreeuwen waar hij later een prachtige evolutie doormaakt

ik vind Around the Fur ook vele malen beter dan deze.
Hier staat dan wel weer het geweldige "Bored" op, en het is verre van slecht hoor maar vind deze niet de beste in de reeks.

Suck, suck, suck, suck, suck
Suck, suck, suck, suck, suck it, bitch (uit '7 Words') - ik dacht altijd dat hij fuck zong, maar goed.

Dat klopt gewoon niet, hier zingt hij ook al regelmatig bedeesd / gevoelig.
Over de latere evolutie kan ik dan weinig zeggen, ik ken verder alleen 'Around the Fur' en 'Deftones' nog.
Moet zeggen dat ik na het terughoren van die twee daar slechts enkele krakers hoor en hier het niveau constanter is. Of m.a.w. deze houdt mijn aandacht veel meer vast en het songmateriaal is al erg volwassen voor een debuut.
Probleempje hier is dan weer dat het geluid iets te iel en 'droogjes' is in vergelijking met wat later kwam... Ondanks dat kan ik hier met gemak een hele dikke 8 aan kwijt.
De rest van de catalogus ook (nog) maar es doorspitten...

Deze plaat doet soms ook wel wat denken aan Quicksands 'Slip', naast de onvermijdelijk Korn link.

Typisch een jaren ‘90 productie.
Vind ik geen probleem.

Ik vind dit overigens op een hoger niveau zitten en ook bedachtzamer klinken dan Korn.

Na meerdere beluisteringen moet ik je volledig gelijk geven ZAP! Ook hier gebruikt Chino zijn stem al op de gekende wijze. Mischien vergiste ik mij omdat het song materiaal hier heel agressief klinkt en ik bij eerste draaibeurten de zang daar ook bij rekende. Na 4 extra toertjes in de CD speler ben ik erachter dat mijn 1ste indruk niet correct is
sowieso zijn Deftones een band die pas met mondjesmaat de meerdere lagen in de muziek/zang laat horen.

Ik ook niet; probleemPJE. En dik 4 sterren is een mooie score.
Ken niet alles van Korn en ook een tijdje geleden dat ik mijn favoriet ('Issues') van hun hoorde, maar in principe kan ik me daar wel in vinden.

Nu het nieuwe album Ohms gelanceerd is dacht ik eens even door de hele discography van één van mijn favoriete bands te gaan en even mijn mening te geven.
Dit debuutalbum was niet mijn eerste kennismaking met de band, dat was uiteraard net als voor vele ander White Pony. Echter is dit ook een top album. Lekker rauw en nog niet al te gepolijst maar je hoort al dat er veel goede dingen aan zitten te komen.
Favorites:
Bored
7 Words
Engine no9

Bij het draaien van dit album valt mij nu pas op dat het CV van de band slechts 9 studioalbums kent in een periode van 27 jaar. Tussen dit debuut en nummer 3 White Pony zit al 5 jaar. Tool is wat dat betreft nog extremer. Voor een debuutalbum staat Adrenaline na al die jaren nog steeds als een huis. De band heeft zich daarna verder ontwikkeld en levert, ook recent nog, ijzersterke metal af.

Maar daartussen zit dus nummer 2 Around the fur, dan is drie platen in 5 jaar tijd toch een mooie workflow van de band?

Slechts?

Ongeveer iedere drie jaar een album afleveren vind ik anders toch behoorlijk constant. Een album schrijven en opnemen kost tijd, en ik moet zeggen dat Deftones, als je ook nog de tijd waarin ze touren er af haalt, dat verdomd snel doet.

Eummm... De eerste kennismaking met Deftones was zoals vele anderen "White Pony"? Ik ben zeker dat de eerste kennismaking voor de meesten was met "Around the Fur", hun 2e en nog steeds beste album. Ikzelf was al mee sinds dit album, maar"Around The Fur" was sowieso hun doorbraak plaat

'Bored' was hun 1e in het oog (oor) springende wapende feit voor mij. Fucking brilliant (simpel) riffie.

Erg matig, terwijl het 1ste nummer 'Bored' fantastisch is. Daarna wordt het allemaal een beetje saai. Dan zet ik liever zijn 2 opvolgers op.

Geweldig album. Ik kan me voorstellen dat mensen het eenvormig vinden. Maar ik vind de nummers stuk voor stuk topnummers.