Opeth - Ghost Reveries (2005)

Bedankt. Dan zal ik die maar aanschaffen.

Heel verstandig, 5.1 versie is magistraal

Vindt de 5.1 mixes van Opeth maar matig, Porcupine Tree's 5.1 versies zijn pas magistraal.

Die zijn ook goed, beter inderdaad maar die van Opeth zijn prima en magistraal bedoel ik ook meer tegenover de 2.0 versie.

Ik heb een tijdlang wat moeilijker uit de voeten gekund met dit album, maar nu ik het weer vaker draai vind ik het toch wel weer erg goed.

Bedankt Opeth, toen ik dit album voor het eerst luisterde was ik 9 en er ging een hele wereld van progressieve metal en rock voor me open.

Jij bent er vroeg bij dan!

Ghost Reveries is wat in mijn achting gestegen. Na het tweeluik Deliverance en Damnation kwam dit album voor mij een beetje als 'just another Opeth album'. Dat is ook nog steeds zo, maar dat neemt niet weg dat het allemaal overloopt van de kwaliteit. Het album omarmt je wat gemakkelijker dan Blackwater Park en luistert derhalve ook sneller weg. De sfeer is vertrouwd mistroostig. De grunt van Michael Akerfelt gaat zoals altijd door merg en been. Het blijft een aparte dynamiek opleveren om grunts te gebruiken in een niet death metalband. Ik vind het bijna jammer dat hij ook zo vaak cleane zangstukken gebruikt.

Ja. Damnation kende enkel cleane zangpartijen, misschien tijd voor een album met alleen grunts. Kan er weer lekker gemekkerd worden daarover.

Ik had trouwens ongeveer hetzelfde met Ghost Reveries, ook al heb ik de albums niet geheel chronologisch leren kennen. Maar de sfeer van het album is toch weer anders dan alle andere albums en nu vind ik het steeds beter worden.

Atonement valt mij erg op op het moment. Het doet denken aan Planet Caravan van Black Sabbath. Muziek van Opeth moet duidelijk altijd even rijpen.

Ik vind Atonement geweldig, hangt echt zo´n donker sfeertje aan dat nummer, daar houd ik wel van.

The Grand Conjuration was het allereerste Opeth nummer dat ik heb leren kennen en sindsdien is het er zeker niet bij gebleven.

Wat Opeth betreft ben ik op het moment een grote inhaalslag aan het maken ben ik bang. Ik was al bekend met Blackwater Park, en vond 't een geweldig album, maar heb op de een of andere manier nooit veel verder gekeken dan dat album. Vandaag zag ik deze in de winkel liggen en heb ik besloten hem te kopen. Na de eerste paar luisterbeurten moet ik zeggen dat ik dit album enorm goed vind. Eigenlijk beter zelfs dan Blackwater Park. De harde stukjes zijn nog steeds hard, maar de zachte stukjes worden wat mij betreft met meer gevoel gespeeld. Ik vind zowel de zang als de grunt van Akerfeldt enorm verbeterd, zijn zang klinkt op dit album wat volwassener vind ik.

Wat mij betreft zijn alle Albums van Opeth aanraders,
De eerste zijn wat rauwer en meer echt Deathmetal de latere steeds meer met nieuwe invloeden.
Wat mij betreft staat My arms your hearse nog steeds bovenaan,
Prachig verhaal,prachtige sfeer,wel een van de ruigste albums van hun hele ouvre, maar als je dat kan hebben zeker een aanrader.

Persoonlijk de minste van Opeth voor mij. Ik kan niet zo heel veel met de overdaad aan toetsen. Jammer....

Atonement is werkelijk een schitterent nummer. Woorden komen mij gewoon tekort.

Harlequin Forest is gewoonweg magistraal!

Deze hier is samen met BWP waarschijnlijk mijn favoriete Opeth-plaat. Ook zoals velen begonnen met Damnation (met het magistrale Windowpane), die ik zeer goed vond, maar ik was zo ongelofelijk benieuwd waarom die andere schijfjes zo'n veel hogere score hadden.

In het begin was het ook voor mij enorm wennen aan de grunts. Ik verdroeg het niet echt, maar zette door. Aangezien vele lang uitgesponnen nummers de hard-zacht/akoestisch-hard afwisseling hanteren, met daarin clean en grunt in zowel harde als zachte stukken, vond ik deze toch het ontdekken waard.
En zie nu, ik had de nieuwste 3CD-2DVD Opeth-box ge-preordered op de eerst mogelijke dag en absoluut geen spijt van. Wat een show, wat een talent, wat een emoties, wat een skills,wat een perfect totaalbeeld.

Van deze plaat hier is Ghost of Perdition m'n favoriet, op korte afstand gevolgd door Harlequin Forest. Ben dan ook uitermate in m'n nopjes dat die live werd gespeeld daar in Londen

kan me enorm in het verhaal van Nicoot vinden. Dankzij Opeth ben ik aan grunts gewend, niet langer een noodzakelijk kwaad,maar een kunst op zich,

Van het weekend in m'n Top10 gezet, waarom ook niet.

Ik vind de eerste 4 nummers van dit album echt geniaal en de eerste helft van nummer 5 ook maar daarna zakt wat mij betreft het album behoorlijk in.

En dat terwijl juist de tweede helft van nummer 5 het beste stuk van het hele album is!

Harlequin Forest Briljant!

Opeth weet op een boeiende wijze vloeiende melodielijnen, intermezzo's te combineren met gruizelige zang en stevige drumpartijen. Dat maakt dit Ghost Reveries voor mij dan ook aangenaam om naar te luisteren, zonder dat het begint te vervelen. Wel is het gebruik van de synthesizer niet altijd een toegevoegde waarde en doet het zelfs wat 'goedkoop' aan, doordat het geluid niet weet te overtuigen en wat verloren gaat t.o.v. het stevigere fundament van de rest.

Zojuist voor het eerst beluisterd en waar andere Opeth platen (Deliverance, Still life) wat meer tijd nodig hadden voordat het kwartje bij me viel, knalt deze direct m'n bovenkamer in. Wat een geniale plaat zeg. Ongelooflijk hoe die brute stukken worden afgewisseld met rustige passages en andersom. Het gemak waarmee dit lijkt te gaan, geweldig!

Mikael Akerfeldt is buitengewoon goed op dreef, zowel bij het grunten als bij de cleane zang. Hij lijkt het allebei met het grootste gemak te doen.

Geweldige plaat 5*

grand conjuration: perfect nummer!
ze kunnen het wel; een beetje lijn en structuur brengen in die geniale riffs en subtiliteiten.

Halfje erbij. Ik kan nog steeds niets met Atonement en het begin van Beneath the Mire (dat oosterse geriedel zullen we maar zeggen), maar de rest is zeker acceptabel.

Wat heb ik lang gedaan om dit album te waarderen, maar eindelijk ik ben er. Geniale afwisselingen, deze kan nog hoog gaan komen bij mij.

zeker wel een 4 waard vind ik. niet het allerbeste opeth album, maar ook ZEKER geen misser. Ghost of perdition blijft 1 van mijn favoriete opeth nrs, hoewel het nogal lastig is om nou te zeggen wat mijn favoriete opeth nrs zijn:P

Net gekocht en wat een heerlijke opener.
Zeer gevarieerd, kan nog verder stijgen.

Wat ik erg fijn vind is dat ze op dit album wel Drop D tuning gebruiken, Dat geeft dit album het nog zwaarder geluid. Hoeveel ik ook van de andere Opeth albums hou, dit blijft voorlopig de absolute topper.