Nine Inch Nails - The Downward Spiral (1994)

oja piggy's tekst is een stuk van een Mansom gedicht.

Wat weer komt van The Beatles' Piggies, meen ik.

Mansom's favorietse nummer ooit. Was er compleet gek op.

Manson. En wat dacht je van Helter Skelter.

Dit album is natuurlijk ook en het Tate huis opgenomen, wat voor een nog waanzinniger randje zorgt.

Trent Reznor neemt hier de rol aan van een personage wiens leven terechtkomt in een neerwaartse spiraal. Het album is voor mij een voorbeeld van hoe haat een leven kan verwoesten en leidt tot een staat van waanzin, depressie en wanhoop. Het neemt je mee in de meest donkere krochten van de menselijke psyche en deze reis zal nog lang in je geheugen blijven nazinderen. Een absoluut meesterwerk.

Nine Inch Nails - The Downward Spiral: een analyse

Een lange tijd heb ik de symboliek van The Downward Spiral nooit begrepen. Doch, toen ik vandaag deze plaats eens opzette in de hoop dat ik het plotseling een meesterwerk zou vinden, viel er toch wel ergens een kwartje. En dat is, zeker voor een gierige Nederlander zoals ik, natuurlijk nooit weg.

Het album begint met het lekkere Mr. Self Destruct, waarin het hoofdpersonage - een atheïstische zelfmoordterrorist, die dankzij zijn gebrek aan geloof een doel in zijn leven mist - op een bekorige wijze wordt geïntroduceerd. Helaas voor dit personage zit Trent Reznor in zijn hoofd en, jawel hoor, lijkt hij hem ook nog op alle punten te beheersen. 'Tjonge, als dat maar goed gaat,' zou je denken.

Maar nee: we zijn nog maar amper begonnen of meneer Reznor begint over zijn voorliefde voor varkens. Dientengevolge verliest de hoofdpersoon zijn 'shit', hetgeen zijn opstipatie drastisch vermindert en zijn depressiviteit doet afnemen. Chapeau!

Vervolgens begint onze trieste figuur over zijn atheïsme. In een gevoelige ballade vertelt hij dat hij zijn geloof kwijt is (geraakt?) en daarom nog altijd in leven is. Onze arme zelfmoordterrorist probeert op het eind de gelovige medemens er nog van te overtuigen dat het christendom nou niet bepaald fantastisch is, met behulp van een retorische vraag, maar het mocht niet meer baten.

Op dat moment barst er een opstand los. Doch, niet zomaar een opstand, nee, het is een ware opstand der varkens. Onze hoofdpersoon is daar natuurlijk niet helemaal ongevoelig voor, en wordt halsoverkop verliefd op een van de protestanten. In het volgende nummer bezingt hij zijn liefde voor het prachtige varkentje dat hij heeft ontmoet. Zou alles dan toch nog goed komen met onze verdrietige hoofdpersoon? Je zou haast denken van wel.

Spijtig genoeg bevindt meneer Reznor zich nog altijd aan het stuur, en het varken en de zelfmoordterrorist gaan op onplezierige wijze uit elkaar. Hier komt de symboliek om de hoek kijken. Compleet verraden stort de hoofdpersoon zich in het ongeluk, treffend gesymboliseerd door de vrije val die het album op dit moment maakt qua kwaliteit.

Want de zes voorgaande nummers waren allemaal goed. Zeer goed, zelfs. Agressief, gestoord, ietwat verontrustend, maar wel heerlijk om naar te luisteren. Zo bevielen de willekeurige drums in Piggy mij prima, waren de hoge stemmetjes en de uitbarstingen in Heresy erg plezierig, wist March of the Pigs mij heerlijk opgefokt te maken en is de gitaarsolo in Ruiner te kek voor woorden. Vanaf The Becoming schiet meneer Reznor helaas richting de ongelukkige zijde van zijn muzikale spectrum. Het nummer rammelt aan alle kanten en lijkt nergens echt 'lekker' te worden. Maar - het moet gezegd worden - als collage van diverse geluiden die helemaal niet bij elkaar passen, is het hartstikke geslaagd.

De reis van ons hoofdpersonage gaat verder. Alsof hij nog niet ongelukkig genoeg was, krijgt hij een knallende hoofdpijn. "I do not want this," zegt hij in het volgende nummer, en dat is hartstikke begrijpelijk, want hoofdpijn is nu eenmaal niet eens wat men graag heeft. Ook hier treffend verbee... vergeluidt door meneer Reznor, door een nummer in elkaar te knutselen waar je een knallende koppijn van krijgt. "You don't know just how I feel" - nou, nu dus wel.

In een poging zijn hoofdpijn te verminderen, koopt onze hoofdpersoon een geweer. Doch, het complete gebrek aan logica is ietwat storend. Waarom denkt hij dat een pistool zijn hoofdpijn kan verzachten? De makkelijkste oplossing lijkt het afknallen van zichzelf te zijn, al is dit wel ietwat kortzichtig. Zou hij dan soms zijn ex-varken willen vermoorden? We zullen het nooit te weten komen. Hoe dan ook, hij schijnt bijzonder tevreden te zijn met zijn pistool. Zo tevreden zelfs, dat hij het volgende nummer van pure verbazing geen woord uit weet te brengen. In Eraser weet hij iets van zijn spraakvermogen terug te veroveren, doch erg veel nuttigs weet hij niet uit te brengen. Spijtig, maar overkomelijk. Functioneel is het wel, want het moge duidelijk zijn dat onze zelfmoordterrorist niet meer zo heel erg gelukkig is met zijn geweer en uit verdriet een snor heeft laten staan.

Eenzaam en door iedereen verlaten, behalve zijn snor, grijpt hij het moment aan om terug te denken aan de mooie tijden die hij met zijn ex-varken heeft gehad. Helaas weet dit hem niet op te peppen: hij voelt zich behoorlijk imperfect en besluit zijn geweer tegen zijn hoofd te zetten, opdat hij Trent Reznor dood zal schieten. Het levert een wat bloederig gezicht op, maar dan heb je ook wat.

"I hurt myself today" - wat wil je ook met een gat in je kop? - en plotseling is het moment van bezinning daar. Wat is er toch verworden van ons eens zo groot zelfmoordterroristje? Welnu, hij draagt een kroon gemaakt van poep, dus bijzonder veel zal het wel niet zijn. Doch zijn ogen zijn geopend. Hij weet eindelijk wat hij moet doen, hoe hij zijn levensdoel moet vervullen. Met een knal neemt de hoofdpersoon afscheid van de trouwe luisteraar: hij heeft zichzelf dan eindelijk opgeblazen.

3,0*

Hm, waarom heb ik hier destijds een 2.5 neergezet?
Blijkbaar ben ik aan meer gewend geraakt.

4*!

Ik hoor het artistieke in deze muziek niet zo goed. Het lijkt af en toe of er met gitaren wordt gesmeten of dat er met een grasmaaier het drumstel vernielt wordt. Ik kan er niet van genieten zoals velen dat wel kunnen blijkbaar.

Ongelooflijk maar waar: het kwartje is zowaar gevallen bij mij. Naast de eerste helft kan ik nu eindelijk ook alles vanaf I Do Not Want This waarderen. Hurt is overigens wel behoorlijk in waarde gedaald bij mij (geef mij de harde, beukende Nine Inch Nails maar), maar desondanks lijken vier sterren met op zijn plaats hier.

Een album dat een paar van mijn favoriete songs van NiN bevat, ook een album dat een paar keer beluisteren nodig had om echt door te dringen als het ware, vandaar 4;5

Hm....ieder zo z'n smaak natuurlijk. Maar dit is mij het enige 'beuk'- album waarvan ik heel ontspannen kan worden. Meeste psychic/metal/punk vind ik uitermate heftig. Bij deze wil ik onderuit op de bank met me voeten op tafel en een heerlijk biertje echt van de muziek kunnen genieten. Mijn favoriet der favorieten van het hardere genre dit album.
p.s.:de bijdrage van Karl is best wel de spijker op de kop.

Dit is tja, anders. Voor mij klinkt het als takkeherrie, soms erg fijne takkeherrie.

March of the pigs vind ik bijvoorbeeld heerlijke takke-herrie. Goed uitgebalanceerd nummer wat betreft rust afgewisseld door ruig beukwerk. Ik word er zo heerlijk opgefokt van, van dat nummer.

Daarna komt Closer, een wat rustiger, goed opgebouwd nummer. De lyrics zijn vrij pervers, met agressie gezongen, maar dat past prima bij de angstige lijn die het nummer draagt. Aan het eind komt er een "electronisch fragment" bij, wat ik echt gaaf vind. En dan nog met een of andere boormachine er tussendoor... 't kan allemaal.

Verder staan er nog wel wat aardige nummers op, als Ruiner. Leuk rijtje, die 3 achter elkaar.

Moeilijk om er een cijfer aan toe te kennen, *** dan maar.

Vette plaat van NIN. Het enige wat ik bij deze NIN vind, is dat bijna ieder nummer met hetzelfde patroon eindigt. Eerst sterft de drum weg daarna de rest. Goedkoop trucje. *3,5.

Ja: meneer Reznor heeft wel vaker de neiging dezelfde trucjes in verschillende nummers te gebruiken. Zo bespeur ik regelmatig de onsamenhangende-bak-lawaai-truc die door moet gaan voor een climax op het eind, en de rustig couplet-hard reffrein-harder couplet-hard reffrein-zeer rustige brug-keihard reffrein-opbouw. 't Haalt wat van de algemene beleving weg, al neemt dat niet weg dat dit album op zijn tijd best lekker kan zijn.

Prima verwoord en helemaal mee eens.

Dat maakt het album wel zo fijn om naar te luisteren. Afwisseling in een lied is goed. Dat dit wordt toegepast op meerdere nummers kan ik me niet echt aan storen. Stel: alleen lawaai op dit album, dan zou ik er van me leven niet doorheen komen.

Vreemd, eigenlijk heeft dit album alles waar ik naar zoek om primaire onrustgevoelens te kanaliseren. Woede, waanzin en een 'twisted' vorm van expressionisme. Toch blijkt het in de realiteit voor mij een lange kluif te zijn. Je moet nogal lang wachten in chaos tot je tot huiveringwekkend mooie Hurt komt.

De plaat opent met vijf vette nummers: Mr. Self Destruct, Piggy, Heresy, March of the Pigs en Closer behoren namelijk tot de beste nummers van deze plaat. Daarna komen er goede nummers, maar wordt het weer fantastisch vanaf Reptile, dan stopt het niet meer tot de laatste noten van Hurt voorbij zijn. Geweldige plaat!

Beste NIN album voor mij, 4,5,6 achterelkaar draaien voor de beste nummers, toen ik het optreden zag op Woodstock 2 ging ik voor deze band, waanzinnig vol met modder en overgave spelen.

Ik hou niet echt zo van metal ofzo, maar dit vind ik echt geniaal!
Heeft iemand nog tips voor andere bands ofzo?

Deze natuurlijk:

Ministry - Psalm 69: The Way to Succeed & the Way to Suck Eggs (1992)

Dankjewel, Hammerhead .
Ik heb 'm vannacht beluisterd maar ik vond er eigenlijk niets aan.

Is er niemand die Piggy heeft aangevinkt?

Die Krupps - The Final Remixes (1994)

Iets mis mee?

Piggy is een buitengewoon zwak nummer, jammer ook dat het al zo snel op de plaat staat, verpest meteen de sfeer een beetje.

Ik vond het gewoon verrassend dat dat nummer nooit als favoriet is genoemd.

Ik vind het wel een tof nummer, wat zang betreft sowieso één van de betere van NIN. Die nonchalant gebrachte kwaadheid in het begin, de haast maniakele zang (maar zonder echte uitbarsting). Muzikaal ook best druk door de drums, maar toch blijft het allemaal vrij rustig omdat het nergens echt los gaat. Een nummer als een dwangbuis.

mijn kat (papier-/kartonfetisjist) heeft van de week m'n rondslingerende kartonnen hoesje van deze plaat aan stukken gescheurd. Ik beluister deze plaat de laatste tijd eigenlijk erg vaak. Veel sfeervollere platen ken ik eigenlijk niet. Troosteloze bende

Van mijn 4* maak ik 4,5*.