Bruce Springsteen - Born to Run (1975)

Net hetzelfde gevoel gehad, vroeger deed mij deze plaat niets. Ik vond liedjes als Jungleland veel te langdradig en te ingewikkeld, maar wat wist ik toen waarover het ging. Ik moet dan ook eerlijk bekennen dat ik helemaal niet op de tekst lette.
Nu ik het wel doe moet ik toegeven dat deze artiest en deze plaat meer tot zijn recht komt.

Born to run vanmorgen maar weer eens uit de kast gepakt. Wat een passie, wat een hartstocht en wat een bezieling. Een plaat die meer dan 30 jaar later nog staat als een huis en dat over 30 jaar waarschijnlijk nog doet. Daarbij vergeleken steekt zijn werk van de laatste jaren wel héél bleekjes af.

Mijn broer is altijd een groter fan geweest van Bruce dan ik , deze plaat draaide hie dan ook grijs en ik moet toegeven het heeft wel iets, zelfs voor een ''niet zo grote fan '' als ik klinkt dit zeer goed, een 4;0

Ik vind Born to run eigenlijk een beetje drukke bombast. Bruce is veel beter op The River dat een paar jaar later verscheen.
Born to Run heeft iets te veel de sfeer van: "jongens..... nu gaan we een rock-album maken waar alles in zit, waar echt niemand omheen kan". Het is net iets te veel,te groots,te vol,te vet. Met iets meer rustigs tussendoor zou het completer geweest zijn. Met een song in de trant van Point Blank of The River, maar ja daar kwam hij pas later mee.
De saxofoonsolo van Clarence in Jungleland blijft echter wel een topmoment, om voor altijd te koesteren.

Wat vind jij dan van Meeting Across The River? Dat is toch een nummer die aan de kwalificaties van rustig voldoet, toch?

Dat kan kloppen, want dat is ook precies de insteek waarmee Born To Run is gemaakt

Ja, maar daardoor is het dus ook af en toe een beetje over de top naar mijn smaak.

Niet meteen mijn genre maar als m'n eerste album van The Boss... wat een revelatie! Bruce Springsteen maakt met the E Street Band muziek die recht uit het hart komt! Fantastische teksten en unieke muziekstijl.

16 jaar en dan zo'n muzieksmaak hebben. Er is nog hoop

Ik luisterde op mijn 15e ook naar Bruce Springsteen en kijk nu eens: bijna alleen nog maar electronische beats en gepruttel. Ik zou dus niet te vroeg juichen.

Ik las in een ander topic, dat jij de albums van Bruce nog eens een kans gaat geven. Ook voor jou is er dus nog hoop

Thah, we doen ons best om van de norm af te wijken!

hmmja dat is idd waar

Eens in de zoveel tijd kom ik mezelf tegen. Een week of twee geleden was zo'n moment. Onder het motto van 'ken je klassiekers' viste ik Born to Run op uit de verzameling van mijn ouwe heer. Zonder al te hoge verwachtingen mikte ik hem in de cd-speler. Het zou toch wel niks voor mij zijn, deze Bruce. Maakte hij namelijk niet van die patriottistische, standaard masturbatie rock?

Hoe verkeerd kon ik zitten. Twee weken later en een stuk of 15 draaibeurten later ben ik helemaal fan van dit album, en is mijn beeld van Springsteen ook totaal veranderd. Mijn vooroordelen waren nergens op gebaseerd, en bij deze dien ik mijzelf een corrigerende tik toe Die opener alleen al, fantastisch.

"It's a town full of losers and I'm pulling out of here to win"

Een hele dikke 4*.

Dat is inderdaad één van de grootste misverstanden op deze aardkloot, gebaseerd op één of twee niet-representatieve megahits.

Die nog eens een verkeerde intepretatie hebben meegekregen.

Wat patriottistisch betreft; Bruce is wel een patriot. Hij houd van zijn vaderland en is een volksvriend. Maar hij is geen patriot in de enge betekenis van het woord, zoals destijds door een Reagan of de patriot-act van een miskleun als Bush. Bruce heeft zich altijd met enige regelmaat kritisch uitgelaten over het beleid van zijn land en o.a ook over Vietnam, getuige ook de prachtige intro op Live 75/85 bij The River en de rauwe versie met duidelijk intro op WAR van Edwin Starr. Dit album laat zich ook niet onbetuigd aan de mensen die aan de zelfkant van de samenleving leven en hoop houden op betere tijden. Met name op Darkness on the Edge of Town, komt dit kristalhelder naar voren en is misschien dan ook een tip voor De-noir.
Masturbatierock, zit er wat mij betreft niet zo ver langs hoor. Als je de oude live optredens ziet. Zitten er af en toe wel van die momenten tussen Bruce en Clarence o.a of Bruce en Miami Steve, die zowat soms soft-erotisch benoemd kunnen worden. Als je verder kijkt hoe Bruce bij zijn Born in the USA tour omgaat met zijn gitaar en diens houding erbij, kun je toch niet echt om die Masturbatierock heen.
Niets mis mee hoor, alleen je zou zijn muziek onrecht aandoen, door het in zijn geheel zo te noemen. Daarvoor heeft hij toch meerdere gezichten. Zoals ook duidelijk wordt op dit prachtig album.

Dat is zo. Bruce Springsteen is een patriot van het amerikaanse volk, wat iets anders is dan van het regeringsbeleid. Voorbeeld: de teksten van The Rising gaan over de klap die Amerika te verwerken kreeg op 11-9-2001. Maar riepen in het geheel niet op tot wraak of vergelding. Hij wees niet eens een schuldige aan.
Ander voorbeeld: de song Devils and Dust van de gelijknamige plaat. Hier is de angst en de zinloosheid van de soldaat in Irak het onderwerp. Hij doet geen uitspraak voor maar ook niet tegen de oorlog.
Springsteen is dus geen patriot en ook geen protestzanger. Hij levert wel commentaar op de maatschappij, meestal vanuit het punt van de gewone man of vrouw.

meeting Across The River noem ik wel iets rustigs er door heen hoor

gek genoeg heb ik bruce springsteen nooit zo veel aangevonden. waar het nou aan ligt weet ik niet. mischien ben ik niet rebels genoeg of ligt de bombastische productie mij niet zo lekker . dit is voor mij slechts middelmatig. 3* met kans op een verhoging naar 3,5*.

Inderdaad, mooi nummer ook. Ik neem iets terug van mij opmerking over de drukte. Maar toch blijf ik de Springsteenplaten van na Born to Run beter vinden, eenvoudiger en minder hemelbestormend vooral.

Het viel mij ook al op dat het allemaal wat bombastisch is, niet geheel mijn ding. Born to run en Tenth avenue freez-out zijn voor mij de hoogtepunten.

Die twee nummers zijn zowat de meest bombastische nummers van het album!

Nog steeds mijn favoriete album, deze! Dat zal nu wel zo blijven tot mijn dood(hopelijk leef ik nog lang om hiervan te genieten!)

Ik vind tenth-avenue ook juist minder bombastisch. Heel open nummer, veel ruimte tussen de noten.

Ik heb Spingsteen leren kennen in een cabrio - tourend met een Zweedse vriend (het was zijn pa's auto) door de wide open spaces van the Swedish coutryside en daar paste deze plaat heel mooi in.

Springsteen en autorijden: heerlijk - gimme some BHP and I'm gone, auto-here, off-line, in hyperspace. Springsteen is voor mij altijd de kronikeur van the American state-of-mind in epische vorm geweest: Thunder Road, 4th of July, Born to Run, The River.

En alles in de US of A is groot - ooit een laaaaarge steak of pizza daar besteld (anders dan per vergissing)? Zoals Duitsers hier verdrietig worden wanneer ze een kleintje pils bestellen en een mini-fluit krijgen, raken wij ontregeld door de grote US food porties (en koffies ook - a large latte? kan je je zwembad mee vullen). Masturbatierock: nou, nou - kom, kom - is niet Springsteen die daarom bekend is geworden - eerder een andere voorzanger die met zijn pretstengel swaffelde.

Bombastisch bij en tijd en wijle wel, maar so what? Zoals gezegd - geef me een fijne cabrio, pak ik de Springsteen cd's en ben ik pleite - vermoedelijk naar het zuiden.

Dit is hem dan Born to Run het album dat al maanden tegen mij schreeuwde om aan de collectie te worden toegevoegd. Ik weet niet wat het is: Die zoveel ververtelde cover (die mij erg raakt) of is het hèt verhaal eromheen of weer het lovende kritiek misschien nog recenter namelijk die leuke pinkpop optreden of simpel weg gewoon omdat ik iets nieuws wi omdat ik eraan toe ben. Ik denk dat het een combinatie is van al die invloeden. Een ding weet ik zeker ik heb een pareltje in huis gehaald die mij op het eerste gehoor erg boeit. Buiten dit wil ik mij verdiepen in de intelligente kant van Rock, wat ik daar onder definieer? gewoon kwaliteit platen waarvoor is nagedacht tot in de diepste puntjes. En nou maar genieten

Ondanks het prachtige slot (echt geweldig, de sax solo van Clarence Clemons in Jungleland) komt Born to run niet aan de 5 sterren.

Er komt namelijk ook iets minder werk naar voren, met name 10th Avenue freeze out is mij in ieder geval een doorn in het oog.

Clarence Clemons speelt overigens een prima, heel aanwezige partij, opvallend dus ook op bijvoorbeeld de titelsong.

Born to run is in mijn optiek de beste cd van Bruce Springsteen in de jaren 70, met als hoogtepunten Night, She's the one en Jungleland.

The Boss blijft geweldig,voor iedereen. zelfs als je 18 bent!

Zeker weten!