Sigur Rós - Takk... (2005)

Ik ben eruit, de allermooiste clips worden gemaakt door Sigur Ros. Ik kan nog steeds niet begrijpen dat mensen dit echt een enorme afzwakking vinden na de twee vorige albums.

En de nieuwe film van Sigur Ros. Ik kan niet wachten hem te zien!

En in een klap stond deze band met twee albums bovenaan in mijn lijst. De 'een per artiest' regelement kon ik niet meer houden. Want deze platen zijn niet slechts 'hemels'. Welnee, dit is de hemel! Momenteel gaat van de twee mijn voorkeur momenteel naar deze als allermooist, maar ze liggen enorm dicht bij elkaar. Waar de meeste van mijn favorieten vrij zware platen zijn, is dit juist een enorme verlichting. Een album wat ik waarschijnlijk keer op keer op keer zal gaan draaien, omdat ik hier erg blij van wordt. Veel van mijn gevoelens, emoties, zelfs delen van mijn hele leven kan ik in deze muziek kwijt.

Na een rustig ambient beginnetje met het titelnummer hebben we daar gelijk de klapper: Glósóli. Schitterende geduldige opbouw, ondersteund door een onbeschrijfelijk mooie stem. Wat kan onze vriend hoog komen, engelachtig. Allemaal uitkomend in een van de mooiste climaxen die ik ken. Dit is zo'n moment waar heel veel herinneringen aan me voorbij komen flitsen. En dat is vrij zeldzaam.
Denk maar niet dat de Sigur's het hierbij laten. Nee hoor, Hoppíppola is allicht nog een stukje mooier. Ook al zo'n nummer waar veel herinneringen langskomen, waar ik alles in kwijt kan, en me ook nog eens laat nadenken over bepaalde zaken. Daarvoor zou je de vertaling van de tekst moeten kennen. Ook hier overigens een prachtige clip bij gemaakt, de beste die ik ken zelfs.
Na een korte intermezzo is daar Sé Lest, die hier misschien niet als allerbeste wordt gewaardeerd. Ik vind het weer net zo sterk als voorafgaande. Hier lijken we te zijn beland in een sprookje, maar dan wel een goede. Vooral dat kleine polka-achtige marsje richting het eind is geweldig!
Was je dan nog niet in de hemel, Saeglópur zorgt ervoor dat je definitief in de hoogste regionen terecht komt. De piano in dit nummer komt me overigens heel erg bekend voor, misschien ooit in een reclame of een programma gebruikt? Verder is het de eerste keer sinds het tweede nummer dat er een wat harder stuk in voorkomt, wat een tijdje volhoudt, maar uiteraard niet verveeld.
Zodoende kom je terecht bij het langste nummer op deze cd uit de hemel: Mílanó Een rustig begin, ondersteund door een schitterend pianowerk, uitkomende in een paar uitbarstingen. Zeker niet minder dan de rest.
Gong klonk in eerste instantie wat misplaatst tussen de rest. Dit nummer is een stuk sneller en dynamischer dan de rest, meer 'Down to Earth' om het zo te zeggen. De drums vallen hier eindelijk ook eens een keertje goed op. Inmiddels past deze natuurlijk perfect in het plaatje.
Andvari is dan voor het eerst een nummer dat echt droevig klinkt. Het tempo wordt erg laag gehouden, om uiteindelijk uit te komen in een erg mooi einde, hemels genoemd.
We komen nu langzaam maar zeker aan het eind van rit, jammer, maar er komen gelukkig nog wel twee fenomenale werken aanzetten. Svo Hljótt is onmiskenbaar een van de beste nummers van deze plaat. Het is net of hier een hoofdstuk wordt afgesloten, de laatste ademen van een leven, van een herinnering, misschien wel van een band: Sigur Rós. De tempoversnelling van dit nummer is in ieder geval schitterend, om in een tranentrekkende climax te komen, voor zover dit hele album niet tranen trekt, ik ben inmiddels al liters kwijt.
Met Heysátan wordt dan het werk neergelegd. Dit nummer is vrij kaal qua instrumentatie, en vertrouwd op de tekst, je moet dus de vertaling hiervan absoluut kennen. Dit betekent niet dat dit nummer instrumenteel slecht is, nee hoor, deze mannen die kunnen er wat van qua muziek, werkelijk elke noot weet te raken.

En zo kom je plots uit de hemel denderen, alles moet ooit aan een eind komen. Zo ook dit album, zo ook ooit deze band. Als dit dan echt de laatste dank zou zijn, afleidende uit de titel, hebben ze zeker op een meer dan waardige manier afscheid genomen. Met hun allerbeste zelfs.

Mooie stukje hoor. Als ik dit zo lees vind ik het erg jammer dat deze plaat mij niet op die manier weet te raken.

Ik geloof dat ik dit album eindelijk goed begin te vinden. Ik hem al zo'n 2 jaar liggen, maar hij sprak me nooit aan eigenlijk.

Ik was via reacties op internet op het album ( ) gekomen. Ook daar had ik in het begin heel veel moeite mee, omdat ik eigenlijk niet wist wat ik ermee aan moest. Na herhaaldelijk luisteren is het kwartje toen eindelijk gevallen en inmiddels is dat een van mijn favoriete albums geworden, schitterende muziek, zo intens en diep, zo veel emotie...

Takk... daarentegen vond ik helemaal niets lijken op dat album. Ik had meer van hetzelfde verwacht, en dat is het gewoon niet. Echter begin ik nu na weer een keer luisteren toch dingen te horen die me eerder niet zijn opgevallen. Het begint me nu wel te raken, wat het hiervoor niet heeft gedaan. Misschien dat ik nu eindelijk rijp voor deze muziek ben, of dat ik een nieuwe fase inga voor stemming in muziek en waardering. Echter denk ik niet dat ik dit album ooit beter ga vinden dan ( ).

Agaetis Byrjun heb ik inmiddels ook in mijn bezit, en ik merk wel dat dat een veel toegankelijker album is, voor mij althans. Ik vind die ook erg goed, maar misschien minder diepgang dan deze 2. Echter is het ook weer vrijwel zeker dat mijn mening gaat veranderen als ik weer meer geluisterd heb naar alle albums. Zo gaat dat met dit soort muziek.

Heb hem gisteravond nog eens beluisterd en kwam tot het eenvoudig besluit dat dit album dit is: 2 x heilig

I'm in love with Gong..

1 van de betere nummers die ik ken!

"Sigur Rós" betekend "Roos van de overwinning"

Kippevelmuziek... er is niet veel muziek die zoveel gevoelens kan verwekken... kippevel... echtheid... vrijheid... verdriet... geluk...... "Glósóli" kan dit allemaal.
Te mooi om te kunnen beschrijven.

Enigzins een tegenvaller na de lofzangen hier.

Sommige tracks zijn erg mooi. Glosoli is echt heel mooi.
Daarnaast helaas een aantal vrij saaie stukken. Een paar nummers zijn te langdradig en worden daardoor saai.
Dit album vind ik wel een vooruitgang vergeleken met Ágætis Byrjun.

Prachtige, hoopvolle nummers.

heb dit album zeer ondergewaardeerd vroeger , maar het is wel hemels , ik moet de muziek wel alleen kunnen beluisteren , maar in familieverband lukt het me niet , wat mijn eega gekweel vind , vind ik dan grote kunst , raar maar waar

Leuke muziek om op natuur- of andere beelden te plakken, maar hier een volledige cd vol van is mij wat te veel van het goede. Niet slecht maar volgens mij is er van sferische muziek (of hoe het ook genoemd wordt) meer te maken.

Voorlopig doet het mij niet echt veel, misschien nog wat meer luisterbeurten nodig, maar 't zal dan toch niet de vollédige cd ineens zijn. Voor nu roept het bij mij niet echt veel beelden of gevoelens op, en dat is broodnodig bij deze muziek, maar aan de reacties te zien is dit dus duidelijk persoonlijk.

Ik moet zeggen dat dit album mij toch steeds meer gaat raken. Vooral Hoppipola is prachtig. Om de een of andere manier kan Sigur Rós hier van zweverigheid iets prachtigs maken. Dit is dan ook mijn favoriet van hun...

Takk.. en het kwartje is gevallen! Gong, Hoppipola, Milano, Se Lest, allemaal prachtsongs. U hoort nog van mijn. Stem al verhoogt naar 4,0*

't Gaat al de goede richting uit . Heb deze laatst weer eens voorbij laten gaan, en was op z'n zachtst gezegd alweer overdonderd. Geen album dat mij gelukkiger maakt dan deze, met Sé Lest als absoluut hoogtepunt. De beelden die bij dat sprookje van een nummer verschijnen worden alsmaar mooier, onbeschrijflijk.

Ik heb er net voor de 1ste keer naar geluisterd en ben meteen verkocht, wat een album zeg, dit heeft me meteen van mijn sokken geblazen

Ik heb takk als eerste album gedownload van deze band, en ik moet zeggen dat wat ik tot nog toe gehoord heb (nrs 1 t/m 6) wel lekker klinkt. Ook al ligt het volledig buiten mijn straatje.

Ik heb vervolgens ook een aantal nummers geluisterd van het zo geroemde 2de album, dat deed me vreemd genoeg minder. Misschien omdat het minder hard was?

We zullen zien, Sigur Ros beloofd in ieder geval een mooie ontdekking te zijn voor de komende maanden.

Dan ben je seizoen-technisch gezien misschien net te laat. Sigur Rós komt het best tot zijn recht op koude winteravonden. Maar dat neemt niet weg dat deze muziek het hele jaar door prima te beluisteren is

Hij deed het vannacht anders weer prima, deze sfeermaker! 4.5

Ik heb hem gisteren voor het eerst volledig geluisterd. Ben toch niet helemaal overtuigd of dit wel mijn ding is.
Toegegeven, er staan een aantal prachtnummers op. Glosoli is echt heel mooi, met die clip erbij wordt hij alleen maar beter. Die climax op het einde is echt perfect. Ook Hoppipolla, Saelopur en Gong gaan er in bij mij. De rest echter vind ik voorlopig niet bijzonder. Vooral Milano, die meer dan 10 minuten duurt, wist mij niet te overtuigen.

Ik geef hem nog een paar kansen uiteraard, het kwartje zou zo op kunnen springen en de andere kant op kunnen vallen (cartoon stijl) maar voorlopig is het niet voldoende.

Dit album is goed! Ik heb hem nog heel wat luisterbeurten gegeven en het bevalt me nu veel beter dan voorheen. De nummers die ik als eerste goed vond blijven er wel bovenuit steken, maar gelukkig kan ik nu ook het ontzettend lange Milano heel erg waarderen. Ook Svo Hljott vind ik zeer mooi. De aflsuiter blijft voor mij nog een beetje een niemendalletje, maar voor de rest zeer goed werk.

Wat een goed album! IJslands trots. Erg sferisch. Soms verstild en dan weer een muur van geluid. Prachtig! Liefhebbers moeten ook naar Mogwai luisteren: het album Happy songs for Happy people.

Man, ik blijf mezelf steeds weer herhalen bij Rós, maar ik moet wel, wat een pure klasse is dit toch!! Wat krijg ik toch altijd een ernstige drang om een kilometerslange loffluiting te plaatsen na een Sigur Rós plaatje, maar dat heb ik dan altijd helaas al gedaan, ook hier dus. De drie beste albums ooit komen van deze mannen en daarmee is alles gezegd, ze gaan nooit meer gepasseerd worden ook. Ik zou bijna zonder duidelijkheid daarover te hebben gaan geloven in hogere krachten boven ons als ik dit hoor, die muziek (!!), die stem (!!!). Sé Lest is inmiddels uitgegroeid tot m'n favoriete nummer van ze en daarmee dus ook tot m'n favoriete nummer ooit, waanzinnig mooi! Zo ook de rest, stuk voor stuk.

Heb deze al een hele tijd niet meer gedraaid, ga ik vanavond maar weer eens doen. Kilometerslange lofuitingen ben ik helaas niet zo goed in, maar zal ook eens mijn best doen om uit te leggen waarom dit mijn favoriete Sigur-album is. Destijds was Glósóli mijn favoriete track, eens zien of dit nog steeds zo is.

De hoes van dit album staat hier altijd in zicht, hij staat rechtop voor mijn verzameling cd's (de hoes is niet bepaald makkelijk op te bergen), blijf het een prachtige cover vinden.

Se Lest is op dit moment ook het nummer dat het snelst stijgt in aanzien. Maar Glosoli staat nog steeds bovenaan, op de voet gevolgd door Saeglopur. Glosoli vind ik echt een bovennatuurlijk mooi stukje muziek. Die climax aan het einde geeft me onvoorwaardelijk kippenvel, zeker als ik de hemels mooie clip erbij kijk.

Wat ik van Se Lest zo prachtig vind is het onverwachte trompetstukje helemaal aan het einde. De eerste keer dat je het hoort denk je: Wat doet dat nou hier? Nu, 20 luisterbeurten later denk ik : Oh, dát doet dat hier!

Hééél benieuwd naar de live-performance LL '08
Geweldige muziek, al moet ik dit niet te vaak draaien want dan vind ik het toch wel wat saai.

Het is gewoon mooie, unieke muziek, waar je echt bij weg kunt dromen, geweldig opgebouwd..

Ik heb dit vierde album van Sigur Rós vanavond weer eens gedraaid. Sigur Rós is voor mij een bijzondere band, ik was ontzettend onder de indruk van hun doorbraakalbum Agaetis Byrjun indertijd en zag op de koop toe nog een aantal concerten van ze, waarvan ik in ieder geval aan twee zeer dierbare herinneringen heb. Later kwam ( ) uit en uiteindelijk bleek dat mijn favoriete Sigur Ros-plaat: nog steeds dezelfde prachtige muziek, maar nu in de vorm van een magnifiek opgebouwde plaat met voor mij het mooiste nummer ooit als afsluister.

Dit album was een lichte teleurstelling indertijd. Een paar maanden voor dit album uitkwam zag ik ze in Paradiso en alhoewel dat een mooi concert was, had het niet de impact die eerdere concerten wel op me hadden. Zo ook ook voor dit album eigenlijk. Een paar mooie nummers, maar niet echt een mooi geheel en ook iets teveel van hetzelfde (maar dan minder).

Heb het album maar 's in de herkansing gedaan, na het volgens mij zo'n anderhalf jaar niet gehoord te hebben. Moet zeggen dat het me niet mee viel. Waar ( ) werkelijk een grandioze opbouw heeft en me langzaam meevoert en uiteindelijk volledig opslokt (je zou het eens moeten zien, zo'n lege stoel opeens) heb ik die ervaring hier niet. Takk gaat me met Glósóli en Hoppípolla eigenlijk ook veel te voortvarend van start. Bij met name dat laatste nummer bekruipt me het gevoel dat de registers wel erg snel worden opengetrokken. Voor mij typisch een geval van overdaad schaadt. Zonde eigenlijk wel.

Gelukkig wordt het snel beter. Sé Lest borduurt voort op de 'speeldoosjes'-ep Ba Ba Ti Ki Di Do, wat ik een nogal onderschatte release vind van Sigur Ros. Het heeft een mooie climax en een werkelijk fantastisch outro met die blazers. Vervolgens komt daar het waanzinnige nummer Sæglópur nog eens overheen. Begint rustig, maar als die drums dan invallen... Kippenvel. En dan komt er al snel een tempoversnelling en fenomenale climax bij. Dit is Sigur Rós op zijn best!

Mílanó is dan weer een wat archetypischer nummer voor SR's doen. Lange sfeergeluiden, te weinig spanningsopbouw en dan patsboem climax. Het luistert lekker weg, maar echt goed vind ik het eigenlijk niet. Een beetje Agaetis Byrjun revisited, maar daar werd het beter gedaan. Het daaropvolgende Gong vind ik een stuk beter; sowieso houd ik wel van de Sigur Ros-nummers waar de ritmesectie een prominente rol speelt: ik ben echt fan van die drummer. Helaas verliest het nummer op een gegeven moment zijn momentum en voordat je het weet is Andvari dan ook weer voorbij.

Gelukkig houdt Svo Hljótt me wel bij de les. Dit was altijd een van mijn favoriete nummers van dit album en dat is nog steeds zo: de laatste tijd begin ik wel een beetje een voorkeur te ontwikkelen voor pianomuziek en daarmee zit je bij Sigur Ros ook wel goed. Als dan ook nog die loodzware bas erin komt en de bekende melancholische gitaarmuren van stal worden gehaald ben ik toch wel weer om. Vervolgens wordt het album uitgeluid met Heysátan...

Voor mij dus een minder album, maar nummers als Svo Hljótt en Sé Lest maken zoveel goed dat ik hier nog steeds graag 4* aan geef. Voor mij blijft dit echt een zeer bijzondere band waar ik mijn hart aan verpand heb. Ik kijk dan ook erg uit naar het nieuwe album...

Goh herman, blijf jij eens lekker in je zelf opgelegde verbod hangen en vis eens wat meer cd's uit je kast, blaas het stof vaker weg en blijf vooral van dit soort stukken schrijven

Ik zal het proberen.