Judas Priest - Defenders of the Faith (1984)

Meelezen heb ik trouwens 1x gedaan bij Priest: bij Ram it Down. Dat was gelijk de laatste keer

Heb je ook wel zo ongeveer het meest belabberde Priest-album te pakken.

Dankzij de teksten op de binnenhoes van DOTF ken ik ze van voor tot achter uit het hoofd.
The Sentinel bijvoorbeeld is toch een aardig staaltje metal-poëzie

Qua teksten of qua muziek En laten we het dan zo maar noemen: metal poëzie

Na de intense schreeuw om wraak van het vorige album lijkt Judas Priest zich bevrijd te voelen. In een rotvaart start het met Freewheel Burning. Favoriete nummer blijft The Sentinel. De b-kant begint bijtgraag. Kijk naar de titels en je weet; dit is niet voor doetjes. Heavy Duty stampt het geloof in heavy metal er wel in.

99/100

Dat ene puntje aftrek komt doordat de volle speelduur niet gehaald wordt?

De speelduur vind ik prima.

Dat ene procentje eraf is omdat het album toch net niet helemaal volmaakt is. Refreintje van Some Heads Are Gonna Roll vind ik maar gewoon goed.

Ik heb in de afgelopen weken 56 meningen geschreven met daarbij een score op 100. Nog geen album dat de volle 100 haalt. En 99/100 enkel deze en Black Sabbath - Master of Reality.

Defenders of the Faith kocht ik bij verschijnen als veertienjarige samen met The Warning van Queensrÿche. Ongelofelijk toch, hoe je als snotneus zomaar twee van de mooiste klassiekers tegelijk kan kopen en ze bijna 35 jaar later meer dan ooit weet te waarderen.

Master Of Reality zit toch ook dik onder de volle speelduur, kwaliteit boven kwantiteit!

Van alleen 1984 kun je al een complete all time Metal top 10 samenstellen en dan zal dit geweldige album het nog moeilijk hebben de bovenste spot in te nemen. Maar ach, dat is een ander spel.
Ik trek vandaag de Live CD's maar eens uit de mooie verpakte jubileumuitgave nadat ik van de week de 1983 rock-pop show uit Dortmund op YT nog eens bekeken heb.

Hoewel mijn gevoel aangeeft dat ik 'Screaming for Vengeance' op sommige punten toch wat gaver vond, en dat vond ik puur qua hardheid een tikkeltje beter, weet Defenders of the Faith mij echt wel te overtuigen dat hij 'Screaming for Vengeance' echt op de hielen zit, en dit wederom een meesterwerk van Judas Priest is.

Beter als het voorgaande album en dit album vond ik het nog niet geweest, waar 'Sad Wings of Destiny' voor mij de absolute topper was voor een hele tijd over scheiden dit album en de album hiervoor toch echt wel de grens en knallen keihard door mijn speakers. Ook 'Defenders of the Faith' weet wederom om te knallen en laat met de eerste vier nummers van het album sowieso weten dat de heren het niet rustig aan gaan doen met dit album, alleen na 'The Sentinel' konden de nummers niet meer aan de hardheid van hiervoor tippen en kon alleen 'Eat Me Alive' me nog echt bekoren. Hoewel ik niet zeg dat de platen slecht zijn, ze kwamen gewoon voor mij gevoel niet bij de hoogte waar de eerste vier nummers en 'Eat Me Alive' stonden.

Toch weten 'Freewheel Burning' en 'Jawbreaker' mij uitstekend te vermaken en zijn in mijn ogen gelijk de toppers van het album samen met 'The Sentinel' die begint met een heerlijke stukje gitaar werk en de solo's waren ook niet mis. Rob Halford zingt de longen weer uit zijn lijf, en ik heb me uitstekend vermaakt met 'Defenders of the Faith', wat in mijn ogen verreweg van slecht is. En zo laat Judas Priest maar weer eens horen waarom ik toch stiekem van ze hou, en dat doe ik al een tijdje.

Tussenstand:

01. Screaming for Vengeance
02. Defenders of the Faith
03. Sad Wings of Destiny
04. Sin After Sin
05. British Steel
06. Stained Class
07. Killing Machine
08. Point of Entry
09. Rocka Rolla

Yes, eindelijk weer een echte kraker! Waar Screaming For Vengeance nog een beetje de radiovriendelijke trekjes van Point Of Entry kwijt moest raken, is Defenders Of The Faith een ware heavy metal kraker. Bij vlagen komen er zelfs wat powermetaltrekjes naar voren zoals bands als Gamma Ray en Helloween ze later ook zouden doen (luister vooral naar de openingstrack en The Sentinel qua gitaarmelodielijnen) en klinkt het over het algemeen nog een behoorlijk stukje vuriger. Niet alles is goud, zo vind ik Some Heads Are Gonna Roll dan weer net te standaard, maar Freewheel Burning, Jawbreaker, The Sentinel en Love Bites zijn werkelijk weergaloze tracks. Night Comes Down is in al zijn zoetigheid wel een uitstekende ballad. Heavy Duty/Defenders Of The Faith begint wat generiek en Manowariaans, maar vanaf het tweede orkestrale/bombastische stuk, hoor ik voor het eerst hoe de band op de juiste Queen-invloeden goed in de muziek verwerkt. Heerlijk album, verreweg mijn favoriet tot nu toe!

Voorlopige tussenstand
1. Defenders Of The Faith
2. Sin After Sin
3. Stained Class
4. Sad Wings Of Destiny
5. Screaming For Vengeance
6. British Steel
7. Rocka Rolla
8. Killing Machine
9. Point Of Entry

Defenders Of The Faith is altijd een beetje aan mijn aandacht ontsnapt. Het enige wat ik echt kende van dit album is Love Bites. Wel een heel goed nummer. Wat opvalt aan dit album is dat het voor het eerst echt metal is. De productie klinkt voller, maar ook de muziek heeft meer punch dan op de vorige albums. Freewheel Burning is leuk, maar Jawbreaker steelt de show. The Sentinel is ook erg goed. Toch kan ik geen enkel nummer van dit album aanwijzen dat ik tot de beste van Judas Priest reken. Defenders levert dan net niet die topkwaliteit. Daar zit het net onder, maar het is wel heel stabiel. Slechts Some Heads Are Gonna Rolle en Heavy Duty doen me weinig.


Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Defenders Of The Faith
3. Sin After Sin
4. Stained Class
5. Screaming For Vengeance
6. Rocka Rolla
7. British Steel
8. Killing Machine
9. Point Of Entry

Unleashed in the East is hun beste!!! ( ondanks dat dit een live album is)

Na een aantal mindere platen, vind ik Defenders of the Faith eindelijk weer een Judas Priest plaat waar ik van begin tot eind van kan genieten. De meezingers zijn minder simpel als op eerdere platen. Rock Hard Ride Free heeft bijvoorbeeld een heerlijk refrein dat je na één keer kan meebrullen, maar er is een nummer omheen gebouwd dat een stuk complexer en beter is dan bijvoorbeeld een Take On the World. Hetzelfde geldt voor Love Bites. Een heerlijk nummer, dat toch vrij gemakkelijk in het gehoor licht. Ook zijn er weer enkele complexere nummers, zoals The Sentinel en Eat Me Alive. Alleen Some Heads Are Gonna Roll doet denken aan de simpele meezingers van eerdere albums. Dat vind ik dan ook het minste nummer.

Super gaaf album, vooral kant A (heb hem nog op plaat). Voor de gitaristen onder ons: het is grappig hoe Glenn en K.K. in zo'n beetje in elk nummer hier een riff "opleuken" met een overmatige kwint (bijv. EADGBe x47xxx) waardoor een eenvoudige riff net wat geraffineerder klinkt. Iron Maiden deed dit kunstje ook vaak (in aanloop naar refrein Flight of Icarus bijv.).

Afgezien daarvan staan er een aantal niet misselijke solo's op, met kop en staart binnen knap opgezette composities, dit alles uitgevoerd door een zeer solide band en daar overheen een zanger waar een andere band een moord voor zou doen;)

Night Comes Down een soort rauwere versie van Als Het Avond Is.

Vind het moeilijk om hier een precies cijfer aan te geven, ik laat wel ruimte over voor extra waardering.
Het geheel klinkt meer metal, maar de nummers zijn iets minder catchy lijkt het wel.
De ene houdt ervan, de ander niet.
De opener, Sentinel en Eat Me Alive zijn lekkere krakers, de rest moet nog groeien bij me.

1. British Steel
2. Screaming for Vengeance
3. Defenders of the Faith
4. Point of Entry

Love bites is echt zo'n nummer dat in eerste instantie niet veel doet. Wel aardig maar niet echt bijzonder. Maar na verloop van tijd ontvouwt het zich als een ware diamant. Althans, zo verging het mij. Fenomenaal nummer qua opbouw, sfeer en dynamiek.

Te gekke plaat... en dan met name de A kant, de B kant viel me altijd toch tegen, waardoor ik toch niet meer dan 3,5 ster kan geven voor mijn gevoel. Mist de brille en het constante peil van de lichtelijk geniale en diverse voorganger.

De voorganger had ik net een halfje lager ingeschaald, en ik wilde deze aanvankelijk fier op een dikke negen laten staan. Maar met het zwakkere 'Night Comes Down' begin ik te twijfelen. Dan 'Heavy Duty': serieus of parodie, wisten ze het zelf nog? Ik vind 'm leuk, maar meer eigenlijk ook niet. Dat het zo overvloeide in het korte titelnummer was ik totaal vergeten...

Ik laat 'm voorlopig nog op een nipte 9 staan. No 'Turbo' nog eens...

Lekkere Priest-plaat, die bij mij tijd heeft nodig gehad om te groeien omdat het meeste kruit al in de eerste helft wordt verschoten met krakers als Freewheel Burning, Jawbreaker en The Sentinel. Daarmee vergeleken valt de tweede helft bij de eerste luisterbeurten wat mager uit.

Mettertijd is ook die echter gaan groeien. De intense quasi-thrasher Eat Me Alive en het erg sfeervolle Night Comes Down gooien hier geen hoge ogen in de statistieken, maar ik veer altijd op als ze weer langskomen. Rock Hard Ride Free, Love Bites en Some Heads Are Gonna Roll vind ik alle drie wat standaard qua teksten (zoals de titels al doen vermoeden) en songstructuur, maar komen door de lekkere galmende productie en het immer indrukwekkende vocale werk van Halford toch prima uit de verf.

Eigenlijk is de hele plaat dus minstens onderhoudend en vooral in de eerste helft zelfs geweldig. Enkel het afsluitende tweeluikje Heavy Duty / Defenders of the Faith is net te kitscherig om iets toe te voegen: een soort We Will Rock You-aftreksel met een doorsnee Def Leppard-achtig riffje aan de basis, dat tot vervelens toe wordt herhaald.

Voor mij blijft en fantastische plaat! Der wel bij zeggen dat jeugd en herinneringen ook hier weer en rol speelt. Was denk en jaar of 17 dat ik in aanraking kwam met priest via en maat van me , en mij screaming voor vengeance uitleende. Werd toen helemaal overdonderd. Tot toen toe had ik me vooral met m’n vader z’n muziek smaak bezig gehouden. Dus led zeppelin, status quo, Deep purple en noem al die andere hardrock helden maar op. En in het weekend met vrienden heel veel Normaal, dus ja dan is priest toch weer net tandje harder! Ben snel op de Puch gesprongen paar dagen later en rap naar de platenboer, screaming vor vengeance gehaald samen met deze dus. En vond helemaal geweldig. Freewheel Burning en fantastische opener gevolgd door het stampende jawbreaker. Maar ook love bites en the sentinel vind ik werkelijk geweldig! Rest van de plaat ook prima hoor, maar dat zijn voor mij wel de uitspringers!

In 2013 gaf de illustere kasteelheer Sir Spamalot vanuit zijn Oostendse burcht een college over dit album dat de spijker op de kop slaat. In de derde alinea van zijn betoog legt hij haarfijn uit wat de kracht van Defenders of the Faith is: vooral de eerste vier nummers en daarna Eat Me Alive en Night Comes Down. Lees het hier maar eens terug.

Een studie- en naamgenoot van me kocht de plaat. Ik weet nog dat ik die in zijn appartement in een betonnen studentenflat in Amsterdam-Noord hoorde, qua omgeving lijkend op Oost-Berlijn. Het was een doordeweekse, grijze winterdag na college, kort na het verschijnen in januari 1984. Maar deze muziek bracht vuur in de grauwte.
Wat helpt is dat dit met dank aan Tom Allom de bestgeproduceerde Priest tot dan toe was, het tandem Tipton - Downing menig gitaarduel op grootse wijze uitvecht en Rob Halford zijn enorme vocale kwaliteiten weer eens vetjes in de microfoon vastlegde.

In zijn biografie 'Confess' vertelt Halford overigens waar Jawbreaker over gaat. Dat weet ik nu ook weer; niet over hetgeen ik dacht, dat snoepgoed.

De live cd is van 5 mei 1984 in de Long Beach Arena, tien maanden voordat Iron Maiden hun Long Beach concert opnamen om deze op dubbel LP uit te brengen. Wat als Judas Priest dat nou zelf gedaan zou hebben destijds, zou Iron Maiden dan ook voor die arena hebben gekozen?
Het is zo jammer dat Priest destijds in hun prime er toen niet een live dubbelaar van op vinyl heeft geperst. Nu is dit geweldige concert voor 13000 metal maniaks een beetje verstopt op deze special edition box set.
Ach ja, zo mijmer je wel eens wat weg 40 jaar later haha . Oh Rob heeft net zijn motor gestart, we lopen al tegen het einde aan.

Judas Priest Concert Setlist at Long Beach Arena, Long Beach on May 5, 1984 | setlist.fm

Op het moment van schrijven zit ik werkelijk te genieten van het Redeemer of Souls album van Judas Priest 30 jaar later na Defenders of the faith, echt krankzinnig goed , tot nu toe nog geen 1 zwak nummer gehoord van dit album ( De luxe uitvoering) maar dit terzijde. De constantheid die Judas Priest in de zeventiger jaren had. Is bij tijd en wijlen ver te zoeken in de jaren tachtig. Het begon matig met het British Steel album en het nog veel mindere Point of entry album wat ze net zo goed de Point of no Return hadden kunnen noemen. Vervolgens kwamen ze met het veel betere Screaming for Vengeance album. En daarna met Defenders of the Faith wat ik minder vind dan de voorganger. velen zijn lyrisch en enthousiast over dit album. En okay, toegegeven het album begint verpletterend (kant A , Rock hard Ride free is de mindere van kant A) Vervolgens begint kant B met het beduidend mindere Love Bites vervolgens met het Ram it down achtige Eat me alive (krankzinnig goed nummer overigens) en het lekker in het gehoor liggende Some heads are gonna roll. De ballad Night comes down is een mooi nummer wat voor afwisseling zorgt op dit album en naar mijn mening ook een toegevoegde waarde heeft. Heavy Duty en Defenders of The Faith zijn samen met Love Bites de mindere nummers van dit album en halen het niveau naar beneden wat erg jammer is. Kortom : het album begint verpletterend en vervolgens gaat het uit als een nachtkaars. Het is wel zo dat Defenders of The Faith absoluut niet het minste album is van de jaren tachtig want dat is overduidelijk het Point of Entry album. Screaming for Vengeance en Ram it Down zijn de gedeelde nummer 1, Defenders of the Faith zit in de midden moot, maar British Steel en Point of Entry staan stijf onderaan. Een 3.0 voor dit album.

Wát?! Ben je misschien het schitterende Rapid Fire en Steeler van British Steel vergeten?! Point of Entry en Turbo onderaan bedoel je!!!
Smaken verschillen weer eens... En dat is GOED. Daarom is deze site ook zo leuk: om te lezen hoe anderen een album beleven, juist als ik het anders doe. En jij legt tenminste uit waarom je dat vindt, wat heel constructief is.

En dan doodleuk Love bites als één van de minste nummer op dit Defenders of the faith noemen! Voor mij juist één van de beste nummers op dit schitterende album. Zo zie je maar weer

"Rapid Fire en Steeler van British Steel vergeten" Daar noem je ook gelijk de 2 beste nummers van dat album. The Rage dat nummer met dat reggae intro is ook een goed nummer overigens. Voor de rest staan er 3 meezingers op die dit album naar beneden haalt. Voor de band zelf was dit album overigens wel een succes. Omdat er 2 singels vanaf kwamen : Living after midnight en Breaking the Law. Van de tachtiger jaren albums staat Point of Entry onderaan. Na Screaming for Vengeance/Ram it Down staat Defenders of the Faith op 2, British Steel op 3, en Turbo op 4. Albums rangschikken van de tachtiger jaren is makkelijker dan van de zeventiger jaren. Bij de zeventiger jaren staat Rocka Rolla stijf onderaan. Maar dat heeft hoofdzakelijk te maken met de allerbelabberdste productie van dat album. De overige 4 albums maken het een stuk moeilijker want dat ligt heel dicht tegen elkaar aan, ze ontlopen elkaar nauwelijks. Even een snel overzicht van Defenders of the Faith. Toen ik het album kocht sloeg bij mij al gelijk de vlam in de pan bij Freewheel Burning snel lekker recht toe recht aan. Vervolgens het iets hardere Jawbreaker ( was dat geen computer spelletje op de commodore 64??, dit terzijde) vervolgens het iets mindere heavy Rock hard Ride free en het slotstuk van kant A het meeslepende en weerzinwekkende The Sentinel met dat middenstuk waanzinnig, naar mijn mening het beste nummer van dit album. Love Bites is een minder nummer, het is wat aan de langdradige kant. Eat me Alive is een snel nummer met dat prachtige gitaarduel tussen Downing & Tipton 4 jaar later deden ze dat nog even dunnetjes over met het eveneens snelle Ram it Down. Some Heads are gonna Roll is weer een heavier nummer. Night Comes Down is een mooie ballad met een prachtig intro. Heavy Duty en Defenders of the Faith zijn nummers die niks toevoegen aan dit album. Defenders of the Faith notabene het titelnummer dat vaak behoort tot de betere nummers op een album. Titelnummers als Killing Machine, Stained Class, Screaming for Vengeance, Ram it Down en Painkiller. Zijn nummers die op de gelijknamige albums bij de eerste 3 of soms op de 1e plaats staan. Zeker in het geval van Ram it Down en Painkiller is de titelnummer het beste nummer. Het nummer Defenders of the Faith staat op het gelijknamige album stijf onderaan letterlijk en figuurlijk Zo bombastisch en indrukwekkend Kant A eindigde, zo ging Kant B uit als een nachtkaars. Het is overigens wel zo dat ik alle albums van de jaren tachtig - op Point of Entry na- nog wel vaak draai!!!! En nog even terug te komen op Redeemer of Souls uit 2014 een krankzinnig goed album in de nadagen van judas Priest. Nostradamus heeft wat meer luisterbeurten nodig dat is weer een heel ander album. RonaldJK ROCK ON!!!!!!

De meezingers op British Steel heb ik uit mijn geheugen gewist

Grotendeels wel mee eens met Sat/Vai hier, hoewel ik Ram It Down toch echt wel één van de mindere platen vind, zitten ook daar wel kleine pareltjes bij (het vreselijke "Monsters Of Rock" daargelaten"). En idd ook ik vind British Steel vele malen beter dan die plaat. Maar ook een stuk beter en constanter dan Defenders Of The Faith, kant A inderdaad is werkelijk overdonderend, de B kant dan echt veel te mager, met inderdaad dat prachtige "Night Comes Down" dat voor mij een beetje een "Blood Red Skies" feel heeft (of andersom eigenlijk). Een plaat met 2 gezichten, voor velen DE klassieker van Priest, maar ik voel dat echt niet. Een verdomd goede plaat dat wel, met een A kant die naar perfectie neigt, echter een B kant die niet veel meer dan een zesje verdient.

Niet dé klassieker want Priest heeft er meerdere, te weten; Sad Wings of Destiny, Sin After Sin, Screaming for Vengeance, Defenders of the Faith en Painkiller. Allemaal 5* materiaal.