Nine Inch Nails - The Downward Spiral (1994)

Ik ben hier ooit op gewezen door een vriend van me, ik was voorheen nogal sceptisch over het electronische deel van NIN, ik ben daar HEEL ERG HARD van teruggekomen. Ik bezit ondertussen zo'n beetje alle NIN cd's. Ooit dus met deze begonnen....

A Warm Place is trouwens echt fantastisch.

Ze zijn allemaal fantastisch. Stuk voor stuk. Na 40 luisterbeurten wordt deze plaat nog steeds beter.

Aardige groeiplaat ook wel, want ik meen me te herinneren dat ik een jaar of wat geleden 2* gaf. Mijn oortjes konden herrie nog niet zo goed hebben. En nu: hoog in mijn top 10.

Meer inhoudelijk bericht volgt nog (misschien...)

dit is echt een mooi album... de manier hoe alles is opgebouwt echt super gaaf. De sfeer is donker en onheilspellend , en is geen muziek waar je vrolijk van word. De eerste keer luisteren vond ik er niks aan , maar naar een keer of 10 begon ik hem steeds meer te waarderen. en nu 2 jaar naar aanschaf is dit muziek in pure schoonheid.

tijdens een college over censuur, werd de clip 'closer' getoond. ik was meteen onder de indruk en kocht het album, de deluxe editie. er is slechts een woord dat mijn indruk omschrijft van 'The Downward Spiral': WOW.

het is een van de zeldzame keren dat ik een album in een keer goed vind. normaal gesproken moet ik sommige nummers vaker beluisteren voor ik ze echt waardeer. ik lees nu ook echt de lyrics mee, wat ook niet vaak voorkomt. de muziek is voor mij het belangrijkste, of de 'beat' goed is e.d., maar de tekst is zo verdomde goed. edgar allan poe, lovecraft en stephen king, overgoten met indsutrial music. het is net een gedichtenbundel.

het album voelt ook aan als een neerwaartse spiraal, maar dan in positieve zin. je voelt de onderhuidse waanzin en de opgekropte agressie in elk nummer toenemen, tot het uiteindelijk tot een explosie komt in 'the downward spiral'. 'hurt' beschouw ik als een postapocalyptisch nummer. het kwaad is geschied, het personage heeft eindelijk een soort 'rust' gevonden.

het feit dat dit album zo'n indruk op me maakte, heeft ook een klein nadeel. ik had gelezen dat black light burns in zo'n beetje hetzelfde straatje zat als nine inch nails, maar nu ik weet wat deze mannen kunnen, zie ik black light burns meer als... tsja, alsof ze heel hard iets dergelijks wilden proberen, maar het net niet lukte. om eerlijk te zijn, zie ik black light burns nu veel meer als een pretentieuze band die heeft geprobeerd om nine inch nails te kopieren. en dat vind ik wel jammer, aangezien ik hun album 'a cruel melody' toch wel goed vond.

5*

Gruizig en meeslepend.

Nine Inch Nails is een bijzondere artiest. Pas na de derde keer dat ik ooit eens een nummer van hem beluisterde, besloot ik een album een kans te geven. Eigenlijk sprak de muziek me niet zo aan.

De eerste luisterbeurt van The Downward Spiral beviel me niet zo goed als ik had gehoopt. Een paar nummers waren wel tof, maar over het algemeen een cd vol herrie.

Maar dit is een album dat je heel vaak moet luisteren, wil je het meersterwerk erin zien. Dit bevat meer dan slechts herrie. Het eerste gedeelte is geweldig met wat harde, rauwe, opzwepende nummers. De nummers zijn heel goed opgebouwd, lekker distorted en dat geschreeuw van Reznor heeft zijn charmes. De teksten zijn erg sterk en hoe Reznor ze brengt zijn ze des te effectiever. Langzaam opbouwen en dan de hele lading emotie eruit gooien.

Het erg lekkere nummer Closer zie ik als een scheiding in de cd. Hierna komen er wat rustigere nummers, voor wat je rustig kunt noemen. Tot en met het laatste nummer kun je je heerlijk mee laten slepen in de spiraal van ruwheid, pijn en verdriet. Dat klinkt heel erg, maar blijkt nog heel aangenaam bij het maken van huiswerk.

Na 13 nummers ben je aangekomen bij de laatste track; Hurt. Een prachtig nummer, totaal niet in de stijl van de andere nummers, maar wel met die ongemakkelijke ruis eronder. Heel ontroerend.

Vreemd genoeg werkt dit album heel ontspannend, ik kan me er helemaal in verliezen en me er goed door concentreren.

Nine Inch Nails is het afgelopen jaar uitgegroeid tot een van mijn favoriete artiesten.

Een sterke plaat, is deze neerwaarste spiraal zeker. Al is de titel ietwat misleidend. Het album wordt progressief beter, al is de beukende openaar wel een van de beste nummers van dit album. Over het algemeen vind ik het jammer dat er weinig afwisseling is tussen hard en zacht. Het album wil hierdoor nog wel een beetje doordreinen. Aan de andere kant willen juist de rustpunten op een album,na vele malen luisteren, nog wel eens dalen in achting. Voor nu 4*, hoewel er zeker kans is op verhoging.

Closer is wel fijne afwisseling met een refrein waarbij de hele familie meezingt...

Closer zie ik ook als een van de betere nummers. Mr selfdestruct vind ik daarentegen het topnummer van dit album door de geniale dynamiek. Van fluisterstil tot knallend hard.

Totale vernietiging van het brein.
Vervolgens helemaal leeg weer tot bloei komen.

Hoe hard en confronterend de teksten ook over komen.
Het blijven bouwstenen tot iets nieuws.
Waarom een ruïne in ere proberen te houden.
Als het tijdsbeeld deze onherstelbaar heeft aangetast.
Investeren in iets wat totaal uitgeleefd is.
Alleen maar in staat om verder af te brokkelen.

Mr. Self Destruct is een injectie in de hersenen.
Alles wordt volledig lam gelegd.
Hoe pijnlijk de waarheid ook is.
Geen zalvende paracetamol.
Maar een tandartsboor die je ziel bloot legt.

Juist die ongestructureerde geluiden maken het af.
In eerste instantie ergerde ik me dood aan de ruis in Hurt.
Zonde van het liedje.
Maar juist dat element roept de kwetsbaarheid op.
Zelfs iets moois kan in iets kwaadaardigs veranderen.

Dansbaarheid is naar de achtergrond verdwenen.
Bij Pretty Hate Machine nog meer aanwezig.
Waarschijnlijk leverde dit nog niet het gewenste effect op.
Aandacht die zich teveel op de beweegbaarheid richtte.
The Downward Spiral is de weg naar beneden.
Opgekropte gevoelens.
Gevangen in een door een skelet gepantserd lichaam.
Dit is de innerlijke oerknal.

In eerste instantie dacht ik dat Nine Inch Nails muziek maakte om te shockeren.
Nu ervaar ik het als methode om dichter bij jezelf te komen.
Therapeutisch schoonmaken.
In korte termijn resultaat willen boeken.

Geflirt met Charles Manson In Piggy.
Het gevaar van psychopaten.
Hoe ze onschuldige mensen omdopen tot volgelingen.
In staat om de meest gruwelijke daden te verrichtten.
Gevormd in bewustwording.
Hoe gevoel omgesmeed kan worden tot gevoelloosheid.
Enkel in naam van een persoon.
Geschiedenisboeken staan er vol mee.
Genoeg voorbeelden te noemen.

Toch blijf ik het debuut hoger waarderen.
Vanwege het feit dat voor mij de zaterdagavonden waren om los te gaan.
Muziek kon verwoorden in expressie.
Negativiteit omgezet naar adrenaline.
Geen woorden meer nodig.
Maandag me weer volledig op het werk kon richten.

Wauw.... mooi gesproken....

The Downward Spiral.
Een album waar ik nooit iets meehad,
totdat ik het achtergrondverhaal van Trent Reznor wat doorlas.
Dit album gemaakt onder velen depressies,
mijn impressie van een neerwaardse spiraal..

Keihard, gruizig, beukend geen woorden voor eigenlijk.
Je komt het album in met Mr. Self Destruct.
De neerwaardse spiraal is begonnen.
Zittend in een hoekje van de kamer, ijlend en depressief.
Net nog een shot heroïne gehad.
In zichzelf snijdend,
niet kunnen leven met zichzelf.
Hij maakt zichzelf kapot,
hij maakt het nog net niet af..
I Am A Exit..

Na de agressieve opener rustig doorgaan met Piggy,
dat vind ik mooi.
Ik heb nooit wat met dit nummer gehad, tot nu.
De tekst is zo mooi,
My Little Piggy Needed Something New,
Nothing Can Stop Me Now, Cause I Don't Care Anymore.
Hypnotiserend nummer.
Het dikke meisje wat altijd gepest wordt in de klas,
de jongen met zijn vieze fantasiën,
dromend over de perfecte verkrachting op Miss Piggy.
Nothing Can Stop Me Now..

De electronics worden uit de kast getrokken.
Lekker in het gehoor liggend en weer is de tekst weer om te smullen.
Veel adrenaline en industrial klonk nooit zo goed als op TDS,
Heresy is een Geweldig nummer,
over zijn geloof.
Heeft hij die dan?
Nou nee, hij voelt zich eenzaam en verlaten door god.
God Is Dead and No One Cares!

March of the Pigs gaat door waar Piggy stopte,
Op zijn weg naar ''Miss Piggies'' huis,
naar binnenstormend en zijn fantasie werkelijkheid makend.
Miss Piggy staat het toe..

De jongen is gezonken in zijn eigenwaarde,
bellend naar vriendinnen en mensen die hij niet kent.
Zichzelf betastend, als in die scene van de film Happiness,
Zeer ongemakkelijk, wij zitten erbij als de kijker..
I Wanna Fuck You Like A Animal,
zijn innerste verlangen,
een seksueel beest.
Een schande voor zijn familie.
Nog dieper vallend in de neerwaardse spiraal.
You Bring Me Closer To God,
Closer.

Om na het beste nummer van het album door te gaan moet je met iets goeds komen,
dat komt NIN ook, met Ruiner namelijk.
Weer agressief en vol adrenaline.
Confronterend album,
teksten waar je van wakker kan liggen.
Teksten die shockeren.
Die pijnlijk zijn.
Nothing's Gonna Stop Me Now,
een terugkerende zin.
Al zijn opgekropte gevoelens komen eruit.
Hij ruïnieert levens..

The Becoming..
De jongen verandert in een beest,
in iets wat hij niet wil.
Alles gaat fout,
opgekropte verlangens komen eruit.
Hij komt steeds meer in de neerwaardse spiraal.
Hij kan er nog uitkomen,
nog geen verslavingen.
Een beetje therapie kan al helpen.
Iets weerhoud hem echter.
Spannende muziek die veel doet vermoeden..

De jongen stort in,
zittend in zijn flatje, op de koude vloer.
Tranen op zijn wangen, uit zijn ogen rollend.
Zelfreflectie noemt men dat.
I Do Not Want This,
vechtend tegen zijn depressies.
Hij wil geen teleurstelling zijn.
Men moet tots zijn op hem.
Hij is een junk,
een man van zeden.
Een crimineel en uitschot.
I Do Not Want This..

Zijn eerste zelfmoordpoging.
Big Man With a Big Gun.
Geen uitweg kunnen zien,
geen baan, geen geld, geen vriendin.
Zijn ouders willen hem niet meer zien,
hij is verslaafd en ziek.
Hij wil weer naar huis..
Hij zet het pistool tegen zijn buik en knalt..

Wakker wordend in A Warm Place,
ondertussen weer thuis,
bij zijn ouders.
Ontslagen uit het ziekenhuis.
Afkickend tegen de drugs,
zijn gedachten op een rijtje zetten.
Ja, nu komt het weer goed.
Rustgevende muziek, hoopvolle muziek.
Hier zijn geen woorden voor nodig..

We vallen hard in Eraser,
was het vorige nummer nog vredig,
hier wordt het ongezet tot zware muziek.
Keiharde drums met de synthesizers.
De afkickperiode is inmiddels begonnen.
Liggend in zijn bed, deur op slot.
Zwetend en ziek, zijn gedachten op slot.
Dat kan nog niet lukken, waanbeelden en disillusies.
Maken het nog moeilijker, paranoia.
Dat doet de muziek ook vermoeden.
Toch heeft hij nog èèn shot nodig voor het definitief afkicken.
Hij vlucht uit het raam, zich schamend voor zijn ouders naar zijn dealer toe.

Weer terug op het oude pad, verslaafd en nog erger,
nog meer in de neerwaardse spiraal.
Paranoia met èn zonder de drugs.
Geen beheersing meer, alles ziet hij als een lustobject.
Passie omgezet in zeden, geen leven meer.
Grauwe muziek, donker,
Zo is The Downward Spiral, hij is nu zo laag als een Reptile..

Dan komt het gelijknamige album nummer.
Het laagste punt,
niks meer voelend, geen liefde en geen gevoel.
Niets meer willend, alleen nog maar levend op de drugs.
Gezondheid gaat achteruit, alleen nog maar injecterend.
een ontstoken arm, het doet hem niks.
Zo erg in de put, zielig gewoon.
Niks meer merkend, een minder gehoor, gedesillusioneerd,
The Downward Spiral..

De afbraak, de spiraal houd op.
We zijn weer bij het begin.
Zittend in een kamer, snijdend met een stuk glas.
In zijn armen en zijn benen. Snijdend in de littekens,
van de injectienaalden. Niks voelend.
Het doet hem niks.
I Hurt Myself Today, To See If I Still Feel..
Het dieptepunt. Zo bedroefd.
Niet meeleven is onmogelijk.
Trent zingt met zoveel gevoel op de emotionel muziek.
What Have I Become..
Hij weet het zelf, hoe heeft het zover kunnen komen?
Intense muziek,
If I Could Start Again, A Million Miles Away,
zo meeslepend deze muziek, ongeloofelijk.
Een climax op het eind, alleen nog maar geluid horend.
Het langzaam leegbloeden van een lichaam zonder ziel..
Hurt

Het is wat lang geworden maar ik beluisterde de cd tijdens het schrijven.
Er kwam zoveel bij me op dat ik het uiteindelijk maar heb ingekort.

Ik ben toch weer erg van mijn stuk geraakt door dit album dat het eigenlijk wel een plek in mijn top 10 verdient

Ja, nu de nummer 5 van mijn top 10

En verhoogd naar de nummer 3 positie van mijn top 10!
Wat een grandioze plaat is dit toch, 1 van de weinig platen die zelfs na 20 keer luisteren nog beter wordt.

Zo te zien heeft Trent Reznor weer een zieltje gewonnen...

Opzich kon ik het tot voor kort allemaal goed waarderen, maar het kwam niet zomaar in mijn top 10.

Nu wel en ik moet zeggen dat de voorganger en de opvolger van dit album ook erg goed zijn.
De andere albums vind ik nog niet echt van datzelfde niveau, maar die zijn wel heel aardig.

with teeth en year zero zijn ook vooral meer dan aardig hoor....

en niet te vergeten broken.....

Broken ken ik wel, is een leuk EP'tje maar ik bedoelde voornamelijk studio albums.
Ik heb wel een gevoel dat ik nog wel vaker iets hoor van Trent Reznor

Wat maakt het uit dat Broken een EP'tje is? Is gewoon een sublieme release.

Verder zou je ook nog Further Down the Spiral kunnen proberen. En vergeet ook niet The Perfect Drug, van de Lost Highway soundtrack. Geweldig nummer ook. Ik ben zelf ook een paar jaar lang erg into Nine Inch Nails geweest, maar de releases na The Fragile hebben me nooit zo kunnen bekoren.

Eens met Herman, The Fragile was de laatste fatsoenlijke release van onze Trent.

Further Down the Spiral en de Lost Highway soundtrack zijn super, vooral Lost Highway.
Perfecte muziek bij een perfecte film.

NINE INCH NAILS - THE DOWNWARD SPIRAL (1994)
"Finding shelter in the emptiness. It will save you. It will break you even harder."

Toen ik me voor het eerst blootstelde aan The Downward Spiral werd ik overvallen door een beklemmende radeloosheid. Een overwelmende chaos brak alle conventies, en ik werd meegesleurd naar een lugubere plaats. De kans om weerstand te bieden kreeg ik niet. Dit album was een venijnige steek in de rug. De sound was vulgair, oncontroleerbaar en onverantwoord bruut.

Zonder het goed en wel te beseffen, had ik een parel van een album beluisterd. Een genadeloze stoot. Een schizofreen, escapistisch en maatschappijkritsch monument.

Dit tweede NIN-album blijft voor mij het hoogtepunt uit hun (z'n) discografie, en ervaar ik als het ultieme adrenalineshot. Iedere luisterbeurt is een angstaanjagend proces van desintegratie. Een macabere dehumanisatie die ik door één of ander morbide gehalte graag onderga. Waarschijnlijk omdat ik het uitschreeuwen kan. Een confrontatie die z'n tol eist, fysiek en mentaal. De individualistische giftigheid slaat over in een zelfbewuste en hoopzoekende teistering.

Het album zit op vele vlakken enorm vernuftig in elkaar. Natuurlijk is er de opbouw die sterk gebaseerd is op Low - cf. Bowie, een grote Reznor beïnvloeder. Het album opent scherp en snijdend, woest en detonerend - maar naarmate het vordert wordt er plaats gemaakt voor een bedachtzamer, merkwaardig geluid. Eerst is er het afreageren en het vloeien der kwaadheid, daarna krijgt men de kans alles te laten bezinken - wat voor een minstens even achterdochtige reis zorgt.

Beide helften zijn oerkrachtig en houden me de volledige tijd in de ban. De stem van Trent is net die onomvattende onzekerheid die hier nodig is. De instrumentatie creëert hier zo'n dynamiek dat het een vervaarlijke keuze is je volledig te laten meeslepen. De trance is uiterst sterk aanwezig - de energie v/h eerste deel bouwt zich in je op, de melancholiek v/h tweede deel tekent je denk- en leefwereld.

Het songmateriaal is top, elk nummer heeft dan ook z'n subliem kantje.

Denk aan die rustige bridge in Mr. Self Destruct. Want furiositeit ontstaat uit ontreddering.
Wie is hier de schuldige? Wie is hier het slachtoffer?"You let me do this to you - I am the exit".
De industrial elementen, in combinatie met de sterke metalriffs, nodigden je reeds uit de muren te slopen. Wat een beukende power...

Piggy, het op Manson gebaseerde buitenbeentje van het album, bevat dat energieke drumwerk van Trent - "To good to leave it out..."

Heresy introduceert de dansbaarheid. Op een pessimistische manier, weliswaar. "God Is Dead", zei Nietzsche - en om het feit dat één van de drie heren der wantrouwen (cf. samen met Freud en Marx) in deze muziek wordt geciteerd, zal hij niet rouwig zijn. "Withouth music, life would be an error" was immers één van zijn andere wijze levenslessen...

March of the Pigs is alweer die furie. Multi-interpreteerbaar protestnummer - er zijn toch zwijnen genoeg, kies maar; politici, hoofd der militairen, kennissen,.. Zelf zijn we ook allemaal een onuitstaanbare smartlap, maar iemand anders incrimineren is typisch voor het mensdom. "Now doesn't it make you feel better?"

Bij Closer ben ik reeds zodanig opgeslokt door dit monster, dat het moeilijk is me nog uit de neerwaartse spiraal te sleuren. Vol overgave schreeuw ik mee, en beweeg ik me op de erotische tonen van dit nummer. Primitieve behoeftes laten overheersen, of is het net zoeken naar een nieuw transcendent iets?

Bij Ruiner loopt het uit de hand. Het orchestrale gedeelte vraagt zich af hoe het ooit zo ver is kunnen komen. Het nummer heeft op de één of andere manier toch een relaxende, rustgevende - bijna hypnotiserende sound.

The Becoming, I Do Not Want This en Big Man with a Gun zag ik vroeger als het zwakkere drieluik. Onterecht natuurlijk. Het eerste nummer begint met het opgefokte karakter van het hoofdpersonage, maar al snel wordt er plaats gemaakt voor een dromerige Radiohead-achtige sound en ook een mathrock Meshuggah-achtige riff komt aan bod. De hulpkreet op het einde zorgt voor kippenvel, maar het is reeds te laat - de afbouw zet zich verder. I Do Not Want This en Big Man zijn, met hun zoekend karakter, ook wat een overhang. Ik vind het behoorlijk 'funky' overkomen.

A Warm Place is één van de mooiste stukken muziek ooit gemaakt. Laagje per laagje wordt opgevreten, het zelfbeeld wordt ontmaskerd en de persoonlijkheid aan diggelen geslaan. Deels bewust, deels onbewust. Men denkt een oplossing te vinden in de leegte, maar deze is echter even overrompelend. Hoewel velen wijzen op de teksten, vind ik deze ambientcompositie het sterkst vanal linken aan het nihilisme. Hoogtepunt, en niet veel zaken kunnen dit veranderen - ook niet het nummer 'Crystal Japan' van Bowie, die enorm gelijkend is maar reeds elf jaar eerder is geschreven...

Eraser doet vreemde dingen met me. Visuele associaties met een psychiatrie, een gevangenis en een - I swear - toiletpot met vliegen zoemend rond de stront. Ik voel me vuil, ik voel me een verrader - of verraden, dat kan ook.

Vanaf hier is het zeer moeilijk nog percepties te delen - de roes overmeestert me, ik val dieper en kan enkel vlagen verwoorden: de machinale, verontrustende geluiden van Reptile en de huiveringwekkende gitaarsound van The Downward Spiral.

Veel meer input kan ik niet meer aan - ik ben uitgeraasd, genoeg gepeinsd.Hurt. Wat een navrant nummer is dit toch - geniale tekst, sublieme sfeer. De stem van Reznor die plotseling het fluisteren benaderd. Magisch.

De verlossing.
Of het begin.

The Downward Spiral is een intensieve zoektocht. Het in twijfel trekken van alles. De woede op de maatschappij, de teleurstelling in zichzelf. Het enige wat zekerheid biedt is de onzekerheid.

The tranquil nothingness destroys you peacefully...
4,5*

Wow, dit is gewoon wow. Geen woorden voor dit album, dit is met recht een 'downward spiral' te noemen. Echt een mooi album om naar te luisteren, prachtig hoe alles zo is opgebouwd met met een diepe gedachte erachter en natuurlijk niet te vergeten de onheilspellende, duistere, naargeestige sfeer in dit album.

4,5 Sterren.

Ik luister dit album nu weer heel vaak en ik ben aan het denken over een verhoging naar 4,5*. Misschien komen die nog.

liefst in een ¨teug¨ consumeren, alleen, laat op de avond

Ik heb hier niets aan toe te voegen.

Met de meer industrieele nummers heb ik niet zo veel, maar de rustige nummers als Hurt en A Warm Place doen het des te beter!
Heeft iemand nog tips voor soortgelijke NIN nummers?

Echt heel naargeestig ja, mij zelfs iets te naargeestig