Nine Inch Nails - The Downward Spiral (1994)

Wel een leuke cd. Goede nummers als Heresy, Big Man With a Gun en Mr. Seldestruct worden afgewisseld met mindere nummers als A Warm Place, The Downward Spiral en het (erg) slechte Piggy. Wat dat betreft is Panic DHH vele malen beter. Hmm, een 2,5* omdat er toch wel veel matige nummers opstaan.

Meschien wel het beste wel een van de beste albums van de jaren 90. Hard, dof en grof dat zijn de woorden hier.
Lange revieuw volgt.

5,0

En nu ineens een 1/5? Ik heb eens naar Panic DHH geluisterd: een regelrechte ripoff (Die gasten vereren Trent Reznor en Al Jourgensen waarschijnlijk in een kapelletje in de garage), nog meer zelfs van Ministry (Check die band dus eens, als je hem nog niet kent). In nummers als Sterile en Spare moet je de NIN-invloed toch kunnen horen. Je geeft het zelf al aan (ook met die 'mindere nummers'): het moet voor jou gewoon lekker hard zijn. En da's prima, maar om dan meteen een 1/5 te geven voor de grote inspiratiebron (samen met Ministry dus) van een bandje dat jou meer aanstaat?!

[quote]Paalhaas schreef:


Ik ontken ook niet dat NIN Het voorbeeld van Panic DHH is. Maar daarom hoef ik NIN niet gelijk leuk te vinden. Okee, een 1,5 is erg laag, geef ik toe. Mischien moet ik er nog een keer goed naar luisteren, maar ik betwijfel of de score dan zoveel hoger zal gaan liggen.

Edit: Ik zie nu dat er iets mis is gegaan, die 1,5 hoort een 2,5 te zijn, gebeurt wel vaker

Dit is het eerste album dat ik gekocht heb na mijn muziek 'doorstart'. Eerst luisterde ik vooral hiphop, maar ik begon me steeds meer te irriteren aan de onoriginaliteit, simpelheid, en cliches die je in de 'urban' scene van tegenwoordig ziet. Dus wil ik me vanaf nu op een heel andere muziekstijl(len) richten.

Over het album nu: Ik heb het nu een paar weken in bezit,en luister het erg vaak. En ik moet zeggen dat dit album met stipt op nummer 1 terecht is gekomen in mijn all time favoriete albums. De beste nummers zijn voor mij:

-Mr. Selfdestruct: Goede openingstrack die aangeeft hoe de rest van het album zal aanvoelen en al hint waar het overgaat. Tekstueel goed, en ik geniet iedere keer van het moment rust in het midden van deze (harde) track.

-Piggy: De echte opener van de CD, hier begint het verhaal; De neergang van Trent Reznor. De track heeft een erg duistere maar toch lekkere vibe vind ik. Het ongestructureerde gedrum van Reznor aan het eind van het nummer(wat eigenlijk gewoon bedoeld was om de studio installatie te testen) vind ik geniaal.

-Heresy: Door mijn intresse in Nietzche, spreekt deze track me erg aan. De electronische invloeden voelen goed aan, en iedere keer zing ik in mezelf mee: You're god is dead/And no one cares/If there is a hell/I'll see you there!!.

-A warm place: Het rustpunt van het album, de stilte voor de storm die nog komen gaat. Een gevoelige instrumentale track.

Wat daarna volgt is totale paranoia, en het einde van Reznor. De laatste paar track zijn allemaal even goed vind ik. Alle nummers van dit album zijn van topkwaliteit en ik geef hier verdiend(vind ik) 5 sterren voor.

Gefeliciteerd met je doorstart, en mogen er nog vele fantastische albums als deze volgen!

Inderdaad! Ik kan BlueEyedBandit Pretty Hate Machine ook van harte aanbevelen, nog beter dan deze! Daarna misschien eens iets van Ministry proberen

Zoals deze bijvoorbeeld. Prachtplaat als je 't mij vraagt Just one fix, meestelijk!!

En het titelnummer Psalm 69 natuurlijk!

Ik krijg de 24e weer geld binnen, mischien koop ik dan pretty hate machine wel. Ik ben best nieuwsgierig naar dat album. Al wil ik ook graag The fragile...ik moet ff een keuze maken dus. Paar dagen geleden nog wel Antichrist Superstar van MM gekocht, mede omdat ik hoorde dat Trent Reznor daar het productie werk voor deed.

De neergaande spiraal. Klinkt al niet te postief, maar wat op het gillemde discje staat is nog minder geschikt voor mensen die snel eng worden. De Donward Spiral is te verglijken met de beste horrorfilm ooit, gewelduitbarstingen en hulbuien, moorden en krankzingheid. Alles licht dicht bij elkaar en overlapt elkaar vaak. Hoe ver kun je gaan in muziek? Trent is zijn naam. In intervieuw's een onzettend verlegen persoon, verleger van grenzen in de populaire rockmuziek. Waar veel bands soms wel een sytheziner in hun muziek gebruiken heeft Trenz het gemaakt tot zijn handelmerk. Geen zielig gebiep maar keiharde muren van geluid.

Maar het meeste silentere detail is dat de plaat is opgenomen in het huis waar actirce en sexsymbool Shannon Tate beestachtig werd vemoord door de sekte van Charles Manson aka Mr. Self Destruct. Manson's had een verslaving aan het liedje Piggies van de beatles en daardoor krijg het al niet geweldig vrolijk nummer Piggy een bijzonder bloederige bijsmaak. Waar proeft deze plaat naar? Moord, insommia en vooral beestachtig geweld. Trent kan mensen onzettend shoukeren maar te gelijk een van de beste album's van de jaren 90 en voor mij ooit af te leveren. Waarom?
Muzikaal is het als een atoombom van geluid in je kamer explodeert. Geweldig geluid, hard, luid en droog. Geen truckjes, gewoon de waarheid zo hard hij is. Insomia betekent gekte in een bekender woord, gekte is als iemand helemaal doordraait. God is dead and no one cares kwijkt Trent in Hersey. March Of The Pigs wijst duidelijk in de richting Charles Manson, een van de meest opfokkende nummers ooit waarvan de agressie gewoon door je lijf doorheen jaagt.

Dit is een punt waar veel mensen opgegeven. Gekheid wordt voelbaar en dat komt hard aan. Te hard soms, maar ik weet doorzetten wordt beloont. Closer, ziek. Geilheid, I wanna fuck you like a animal. Ziekheid, de tekst kan zo ook uit een of ander gangsta rapnummer komen maar dit is sireus. Eng makend geilheid, ook met die telefoon. Ziekheid komt ver over zijn hoogtepunt en weer een hoop afhakers als ze echt het album luisterde. Met schaamte luister ik door naar de insommania.

Ruiner, intro betekent rust, maar liefts voor 14 seconden. Want daar komt Trenz weer en zijn metaal gebeuk. Wat een geluid! En nog een soort vage elctro pompmedolie. En de insomia duurt maar door. Er is geschreeuw en zo te klinken wanhoop waar een moddervetter stortende elctrobeat over heen gaat. It's broken and sure. Gekheid en ginaaletied rijken zijn hoogste punt. I want to go away. Rust maar dan begingt het weer. Als een achtbaan of een horrorfilm. Spanning is er genoeg, meschien wat te veel. Aderline spuit door je boten samen met angst.

Ik wil niet meer, bijna. Gewoon doorzetten, hoe erg en ziek het ook wordt. Muzikaal is het gewoon briljant. Er wordt vooral gebruik gemaakt van de hard/zacht manier maar dan wel in zijn exstreemste vorm. Ruis en feeback gitaren en dezelfde 'beat' eronder. Meesterlijk. Big Man Whit A Gun, een ultra snelle expolsie of geluid. Een warme plek, had je gedroomt. Dit album gaat over geweld, geilheid en moord. Een onheispellend intro. Het blijft doorgaan maar bij NIN ben je nooit vielig, en zal je dat nooit zijn.

Eraser, een kreukende meisjes stem en iets dat klinkt als erg storende boxen. Maar dan komen er wat metaalachtige drums in. En weer een elctrolijn, de spanning wordt steeds maar groter. Toch is dit nummer een onzettend rust punt in deze hel. Trent begingt te zingen en een soort messengeslijp komt op de achtergrond. Hate me, sqauth me, erease me, kill me. Insommia.

Reptiel, een van de meest schuilende diersoorten. Een rust gebliep in het beging, een soort van geluid van een boormachine. De teksten worden er ook niet vrolijke van, waar Piggies en Closer nog echt de hoogtepunten in 'gezelligheid' waren is dit nummer gewoon de echte hel. Het kronkelt, spuugt en verdigedt zichzelf. Een reptiel dat zijn gif spuugt.

The Downward Spiral. Een vaag storend geluid met een gitaar. De spanning wordt alleen maar groter. Gitaar wordt helder, geschreeuw. En een onverstaanbare stem die overheen praat.

Hurt, al een rede om deze plaat te hebben. Het regelrechte prijsnummer tussen al deze spanning en briljante nummers. Voelbare pijn en dan die geluiden. Dit is eigenlijk het nummer dat NIN mij geinterseerd mee maakte, nog steeds hun beste nummer. Alles klopt, tekst, zang en vooral instrumenten. Full of broken thoughts, I can not repair. Trent schreeuwt zijn hart, en de geluiden worden steeds luider. Expolosie en de plaat sluit af met feeback.

NIN is eigenlijk rock voor electro liefhebber en electro voor de rockliefhebber. Toch meer rock dan elctro maar alle twee zijn basisinstrumenten van wat een van de meest zieke en briljante plaat ooit is. Lange leven Trenz.

5,0

Sorry voor de spellingfouten...word doet vaag.
Met dank aan ThirdEyedCitizen en ga dat album eens revieuwen topic

Nuttige toevoeging, maar zou je niet iets zorgvuldiger willen typen voortaan?! Ik heb zelden zoveel fouten in één stuk gezien (Aderline spuit door je boten ). Dit doet echt pijn aan de ogen... Verder prima stuk natuurlijk.

Overigens: Insomia, insommia of insommania (alledrie door jou gebruikt) betekent alledrie helemaal niks.
Insomnia betekent wel iets, nl. slapeloosheid, maar dat bedoel je denk ik niet (Wat bedoel je eigenlijk wel?)....

En is Trenz je koosnaampje voor Trent of zo?

Ik denk dat hij 'paranoia' bedoelt ipv 'insomnia', wat inderdaad slapeloosheid betekent. Waar heb je trouwens dat verhaal van Charles Manson vandaan? Dat had ik nog nooit gehoord. Straf verhaal, zeker dat het klopt?

Verder een leuk stukje! Blij dat dit album meerdere mensen kan raken!

Zou kunnen, maar ook paranoia is zeker geen synoniem van gekte, zoals hij het stelt. Paranoia (Grieks: para = naast, nous = verstand) betekent een overmatige zorg over het eigen welzijn, een gevoel van onrust. In pathologische vorm uit zich dit in het gevoel dat men in de gaten gehouden, achtervolgd of bedreigd wordt, zonder dat zoiets daadwerkelijk gebeurt. Ook is er vaak sprake van complottheorieën. Iemand die aan paranoia lijdt, noemt men paranoïde. (Wiki)

Misschien dat ik ergens latent toch van mijn softetroepimago af wil komen, maar Nine Inch Nails begint mij steeds beter te bevallen. Fijne agressie hangt er zowel over deze plaat als over Pretty Hate Machine. Staan inmiddels allebei op een dikverdiende 4*.

Alz ju door de vaute heen leezt is het stukje van D-ark seker de moeite waart. (flauw)

Nee, eigenlijk is het juist erg mooi beschreven, en Hurt is absoluut het mooiste nummer van dit album. Volgens mij klopt het verhaal van Charles Manson inderdaad. Toch minder als het eerste album, en het mini-album Broken is ook een aanrader.

Dit vindt ik toch hun beste, maar broken en pretty hate machine staan nog op het luisteren lijsje. En die grap is een beetje flauw maar goed, ik kan het snappen



Paranoia (Grieks: para = naast, nous = verstand) betekent een overmatige zorg over het eigen welzijn, een gevoel van onrust. In pathologische vorm uit zich dit in het gevoel dat men in de gaten gehouden, achtervolgd of bedreigd wordt, zonder dat zoiets daadwerkelijk gebeurt. Ook is er vaak sprake van complottheorieën. Iemand die aan paranoia lijdt, noemt men paranoïde

Dus gekte dat je in de gaten wordt gehouden. En je dingen gaat zien.

En over de het mason verhaal. Het album is daar met een ingebouwde studio opgenomen Wiki zegt:

Jaja mooi stuk. Het is inderdaad wel een kwestie van puzzelen met alle fouten, maar toch leuk geschreven.

Gisteravond maar weer eens geluisterd, en dit blijft echt een van de meest zware en meeslepende albums dat ik ken. Trent Reznor sleurt je als luisteraar mee in de psyche van een eenzame, haatvolle, masochistische, gevaarlijke, maar ook zielige gek. Ik weet nog dat toen ik dit album voor de eerste paar keer hoorde, ik dacht: Wat is dit voor onsamenhangende herrie? Maar toen ik eenmaal de lyrics erbij pakte, in combinatie met de muziek was ik direct om. Ik heb bij NIN vaak het idee dat de muziek(meer als bij andere artiesten in ieder geval) echt om de lyrics en hoe die lyrics gebracht worden heen gebouwd word.

Ik vind het album constant op zeer hoog niveau blijven, maar enkele hoogtepunten(eigenlijk is het hele album een hoogtepunt) voor mij zijn:

- Mr. Selfdestruct: Het nummer zie ik altijd een beetje los van het album, omdat dit zoals al eerder aangegeven hier een soort intro is van wat komen gaat en Reznor nog niet in 'character' is. Goede lyrics op een harde achtergrond, en een topper op het album.

-Heresey: De eerste echte beuker op het album. Het nummer begint met een soort van elektrische beat, waar Reznor met een vervormde stem overheen zingt. Bij het refrein ontploft het nummer in een keiharde industrial song met een hoog meezing gehalte. Gelovigen zullen denk ik niet echt blij zijn met deze song...

-March of the pigs: Begint weer met een (snelle) elektro beat, waarna het nummer overgaat op hard industrial geweld. Een goede aanklacht tegen de maatschapij, met lekkere rustige akoestische stukjes ertussen.

-Closer: Een nummer met een andere sound dan de rest op het album. Ik vind het een beetje 'funky' aanvoelen, maar toch zit er een aggressief randje aan. Een essentieel nummer op het album die naast masochistische teksten en een erg dansbare beat ook Reznor's relatie tot god beschrijft. Trent Reznor legt trouwens vaker op dit album de linkt tussen god en seks...

-The Becoming: Dit is zeker een van(als niet DE) meest angstaanjagende nummer op de CD. Een aparte beat, met constant schreeuwende en gillende mensen op de achtergrond. Laat horen hoe diep je als mens kan zinken, en een ander (negatief) persoon word.

-Big man with a gun: Het kortste nummer op het album, maar wat voor een! Hier zit zoveel energie en geweld in, ik krijg hier echt een adrenaline stoot van. De lyrics hebben naar mijn mening een beetje een dubbele betekenis, het gaat of over seks of over grof geweld...of mischien ook wel allebei.

-A warm place: Lekkere rustige en emotionele instrumental, wat een rustpunt vormt op het album.

-Eraser: In het begin keiharde drums, waarna het nummer langzaam opbouwt naar een perfecte explosie van geluid. Simpele maar erg effectieve lyrics ook.

-Reptile: Deze vond ik in het begin een beetje vreemd, begint (weer) met harde drums en heeft een raar soort toeter erin die mij aan dinosaurussen doet denken...ja echt waar...De neerwaartse spiraal die de hoofdpersoon op het album ondergaat is naar mijn mening in dit nummer op zijn dieptepunt...

-Hurt: geen uitleg nodig, gewoon luisteren!

Dit is een (concept) album met een erg zwaar onderwerp(en), en ik denk niet dat The downward spiral voor iedereen is weggelegd. Vooral als je een erg vrolijk en opgewekt persoon bent, zou je dit album wel eens niet kunnen trekken. Ik moet zeggen dat ik het ook alleen luister als ik in de goede(lees: negatieve) stemming ben. Maar toch zou elke muziekliefhebber dit album in huis moeten, al was het alleen maar om de concept, sfeer, opbouw, en lyrics die het album bied. Ik geef het album een dikverdiende 5...

Goed verwoord, zeg!

Eén van mijn favoriete industrial albums. Controversieel, intens en donker, maar ook explosief en daarom een waar luistergenot. Een klassieker!

Mijn mond viel gewoon open na de eerste luisterbeurt.. dit is een revelatie! Dit is zo huiveringwekkend goed, zo meeslepend, zo rauw.. Ik heb m nog maar 1 keer gehoord en zou 'm al met een 5 willen belonen.. Misschien begin ik best bij 4. Maar het zou me ten zeerste verbazen als dit niet stijgt.

Serietje berichten verwijderd...

het is toch van de gekken iemand een asshole te noemen omdat hij dit niet goed vindt.

mwah, bij sommige platen is dat min of meer toegestaan? lol

wat een a.. wesome cd.

Ik vind dit een behoorlijk plaatje. Het is niet helemaal mijn ding, daarvoor is de agressie en de negativiteit soms te overduidelijk aanwezig (wat me dan snel doet denken dat dit gespeelde boosheid is), en is die hele stroming van dikgelaagde sounds me net iets teveel van het goeie, maar op de momenten dat het klikt dan klikt het wel echt goed.

Nine Inch Nails, en zeker dit album is typisch zo'n muziek waar je in de juiste stemming het fantastisch kan vinden, maar waar het anders snel eenvormig gaat klinken, en soms zelfs irriteren.

Het gekke is ook dat ik uit al die negativiteit eigenlijk wel vaak positieve energie haal... jaja, ik ben een beetje een raar mensje

Ik snap wel wat je bedoeld, hoewel dit mn favoriete CD is luister ik het ook alleen als ik in een juiste stemming ben. Maar ik vind het nooit eenvormig klinken, bij elke luisterbeurt ontdek ik wel weer iets nieuws. Vooral het laatste wat je zei herken ik, ook al voel ik me hartstikke down maar nadat ik deze plaat heb geluisterd voel ik me weer helemaal fit.

Ik heb dit album zonet weer eens sinds lange tijd beluisterd, en ik moet toch tot de conclusie komen dat een 2,5* iets te weinig is. De tweede helft - met uitzondering van Hurt - vind ik nog altijd erg matig (in nummer 7 t/m 13 kan ik hoogstens af en toe wel 'iets aardigs' ontdekken, maar meer dan dat wilt het nog altijd niet worden), maar de eerste helft is wel erg goed. Ik kom uit op een 3,0*. Verhoging zit er denk ik niet meer in, maar och, een mens kan altijd hopen

Ik ben er wat laat mee, maar als je iemand op zijn spelfouten wijst toch iets beter opletten Deric

Wat mij betreft hun laatste echt goede album. Op de volgende albums kreeg ik teveel de indruk dat Trent 'speciaal deed om speciaal te doen'. Op de laatste albums kunnen geen twee nummers me nog boeien, maar Trent 's gotta doe what Trent's gotta do...

Monumentale plaat waar geen woorden voor zijn!!! Woede, angst en seks, alles komt aan bod . Jammer dat zijn later werk soms een beetje ondergewaardeerd blijft. Neem nu With Teeth, ik vind de nummers van deze cd op de live DVD(beside you in time) opmerkelijk sterk voor de dag komen.