menu

Suede - Coming Up (1996)

mijn stem
3,89 (287)
287 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: Nude

  1. Trash (4:06)
  2. Filmstar (3:25)
  3. Lazy (3:19)
  4. By the Sea (4:15)
  5. She (3:38)
  6. Beautiful Ones (3:50)
  7. Starcrazy (3:33)
  8. Picnic by the Motorway (4:45)
  9. The Chemistry Between Us (7:04)
  10. Saturday Night (4:32)
  11. She [Live] * (4:28)
  12. By the Sea [Live] * (4:41)
  13. Europe Is Our Playground [Live] * (5:08)
  14. Saturday Night [Live] * (5:02)
  15. Killing of a Flash Boy [Live] * (4:57)
  16. Lazy [Live] * (3:32)
  17. She [Greenhouse Demo] * (2:49)
  18. Lazy [Greenhouse Demo] * (3:15)
  19. Dead Leg [Beautiful Ones) (Four Track Demo] * (3:16)
  20. Filmstar [Church Demo] * (2:38)
  21. Pisspot [Trash) (Four Track Demo] * (5:02)
  22. Ballad Idea [Saturday Night) (Church Demo] * (3:49)
  23. Tiswas [Starcrazy) (Four Track Demo] * (3:20)
  24. Asda Town * (3:08)
  25. Together * (4:34)
  26. Bentswood Boys * (3:14)
  27. Europe Is Our Playground [Original Version] * (4:39)
  28. Have You Ever Been This Low? * (3:56)
  29. Another No One * (3:52)
  30. Every Monday Morning Comes * (4:29)
  31. Sound of the Streets * (5:02)
  32. Young Men * (4:37)
  33. Sam * (3:38)
  34. Money * (4:06)
  35. This Time * (5:47)
  36. WSD * (4:41)
  37. Jumble Sale Mums * (4:17)
  38. These Are the Sad Songs * (6:22)
  39. Feel * (5:05)
  40. Sadie * (5:26)
  41. Graffiti Women * (4:51)
  42. Duchess * (3:52)
  43. Motown [Previously Unreleased Rehearsal Room Recording] * (4:42)
toon 33 bonustracks
totale tijdsduur: 42:27 (3:04:42)
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
4,5
Dog Man Star, de voorganger van Coming Up, maakte indertijd een verpletterende indruk op me. Orkestraal, donker en vooral steen- en steengoed.
In zulke gevallen kunnen opvolgers alleen nog maar tegenvallen, zeker als je vooraf te horen kreeg dat Suede op een wat luchtiger toer zou gaan.

Opener Trash laat dit gelijk al horen. Het is een veel luchtiger popnummer zonder pretenties. Enigszins een terugkeer naar het debuut waar ook meer van dit soort tracks staan. Maar wat een binnenkomer is dit Trash toch. Niks trash: dit is een popbriljantje!
En dan mijn favoriet, het lekkere noisy Filmstar. Noisy in de zin van lekkere glamrock, een heerlijk decadent sfeertje en pop van de bovenste plank. De donkere tijden van Dog Man Star lijken inderdaad ver voorbij, maar als dit het luchtige tegenwicht is dan lik ik hier net zo goed mijn vingers bij af.
Lazy ademt helemaal de sfeer van het titelloze debuut en doet zeker niet onder voor de beste nummers van dat album. Het heeft veel minder diepgang misschien, maar daartegenover straalt het enorm veel plezier uit en word ik er zelf ook heel opgewekt van. Eigenlijk is het gewoon een fantastische meezinger (en goed luisterend naar Brett Anderson kunnen we zelfs wel van meegalmer spreken).
By The Sea is voor mij persoonlijk een ander hoogtepunt op een album met eigenlijk alleen maar hoogtepunten. De heren nemen glam-gas terug en komen op de proppen met een juweel dat op Dog Man Star als zijnde één van de wat luchtiger songs zeker ook niet had misstaan.
She grijpt weer terug op de glamrock van de eerste nummers op dit album. Het is een ietwat zwaarder nummer misschien, maar de lalalala's en oehoes maken het dan toch weer vooral een uitstekend popnummer. Als je de gitaarpartijen hier hoort mis je Bernard Butler niet eens ( o ja, die was opgestapt....).
Beautiful Ones is ook weer een ijzersterk en vooral catchy nummer. Niet voor niks is dit op single verschenen. Het is duidelijk dat dit de zonnige kanten van de band laat horen zonder dat het irritant gaat worden. Dit nummer swingt anno nu nog steeds meer dan goed.
Starcrazy bevat prima gitaarpartijen en klinkt lekker fris als een regenbui op een mooie lentedag. Anderson jengelt vrolijk voort en het nummer steekt wederom sterk in elkaar. Het begint saai te worden: maar zo hoor ik (Brit-)pop graag.
Picnic By The Motorway gaat een tandje lager in de versnelling en krijgt daardoor wat meeslepends alsof Anderson je ten dans vraagt en je meesleurt door de balzaal. Lichtelijk aangeschoten besef je dat je niet kunt dansen maar dat het verder niet meer uitmaakt, want vermaken doe je je toch de hele avond al en het is jouw avond dus waarom ook niet.
Het ruim 7 minuten durende The Chemistry Between Us is wat minder compact en waaiert wat meer uit. Je zou denken dat 7 minuten wel heel erg aan de lange kant is (zo avontuurlijk is dit nummer nu ook weer niet), maar voor je er erg in hebt is het nummer al weer voorbij en heb je kunnen genieten van formidabel werk.
Saturday Night is een prachtige afsluiter waar het donkere van Dog Man Star zich weet te verenigen met het lichte en ietwat frivole van Coming Up.
De vraag dient zich gelijk aan of Suede dit niveau wel vol kan gaan houden. Ik bedoel maar: een waanzinnig goed debuut dat alle concurenten inderdaad wegvaagde, een opvolger die door mij als klassieker beschouwd kan worden en een derde album dat laat horen dat pop niet een vies woord hoeft te zijn........... je ging het ergste al vermoeden. Maar toen maakte dat zeker niet uit, want Coming Up bleek gewoon een geweldig album te zijn die tot de besten uit dat jaar behoorde en anno nu nog steeds in mijn rijtje 5* cd's staat.
Goed gedaan jochies!

avatar van ArthurDZ
4,0
Mijn 700ste stem, vandaar deze kleine recensie erbij

Na de erg sterke, maar donkere en commercieel tegenvallende voorganger Dog Man Star en het vertrek van gitarist Bernard Butler, wilde zanger Brett Anderson iets anders: gewoon een lekker, luchtig poprockplaatje maken: Coming Up. Een ironische titel, want ze waren natuurlijk al lang en breed opgekomen.

Staan hier sterke nummers op? Als vanouds weer wel. Kan de plaat de voorgangers ergens overtreffen? Nee, nergens. Hoogstens evenaren, in de vorm van Beautiful Ones, Saturday Night en By The Sea. Maar dat zijn maar drie van de tien nummers...

Dat is een beetje het probleem van dit album. Het is allemaal wel luchtig en catchy, maar Suede verkent nergens nieuwe horizonten, zoekt nergens grenzen op. Dat in scherp contrast met voorganger Dog Man Star. Daar komt nog bij dat hier voor het eerst op een Suede album mindere nummers opstaan. Lazy vind ik nogal zeurderig en ook The Chemistry Between Us kan me niet de volle 7 minuten boeien.

Hoewel Coming Up soms nog uitstekende momenten bevat, is de neerwaartse spiraal van Suede hier reeds ingezet. Toch is Coming Up een fijn werkstuk geworden, dat alleen de pech had om na twee ijzersterke voorgangers uit te komen.

avatar van Ronald5150
3,0
"Coming Up" is het eerste album van Suede na het vertrek van gitarist Bernard Butler. Of er een directe relatie is weet ik niet, maar "Coming Up" klinkt opvallend toegankelijker dan de eerste twee Suede platen, die toch wat donkerder en moeilijker (niet minder mooi) klinken. "Coming Up" staat vol met zomerse frisse popliedjes waarop ook weer die kenmerkende stem van Brett Andersen is te horen. Hoogtepunt is wat mij betreft "Beautiful Ones". Een liedje dat voldoet aan bijna alle kenmerken van een perfecte popsong. "Coming Up" is een gewoon een sympathieke popplaat.

avatar van BoyOnHeavenHill
3,0
Suede-light : vlotte composities met weinig verrassingen in hun melodische of emotionele opbouw – zo kunnen Anderson en Oakes er wel honderd op een dag schrijven, krijg ik het idee; muzikaal gezien stevige popsongs van 3 à 4 minuten met standaard coupletten en refreinen (en dus nergens een indrukwekkende musical left turn zoals bijvoorbeeld in Breakdown), tekstueel wederom een ode aan de glamour die Anderson aan de kansloze betonblokjeugd toedicht. Pluspunt is dat Oakes een redelijk inventief gitarist is die goed in het nieuwe geluid van Suede past, dat er een positief soort energie uit de plaat spreekt (alsof Anderson wil aangeven dat er life after Bernard Butler is, een opzet waar hij ook op bewonderenswaardige wijze in slaagt), dat de plaat nergens door een kwalitatieve ondergrens zakt (hoewel Starcrazy met Andersons flauwe Cockney-accent daar wel tegenaan schurkt) en dat er toch een paar prachtige nummers tussen de wegwerpsongs staan, met name By the sea en het aandoenlijke slotnummer: "Oh, whatever makes her happy on a Saturday night" – ontroerend. Zo scoort de plaat bij mij nog een goede voldoende, maar door het dertien-in-een-dozijn-gehalte van veel nummers kwam het einde van mijn interesse in Suede eigenlijk al in zicht.

avatar van adri1982
4,0
Een zeer geslaagd album van zanger Brett Lewis Anderson en zijn bandgenoten. Trash stond al als 3e track op een dubbelverzamelaar Mad for It, die ikzelf in bezit heb. Daarop staan Indie- en rockbands, en dance-acts die optraden met een Britse Muziekfestival in 1996, ieder met een track op.

Volgens mij heeft mijn oudere broer (Chris) en zijn vriendin de cd Coming Up ergens nog. Trash, Beautiful Ones en Saturday Night kende ik al. Drie steengoede rocksongs, die het in 1996 in Engeland erg goed deden (haalden daar alle drie de Top-8). Trash haalde zelfs (evenals Animal Nitrate van twee albums eerder, in 1993) de 3e plaats in de Engelse hitlijst, terwijl wij het in Nederland moesten doen met af een toe een paar promotiepogingen bij Saturday Night, en het uitzenden van de clip ervan.

Buiten Trash, Beautiful Ones en Saturday Night om, bevat dit album meerdere goede nummers. Ook Filmstar is een van de betere songs en haalde in Engeland de hitlijst. Daarnaast is By the Sea een mooie ballad, en kan Picnic by the Motorway ook in het rijtje van de mooiere nummers van de jaren '90'.

avatar van James Douglas
De viering van leegte, roekeloos hedonisme en de zelfkant van celebrity-culture. Popsongs die handelen over doodverveelde yuppies, verslaafde modellen en schimmige ‘hangers-on’. Het nachtelijke Londen als speeltuin. De mooie mensen.

“Drag acts, drug acts, suicides, in your dad's suits you hide
staining his name again,
Cracked up, stacked up, 22, psycho for sex and glue
lost it to Bostik, yeah,
Shaved heads, rave heads, on the pill, got too much time to kill
get into bands and gangs..”


Waar voorganger Dog Man Star een grotesk, verontrustend en bovenal bombastisch epos betreft - dat daarnaast onder barre interpersoonlijke omstandigheden tot stand kwam. Daar is Coming Up zijn antitheses. Een album in de ‘all killer no filler’-traditie, waarbij de T-Rex platen The Slider en Tanx als uitgangspunten gegolden zouden hebben. De decadentie ditmaal omlijst middels kordate aanstekelijkheid. Alle tien composities hadden – wellicht met uitzondering van het zeven minuten-klokkende The Chemistry Between Us – als single uitgebracht kunnen worden. Dat ervoor gekozen is om dit met hoogtepunten als Trash en Beautiful Ones te doen pleit voor Brett Anderson en co. Toenmalige nieuwkomer Richard Oakes mag dan niet zo’n eclectisch en verfijnd gitaarspel hebben als Bernard Butler, zijn sound is wel puntgaaf en lekker dik aangezet.

Eerlijkheid gebiedt te vermelden dat Coming Up niet ophoudt bij de selectie van de tien cuts die Suede hier op een album heeft gezet. Wie de echte hoogstaande songsmederij van de band wil proeven moet worden verwezen naar de singles. De B-kanten van die singles welteverstaan. Ik schreef het al eerder bij Sci-Fi Lullabies maar Coming Up heeft een soort van schaduwplaat. Want wie songs als Europe is Our Playground, Young Men en Every Monday Morning Comes links laat liggen doet zichzelf ernstig tekort.

En ook daarom is Coming Up een beetje mijn favoriete Suede. Want ik reken die B-kanten stiekem tot het totale pakket. Toegegeven, het debuut en Dog Man Star staan even hoog in mijn achting maar soms is het gewoon leuk om een ambassadeur te zijn van een lichtelijk over het hoofd geziene prachtplaat. Die hebben het soms nodig.

Gast
geplaatst: vandaag om 18:47 uur

geplaatst: vandaag om 18:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.