Opeth - Ghost Reveries (2005)

Ik ken eigenlijk geen ouder werk dan Blackwater Park. schamen?
Ik vind Deliverance vrij beroerd en volgens mij liggen die oudere albums meer in die stijl toch?
Anyway, als hier geen invloed van Roadrunner achter zit dat weet ik het ook niet meer. Veel te min voor de hoge standaard die ik van hun gewent ben. 3.0*

Ik vond hem eerst beter, dus misschien toch maar es luisteren voor de verhoging. Artwork is ook zeer sfeervol, heb de poster aan me muur hangen.

De eerste 4 platen zijn niet bepaald in de stijl van Deliverance, maar wat meer Death Metal georiënteerd. Vooral 'Orchid' en 'Morningrise'. Op 'My Arms, Your Hearse' is al een wat strakkere songstructuur te ontdekken, met minder plotselinge breaks en dergelijken, en Still Life ken ik (nog) niet - schijnt meer in de richting van Blackwater Park te zijn.

Still life is eigenlijk het overgangs-album en het klinkt als een combinatie van eerder en later werk. Dat betekent ongeveer, de structuren van het latere werk en de instrumentatie en productie van de eerdere albums.

maar ghost reveries vind ik nog altijd het beste opeth album

Deze Opeth plaat weet me niet zo te boeien als hun eerdere werk. Ik weet niet hoe het komt, maar ik mis de bezieling die ik wel aantref op bijvoorbeeld Blackwater Park of Still Life. Vooral de cleane zang kwam vrij emotieloos op me over, terwijl ik dit toch altijd een sterk punt vond op hun oudere albums. Niet dat ik deze plaat "slecht" vind, maar doe mij maar een van zijn voorgangers. 3,5*

Niet alle nummers van Opeth trekken me aan, maar de rustige nummers zijn prachtig. Door zoveel verschillende soorten nummers te maken trekken ze een grotere doelgroep aan. Slim!

Van de 4 Opeth albums die ik ken is dit met afstand de beste. Still Life heeft wat teveel die typische metalsound. Damnation en Blackwater Park zijn prima albums, maar missen de variatie en het geluid van dit album. Tevens was dit mijn eerste kennismaking met Opeth en die albums zijn altijd wat specialer.

Het begint meteen al goed met Ghost of Perdition. Na zo'n 8 seconden wordt er meteen zwaar gebeukt voordat er diverse passages komen waar de druk wat van de ketel wordt gehaald. Vooral het gedeelte waarin gezongen wordt "Devil cracked the earthly shell" is meesterlijk. Kort samengevat een supernummer ; hun een-na-beste na Hours of Wealth.

Daarna het swingende Baying of the Hounds met zijn Deep Purple invloed. De nieuwe toetsenist Per Wiberg kan zich hier heerlijk uitleven. Sowieso is hij een verrijking voor het geluid van de band. Wederom een supernummer.

Beneath the Mire vond ik altijd het wat mindere nummer van het album, maar deze heeft zich toch steeds verder omhooggewerkt. Het is een apart nummer dat alle kanten op zwalkt met soms een wat cheesy toetsengeluid. Maar nu ik er aan gewend ben zou ik het niet anders meer willen.

Atonement leek bij de eerste beluistering een wat saaie plaat die zes minuten doorkabbelde. Dat saaie ging er al snel af en nu is het 1 van de 8 hoogtepunten van deze cd. Er wordt hier een hele mooie oosterse sfeer gecreëerd.

Reverie / Harlequin Forest is het langste nummer van het album, maar dankt dit door een twee minuten durend repeterend einde. Dit is het enige smetje op het album en eigenlijk totaal onnodig. De rest van het nummer is wederom erg goed.

Hours of Wealth is voor Opeth wat Silent Lucidity is voor Queensrÿche namelijk een fenomenale aparte ballad. Het bestaat uit drie wonderschone delen en is wat mij betreft een van de mooiste nummers allertijden.

Toen ik dit album de eerste paar keer luisterde leek het altijd of The Grand Conjuration twee keer zo lang duurde als nodig was. Inmiddels is de ruim 10 minuten die de song duurt om voordat je het weet. Het blijft echter een vreemde eend in de bijt op het album, wellicht iets te veel nu-metal invloeden, maar dan wel the Opeth way. Zolang ze niet een heel album zoals dit nummer maken is het een prima experiment.

Het korte rustige afsluitende Isolation Years wordt veelal als mindere song beschouwd, maar ik snap eigenlijk niet waarom. Het is gewoon een bloedmooi nummer.

Voorlopig staat deze nog op 4,5 ster, maar ik neig steeds meer naar 5 sterren.

Hel veel raakvlak met bovenstaand commentaar: Dit was ook voor mij de kennismaking met Opeth, en ik ben tot de conclusie gekomen dat hun muziek toch eigenlijk wel zo briljant is, en het me zoveel doet, dat het veel hoger in mijn top 10 hoort. Bovendien stond tot vandaag het verkeerde album erin: het album dat over het algemeen als beste wordt beschouwd (Blackwater Park). Ghost Reveries raakt mij echter veel meer: het was mijn eerste kennismaking zoals ik al zei, en op Beneath the Mire na kan ik nauwelijks minpunten ontdekken (nou ja, minpunt... het nummer zelf komt bij mij nog altijd op 3,5* terecht)
De toppers zijn absoluut Ghost of Perdition en Hours of Wealth, in die volgorde.

De ruimste 4.5 die ik ooit gegeven heb blijft staan: (nog) geen vijf door Beneath the Mire... en bovendien denk ik dat ze nóg een betere plaat kunnen maken/hebben gemaakt. Maar ik heb dan ook lang nog niet alles geluisterd, binnenkort eens beginnen met Morningrise en Deliverance. Er staat mij nog veel moois te wachten van deze geweldige band...

Mij raakt deze muziek me nergens en ik kan me hierdoor niet vinden in de soms lovende reacties van dit album. Muzikaal en technisch is het wel strak, maar dat is helaas niet genoeg voor mij. Gewoon mijn ding niet vrees ik. Toch 3,5* omdat het wel goed in elkaar zit.

Ik ken alleen het eerste nummer maar dat heeft mij niet echt kunnen overtuigen, teveel cleane zang, ik wil gewoon grunts net als op Blackwater Park

Tja, als je je gelach nou nog even motiveert........

ik had een vrolijke dag

Dan moet je verder luisteren dan nummer 1. Dus de reactie van Voltazy is wel te verklaren, geloof ik.

Nou, het is niet alleen dat ik er te weinig gegrunt wordt, kan ik verder ook geen oordeel over geven, maar die cleane zang vind ik echt verschrikkelijk, dus dat nummer maakte me nou niet bepaald nieuwsgierig naar de rest,

Naar mijn weten heeft Blackwater ook wel cleane stukken. hmmm

Dat zal ongetwijfeld dan, maar ik ken dan ook alleen het titelnummer

opeth beoordelen op 1 nummer

Ik beoordeel het niet, ik zeg alleen dat het me niet nieuwsgierig maakt naar de rest van hun werk

als het je niet heeft kunnen overtuigen geef je een oordeel, maargoed.

misschien dat je het eerdere opeth werk beter vind, dat heeft nog meer z'n roots in de deathmetal.

Ja, dat las ik al ergens ja, maar ik schrijf dit ook niet direct af verder, ik ga in ieder geval nog Blackwater Park (het album) een kans geven

opeth heeft altijd een beetje tijd nodig, ik vond het eerst ook niet zoveel

Ik join the club, Opeth is echt een groeiband, ik heb ze ruim 3,4 keer opnieuw een kans moeten geven voordat ze me echt overtuigden.

Ik vind dit een lekker Opeth album, omdat alle aspecten van de band aan bod komen. Zo is er ruimte voor vrij veel rustige passages, die erg goed in het geheel passen. Opeth heeft een unieke sound en eigenlijk is dit gewoon een heel representatief Opeth album.

mede door de instrumentatie en productie worden de grote contrasten die we gewend zijn van opeth (op eerdere albums) afgevlakt. Om die reden en vanwege de instrumentie op GR, vind ik dit zeker geen 'representatief Opeth album'.

zou ik eerder voor still life gaan als representatief opeth album (al is naar mijn inziens GR wel net iets beter)

Ik beschouwde Damnation aan de ene kant en de zware CD's aan de andere kant van het Opeth spectrum en dan kom ik met GR in het midden uit.

Over 20 jaar is Opeth de metal-legende van deze tijd, let op mijn woorden

BWP is al legendarisch, dus dat komt wel goed ja

Een stuk minder dan Damnation vind ik, een beetje harder ook.

Damnation is dan ook een uitzondering in de Opeth-discografie. Vergeleken met veel andere Opeth-albums valt de "hardheid" van Ghost Reveries nog wel mee.

Dan is de rest al helemaal niets voor mij.