Judas Priest - Defenders of the Faith (1984)

Geldt dan niet voor jou, voor veel Priest fans die ik ken is het of deze of Painkiller. Smaken verschillen. Voor veel mensen die ik ken, heeft deze de absolute voorkeur.

Klopt. Dit is voor mij de beste Priest plaat! Deze blijft mijn aandacht vast houden. Dat heb ik bij Painkiller veel minder....

Ik heb bij mijn luistermarathon, alweer vijf jaar geleden, zowel Defenders of the Faith als Painkiller 99/100 gegeven. Maar als ik echt moet kiezen ga ik ook wel voor Defenders of the Faith, vooral omdat het gevarieerder is. Het kent wel enkele mindere momentjes terwijl Painkiller over de hele lijn heel sterk blijft.

Van de week 'Rocka Rolla' t/m 'Painkiller' weer eens gedraaid. Binnen het kader van '80-'90 een volgorde van 1. 'Screaming for Vengeance', 2. 'Defenders of the Faith', 3. 'Turbo', 4. 'British Steel', 5. 'Painkiller', 6. 'Ram It Down', 7. 'Point of Entry'. - Die no. 1 kan ik net zo goed dromen als persoonlijk gedoodverfde favoriet 'Defenders of the Faith'. Eigenlijk draai ik het nog weinig en loop er meer mee rond (British Steel-trui, Defenders-shirt) wat ook wel weer opmerkelijk is. 'Metal Works' komt zo op zijn tijd nog steeds langs of 'Priest Live', mooie samenvatting van de eighties.

Wat een plaat is dit toch!
Jawbreaker is zowat de template voor elke soundtrack van Japanse Animé.
The Sentinel staat op gelijke voet met Electric Eye wat betreft het meest complete classic Metal nummer ever, zangtechnisch is dit een moker (ik zing zelf in een rockband dus luister ik altijd kritisch naar zangers).

Conclusie: vooral op dit album en hun voorgaande (Screaming...) bewijst Rob Halford hier de onbetwiste Metalzanger/god te zijn en zijn de retemelodieuze gitaarsolo's van Glenn onevenaarbaar.

Oei, de eerste luisterbeurt valt me tegen. Zo hard en ruig. De volumeknop meteen naar beneden. Dat wordt wennen en ik vrees ervoor.

Een nieuwe luisterbeurt en dit album staat voorlopig laatst. Deze sound bevalt me niet. Het opzet lijkt me zo hard mogelijk willen zijn. Meningen verschillen.

Haha, dat wordt nog wat bij Ram It Down en Panikiller!

Mijn inziens staat op dit album dan wel weer de fraaiste ballad van de band.

Je weet wel wat voor een band je besluit te luisteren?

crosskip haha inderdaad, maar ook de recentere albums hebben best leuke en harde nummers.

"Zo hard en ruig" hm.. en dat voor een Metalband. Lol.
Het is ook niet mijn favoriete plaat, de A kant is werelds kant B is voor mij wat mwêh. En ook ik mis soms de jaren 70 stijl. Het geluid hier is mij ook te hol ofzo. Op Redeemer heb je soms nog wel die 70 sfeer hier en daar, maar Halford klinkt daar wat vlak en de plaat zelf wat dof. Misschien is die plaat meer voor jou.

Een hardrock- of metalband kan me bevallen, maar wanneer het schreeuwen wordt en de gitaren janken, haak ik af. Ik ben een grote fan van Dire Straits, Eric Clapton en Steve Hackett. Geef toe, het is begrijpelijk dat ik niet alles van de ruigere bands apprecieer.

Twee voorbeelden van wat ik 'kattengejank' van gitaren noem:
- Sweet Child In Time (Deep Purple): meesterlijk nummer, maar het eindigt in kattengejank
- Paradise City (Guns N Roses): heerlijke intro, sterk nummer, maar dat einde: vreselijk
Allemaal heel subjectief, maar zo ervaren mijn oren het.

Dit zijn voorlopig mijn JP-topnummers en die vind ik echt gewoon super:
- Diamonds and Rust (versie op Rocka Rolla)
- The Ripper
- Beyond the Realms of Death
- The Green Manalishi
- Desert Plains
- The Hellion / Electric Eye
- Touch of Evil (moet album nog leren kennen, maar dit nummer ken ik wel al)
- Judas Is Rising (zelfde als vorige nummer)

Wat besluiten de JP-kenners over mijn voorkeuren? Ben echt benieuwd.

Dat 'Point of Entry' eindigt met vier 'miskleunen' ben ik met je eens; die willen maar geen blijvende indruk op me maken. Eigenlijk helemaal wel met je eens wat je over dat album schrijft. Voor de rest is 'Beyond the Realms of Death' mijn favoriete nummer en een 'Defenders of the Faith' vind ik niet bijzonder hard. Gitaarvolume op 'British Steel' zal er niet voor onderdoen. Altijd wel wat binnen de perken bij hun (maar het hardste komt nog). 'Freewheel Burning' en 'The Sentinel' kan je misschien als ruig ervaren, 'Rock Hard Ride Free' toch wat subtieler, eveneens 'Some Heads Are Gonna Roll' en het eerder gememoreerde 'Night Comes Down'.

Vooral dat je weinig fan bent van (de hoge zang van ) Rob Halford. Als ik je lijst zie met favoriete nummers kan je hem alleen als ie ie zich beetje gedeisd houdt wel hebben ; )

Vooral dat je weinig fan bent van (de hoge zang van ) Rob Halford. Als ik je lijst zie met favoriete nummers kan je hem alleen als ie ie zich beetje gedeisd houdt wel hebben ; ) [/quote]

Je zou wel eens kunnen gelijk hebben, want bij de zanger denk ik vaak: "Rustig, jongen, maak je niet zo druk, de kattenmaand is nog niet begonnen, ga nu maar een pateken eten."

Dat neemt niet weg dat de genoemde nummers werkelijk subliem zijn.

Nieuwe luisterbeurten maken inderdaad duidelijk wat me stoort bij dit album: de overdreven schreeuwende zang en bij momenten het gitaargedoe. Zoals iemand aanhaalde, is het album niet zo extreem hard, maar de zang doet vaak pijn aan de oren. Het lijkt wel alsof Halford persé wil bewijzen over het hoogste bereik te beschikken en er daardoor los overgaat. Hoewel ik het album al wat meer apprecieer, blijft het voorlopig laatst in de stand van de eerste 9 albums. Dit komt niet door de songs, maar vooral door de zang. 'Stained Class' plaats ik voorlopig net erboven, maar dan alleen omwille van die ene parel, die hier ontbreekt. Ik vrees voor mijn bevindingen over 'Painkiller'.

Een nummer waarvan ik de gitaren wel enorm goed vind: 'The Parchment' van Iron Maiden.

2,5 sterren

Tja, Judas Priest die Judas Priestdingen doet. Op zijn negentienvierentachtigst. Het kan verkeren.

Een beetje een overbodige opmerking. Je kan toch niet ontkennen dat Halford op een nummer als 'Electric Eye' minder agressief en schreeuwerig zingt dan op een aantal nummers van dit album. Dat is toch ook priestdingen doen. Als hij op dit album minder tekeer zou gaan, zou ik het een beter album vinden.

Nog een voorbeeld van wat ik bedoel: het topnummer 'Desert Plains' staat ook in een liveversie op de remaster van het album uit 1981. De originele versie vind ik super (jammer van de fade out wel), maar op de liveversie verpest Halford het einde met zijn geschreeuw. Zo ervaar ik het toch.

Zeker geen "beetje een overbodige opmerking", dat is onderdeel van Priest... een kenmerk, handelsmerk. Je houdt ervan of niet. Hij geeft zijn mening, jij de jouwe. Het is namelijk een forum, men reageert op elkaar. Trouwens op "Judas Is Rising" gaat zijn sirene ook aardig tekeer.
Ben het zeker wel eens wat "The Parchment" aangaat btw, misschien wel het beste nummer op die plaat.

If you can't stand the heat, get out of the kitchen.

Ik zat net nog naar een Thunderdome cd te luisteren en te balen dat er zoveel van dat irritante gestamp voorbij kwam.

Ja, alsof ze elk willen bewijzen dat zij het hardst boenkeboek kunnen doen. Als ze dat geboenk achterwege lieten zou ik het beter vinden.

Met opmerkingen zoals van MetalMike heb ik geen problemen.
Edwynn en Kronos gaan de spottende toer op en dat is nergens voor nodig. Ik argumenteer mijn mening en mag die dus uiten.

Al meer dan een week bij verschillende albums de zang van Halford belachelijk maken is ook nergens voor nodig.

opgeklopte stoerdoenerij en het overdreven gekrijs
wat een geschreeuw en gekrijs, zo geforceerd
het gekrijs van Halford. Neem Dreamer/Deceiver: het kon zoveel beter zijn zonder dat overdreven gedoe
Als hij op dit album minder tekeer zou gaan, zou ik het een beter album vinden
dat is loeien en schreeuwen om te loeien en schreeuwen. Beetje dimmen, denk ik dan. Less is more
de zang doet vaak pijn aan de oren. Het lijkt wel alsof Halford persé wil bewijzen over het hoogste bereik te beschikken en er daardoor los overgaat
agressief en schreeuwerig
verpest Halford het einde met zijn geschreeuw
agressieve zang

Dat is inderdaad een reeksje kritische opmerkingen. Klopt. Het is duidelijk wat me stoort aan deze band. Hopelijk las je ook de positieve commentaren, want die zijn er wel degelijk eveneens.

Je commentaar t.a.v. Halfords zang is vaak ook spottend, zie alleen al je reacties hierboven. Neem bijvoorbeeld:

Wie kaatst...

In principe is het leuk om te zien dat je Judas Priest uitgebreid onder de loep neemt, hoewel ik mijn bedenkingen heb over de zinvolheid wanneer je blijft struikelen over het metal-gehalte en Halfords zang, en je scores (mede) daardoor blijven steken tussen de 2,5- en 3,0-sterren. Dan gaat deze marathon hoogstens wat losse nummers voor je afspeellijst opleveren, is mijn inschatting.

Jawel joh. Leuk zelfs.

Serieus: prima dat je slechts wat elementen van Priest leuk vindt. Maar ik vond het wel grappig dat je precies datgene afkraakt waar de band om bekend staat. Dat is echt hetzelfde als Willie Nelson niet blieven omdat hij vaak net teveel die country toer opgaat of BB King meer waarderen als hij wat minder bluesy zou zijn.

Ik begrijp alle opmerkingen en daarom wil ik nog wat verduidelijking geven. Ik ben niet de metalfan, maar apprecieer wel een aantal gevestigde namen.

Ik deed ooit een verkenning bij Black Sabbath, Osbourne solo, Rainbow en Dio, wat me echt wel beviel ondanks een aantal mindere albums, nummers en ook irritaties. Het feit dat Osbourne geen zin kan uitspreken op het podium zonder het f-woord te gebruiken, vind ik enorm ergerlijk.

Ook Iron Maiden / Dickinson solo kwamen aan de beurt en ook hier ben ik overwegend positief.

Nu is het JP, ook een naam die niet te negeren valt. Ook hier ben ik positief, want anders zou ik afhaken. Alleen zou ik veel nummers beter vinden als de zang wat gedeisder was. In die zin vergelijk ik deze marathon met deze van Kiss (vaak te simpele nummers) en Santana (vaak een jankende gitaar): ook daar was er veel kaf tussen het koren, maar ik herhaal: wat de selectie haalde, is heel goed. Uiteindelijk gaat het bij beiden om ruim 100 nummers en geef toe, zulke verzamelaars zijn niet te koop. Bij JP en Halfords zijprojecten zal ik ook vermoedelijk aan ruim 100 nummers komen.

Dit staat ook vast: Iron Maiden vind ik beter dan JP. Meer epische, lange nummers. Meer nummers die ik super vind. Meer diepgang. JP komt boven Kiss, want Kiss is me te party-achtig.

Ik zou de Thunderdome cd's beter vinden als er muziek van Judas Priest opstond.

Halfords zijprojecten is nu de tijd van het jaar weer. Ik zet 'Celestial' maar eens op. Dat is grotendeels 'gedeisd' gezongen maar los van de brakke productie tikje saai als je weet wat hij anders ook in huis heeft.

Er zijn er die het moeilijk blijven hebben met een beetje kritiek op een stem alsof je tegen een kindje zou zeggen dat de Kerstman toch beter op dieet gaat en dan van het boze kindje een stamp tegen je schenen krijgt.