Bruce Springsteen - Born to Run (1975)

Hij blijft voor iedereen goed ook als je 14 bent

Jongens toch, deze plaat vind iedereen goed mits de juiste muzieksmaak. Wat wil je, zo'n hoog niveau!

@Ataloona: je had al lang in je bed moeten liggen, 14-jarige

Nee joh het is weekend

Wat een geweldig album is dit.
Leerde Springsteen kennen door mijn vader die ongeveer zijn hele leven al fan is van de man. Hij heeft vaak tegen me gezegd dat Born to Run echt een parel is, maar ik dacht dat het oude lullen muziek was en dus nooit naar gekeken.
En toen... kwam die op Pinkpop! Ik luister vantevoren altijd muziek van de artiesten die komen en dus ook van BS. Het begon met The River die ik heel erg vet vond, toen laatste album(WOAD) en toen kwam ik in aanraking met Born to Run. Ik moet zeggen dat ik hem niet gelijk vanaf het begin kon waarderen maar nu vind ik het een van de beste platen ooit gemaakt. Bruce is een van de weinige artiesten die je echt helemaal in het verhaal kan meetrekken. Dit merkte ik al toen ik de live versie van The River hoorde op het live album.
Al met al prachtige cd met zowel het beste openingsnummer als de beste afsluiter ooit gemaakt. Jungleland is voor mij echt het hoogtepunt van het album gevolgd door Thunderroad,Night en Born To Run. Enig minpuntje is Tenth Avenue Freezeout, wat gewoon niet echt mijn ding is.
Deze ga ik de rest van mijn leven nog wel blijven draaien, en ik ben pas 18 jaar.

Hehe doet me aan mezelf denken, ik was 16 en ik draai hem ook nu geregeld dit idd echt een topplaat. Kben nu 21 dus maw je hebt er toch zeker minstens een jaar of 5 luisterplezier mee .

Geweldig album!

Met 'thunder road', het titelnummer en 'she's the one' als hoogtepunten. Alleen begint Clarence Clemons mij steeds meer op de zenuwen te werken, wat een verschrikkelijk instrument is dat toch, zo'n saxofoon.

Huhh Ik vind het juist en dan vooral op dit album een emotioneel en intiem instrument. Vandaar dat Jungleland een van mijn Favoriete nummers is. Maar ja ieder zo zijn Smaak.

De saxofoon van Clarence Clemons geeft m.i de muziek van Springsteen in die periode, juist die extra kleur.

Als je kijkt naar welke fantastische nummers op Born to Run staan, zou dit album eigenlijk in mijn top 10 moeten staan. Bijna alle nummers zijn geweldig, met als hoogtepunten Thunder Road, Backstreets, Born to Run & Jungleland. Dat 'ie toch niet in mjin top 10 staat is vanwege dit minpunt: ik vind de productie te vlak. Zeker als je de live versies en producties van deze songs kent. Daar zit meer power, meer drift, meer emotie, meer van alles in. Er zijn uitzonderingen: Meeting Across The River & Jungleland.

Ook zijn de arrangementen en solo's die aan de dus langere live versies zijn toegevoegd een pluspunt. Op het album krijg je daardoor soms het idee dat je naar ingekorte songs zit te luisteren. Jammer dat op dit album niet de langere concertversies staan, waarschijnlijk omdat het allemaal op 1 LP moest passen. Meer versies dus als Jungleland. Anders had je een wereld dubbelalbum gehad.

Beste album Bruce als je het mij vraagt

Nee johh. Dat is Darkness
Al zijn Backstreets en Jungleland wel super geweldig.

als 'Wild Billy's Circus Story' er niet op stond zou ik zeggen 'The Wild, The Innocent & The E Street SHuffle'...

Met recht staat dit album in de top 50, dit is weliswaar niet mijn favoriete album maar de kwaliteit druipt er toch wel van af. Bruce Springsteen heeft een stem die mij weet aan te grijpen en daardoor alleen al is Born to Run een genot om naar te luisteren. Maar dit album is meer dan alleen de zang van Bruce. Want ook de instrumentaties geven dit werk extra kleur. Met fraai pianospel en soms verrassende blazers die het geheel wat jazzy maken (Meeting Across the River) kan dit album op een dik verdiende vier sterren van mijn kant rekenen.

Jungleland is voor mij echt een muziekanthem, erg sterke track.

Off topic berichten verwijderd

Vanavond weer eens hard in de auto gedraaid, en ik vroeg me af waarom ik het 'maar' 4,5* had gegeven. Vanavond viel namelijk alles op z'n plaats en ook het nummer dat me tot vandaag niet helemaal kon boeien (Meeting Across the River) pakte me. Ik zag het verhaal voor me als een maffiafilm en opeens hoorde de trompet wel bij het nummer. Alle andere nummers hadden me al vele malen overtuigd, en daarom stond dit album al op 2 in mijn favo Springsteen-albumlijst (na Darkness). Daar blijft 'ie denk ik ook staan, al kruipt 'ie nu wel heeeel dicht tegen die plaat aan.

Alleen de titelsong levert het album al 4* op!

rkdev, I think I Love you!

Die titelsong is voor echt de allerbeste rocksong ever, het bevat alles wat rock'n roll moet zijn; passie, gevoel, spirit.... wanhoop ook, ik schreef er al wat van in dit topic;
Muziek >> Toplijsten en favorieten >> Beste nummer ooit

wel even scrollen!

Voorheen had ik helemaal niks met dit album. Toevallig kam ik dit album voor €5,90 tegen in een Duitse Mediamarkt. Omdat ik deze altijd tegenkom in Top-25 lijsten aller tijden kon ik hem niet laten liggen. Opeens lijkt er een kwartje te zijn gevallen zoals dat ook bij Born in the USA gebeurde onlangs. Luister naar de stem van Backstreets, de opbouw van Born to Run en vooral: Jungleland! She's the One en Meeting Across the River hebben nog wat tijd nodig denk ik. 4,5*

1975.

De Vietnam oorlog loopt ten einde.
Teleurgestelde en eeuwig verminkte soldaten keren terug.
Alcoholisme en een hoog zelfmoordpercentage.
Een nieuw gevecht.
De persoonlijke veldslag.
Rechtvaardigheid door een verdiende uitkering.
Het gebedel op straat tegen gaand.
Is er niemand die luistert?
Wie zal hun stem vertegenwoordigen?
En daar beantwoord die jongeman uit New Jersey hun gevoelens.

Er zijn machthebbers die vanuit een luie stoel de touwtjes in handen hebben.
Boven een schaakspel conflicten uit vechten.
De gezichtsloze pionnen als inzet.
Met een kist vol reservespelers.
De lagere maatschappij vormen het strijd toneel.
Opdrachten van bovenhand op gelegd.
Rennen om te overleven.
Om een kansloos bestaan op te bouwen.

In de hele tekst van Born To Run wordt nergens een link gelegd met de zwarte pagina in de geschiedenis van de USA.
Het voelt voor mij echter wel zo.
De Amerikaanse Droom verworden tot de nachtmerrie in Vietnam.
Maar dit geeft houvast.
Geen medaille van een president die de wonden heelt.
Niks eervol ontslag.
Maar die nieuwe protestzanger die het gevoel op roept.

Born To Run is het op pakken van het leven.
De buurjongen die vanwege het weekendbaantje in de garage een oude auto kan op knappen.
Per ongeluk zijn eerste liefde zwanger maakt.
Voor altijd werkzaam op die plek.
Geen toekomstperspectief.
Ja het leven is hard.
Spreek het verdorie dan ook zo uit.
Bruce laat je stem horen.
En als je het niet meer je strot uit krijgt.
Laat Clarence het dan over nemen op saxofoon.

In je laatste alinea betrek je bewust danwel onbewust het verhaal van de song The River. Niets mis mee, overigens. Het duidt de thematiek die centraal staat in de muziek van Bruce. Een man voor wie dienen in Vietnam bepaald geen ondenkbaar scenario was tijdens zijn tienerjaren in het door rassenrellen verscheurde Asbury Park. Waarover hij later zei; 'Ik wist één ding zeker.. Ik ga niet!' en hij werd afgetest voor dienst. Hij keerde zijn rug richting het systeem maar niet tegen diens dieners. Ontwikkelde zich als spreekbuis voor een gefrustreerde generatie met een passie die vandaag de dag nog brandt.

Hi werd idd. afgetest voor dienst. Dit kwam door een motorongeluk dat hij had gehad, waardoor hij afgekeurd werd op zijn benen...ietwat manke loop. Zoals op live '75/'85 zo mooi werd verteld als intro op het prachtige River: Zijn vader had niet veel op met zijn lange haar e.d. Als hij maar in dienst zou zijn, daar zouden ze wel een man van hem maken. Bruce ging en kwam terug..en vroeg zijn vader....ze hebben mij niet aangenomen zei Bruce...Goed zo, zei zijn vader en daarmee sprak hij zijn liefde voor zijn zoon in 2 woorden uit.

Wat het uitspreken betreft @ deric raven, dat doet hij en veelvuldig. Getuige de intro van The River, of wat denk je van de lange intro bij War of het nummer Devils and Dust. Los nog van het gehele The Rising album. Nee, ik denk dat dat wel goed zit. Born to Run spreekt juist generaties aan door de vrije interpretatie naar hang naar vrijheid/onafhankelijkheid en wat je er maar als jongere aan kunt hangen, zonder juist die uitgesprokenheid naar mijn mening.

@ James Douglas
Die laatste alinea kun je zeker breder zien.
Ik had ook nog de clip bij het latere I'm On Fire in mijn achterhoofd wat betreft die garage.

het gedrag van deze plaat in de mume vertoont de kenmerken van een echte diesel. Eenmaal op gang is deze in zijn opmars niet tegen te houden. Het zou mij niet verbazen dat dit de volgende plaat wordt die de 1000 punten grens passeert en die ook weet vast te houden. Volkomen terecht natuurlijk.

Bruce heeft wel een leuker album, working on a dream, hoop dat je die kent?
btw, muziek kan mij niet gaan vervelen, en anders doe ik de CD weg.

Verslik ik me toch bijna in mijn cracker.

Working on a dream leuker dan Born to run??

Berichten verplaatst naar Muziek > Toplijsten en favorieten > Toplijsten (centraal topic)

Er staat niet voor niets het volgende bij albums die in de top 250 staan:

Let op! Discussies over de top 250-notering van dit album horen in het forum, niet bij het album.

Absoluut 5 sterren, deze hele plaat gaat naar mijn gevoel over een eindeloos durende zwoele zomer dag.
Van de opening/zonsopkomst van Thunder Road naar de schitterende saxofoon solo van Clarence Clemons midden in de nacht.

Meesterlijke plaat!

gek, ik kom niet verder dan zeer aardig. Bruce springsteen is veel beter live als op studio. Waar ik het titelnummer live een van de beste rock nummers vind, vind ik het op deze plaat maar matig en opgedraaid.

Super album!!! Van begin tot eind magistraal! De intensiteit waarmee de man verhaalt is van ongekende klasse. Ben het er wel mee eens dat Bruce live nóg beter is dan op studio werk.
Absolute topper van dit album is voor mij Jungleland! Kippevel in het kwadraat!!!!