Sigur Rós - Takk... (2005)
mijn stem
1077 stemmen
IJsland
Rock
Label: Geffen
-
Takk... (1:57)
-
Glósóli (6:15)
-
Hoppípolla (4:28)
-
Með Blóðnasir (2:17)
-
Sé Lest (8:40)
-
Sæglópur (7:38)
-
Mílanó (10:25)
-
Gong (5:33)
-
Andvari (6:40)
-
Svo Hljótt (7:24)
-
Heysátan (4:09)
-
Melrakki * (3:46)
-
Refur * (2:45)
-
Ó Friður * (4:47)
-
Kafari * (6:08)
-
Elfur * (2:17)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur:
1:05:26
(1:25:09)
0
geplaatst: 4 februari 2009, 18:37 uur
Deze plaat heeft het gewoon net niet. Dat extra beetje dat ( ) en AB geniaal maken mist Takk... gewoon.
Niettemin 3,5*
Niettemin 3,5*
0
geplaatst: 10 februari 2009, 22:50 uur
basketballerke schreef:
En in een klap stond deze band met twee albums bovenaan in mijn lijst. De 'een per artiest' regelement kon ik niet meer houden. Want deze platen zijn niet slechts 'hemels'. Welnee, dit is de hemel! Momenteel gaat van de twee mijn voorkeur momenteel naar deze als allermooist, maar ze liggen enorm dicht bij elkaar. Waar de meeste van mijn favorieten vrij zware platen zijn, is dit juist een enorme verlichting. Een album wat ik waarschijnlijk keer op keer op keer zal gaan draaien, omdat ik hier erg blij van wordt. Veel van mijn gevoelens, emoties, zelfs delen van mijn hele leven kan ik in deze muziek kwijt.
Na een rustig ambient beginnetje met het titelnummer hebben we daar gelijk de klapper: Glósóli. Schitterende geduldige opbouw, ondersteund door een onbeschrijfelijk mooie stem. Wat kan onze vriend hoog komen, engelachtig. Allemaal uitkomend in een van de mooiste climaxen die ik ken. Dit is zo'n moment waar heel veel herinneringen aan me voorbij komen flitsen. En dat is vrij zeldzaam.
Denk maar niet dat de Sigur's het hierbij laten. Nee hoor, Hoppíppola is allicht nog een stukje mooier. Ook al zo'n nummer waar veel herinneringen langskomen, waar ik alles in kwijt kan, en me ook nog eens laat nadenken over bepaalde zaken. Daarvoor zou je de vertaling van de tekst moeten kennen. Ook hier overigens een prachtige clip bij gemaakt, de beste die ik ken zelfs.
Na een korte intermezzo is daar Sé Lest, die hier misschien niet als allerbeste wordt gewaardeerd. Ik vind het weer net zo sterk als voorafgaande. Hier lijken we te zijn beland in een sprookje, maar dan wel een goede. Vooral dat kleine polka-achtige marsje richting het eind is geweldig!
Was je dan nog niet in de hemel, Saeglópur zorgt ervoor dat je definitief in de hoogste regionen terecht komt. De piano in dit nummer komt me overigens heel erg bekend voor, misschien ooit in een reclame of een programma gebruikt? Verder is het de eerste keer sinds het tweede nummer dat er een wat harder stuk in voorkomt, wat een tijdje volhoudt, maar uiteraard niet verveeld.
Zodoende kom je terecht bij het langste nummer op deze cd uit de hemel: Mílanó Een rustig begin, ondersteund door een schitterend pianowerk, uitkomende in een paar uitbarstingen. Zeker niet minder dan de rest.
Gong klonk in eerste instantie wat misplaatst tussen de rest. Dit nummer is een stuk sneller en dynamischer dan de rest, meer 'Down to Earth' om het zo te zeggen. De drums vallen hier eindelijk ook eens een keertje goed op. Inmiddels past deze natuurlijk perfect in het plaatje.
Andvari is dan voor het eerst een nummer dat echt droevig klinkt. Het tempo wordt erg laag gehouden, om uiteindelijk uit te komen in een erg mooi einde, hemels genoemd.
We komen nu langzaam maar zeker aan het eind van rit, jammer, maar er komen gelukkig nog wel twee fenomenale werken aanzetten. Svo Hljótt is onmiskenbaar een van de beste nummers van deze plaat. Het is net of hier een hoofdstuk wordt afgesloten, de laatste ademen van een leven, van een herinnering, misschien wel van een band: Sigur Rós. De tempoversnelling van dit nummer is in ieder geval schitterend, om in een tranentrekkende climax te komen, voor zover dit hele album niet tranen trekt, ik ben inmiddels al liters kwijt.
Met Heysátan wordt dan het werk neergelegd. Dit nummer is vrij kaal qua instrumentatie, en vertrouwd op de tekst, je moet dus de vertaling hiervan absoluut kennen. Dit betekent niet dat dit nummer instrumenteel slecht is, nee hoor, deze mannen die kunnen er wat van qua muziek, werkelijk elke noot weet te raken.
En zo kom je plots uit de hemel denderen, alles moet ooit aan een eind komen. Zo ook dit album, zo ook ooit deze band. Als dit dan echt de laatste dank zou zijn, afleidende uit de titel, hebben ze zeker op een meer dan waardige manier afscheid genomen. Met hun allerbeste zelfs.
En in een klap stond deze band met twee albums bovenaan in mijn lijst. De 'een per artiest' regelement kon ik niet meer houden. Want deze platen zijn niet slechts 'hemels'. Welnee, dit is de hemel! Momenteel gaat van de twee mijn voorkeur momenteel naar deze als allermooist, maar ze liggen enorm dicht bij elkaar. Waar de meeste van mijn favorieten vrij zware platen zijn, is dit juist een enorme verlichting. Een album wat ik waarschijnlijk keer op keer op keer zal gaan draaien, omdat ik hier erg blij van wordt. Veel van mijn gevoelens, emoties, zelfs delen van mijn hele leven kan ik in deze muziek kwijt.
Na een rustig ambient beginnetje met het titelnummer hebben we daar gelijk de klapper: Glósóli. Schitterende geduldige opbouw, ondersteund door een onbeschrijfelijk mooie stem. Wat kan onze vriend hoog komen, engelachtig. Allemaal uitkomend in een van de mooiste climaxen die ik ken. Dit is zo'n moment waar heel veel herinneringen aan me voorbij komen flitsen. En dat is vrij zeldzaam.
Denk maar niet dat de Sigur's het hierbij laten. Nee hoor, Hoppíppola is allicht nog een stukje mooier. Ook al zo'n nummer waar veel herinneringen langskomen, waar ik alles in kwijt kan, en me ook nog eens laat nadenken over bepaalde zaken. Daarvoor zou je de vertaling van de tekst moeten kennen. Ook hier overigens een prachtige clip bij gemaakt, de beste die ik ken zelfs.
Na een korte intermezzo is daar Sé Lest, die hier misschien niet als allerbeste wordt gewaardeerd. Ik vind het weer net zo sterk als voorafgaande. Hier lijken we te zijn beland in een sprookje, maar dan wel een goede. Vooral dat kleine polka-achtige marsje richting het eind is geweldig!
Was je dan nog niet in de hemel, Saeglópur zorgt ervoor dat je definitief in de hoogste regionen terecht komt. De piano in dit nummer komt me overigens heel erg bekend voor, misschien ooit in een reclame of een programma gebruikt? Verder is het de eerste keer sinds het tweede nummer dat er een wat harder stuk in voorkomt, wat een tijdje volhoudt, maar uiteraard niet verveeld.
Zodoende kom je terecht bij het langste nummer op deze cd uit de hemel: Mílanó Een rustig begin, ondersteund door een schitterend pianowerk, uitkomende in een paar uitbarstingen. Zeker niet minder dan de rest.
Gong klonk in eerste instantie wat misplaatst tussen de rest. Dit nummer is een stuk sneller en dynamischer dan de rest, meer 'Down to Earth' om het zo te zeggen. De drums vallen hier eindelijk ook eens een keertje goed op. Inmiddels past deze natuurlijk perfect in het plaatje.
Andvari is dan voor het eerst een nummer dat echt droevig klinkt. Het tempo wordt erg laag gehouden, om uiteindelijk uit te komen in een erg mooi einde, hemels genoemd.
We komen nu langzaam maar zeker aan het eind van rit, jammer, maar er komen gelukkig nog wel twee fenomenale werken aanzetten. Svo Hljótt is onmiskenbaar een van de beste nummers van deze plaat. Het is net of hier een hoofdstuk wordt afgesloten, de laatste ademen van een leven, van een herinnering, misschien wel van een band: Sigur Rós. De tempoversnelling van dit nummer is in ieder geval schitterend, om in een tranentrekkende climax te komen, voor zover dit hele album niet tranen trekt, ik ben inmiddels al liters kwijt.
Met Heysátan wordt dan het werk neergelegd. Dit nummer is vrij kaal qua instrumentatie, en vertrouwd op de tekst, je moet dus de vertaling hiervan absoluut kennen. Dit betekent niet dat dit nummer instrumenteel slecht is, nee hoor, deze mannen die kunnen er wat van qua muziek, werkelijk elke noot weet te raken.
En zo kom je plots uit de hemel denderen, alles moet ooit aan een eind komen. Zo ook dit album, zo ook ooit deze band. Als dit dan echt de laatste dank zou zijn, afleidende uit de titel, hebben ze zeker op een meer dan waardige manier afscheid genomen. Met hun allerbeste zelfs.
Mooi omschreven, dit album is denk ik voor mijn hele leven getekend, kan me niet voorstellen dat een menig album (of het moet ook 1 van sigur ros zijn) deze muziek kan overtreffen.
0
geplaatst: 17 maart 2009, 08:05 uur
Voltreffers aan het begin na de intro...daarna Sæglópur, wat na de eerste luisterbeurt al mijn hart veroverde, en Gong later ook! Complete happiness...waarom kent heel de wereld deze muziek niet? Dan was er waarschijnlijk geen oorlog! Jonsi en Co...bedankt voor jullie schitterende albums...
0
geplaatst: 17 april 2009, 19:23 uur
Tsja, Sigur Rós...
Ik heb ze vorig jaar op Werchter mogen aanschouwen en dat was toch echt een hele belevenis.
Op Von na (die had ik ooit eens gedownload en was daarmee mijn eerste ervaring met Sigur Rós; achteraf heb ik wel begrepen dat Von niet de beste is om mee te beginnen), heb ik alle Sigor Rós-albums in mijn bezit. Ze zijn allemaal belachelijk mooi, maar Takk... is toch degene die me het meest raakt en waarom? Ik heb het gevoel dat Takk... (samen met hun laatste, die misschien nog wel het meest) de meest toegankelijke is. AB en ( ) zijn een stuk abstracter, vooral ( ). In vergelijking met die heeft Takk... wat meer vorm, ik weet echter niet goed hoe ik het uit moet leggen.
Takk... klinkt hoopvol en lief en, zoals velen zeggen, zoals een sprookje. Het is droommuziek, met twinkeltjes, pingeltjes en zit bomvol met emotie en spanning. Maar wat vooral zo knap is, is dat deze muziek je het gevoel geeft, van de wereld af te zijn. Het is soms bijna onwerkelijk dat iemand deze klanken kan produceren.
Mijn favoriete nummer is zonder twijfel Gong, een nummer wat rustig begint, maar zo sterk naar een climax toe werkt en die climax bezorgt me iedere keer weer opnieuw kippenvel over heel m'n lijf en waterige oogjes. Absoluut één van de mooiste nummers die ik ooit heb gehoord. Maar daarmee zeg ik niet dat de rest minder is, Takk... in zijn geheel is namelijk een album om voor altijd te koesteren en dat zal ik doen ook.
Ik heb ze vorig jaar op Werchter mogen aanschouwen en dat was toch echt een hele belevenis.
Op Von na (die had ik ooit eens gedownload en was daarmee mijn eerste ervaring met Sigur Rós; achteraf heb ik wel begrepen dat Von niet de beste is om mee te beginnen), heb ik alle Sigor Rós-albums in mijn bezit. Ze zijn allemaal belachelijk mooi, maar Takk... is toch degene die me het meest raakt en waarom? Ik heb het gevoel dat Takk... (samen met hun laatste, die misschien nog wel het meest) de meest toegankelijke is. AB en ( ) zijn een stuk abstracter, vooral ( ). In vergelijking met die heeft Takk... wat meer vorm, ik weet echter niet goed hoe ik het uit moet leggen.
Takk... klinkt hoopvol en lief en, zoals velen zeggen, zoals een sprookje. Het is droommuziek, met twinkeltjes, pingeltjes en zit bomvol met emotie en spanning. Maar wat vooral zo knap is, is dat deze muziek je het gevoel geeft, van de wereld af te zijn. Het is soms bijna onwerkelijk dat iemand deze klanken kan produceren.
Mijn favoriete nummer is zonder twijfel Gong, een nummer wat rustig begint, maar zo sterk naar een climax toe werkt en die climax bezorgt me iedere keer weer opnieuw kippenvel over heel m'n lijf en waterige oogjes. Absoluut één van de mooiste nummers die ik ooit heb gehoord. Maar daarmee zeg ik niet dat de rest minder is, Takk... in zijn geheel is namelijk een album om voor altijd te koesteren en dat zal ik doen ook.
0
geplaatst: 17 april 2009, 22:43 uur
Ik deel dat gevoel met je daftpunk. Ik ken AB inmiddels ook wat beter maar toch blijf ik Takk.. het hoogst waarderen. Dit album bevat een oerkracht. Ik denk dat, dat nog het beste woord is.
Dit vindt je bijvoorbeeld terug in de climaxen van Glosoli en Gong, maar ook in de eerste seconden van Se Lest en in de melodie van Saeglopur. Geluiden die je raken op je meest primitieve hersengebieden. Herinneringen en emoties oproepen die je dacht al lang vergeten te zijn. Dat is de kracht van Takk..
Dit vindt je bijvoorbeeld terug in de climaxen van Glosoli en Gong, maar ook in de eerste seconden van Se Lest en in de melodie van Saeglopur. Geluiden die je raken op je meest primitieve hersengebieden. Herinneringen en emoties oproepen die je dacht al lang vergeten te zijn. Dat is de kracht van Takk..
0
geplaatst: 18 april 2009, 11:55 uur
Dn!S schreef:
Ik deel dat gevoel met je daftpunk. Ik ken AB inmiddels ook wat beter maar toch blijf ik Takk.. het hoogst waarderen. Dit album bevat een oerkracht. Ik denk dat, dat nog het beste woord is.
Ik deel dat gevoel met je daftpunk. Ik ken AB inmiddels ook wat beter maar toch blijf ik Takk.. het hoogst waarderen. Dit album bevat een oerkracht. Ik denk dat, dat nog het beste woord is.
Check!
0
geplaatst: 29 april 2009, 19:40 uur
Ik heb Sigur Ros leren kennen tijdens een concert van het Kronos Quartet. Ik weet bij god niet meer welk nummer zij speelden, maar het klonk erg mooi. Wat muziek gedownload en dat klonk alleraardigst. Vandaag eens serieus naar Takk geluisterd, maar eerlijk gezegd vind ik het heel erg tegenvallen. Ik heb het gevoel steeds naar hetzelfde nummer te luisteren. Maar het meest storend vind ik de zang wat klinkt alsof de zanger continu in z'n ballen geknepen wordt.
0
geplaatst: 29 april 2009, 19:52 uur
BubbleUBoeuff schreef:
Maar het meest storend vind ik de zang wat klinkt alsof de zanger continu in z'n ballen geknepen wordt.
Maar het meest storend vind ik de zang wat klinkt alsof de zanger continu in z'n ballen geknepen wordt.
Het zou mij persoonlijk ook niets verbazen als blijkt dat...
...nah laat maar eigenlijk
0
geplaatst: 29 mei 2009, 18:22 uur
Glosoli is zeker een fantastisch nummer, op het einde explodeert je stereo! 
0
geplaatst: 10 juni 2009, 03:04 uur
Lennart_M schreef:
Deze plaat heeft het gewoon net niet. Dat extra beetje dat ( ) en AB geniaal maken mist Takk... gewoon.
Niettemin 3,5*
Deze plaat heeft het gewoon net niet. Dat extra beetje dat ( ) en AB geniaal maken mist Takk... gewoon.
Niettemin 3,5*
Niet akoord. Agaetis Byrjun bevat het meeste variatie, en verdient misschien wel de titel 'meesterwerk' (die ik ook aan OK computer van Radiohead en Origin of Symmetry van Muse durf geven). ( ) bevat enkele van de mooiste songs die ooit in ijsland gemaakt zijn, maar de andere helft van de plaat maakt het net iets te langdradig en te eenzijdig. Takk... is echt 1 groot geheel, en vooral het eerste halfuur laat me telkens opnieuw vertoeven in een ander universum. De emotionele kracht van die muziek is voor mij gewoon ongeëvenaard. En als ze - zoals ik al 2x heb mogen meemaken - hun liveset starten met de eerste 4 tracks van deze plaat, dan ga je bijna huilen van de pracht die je hoort. Deze band is volstrekt uniek.
0
lowriderluuk
geplaatst: 10 juni 2009, 08:58 uur
Niet akkoord....., wel akkoord....., smaken en interpretatie van albums zijn nu 1maal smaak-afhankelijk.
Ikzelf vind deze muziek wel gaan op z'n tijd, maar hoeft niet elke dag op, da's net teveel van het goeie.
Ikzelf vind deze muziek wel gaan op z'n tijd, maar hoeft niet elke dag op, da's net teveel van het goeie.
0
geplaatst: 15 juli 2009, 20:06 uur
Wat een album blijft dit toch. Het heeft misschien 1,5 jaar geduurd voordat ik hem goed begon te vinden, maar inmiddels is het een van de mooiste albums die ik ooit heb gehoord.
Apart hoe dat op je kan groeien. Andvari is mijn favoriet, dat nummer raakt me op een manier die ik niet kan beschrijven.
Apart hoe dat op je kan groeien. Andvari is mijn favoriet, dat nummer raakt me op een manier die ik niet kan beschrijven.
0
geplaatst: 22 augustus 2009, 22:53 uur
Na één luisterbeurt heb ik dit album aan de kant geschoven, dit was niet aan mij besteed, zo ondervond ik.
Nu, drie maanden later, liggend in m'n luie stoel, kwam dit album plots weer in m'n gedachten opduiken, het smeekte me om een tweede kans. En deze muziek werd deze keer door mij veel beter gesmaakt.
Vooral het tweede deel van de plaat bracht me helemaal van slag; wat een fantastische opbouw in die nummers, onbeschrijfelijk eigenlijk.
Takk... is zo'n album dat ik niet zomaar elke dag kan opleggen, het weegt te zwaar op mijn gemoed. Luister maar eens naar 'Svo Hljott', of 'Andvari'.
De eerste nummers grepen me niet zo bijster veel aan, het is pas vanaf 'Sé Lest' dat ik word meegesleurd in een rivier van dromerigheid en verzuchting.
'Heysatan' is de perfecte afsluiter voor deze plaat. Je hoort het geluid stukje bij beetje wegebben, tot de absolute stilte overheerst.
Tip: als dit album je na een eerste luisterbeurt niet kan bekoren, gooi het dan niet in de prullenbak, maar geef het na enkele maanden nog een kans.
4.5 sterren
Nu, drie maanden later, liggend in m'n luie stoel, kwam dit album plots weer in m'n gedachten opduiken, het smeekte me om een tweede kans. En deze muziek werd deze keer door mij veel beter gesmaakt.
Vooral het tweede deel van de plaat bracht me helemaal van slag; wat een fantastische opbouw in die nummers, onbeschrijfelijk eigenlijk.
Takk... is zo'n album dat ik niet zomaar elke dag kan opleggen, het weegt te zwaar op mijn gemoed. Luister maar eens naar 'Svo Hljott', of 'Andvari'.
De eerste nummers grepen me niet zo bijster veel aan, het is pas vanaf 'Sé Lest' dat ik word meegesleurd in een rivier van dromerigheid en verzuchting.
'Heysatan' is de perfecte afsluiter voor deze plaat. Je hoort het geluid stukje bij beetje wegebben, tot de absolute stilte overheerst.
Tip: als dit album je na een eerste luisterbeurt niet kan bekoren, gooi het dan niet in de prullenbak, maar geef het na enkele maanden nog een kans.
4.5 sterren
0
geplaatst: 24 augustus 2009, 20:44 uur
In september wordt hij opnieuw op vinyl uitgebracht .... iig volgens de duitse amazon
0
geplaatst: 15 september 2009, 17:04 uur
Vandaag deze CD van Sigur Ros aangeschaft en net als ieder album van ze (behalve de laatste) moet ik er weer even inkomen.
Maar aangezien dit het vierde album van de IJslandse formatie in mijn bezit is zijn de aanpassingsproblemen steeds wat minder groot.
Draai hem nu al de hele middag en het album is wel zwaar maar niet zo zwaar als ().
Wel weer kippenvel zo mooi vooral track 2,3 en 7 zijn mijn favorieten.
Nog ietsje minder als Agaetis Byrjun maar ik heb besloten toch de volle mep te geven. De weersomstandigheden werken mee zal ik maar zeggen
. 5* dus.
Maar aangezien dit het vierde album van de IJslandse formatie in mijn bezit is zijn de aanpassingsproblemen steeds wat minder groot.
Draai hem nu al de hele middag en het album is wel zwaar maar niet zo zwaar als ().
Wel weer kippenvel zo mooi vooral track 2,3 en 7 zijn mijn favorieten.
Nog ietsje minder als Agaetis Byrjun maar ik heb besloten toch de volle mep te geven. De weersomstandigheden werken mee zal ik maar zeggen
. 5* dus.
0
geplaatst: 15 december 2009, 00:54 uur
1.Takk... = Voorspoed
2. Glósóli = Voldanigheid
3.Hoppípolla = Vreugdevol
4. Með Blóðnasir =Trotsheid
5. Sé Lest = Mythisch
6. Sæglópur = Opluchtend
7. Mílanó = Geluk
8.Gong = Euforie
9. Andvari = Genietend
10.Svo Hljótt = Emotie
11.Heysátan = Dankbaarheid
Ook aan het einde van dit jaar kan ik weer concluderen dat dit album het beste,mooiste en ontroerendste muziek bevat wat ik ooit beluisterd heb.
2. Glósóli = Voldanigheid
3.Hoppípolla = Vreugdevol
4. Með Blóðnasir =Trotsheid
5. Sé Lest = Mythisch
6. Sæglópur = Opluchtend
7. Mílanó = Geluk
8.Gong = Euforie
9. Andvari = Genietend
10.Svo Hljótt = Emotie
11.Heysátan = Dankbaarheid
Ook aan het einde van dit jaar kan ik weer concluderen dat dit album het beste,mooiste en ontroerendste muziek bevat wat ik ooit beluisterd heb.
0
geplaatst: 18 december 2009, 17:33 uur
Van deze CD word ik zo ontroerd en gelukkig xD !
Top 3: Glosoli, Hoppipolla, Saeglopur
Top 3: Glosoli, Hoppipolla, Saeglopur
0
geplaatst: 16 januari 2010, 19:40 uur
Mijn #1 in m'n top10. Werkelijk fantastische cd. De sfeer en emotie die deze cd met zich mee brengt is van ongekend hoog niveau. Hoppipolla kan werkelijk mijn nekharen overeind doen laten staan. De mooie pianostukken met het onverstaanbare gezang van Jonsi maken alles tot een pure schoonheid. De vrolijke fanfare in Se Lest, het groepsgevoel(met z'n allen mee-neuriën in de HMH, 2008) van Med Blodnasir en de complete rust en het vertrouwde gevoel in Heysatan. Allemaal even prachtig.
0
geplaatst: 28 februari 2010, 21:02 uur
Ik hoorde zojuist Hoppipolla als background muziek bij een ad van discovery channel waar niks anders te zien is dan wat emotieloze saaie beelden van middelmatige programma's....spijtig 
die muziek is heilig
die muziek is heilig
0
geplaatst: 29 maart 2010, 11:07 uur
Ik kan iedereen de documentaire Heima aanraden over deze band! Hierin geven ze na hun slopende album tour door de hele wereld een kleinschalige tour in hun eigen IJsland. Op de meest verlaten plekken gaan ze optreden, met als afsluiter een knaller in de hoofdstad. Magisch mooi.
0
geplaatst: 1 april 2010, 00:16 uur
Heima is inderdaad een magische documentaire. Hun aparte muziek gecombineerd met de prachtige sfeerbeelden van de Ijslandse natuur of de akoestische live optredens. Prachtig
0
geplaatst: 21 april 2010, 20:09 uur
ben nu toch van mening dat dit hun beste plaat is. alles klopt!
0
geplaatst: 3 mei 2010, 21:29 uur
Wederom een ontzettend sterk album van Sigur Rós. De nummers 1 tot 8 vind ik allemaal op het niveau van zijn voorganger ( ). Het is weer genieten van de piano, de climaxen op het einde van de nummers, Jónsi's prachtige zang. Op Gong bereikt het album dan een hoogtepunt waarna het afbouwt. Ik vind die laatste drie nummers ook nog goed hoor, maar de sterkte van ( ) was de constante opbouw en dan eindigen met een heerlijke uitbarsting op het einde van het album en dat beetje extra mist deze plaat. Maar het is nog steeds ontzettend goed. 4,5*
1
geplaatst: 18 mei 2010, 01:08 uur
Sigur Rós - Takk...
De plaat Takk... stelt zich voor met het nummer Takk... . Een dankwoord, volledig sprakeloos. Hoe beter kan je een verhaal openen met een mystieke introductie. Vol verwachting moeten we wel overgaan naar de essentie van Takk... . Want die vinden we zeker terug op Glósóli. Rustig opbouwend met op het eind van dit nummer de hemelsluizen die helemaal open gaan. Een glimmende climax. Een eigenschap die zeker terugkomt. Het bekenste nummer is zonder twijfel Hoppípolla. Meeslepend en in z'n eenvoud zo gemakkelijk luisterbaar. Met Með Blóðnasir breien ze een vervolg. Een, zeg maar, soort van Hoppípolla deel 2. De kermisklanken op Sé Lest maken van deze plaat een meer gevarieërder gedeelte. Sæglópur is eveneens heel bekend. Een sprookje die voor halfweg al openbarst vol vernietigende materie. Voor mij ongetwijfeld het beste gedeelte van heel hun repertoire.
Mílanó start rustig. Opnieuw breekt het nummer door net voor halfweg. Een prachtig klankenpakket die zich opnieuw herhaalt halweg het tweede gedeelte van dit nummer. De plaat laat een ander gezicht tonen op het verbluffende Gong. Een zeer rytmisch en herhalende toon die op het einde opnieuw openspat. Een wat moeilijker te beluisteren nummer is Andvari. Doorheen het nummer hoor je nog steeds de karakteristieke vorm van Takk... . Deze keer sterft het nummer geleidelijk aan uit en een climax is hierop spoorloos. Halfweg Svo Hljótt wakkert de vlam weer aan om dan uiteindelijk brandend Heysátan te begroeten. Het verhaal komt op een eind. Een dik uur doorheen een landschap vol emotie, rust en uitbarstingen. Het is genoeg geweest. Hier sterft Takk... uit.
Perfectie bestaat niet, maar dit is haast perfect te noemen. Een zucht verwijdert van het ideaal.
De plaat Takk... stelt zich voor met het nummer Takk... . Een dankwoord, volledig sprakeloos. Hoe beter kan je een verhaal openen met een mystieke introductie. Vol verwachting moeten we wel overgaan naar de essentie van Takk... . Want die vinden we zeker terug op Glósóli. Rustig opbouwend met op het eind van dit nummer de hemelsluizen die helemaal open gaan. Een glimmende climax. Een eigenschap die zeker terugkomt. Het bekenste nummer is zonder twijfel Hoppípolla. Meeslepend en in z'n eenvoud zo gemakkelijk luisterbaar. Met Með Blóðnasir breien ze een vervolg. Een, zeg maar, soort van Hoppípolla deel 2. De kermisklanken op Sé Lest maken van deze plaat een meer gevarieërder gedeelte. Sæglópur is eveneens heel bekend. Een sprookje die voor halfweg al openbarst vol vernietigende materie. Voor mij ongetwijfeld het beste gedeelte van heel hun repertoire.
Mílanó start rustig. Opnieuw breekt het nummer door net voor halfweg. Een prachtig klankenpakket die zich opnieuw herhaalt halweg het tweede gedeelte van dit nummer. De plaat laat een ander gezicht tonen op het verbluffende Gong. Een zeer rytmisch en herhalende toon die op het einde opnieuw openspat. Een wat moeilijker te beluisteren nummer is Andvari. Doorheen het nummer hoor je nog steeds de karakteristieke vorm van Takk... . Deze keer sterft het nummer geleidelijk aan uit en een climax is hierop spoorloos. Halfweg Svo Hljótt wakkert de vlam weer aan om dan uiteindelijk brandend Heysátan te begroeten. Het verhaal komt op een eind. Een dik uur doorheen een landschap vol emotie, rust en uitbarstingen. Het is genoeg geweest. Hier sterft Takk... uit.
Perfectie bestaat niet, maar dit is haast perfect te noemen. Een zucht verwijdert van het ideaal.
0
geplaatst: 19 mei 2010, 15:14 uur
Het begin van dit album is fenomenaal, met eerst het prachtige Takk..., dan Glósolí en Hoppípolla.
0
geplaatst: 20 mei 2010, 19:54 uur
Sigur Rós.
Een aantal maal het album met de embryo geprobeerd.
Kwartje wilde gewoon niet vallen.
Beeld van dansende Eskimo’s en baby gebrabbel.
Tot vorige week.
Concert van Efterklang.
Bij de lange sfeervolle stukken gebeurde het.
Gevoel van alleen aanwezig zijn.
Vertraagde waarneming.
Waardoor kwalitatief betere ervaren van zintuigen.
Totale afwezigheid van gedachtegang.
Onbewuste spiritualiteit.
Aantal minuten lang.
Referentiekader opgezocht.
Sigur Rós.
Is dit dan toch geniaal?
Bewuste keuze voor een ander album.
Takk...
Inderdaad.
Dezelfde ervaring van rust.
Cultuurverschillen.
Leven in een slow motion maatschappij.
Elke dag schaken met geleerden.
Even vergeef je ze het gerommel met Icesave.
Geld heeft voor een moment geen waarde.
Je baant je in een schemerig gebied.
Als de mist geklaard is.
De volgende aandiening van een aswolk.
Het vliegen gaat al bijna vanzelf.
Geen luchtverkeer nodig.
Blijkbaar speelt het komende nieuwe vaderschap een rol.
Maar Takk... heeft zijn plekje veroverd.
Al blijft het praten tegen bomen achterwege
Een aantal maal het album met de embryo geprobeerd.
Kwartje wilde gewoon niet vallen.
Beeld van dansende Eskimo’s en baby gebrabbel.
Tot vorige week.
Concert van Efterklang.
Bij de lange sfeervolle stukken gebeurde het.
Gevoel van alleen aanwezig zijn.
Vertraagde waarneming.
Waardoor kwalitatief betere ervaren van zintuigen.
Totale afwezigheid van gedachtegang.
Onbewuste spiritualiteit.
Aantal minuten lang.
Referentiekader opgezocht.
Sigur Rós.
Is dit dan toch geniaal?
Bewuste keuze voor een ander album.
Takk...
Inderdaad.
Dezelfde ervaring van rust.
Cultuurverschillen.
Leven in een slow motion maatschappij.
Elke dag schaken met geleerden.
Even vergeef je ze het gerommel met Icesave.
Geld heeft voor een moment geen waarde.
Je baant je in een schemerig gebied.
Als de mist geklaard is.
De volgende aandiening van een aswolk.
Het vliegen gaat al bijna vanzelf.
Geen luchtverkeer nodig.
Blijkbaar speelt het komende nieuwe vaderschap een rol.
Maar Takk... heeft zijn plekje veroverd.
Al blijft het praten tegen bomen achterwege
* denotes required fields.