Tom Waits - Closing Time (1973)

Mijn eerste Tom Waits album en ik nu ik zo naar Bone Machine luister, zullen er nog vele volgen

Lijken deze nummers een beetje op Time kwa stijl?

Nee, hier heeft Waits totaal een andere stem.
Dat uitgeleefdee is eruit, ook de instrumentatie is wat anders.
Hier is het wat meer piano en "jazzy" achtig.
Wel zijn de nummers net zoals Time rustig.

Grapefruit Moon

Deze Tom Waits - On the Scene '73 (2012) misschien ook maar eens proberen, is een live album uit deze tijd, waarschijnlijk gemaakt buiten medeweten van Tom zelf om, maar een mooi voorbeeld hoe dit live klonk EN je hoort al een beetje waar e.e.a. naar toe gaat, laatste 5 of 6 nummers zijn overigens overbodig en slecht opgenomen maar het eerste deel vind ik geweldig....

mmmm grapefruit moon


YouTube - Tom Waits - Grapefruit Moon

Wat is dit een verschrikkelijk goed debuut. Ik heb me nooit echt verdiept in Tom Waits, zijn stem gaat me toch tegenstaan. Maar op zijn eerste paar platen was die stem nog precies goed. Rokerige kroeg sfeer. Helemaal goed. Heel sfeervol en vol smart en hartstocht.

Het zal vast al vaker zijn gezegd maar: deze plaat heeft wel met afstand de meest toepasselijke albumtitel ooit!! Zoals hierboven al wordt gezegd; je waant je echt in een rokerige kroeg, met de laatst overgebleven vrienden na een mooie stapavond en dan bestel je net dat ene biertje te veel

wat een wondermooi en ontroerend album

I hope I don' fall in love in with you, Martha en Ice cream man zijn mijn favorieten op dit moment.
Vooral het nummer Ice cream man tovert een glimlach op mijn gezicht.

Ice Cream Man is inderdaad een erg tof nummer!
Lange tijd mijn favoriet geweest, maar nu vraag ik me toch wat af wat het hier op staat te doen. Het heeft ook dat oude Amerikaanse 'Avenue' sfeertje maar het staat wat vreemd tussen al die rustige en emotionele nummers.

klopt wat je zegt

Rond 1974 uit een van de talrijke "3.95 bakken" bij Capi in de Kalverstraat gevist. Tim Buckley kofferde Martha ( op Sefronia ) en ik was benieuwd hoe het ozzineel zou klinken. Een stuk beter dus.

Ik vind de sfeer op deze plaat vrij uniek maar toch is het nooit echt gaan boteren tussen Waits en mij. Ik blijf het gevoel houden dat hij zijn teksten zit te akteren in plaats van dat er echt gevoel in zit en als de zang mij niet aanspreekt ben ik al snel weg doorgaans. Niets ten nadele van de artiest dus, ik blijf vinden dat Waits een unieke plaats inneemt maar hij is gewoon niet voor mij blijkbaar ........

Waar ik dan wel weer van uit m'n dak ging is de Southside Johnny CD met Waits koffers .......

Wat doe je op zaterdagavond? Je gaat zitten, je schenkt jezelf een fijne whisky in en je luistert. Je knijpt je ogen even dicht.

Ol’ 55 Had ik dit wel moeten doen? Had ik geen andere beslissing moeten nemen? Er is niets meer aan te veranderen, I went out riding with Lady Luck.

I Hope That I Don’t Fall In Love With You, want het maakt mij alleen maar somber. Of het nu in de kroeg is, of in de trein, of achterin de klas, het maakt niet uit: iemand die twee tafeltjes van je af zit, kan zo vreselijk ver bij je vandaan zijn. Nog erger, ze kan ook zomaar weer verdwijnen zonder dat ze jou echt verlaat.

Virginia Avenue, vanaf Neude via de Voorstraat naar huis zwalken. Daar bevinden zich ook geen kroegen meer, gelukkig maar. Zelfs ik moet toegeven dat het zo beter is. Ga naar huis en sleep off all the crazy lizards inside of my brain.

Old Shoes, die moet je weggooien, en daarna weggaan. Des te harder je roept dat je weg moet gaan, dat je niet kunt blijven, dat er niets meer is dat jou aan deze plek bindt, des te moeilijker het wordt.

Midnight Lullaby, opdat ik zou kunnen dromen. En dan moet ik toch even aan mijn moeder denken. Ik kan de slaap niet vatten.

Every man has his own Martha. Ik mag dan nog geen drieëntwintig zijn, ik heb de mijne ook al gevonden.
Those were days of roses, poetry and prose Ik schreef haar vele gedichten, waar zij nogal prozaïsch op kon reageren. Zij vond ze mooi, ze kon erdoor geraakt worden, maar zij kon ze nooit echt begrijpen. Of begreep ik haar niet?
I guess that our being together was never meant to be. Martha, Martha, I love you, can’t you see? Elke keer moet ik weer het gevecht aangaan met mijn tranen, elke keer verlies ik precies op dit moment. De whisky maakt het er ook niet gemakkelijker op. Hoe zou het zijn om over veertig jaar te proberen haar te bellen? Dat moest ik maar niet doen.

Rosie was een puberliefde. Een onbeantwoorde puberliefde. Een kansloze, onmogelijke puberliefde, dat zie ik inmiddels in. Tot mijn dood zal ik niet van haar blijven houden, maar echt vergeten kan ik haar ook niet. Geen troostende gedachte, een nieuwe whisky dan maar.

Lonely, dat ben je absoluut op een zaterdagavond als deze. Maar dat is niet erg, I still love you

Ice Cream Man, geen ijs voor mij. En zeker geen ijsklontjes in mijn whisky. Weet je wat, doe toch maar een ijsje. ’t Is ook wel goed, voor mij, mijn droge keel, misschien voor mijn gemoed.

Little Trip To Heaven (On The Wings Of Your Love) Bestaat er zo’n klein, puur ogenblik van geluk, van gedeelde liefde? Ach, whisky, je houdt van mij, ik proef het.

Tijd om naar buiten te gaan met mijn glas in de hand. Ik kijk naar een Grapefruit Moon zonder sterren, want midden in de stad kun je die niet zien.

Het laatste restje whisky sla ik achterover en ik loop weer naar binnen. Closing Time.

Wat doe je als je (bijna) drieëntwintig bent? Je gaat zitten op zaterdagavond, je drinkt whisky, je overdenkt. Of je schrijft dit album. Thank you, Mr Waits, you may have one on me.
5*

Een goede kennis bleef mij wijzen op Tom Waits.
Ik had weleens wat gehoord en vond het eigenlijk niet zo veel.
Toch dit nummer geluisterd en ik ben redelijk om.
Geweldig album, met voor mij Ol '55 als hoogtepunt. Blij dat ik deze echt in mijn collectie heb!

Mooi rustig album, waarin de stem van Waits nog niet té doorleeft klinkt. De titel past wat mij betreft perfect, het is echt zo'n album waarin je kan wegdromen dat je diep in de nacht nog steeds in het café zit, redelijk aangeschoten en waarbij allerlei emoties van vroeger en nu terug naar boven komen.

Prachtig album, dat me terug brengt naar betere tijden, ééntje om nooit te verliezen..
Deze jonge Waits klinkt imo veel beter dan in zijn latere werk, z'n debuut is en blijft z'n best album. Telkens ik dit hoor sluit ik me af van de wereld en kom ik tot bezinning liefst nog met een goed glas 18yo Chivas.

Martha trok meteen mijn aandacht in het MuMe Top 2000-topic en ook het hele album is zeker de moeite.
Vooralsnog blijft Martha wel mijn favoriet. Geweldig mooi nummer.

Een maandje terug heb ik me maar eens gewaagd aan dit album. Een gouden greep bleek later.

Het album heeft de tand des tijds zeer goed doorstaan. 41 jaar oud is het inmiddels, maar tijdloos.

Het eerste wat ik voor me zag toen ik dit album beluisterde was een oude, grauwe stamkroeg waar meneer Waits zijn liefdesverdriet uit. Prachtige nummers zijn het, eigenlijk geen mindere nummers, wel wat uitschieters.

Ol' 55, Martha, Little Trip to Heaven en Grapefruit Moon zijn voor mij de toppers.

Een klassieker, blij dat ik deze heb leren kennen!

Ik ook! Veel mensen die de latere Tom Waits niet kunnen doorgronden, waarderen deze plaat vaak wel. Zal gedeeltelijk aan zijn stem liggen en het gebrek aan potten en pannen fratsen (die ik overigens ontzettend waardeer). Maar als liefhebber van zo ongeveer alle Tom Waits-platen heeft deze een speciale plek gekregen, elk jaar rond kerst heb ik zin om deze te draaien. Blij dat het weer november is, Tom komt eraan!

Ik dacht altijd dat dat de kerstman was.

Zelfs Tom Waits was blijkbaar ooit een naïef knulletje met guitige appelwangetjes, als we Closing Time vergelijken met zijn latere werk dan. Wat ik hiervan gehoord heb klonk op zich prima, moet het nog wat vaker luisteren voor een definitieve score. Toch gaat mijn voorkeur sowieso uit naar zijn meer doorleefde en excentrieke werk vanaf de jaren tachtig. Ik vind het ook wel een beetje typisch dat van zo'n uniek en eigenzinnig artiest als Tom Waits het dan weer net zijn minst speciale en meest conventionele album is, dat de meeste stemmen en de hoogste score heeft op deze site.

prachtig album om tijdens de nachturen te beluisteren. Doet me wegdromen.
Ol'55, Martha en Grapefruit Moon aangeduid als favoriete songs

En toch maar 3 sterren ?!

Goed. Ik zal het maar eerlijk toegeven. Ik vond Tom Waits stom! Er werd bij ons thuis vroeger niet veel muziek gedraaid, maar één van de nummers die mijn vader vaak draaide, was Waltzing Matilda van Tom Waits en wat vond (en vind) ik dat een draak van een nummer! Die man kan gewoon niet zingen wat mij betrof. Het maakte dat ik nooit ook nog maar enigszins de behoefte gevoeld heb om de muziek van Tom Waits verder een kans te geven.

Na het concert van Neil Young kregen een vriend en ik het er toevallig over. Hij beweerde dat Tom Waits wel degelijk mooie muziek gemaakt had. Nu kon ik me wel vaag herinneren dat ik ooit bij een Ladder uit de MuMe Top 2000 er tot mijn verbazing achter kwam dat een heel aardig nummer door Tom Waits gezongen was, maar toch bleef het er ook nu weer bij.
Tot een week geleden er een pakketje op mijn deurmat lag. Een kaartje met "Dit kan zo natuurlijk niet. Veel luisterplezier!" en dit en zijn volgende album.

O o o, wat zat ik er naast. Wat een prachtig sfeervolle muziek en hij kon vroeger dus wel degelijk zingen.
Er blijkt maar weer eens dat je je niet teveel moet laten leiden door enkelvoudige indrukken. En hoe belangrijk goede vriendschap is, al was het maar dat anders wellicht dit juweeltje nooit door mij ontdekt zou zijn.

Vaak moet je wel eens de juiste sfeer en tijdstip bepalen als je een plaat goed wilt beoordelen.
Afgaande op de reacties van Closing Time, het debuut vsn Tom Waits, stelde ik dit zo lang mogelijk uit vandaag, tot de duisternis inviel.
Een goed glas port en minimaal licht.
De juiste keuze want dan komt dit werkstuk werkelijk binnen.
Het oordeel is zoals ik al dacht uitstekend.
Waits met een nog niet zo doordrenkte stem, al is ie wel onmiddelijk herkenbaar.
Hier ook nog geen extremiteiten op muzikaal gebied, sterker nog.....je verwacht dit eigenlijk meer van een artiest op leeftijd.
Tom draaide het feitelijk om. Pas veel later ging hij aan de gang met rauwere experimentelere bedenksels.
Closing Time bevind zich voornamelijk in een rustige rokerige bar en daar hoort geen lawaai.
Een bar waar zonde's worden overdacht, de nuttelozen hun glas drinken en waar de toekomst allang geen rol meer speelt.
Daar zijn ook de verliefden, de piekeraars, zwartkijkers en de onzekeren.
Tom zingt en speelt het lied voor de gasten en er zit wat tussen voor iedereen.
Perfect neergezet in een lome laidback, meestal wat jazzy feel.
Treffende melanchonie met Waits en piano in een leidende rol.
Her en der een trompet en een functionele gitaar, broeierige strings plus een relaxte ritmesectie.
Prachtig allemaal, O'l '55, Virginia Avenue, Midnight Lullaby en Martha vooral (duizelingwekkend mooi zelfs.) En dan heb ik het nog niet gehad over Lonely.
Het publiek krijgt een rolberoerte als ineens Ice Cream Man wordt ingezet, even wat pit in het geheel.
Maar voor dat er een dansje kan worden gemaakt is het jazzy uptempo gevalletje al weer voorbij. Ach.
De grand finale is in zicht en Grapefruit Moon is
een ware tranentrekker. Prachtig weer met de strijkers er bij.
Tom zet Closing Time in en de avond is voorbij.
De gasten gaan weg, terug naar de beslommeringen, vreugde en ellende.

Het had zo maar een liveplaat kunnen zijn.

Ik doe het licht weer aan en ben terug in de realiteit. Ik weet genoeg.

Mooi verhaal, bikkel2.

Mijn 1973-lijstje ligt al bij Zaaf, enne......Tom is zeker niet vergeten.

Dank Etta.

Nee.....gaat door.mij ook niet vergeten worden.

Mooi stuk, bikkel2! Martha behoort voor mij tot zijn mooiste liedjes. Als ik nog weleens Waits draai, dan is het bijna altijd zijn debuut. Logisch, het is zijn mooiste, tijdloos.

Dank Lura.

Geweldig nummer Martha.
Is ook favo hier.