Sigur Rós - Takk... (2005)

Mooie review. Ik kan me alleen nog niet zo goed inleven in jouw gedachten want ik heb Takk.. als enige album fanatiek geluisterd. De andere albums vond ik, na de eerste luisterbeurt, minder, maar ik weet dat daar best weleens verandering in kan komen na nog een paar pogingen.

Het zal wel aan mij liggen maar dit album vind ik weer geweldig, net als hun voorgangers. Heb me geen minuut verveeld.

Neen hoor. Dat ligt niet enkel aan jou

Mocht je me vragen naar mijn favoriete nachtplaat dan zou ik even gelukzalig wegdromen en na enkele seconden volmondig "Takk" antwoorden.
Zeg nu zelf, welke groep kan eenzelfde sfeer creëren.

Sigur Rós is één van de vele groepen die ik heb leren kennen door Musicmeter. Eerst deed ik wat afstandelijk tegen de IJslandse groep. Een groep waar ik geen enkel woord van verstond lag me niet zo. Ik was volop in mijn lyrieke zangersperiode. Dag in, dag uit luisterde ik naar teksten van Bob Dylan of Leonard Cohen. Tot op een koude windernacht, vorig jaar. Buiten was het donker en de wind jankte als het ware door de bittere koude heen. Ik was rustig naar buiten aan het kijken toen ik in een dolle bui dacht: "Ach laat ik Takk van die ene IJslandse groep nog eens proberen." Ik stak het (toen nog) weinig gedraaide schijfje in mijn cdspeler en luisterde aandachtig.

Het volgende uur beleefde ik één van mijn mooiste muzikale ervaringen ooit. Tijdens mijn muzikale trip klom ik op gladde rotsen en zwom ik in ijskoude meren.
Ik werd meegenomen op een vlot dat eeuwig blijft drijven op een zilveren rivier. Je hoort allerlei gezang en je droomt weg.
Je hoort de goddelijke klanken van bijvoorbeeld 'Hoppipolla' en je ziet de weg naar een wonderlijke sprookjeswereld verschijnen. Het regent er warme tranen, onophoudelijk. Maar geen nood, verder op rivier schijnt de zon weer onder een melancholische regenboog, lachend naar alles wat voorbij komt.

Ik kon het niet geloven. Kon muziek een mens zo beroeren, zo van zijn stuk brengen. Dit was schoonheid in zijn puurste vorm. Hoewel de muziek na een tijd vervaagt was tot een zoete stilte, bleef ik naar buiten staren naar die kille winternacht. Buiten bleef die wind de bomen geselen. Het licht van de halfronde maan was het enige lichtbaken in het zwarte gat.

En nu nog steeds, wanneer de nacht mooi invalt en alles even zwijgt, dan leg ik Takk op om opnieuw te worden meegezogen in die wondere wereld van Sigur Rós, die ene IJslandse groep. Voor mij blijft die mooiste muziek ter wereld. En dit allemaal door een nacht en musicmeter. 5*

Telkens zet ik deze plaat weer op vol hoge verwachtingen en stevast moet ik vaststellen dat Takk niet in de buurt van Agaetis en () komt.
De laatste groeit ook met rasse schreden maar Takk blijft gewoon saai.

Mss komt het ooit nog wel goed met deze plaat

2.5*

De intro begint alvast mooi. Vervolgens Glósóli, dat geweldig begint, en op zich geweldig eindigt, alleen jammer dat die climax een beetje 'modderig' klinkt. Van Hoppípolla en Með Blóðnasir word ik vervolgens erg vrolijk, wat ook geldt voor Sé Lest met het blazersstukje erin.

Gong vind ik ook een topper, en de rest kan ik ook goed waarderen. Ik heb maar besloten dat ik dit album net ietsje beter vind dan Ágætis byrjun (als geheel, hoewel ik sommige nummers op laatstgenoemde wat briljanter vind dan op dit album), maar natuurlijk niet beter dan ( ). Dus ik zet de score daartussenin: 4,5*.

Ik had dit album al een paar keer opgezet, maar het kon me nooit bekoren. Totdat vanavond het kwartje viel. Na een lange slopende dag niet lekker in je vel zitten en een flinke portie hoofdpijn dacht ik dat Sigur Ros misschien een goed medicijn zou zijn, en ik zette het op om vervolgens aandachtig op bed naar dit album te liggen luisteren. Wat pakte dit goed uit. Twee uur (twee keer achter elkaar) lang werd ik meegenomen naar de wondere wereld die Sigur Ros heet. Een geweldige en toch vreemde ervaring. Ik sliep niet maar was niet wakker, ik hoorde enkel en alleen het betoverende geluid dat Sigur Ros uit mijn boxen liet stormen.

ruime 4,5* welke gemakkelijk een 5 kan worden. Dat ligt aan hoe de volgende luisterbeurt bevalt.

Sigur Rós..., een van de bands die ik via musicmeter heb leren kennen, en veruit de beste daarvan. Dat besef ik des te meer na hun verbluffende passage op Werchter dit jaar.

Sigur Rós klinkt op Takk... veel lichter. Dit album is veel vrolijker dan zijn voorganger en, voor mij, bijna net zo goed. Takk... begint al meteen zeer sterk met Glósóli dat uitmondt in een geniale climax. Daarna volgt één van hun bekendste nummers, Hoppípolla, het nummer waarmee ze langzaam doordrongen tot het grote publiek, en terecht. Verder zijn Sé Lest en Sæglópur voor mij de toppers van de CD. Sé Lest was eerder een trage groeier, dat nu zijn schoonheid duidelijk toont. Sæglópur daarentegen was het eerste nummer van Sigur Rós dat me wist te betoveren en is nog altijd één van mijn favorieten.

De andere nummers zijn ook heel goed, maar raken me niet zo zoals deze 4 wel doen. Al bij al een verdiende 4.5*

Ik ga ook met een halfje omhoog..

Na het zien van het live-optreden waardeer ik het toch meer..
En sowieso is een 3,5 veels te laag eigenlijk..

Glósóli, hoppipolla, Sé lest, saeglópur, zijn stuk voor stuk schitterende tracks..

vandaag overigens ook de cd aangeschaft in originele staat

Heb er heel goed over gedacht deze vakantie. Wat zijn en is nou de / het beste sprookjesalbum(s)? Heb daar heel moeilijk over gedaan, terwijl het antwoord ontzettend voor de hand ligt. Dit is natuurlijk hét album dat je het mooist naar sprookjesland weet te vervoeren.

De intro is misschien wel de mooiste ooit. Gelijk zit je vast in deze plaat. Het is alsof je in een bootje op een rivier midden in een onbekend bos over de prachtige klanken wordt geleid naar dat sprookjesland.
En als dan de eerste noten van Glósóli klinken ben je daar. In dat grote, onbekende land vol met mysterie. Daaroverheen volgt er een climax waarin alle liefde en gevoelens en persoonlijkheden van elk individu verscholen zou moeten zitten. Er gaat voor mij maar weinig boven dit nummer.
Met Hoppípolla brengen de IJslanders ons in een groots feest. Die prachtige pianomelodie en het einde hebben tesamen met Með Blóðnasir een wereldveranderende kracht in zich, het wordt alleen nog tijd dat de mensen op de wereld dit gaan inzien.
Wat volgt is Sé Lest een zoektocht naar de kern van dat sprookjesland, en mischien daarbij ook wel naar jezelf. Het is een plek van rust, vrede en grootse schoonheid. Wat dit nummer muzikaal gezien ook allemaal heeft, met die prachtige zwevende xylofoon, de bescheiden maar krachtige uitbarstingen, en de prachtige violen aan het eind.
Sæglópur is anders, weer een kleine stap in de realiteit, de sfeer en het sprookjeachtige van deze plaat gaat echter nog niet verloren, die is echter weer snel weg met de uitbarsting, maar ook weer terug aan het einde.
Mílanó is weer een stuk herkenbaarder voor deze plaat, en het meest zwevende. De prachtige piano en violen brengen je in een haast onverstoorbare rust, maar de werkelijke kracht van dit nummer zit 'm in de stem van Jonsí. De man weet twee keer op een onvoorstelbare manier voluit te gaan in de uitbarstingen.
Gong is weer wat anders, met een hoger tempo en een bredere en opvallendere drumsectie. M'n waardering is over de maanden gestegen voor dit eerst licht misplaatste nummer.
Andvari is dat allerminst, het begint inmiddels zelfs ronduit hemels te klinken. Probeer maar eens niet weg te smelten bij de laatste twee minuten.
Met Svo Hljótt begint het einde. Al dat mooie land blijkt echt enkel maar in je gedachten te bestaan. Langzaam maar zeker vervaagt en sterf deze af, om in een van de meest emotionele climaxen ooit voorgoed te verdwijnen (tot aan de volgende luisterbeurt).
Maar gelukkig was het hier nog niet voorbij. De climax is al geweest, maar [i]Heysátan[i] brengt je weer met beide voeten op de grond. Een klein, minimaal nummer, maar nog altijd erg mooi met slechts enkele tonen en indrukwekkende stiltes. De perfecte manier om deze plaat af te sluiten.

Takk... is momenteel voor mij de beste plaat van deze band (en dus ook allertijden), maar kiezen blijft moeilijk. Het is goed mogelijk dat () in de koude december nachten weer die hoogste plek zal overnemen.
Hoe vaker ik de muziek van Sigur Rós hoor, hoe vaker ik erover schrijf, des te groter mijn waardering voor ze wordt. Wat een geweldig gezelschap blijft dit!

Hoppipolla is werkelijk waar een symphony, prachtige sferische opbouw die uitbarst in een bombastisch en toch vrolijk geluid. Deze wat vrolijke ondertoon past bij de context van het nummer wat gaat over het springen in plassen, althans volgens OOR.
De plaat is in zijn geheel erg sterk en klinkt al wat minder zweverig en traag en meer bombastisch dan het voorgaande werk. De opvolger van Takk is dan ook een logisch gevolg op deze plaat, waarin de dromerige sfeer nog wat meer op de achtergrond is geschoven en er wat meer tempo in de nummers is gekomen. Dit maakt dat ik Takk.. en Með Suð í Eyrum Við Spilum Endalaust vaker opzet dan het vroegere werk van Sigur Ros, waarvoor je toch wat meer in een bepaalde stemming moet zijn. Dit wil echter niet zeggen dat voorgaande albums daardoor kwalitatief minder zijn in mijn beleving, maar wel dat ik Takk en opvolger makkelijker weg vind luisteren.

Berichten over de prijzen van SR-cd's verplaatst naar Sigur Rós

Glósóli wow

Zucht.. in deze planet earth trailer is Sigur Rós' Hoppipolla echt schitterend ingezet.. Die beelden zijn echt fantastisch op de muziek ingezet..

http://www.youtube.com/watch?v=Y1XTcFokKOk

Gisteren voor het eerst gehoord ...

Het debuut van Sigur Ros vond ik indertijd erg leuk, de opvolger met die plastic sleeve was al een stuk minder. Ik ben indertijd afgehaakt omdat er mijns inziens leukere bandjes voorbij kwamen.

Nu 3 jaar na het verschijnen deze Takk... tot me mogen nemen en mijn vooroordeel dat Sigur Ros met de plaat voorspelbaarder, pathetischer en irrelevanter wordt, zie ik niet meteen aan het wankelen gebracht. Ik vond 't bij vlagen een irritante plaat, met veel gesuggereerde spanning maar zonder enige verrassing.

Hoppipolla staat hier enorm vaak op en zelfs op repeat ( samen met Staralfur )
De rest nog wat beter leren kennen!

Ik zag dat ik deze nog 4 sterren had staan en nadat deze plaat op vinyl een middagje heeft aangestaand, zal ik deze toch ook echt moeten verhogen naar het maximale. Wat een kracht en emotie.

En bij deze verwelkom ik Takk in mijn top 10. Ik kon het toch niet laten. Dit album doet me eigenlijk nog meer dan (). Misschien dat de positieve noot me toch beter bevalt in dit geval. Hoe dan ook, dit album doet me altijd denken aan sprookjes. Aan wandelen in het bos in de herfst. Aan vrijheid en aan kinderlijke onschuld. Prachtige thema's die ik niet vaak genoeg kan zien en combineren. Nummers als Saeglopur, Gong en vooral Glosoli bezitten een oerkracht die soms teveel is voor mij. Maar het echte hoogtepunt van het album is toch Se Lest. Dat zich lang voor mij verscholen hield. Een top 10 plaats vanaf nu dus voor dit sprookjesbos.

Vandaag héél goedkoop deze en ook deze : () kunnen kopen, ik had al zo véél goeds over deze jongens gelezen, en nog maar één song ergens.... dat ik dacht, dit kan niet slecht zijn.

Dat wordt luisteren dit weekend, ik kom dan wel terug met wat ik ervan vind.

Een mooie trip naar de dromenwereld. Ook ik werd betoverd bij de kennismaking met deze band en die kwam in de vorm van 'Saeglopur' hetgeen ik nog steeds één van de beste songs van dit Ijslandse gezelschap. Hoe goed dit ook is, het mag van mij wel een tikkeltje duisterder en spannender. Daarom geef ik op dit moment de voorkeur aan 'AB'.

Ja, droomwereld, droommuziek... ik weet het nog zo niet met dit album. Het dubbeltje wil nog niet vallen... toch redelijk eentonige muziek, goed om in een cd-molen met andere muziek en dan random mode.... maar om dit in één ruk uit te luisteren mij iets te heavy. Voorlopig 3.5, vind dit zeker niet slecht, maar meerdere beluisteringen zullen zich toch moeten opdringen om hier ten volle van te leren genieten... of niet, we'll see.

Blijft het beste album wat ik ooit beluisterd heb voor me. Endalaust is zeker niet verkeerd en ook goed. Maar Takk raakt me toch dieper. Het is meer sprookjesachtiger, en voor de "koude" maanden in deze tijd is het weer genieten met nummers als Se Lest, Gong, Hoppipolla, Milano en Glosoli.

Subliem.

Misschien wel hun meest evenwichtige en veelzijdigste album.
Verrassend wat mij betreft want ik dacht dat ze met () en AB hun piek al bereikt hadden. Niet dus.
Dit album overstijgt de popmuziek.
Onaards goed.
5/5

Ik vind dit mooi maar hier een daar wel een beetje té, wat dat betreft ga ik toch meer voor ( )

Je kunt horen dat ze hiermee een "iets" toegankelijkere weg zijn geslagen na ( ) . Maar alsnog weet Sigur Ros met dit pareltje mij helemaal in te pakken!

Kan me voorstellen dat je dat vind, maar ik heb dat "te", weer bij de voorgangers van Takk.
Met "te" bedoel ik in het geval van voorgaand werk, dat het me wat te zweverig is en ook wat leger klinkt dan Takk. Dit album heeft nou net dat beetje meer dat het voor mij interessanter en als kwalitatief hoogwaardiger beschouwd wordt dan dan pakweg een (). Zoals hier eerder verwoord is het allemaal wat sprookjesachtiger en in mijn beleving juist niet over the top.
Het bombastische van Takk en opvolger Endalaust bevallen mij persoonlijk beter dan de sferische leegte van voorgaand werk. Daarbij optekenend dat ik ook het voorgaande werk van Sigur Ros zeker kan waarderen.

Wat een heerlijk plaat van de mannen van Sigur Ros is dit. Ik heb verkies deze zeker boven (), met name vanwege de wat meer symfonische rock stukken die present zijn op dit album.

Wat me overigens gelijk opviel is dat het eerste nummer (Takk..) me sterk deed denken aan stukken van Coldplay ten tijde van AROBTTH, allen dan veel warmer uitgevoerd.

Voor nu een 4.5

Schitterend album, al moet gezegd worden dat het nieuwste Sigur ros-album nóg beter is.

Dit is het tweede album van deze ijslandse "post-rock"formatie dat ik probeer, en hij bevalt me beter dan Aegetis Birjun (of hoe het ook geschreven wordt). Af en toe enkele mooie uitbarstingen binnen de liedjes, en het lijkt me dat de songs op zich gewoon sterker zijn. Alhoewel ik toch vind dat sommige nummers er zwaar over gaan. Bijvoorbeeld Sé Lest. Das echt wel hondengejank.