Bruce Springsteen - Born to Run (1975)

Ik zit nu naar Jungleland te luisteren. De brok in de keel groeit, de tranen biggelen over de wangen. Is er iemand dat ook meemaakt c.q. voelt?

ik! vooral in het begin ben ik altijd zeer gemotioneerd ik dacht dat ik de enige was

Nee hoor, hier nog 1

En ook hier nog eentje, Jungleland is echt een van de meest ontroerende songs die ik ooit heb gehoord. Het verhaal, de prachtige muziek die elk stuk van het nummer precies past, Bruce's prachtige ingetogen en later explosieve stem.

Live is het zowaar nog mooier(een goed voorbeeld is live in NY city)

ik huil ook bij thunder road en backstreets hoor

They scream your name at night in the street
Your graduation gown lies in rags at their feet
And in the lonely cool before dawn
You hear their engines roaring on
But when you get to the porch theyre gone
On the wind, so mary climb in
Its a town full of losers
And Im pulling out of here to win!
Als ik ook maar een zin kon schrijven die ook de helft zo goed is als deze ben ik de gelukkigste persoon op aarde.
Dat geldt trouwens voor heel het album.
Wie Born to Run nog nooit gehoord heeft kan zich zelf niet serieus in de spiegel aankijken en zeggen dat hij een Rock N' Roll fanaat is.

lekker album, de mooiste nummers vindt ik Thunder Road, Born To Run en Jungleland.

Zo ergens in de jaren tachtig begreep ik niet wat er nu eigenlijk zo goed was aan Springsteen. Zijn muziek raakte mij niet. Toen heb ik eens een keer The River gekocht en na enkele luisterbeurten was ik helemaal verkocht. Toen die klik er was genoot ik daarna vanaf de eerste keer ook van Born to Run.

Zijn werk vanaf de jaren negentig zegt me dan weer nog steeds bitter weinig.

Vreemd figuur ben jij Kronos, bij Chinese Democracy erger ik me mateloos aan jou maar hier laat je toch zien over enige smaak te beschikken

@ Germ,

Ik beschik zelfs over heel veel smaak en meestal nog goeie ook. Maar van een beetje slechte smaak hou ik wel.
Echter niet in die mate dat een gedrocht als Sjainies Dimokrassie bij mij door de beugel kan. Alleen smaakvolle wansmaak vind ik lekker.

Maar laat die ergernis varen zou ik zeggen en geniet ervan dat je af en toe zo eens een ongenietbaar misbaksel kan genieten waar anderen dan weer van gruwelen.

Born to run was Springsteen’s laatste kans om het te maken in de rockmuziek.. Zijn twee vorige albums waren geen verkoopsuccessen geweest. Het was zijn laatste kans om het te maken. En met dit album heeft hij het echt gemaakt. Maar dat was 30 jaar geleden. Is dit album nu nog steeds een mijlpaal in de muziekindustrie, of is het al lang en breed voorbijgestreefd? Ik zal het je zeggen.

The tracklist:

1.Thunder road: dit is mijn favoriete nummer van het album. Het gaat over twee geliefden die weg willen uit hun geboortestad. De jongen is vol vuur en enthousiast, maar het meisje heeft twijfels. De teksten zijn meesterlijk, de muziek schitterend en het is mooi en sfeervol geproduceerd. Een echt meesterwerk.

2.Tenth avenue freeze out: een nummer over het ontstaan van de E street band, de vaste achtergrondband van Bruce. Het is waarschijnlijk het meest up tempo nummer van het album. Het werd ook uitgebracht als single, helaas zonder succes.

3.Night: een kort maar mooi nummer over, wel, de nacht. De saxofoon in het nummer is hemels(de sax word trouwens veel gebruikt op dit album). Het is wel het minst goeie nummer van het album, maar dat betekend natuurlijk niet dat het slecht is, integendeel.

4.Backstreets: 1 van de hooghtepunten van het album. Het nummer gaat over 2 vrienden(geliefden?) die zich in de backstreets verstoppen voor de slechte kant van de mens, tot ze er zelf mee geconfronteerd worden. Het pianostuk aan het begin is een klassieker.

5.Born to run: het bekendste nummer van het album, en terecht, want dit is een echte klassieker. Het is een van zijn meest bekende en meest gewaardeerde composities. Zo gewaardeerd dat het werd vooruitgeschoven als het volkslied van New jearsy! Grappig detail is dat het nummer eigenlijk gaat over het verlaten van new yearsy(vandaar de tekst).

6.She’s the one: een ondergewaardeerd nummer op het album. Hoewel het bloedmooi is en zeker 1 van de beste van het album is, word het door niet veel mensen opgemerkt. Of misschien ligt het gewoon aan ondergetekende, wie weet.

7.Meeting across the river: een mooie pianoballad die gaat over een arme kerel die criminele klussen wil doen om aan geld te geraken. Zijn beste(en enige) vriend probeert hem om te praten.

8.Jungleland: het laatste nummer van het album. Het duurt bijna tien minuten, maar het is het zeker waard om het helemaal te beluisteren, want muzikaal gezien valt er helemaal niks op aan te merken. Vooral de saxsolo is klassiek, en soms huil ik bij de intro

Conclusie: dit is een echte klassieker, nog steeds, na 33 jaar. Alles zit perfect in elkaar en klopt gewoon. Een aanrader voor de rockfans.

Kijk eens aan ArthurDZ weet nog eens waar hij het over heeft.
Goeie Recensie! Het enige waar ik het niet mee eens ben is het beste nummer van het album, dat is namelijk Born to Run (vindt ik dan).
Goeie Top10 ook!

eindelijk iemand die mn top tien goed vind
jij hebt ook een mooie top tien!
maar wat bedoel je met "weet nog eens waar hij het over heeft"

Ik heb je tracklist niet mee overgenomen, ik wou wel enkel aantonen dat jij deze prachtplaat ongelooflijk mooi beschreven hebt, nummer voor nummer, ik kan me er geheel in vinden.
Thunder Road is misschien ook wel mijn favoriet, vooral omdat in de tekst Roy Orbison, één van mijn favoriete zangers ever voorkomt, maar de titelsong moet zowat de beste jukeboxplaat ever zijn, een dijk van een nummer en er zit na 33 jaar nog geen spatje sleet op!
Bedankt voor je mooie uiteenzetting, ArthurDZ !!

Dit is misschien wel de meest cinematografische muziek die ik ken. Elk nummer is bijna een filmscript... bij Jungleland zie ik zo de camerabewegingen voor me.

ik heb dat zelf heel erg met Bruce's Nebraska. Dat album vind ik echt een voorbeeld van cinematografische muziek met allemaal verhalende nummers.

Ongelooflijk hoe dit album door de jaren heen alleen maar aan kracht lijkt te winnen. Dit is één van die zeldzame albums die de tand des tijds moeiteloos doorstaan. Maar je moet niet vies zijn van een flinke portie romantiek om het op waarde te kunnen schatten. Want Springsteen gaat op dit album soms behoorlijk over de top, en daarin moet je mee willen en kunnen gaan. Als dat geen belemmering voor je is, bezit dit album alle ingrediënten om tot een klassieker te kunnen uitgroeien.

Zoals ik in een post hierboven al schreef is het een erg beeldende plaat. Born To Run zou bijna de soundtrack kunnen zijn van een James Dean-film, met een held die ondanks zijn hart van goud op het slechte pad is geraakt in een duistere wereld vol misdaad en motorbendes en uit zijn malaise wil ontsnappen, het liefste met die mooie dame aan zijn zijde. Uit elk nummer spreekt een hunkering naar vrijheid. Niet voor niks spelen auto's en motoren zo'n grote rol op de plaat. Springsteen werd vaak afgerekend op zijn (in de ogen van sommigen) obsessie voor auto's, maar auto's zijn in zijn teksten nooit zomaar een vervoermiddel maar staan symbool voor vrijheid, of een middel om vrijheid te verkrijgen. Daarnaast is vriendschap één van de hoofdthema's op de plaat. Dat blijkt alleen al uit de hoes, waarop Springsteen tegen saxofonist Clarence Clemons aanhangt (het nummer 10th Avenue Freeze-Out gaat deels over het ontstaan van de E Street Band, en snijdt specifiek aan hoe de band opbloeide toen Clemons erbij kwam). In nagenoeg elk nummer heeft Springsteen een met naam genoemde bevriende medestander, die er al dan niet van overtuigd moet worden samen te ontsnappen. Mary in Thunder Road, Big Man (Clemons) in 10th Avenue, Terry in Backstreets, Wendy in Born To Run, Eddie in Meeting Across the River, en The Rat in Jungleland. Night is een uitzondering maar past thematisch prima binnen de plaat, omdat het gaat over een loner die het 's nachts in een auto door de stad rondscheuren ziet als een bevrijding uit zijn geestdodende werk overdag. She's the One vind ik tekstueel het echte buitenbeentje op deze plaat. Het is een ode aan die ene dame die zo mooi is dat je haar nooit kan krijgen.

Muzikaal is het een erg rijke plaat. Wie meer wil weten over de opnamen van Born To Run zou eens naar de erg verhelderende docu Wings For Wheels moeten kijken, die bij de re-issue is gevoegd. Uit deze film blijkt dat de opnamen van Born To Run een slopende bezigheid waren. Springsteens eerste twee platen waren niet erg aangeslagen bij het grote publiek en Born To Run werd zijn laatste kans om zich te bewijzen. Er lag dus een erg grote druk op zijn schouders om een plaat te maken waar hij zowel zelf tevreden over kon zijn, als die een groot publiek aansprak. Springsteens hang naar perfectionisme nam tijdens de opnamen bijna dictator-achtige neigingen aan. Take na take na take, vooral van het titelnummer (wat naar verluid zes maanden duurde om op te nemen), werden op tape gezet na elke take klonk Springsteens gekmakende "again".
Alsof dat nog niet moeilijk genoeg was, besloten tijdens de opnamen van de plaat drummer Ernest Carter en pianist David Sancious ook nog eens de band te verlaten (uit de documentaire blijkt dat eerstgenoemde daar nog steeds erg mee zit). Er moesten dus audities worden gehouden, en uiteindelijk werden Roy Bittan op piano en Max Weinberg op drums aangesteld. Nadat die de nummers konden spelen, konden de opnamen verder gaan. De opnamen dreigden wederom te verzanden in Springsteens oeverloze perfectionisme, tot er redding kwam in de persoon van journalist (en Springsteens toekomstige manager) Jon Landau. Hij overtuigde Bruce genoegen te nemen met de opnamen die er tot dan toe waren gedaan en warempel, op de nacht voordat de aansluitende tournee begon was de plaat eindelijk af. Springsteen ervaarde de tournee, geheel in lijn met de hoofdpersonen op de plaat, als ontsnapping uit de sleur van de studio. De rest van het verhaal is bekend. Born To Run werd een succes, en Springsteen mocht blijven.

De keuze voor Roy Bittan bleek een gouden greep. Springsteen had de nummers grotendeels gecomponeerd op de piano (niet voor niks hebben enkele nummers een piano-intro). Bittan nam de pianostukken van Springsteen als uitgangspunt en werkte ze uit tot meeslepende, bijna theatrale partijen. Als één instrument het geluid van Born To Run definieert is het volgens mij de piano. De plaat begint en eindigt ook met piano. Een wat mij betreft altijd wat onderbelicht aspect van de E Street band is Springsteens snerpende gitaarspel. De man is geen groot gitarist, maar wel een zeer gemene! Zijn gitaar waar hij tot op de dag van vandaag op speelt en ook de cover siert, is een merkloos ding wat hij ooit voor 100 dollar kocht met een zeer eigen geluid wat het geluid op de eerste trits platen met de E-street band kleurt. Born To Run wordt gekenmerkt door een Phil Spector-achtige wall-of-sound productie en een grote dynamiek, ook binnen de nummers.

Hoogtepunten op Born To Run? Ik vind dat er niet één minder nummer opstaat. Ik vind Born To Run één groot hoogtepunt, dat aaneengesloten beleefd moet worden. Van Thunder Road tot Jungleland gebeurt er zo veel, dat de plaat veel langer lijkt de duren als de veertig minuten die ze werkelijk duurt.
Naar 5* en in mijn top 10.

Wat een prachtige recensie itchy en ik ben het volkomen met je eens, deze plaat is volgens mij de essentie van rock 'n roll. De drang naar vrijheid, het soms naieve optimisme, de pijn van moelijke tijden en de hoop op een betere toekomst.

Ondanks de vele lofuitingen op dit album blijft het voor mij een goed album, maar niet meer dan dat; niet dat extra wat velen hier wel hebben. Hoewel ik zelf erg van rock houd grijpt dit album me niet ten volle en dat heeft mede te maken met persoonlijke muziekbeleving en daar is geen kruid tegen gewassen.

Prachtig verwoord Itchy, hierop kan ik alleen maar zeggen dat ik hem nu meteen weer eens opzet, om er zo weer eens anders naar te luisteren...thanks

.....net afgeluisterd...tijd dat ik dit album op zijn juiste waarde ga schatten...het laatste halfje komt er verdiend bij.

Itchy: diepe waardering voor je schitterende recensie.

Het topnummer is wat mij betreft BACKSTREETS

erg spannend gemaakt, op naar een grand finale

Kan het niet beter zeggen, hulde

Hoewel ik vroeger helemaal gek was van Backstreets ben ik het nu wat beu. Dat heb ik niet bij Thunder Road, Jungleland, Born To Run of She's The One, waardoor ik Backstreets reken tot een minder nummer op het album. Maar dat hangt natuurlijk af van persoon tot persoon

De liefde tussen mij en Bruce bloeit middels dit document en opvolger Darkness on the Edge of Town op. Mijn oom is een groot Springsteen liefhebber, correctie; Bruce is zijn muzikale held. Zijn enthousiasme is aanstekelijk en brengt weer die klik. Rauw en toch dat hele volle geluid. Je hebt niet het idee dat je uit iets uit 1975 zit te luisteren. Eeuwigheidswaarde.

Ik begijp het niet, maar altijd als ik naar Springsteen luister, dan komt Robert De Niro spontaan in me op vanuit de film The Deer Hunter. Ik kom er zelf maar niet achter vanwaar ik die associatie haal.

Als kind heb ik me altijd al geërgerd aan deze man, hij gromde maar wat en jamde maar wat op zijn gitaar het kon mij eigenlijk allemaal geen barst meer schelen waarover het ging.
Nu ben ik al wat ouder, gelukkig, en luister ik meer naar die man zijn teksten, ik heb dan ook duidelijk gemerkt dat dit eigenlijk de soundtrack is vele mensen hun jeugd. Liefdesrelaties die achteraf niet blijken te lukken en op je eigen benen willen staan met vallen en opstaan, iedereen komt het wel eens tegen.

Ben blij dat ik deze man nog een tweede kans heb gegeven, niet alleen heeft mij met dit album geraakt, nu blijkt hij ook uitgegroeit te zijn ton een van de voor mij toonaangevende muzikanten van de 20ste eeuw.

Oh wat heb ik deze plaat toch echt graag :d

Lang maar matig gevonden, buiten Thunder Road en Born to Run. Maar nu vind ik hem echt helemaal geweldig. Ongelooflijke plaat, in zijn geheel supersterk en zeker een top 10 plaats waard.

Zeker een klassieker!!! Een van Springsteens beste albums. Rock in een van z'n puurste vormen...

Kom in mijn armen!!!! helemaal mijn mening