Tom Waits - Closing Time (1973)

Waarom zijn de latere albums maniakaal? Luister eens naar Alice en Swordfishtrombones. Allesbehalve maniakaal (hoe kom je op het woord) en erg sterke platen van Waits vind ik. Persoonlijk vind ik ze beter dan dit eenstemmig album met mooie poëtische teksten.

Ik baseerde me op Bone Machine. Die heb ik als eerst geluisterd, en toen eigenlijk meteen hierop gestuit, en blijven hangen.

Maar de door jou genoemde albums zijn een goed vervolg?

Ja zeker en vast. Absoluut eens beluisteren. Hij schept een eigen sfeer zoals ik Waits graag mag.

Deze ooit eens meegebracht van de bib, maar hem niet helemaal beluisterd (misschien indertijd te weinig geduld opgebracht). Natuurlijk kende ik Martha al, maar de rest vond ik maar weinig opwindend eerlijk gezegd en wat ik van andere albums al gehoord heb (afzonderlijke nummers) doet mij concluderen dat Tom Waits niet mijn meug is...

...wellicht eerst een paar jaar laten 'rijpen' en dan, net als vele andere bewonderaars van deze gigant, ervaren hoe prachtig deze plaat werkelijk is.........mooi zomeravond, glas whiskey, geroesemoes van de stad op de achtergrond,......

Deze plaat heeft me echt omvergeblazen. Hét ideale laatavondalbum. Hoogtepunten? In feite één groot hoogtepunt, maar als u mij het mes op de keel zet zou ik toch gaan voor Ol' 55, het MA-GIS-TRA-LE I Hope That I Don't Fall In Love With You, Old Shoes (& Picture Postcards), Martha en tenslotte het buitenaards goede Ice Cream Man. Ugh!

5*.

Gisteravond meerdere keren Little Trip To Heaven beluisterd, nadat ik hoorde dat mijn goede vriend rustig en vredig was ingeslapen, na een gelukkig niet al te lange/pijnlijke lijdensweg. Dit liedje zal voor mij een andere betekenis krijgen en hebben voor altijd. Ik heb het dan ook uitgekozen van zijn crematie...prachtig gezongen door dhr. Waits. Erg lief en warmtevol nummer..........

Zijn er nog meer mensen die bij het nummer Ice Cream Man op het einde lachende kinderen mist? Ik denk dat dat het nummer echt zou afmaken...

Zo, mijn Tom Waits obsessie periode gaat nu weer een nieuw hoofdstuk in toen ik besloten had ook de vroege Waits maar eens een echte kans te gaan geven. Dus heb ik Closing Time inmiddels helemaal kapot geluisterd en geef ik deze dan ook een 4,5. Martha is 1 van de beste liedjes die Tom ooit geschreven heeft, heel gevoelig gezonden en een erg nostalgische tekst. I Hope.. is ook een prachtig nummer en ik ben ook verbaast dat het groovy Virginia Avenue niet meer fans heeft op deze site. Op naar The Heart of Saterday night!

Het is potverdikke mijn lievelingsnummer van dit magistrale debuut

Martha is prachtig (vooral die laatste zinnen zijn echt mooi), maar ik vind Rosie nog mooier. Schitterende debuutplaat van de heer Waits, goed voor 4,0* (want het geheel bevredigt me niet helemaal).

Ken dit album inmiddels alweer een half jaar, het was voor mij het eerste album van Tom Waits dat ik luisterde. Wat een schitterend debuut! Een half jaar geleden al meteen begonnen op 4 sterren, daarna een hele poos op 4,5* en na de laatste luisterbeurt omhoog gebracht naar 5 sterren. Prachtige sfeer en dito songs, bijna allemaal van eenzelfde hoog niveau, eigenlijk geen zwakke broeders er tussen. Komt in mijn top 10, zodra die weer in ere hersteld wordt.

Zou wel een lang stuk bij deze prachtige plaat willen schrijven, maar ik kom simpelweg woorden tekort. Sfeer, emotie, pracht melodieën, ik heb niets te klagen bij dit album. Schitterend debuut van een magistrale artiest.

Rain Dogs was mijn eerste album van Waits, dus dit was wel een beetje wennen. Echter ook prachtig dit. Rustige late avond muziek die menigmaal een snaartje weet te raken hier Martha is echt van een uitzonderlijke schoonheid. Zonder de rest tekort te doen uiteraard.

Zoals herinneringen het leven zin geven en de nacht de herinneringen geeft, zo geeft Waits ons een nacht vol herinneringen en stukjes uit het leven. Van de vroege verrukking van het genieten van de zonsopkomst samen met een tijdelijke geliefde tot het instrumentale titelnummer dat ons de ruimte laat voor eigen overpeinzingen.

Daartussen worden we tussen vele gevoelens heen en weer geslingerd – van twijfel en keuze in I Hope I Don’t Fall In Love With You tot de herinnering aan een geliefde van lang geleden op prijsnummer Martha. Waits zoekt ook de minder fijne kanten van het menselijk bestaan op. Zo wordt op Old Shoes (And Picture Postcards) het loslaten van de dingen des levens haarscherp en goudeerlijk onder de loep genomen. Zelfs het minste nummer van de plaat Lonely weet nog door de goede pianoarrangementen en de dragende stem van Waits de gevoelens van (niet verrassend) eenzaamheid naar de luisteraar over te brengen. Ook de hoogtepunten van het leven krijgen een waardige titelsong met naast het magistrale Ol’55 ook Ice Cream Man.

Voor mij was dit een plaat van Waits die ik laat in mijn bezit kreeg. Ik begon met Rain Dogs en Swordfishtrombones omdat mij verteld was dat dit muziek was die je “echt moest horen”. Was ook absoluut zo en voor mij is Swordfishtrombones nog wel beter dan Closing Time. Maar mijns inziens werd hiermee het oudere werk van Waits waartoe ook deze plaat behoort te kort gedaan. Zoals voor mij Rain Dogs de Lynchiaanse horrorfilm in Waits oeuvre is, Swordfishtrombones zijn film noir is Closing Time het ultieme drama.

Waar Rain Dogs zich nog wel eens wil verliezen in het ten tonele brengen van eenogige dwergen en harige buikdanseressen; Swordfishtrombones zich soms verliest in het expres esthetisch bezig zijn, verliest deze plaat zich wel eens in sentimentaliteit. Echter geen schande en al helemaal geen grotere schande dan deze fouten die op zijn andere platen te vinden zijn. Het is dan ook niet zo dat Waits zich op deze plaat een minder goede songschrijver betoont dan op zijn latere werk. Anders, zeker, maar slechter?

Als ik naar deze plaat luister voel ik wat Waits me wil laten voelen, of dat nu nep is of niet (een veelgehoorde kritiek op deze plaat is dat de nummers te gemaakt zijn). Door het brede scala aan gevoelens wat hij op deze plaat bedient is dat een geweldige luisterervaring. Daarbij moet ook nog de diversiteit aan stijlen op de plaat worden opgemerkt, die de nummers een heel eigen randje geven en de luisterervaring nog een beetje extra meegeven.

Al met al dus een album dat mijn voorkeur kan wegdragen wat betreft inhoud en stijl en daarom absoluut vijf sterren waard.

Mooi gesproken, Benno!

Ik heb dit album onlangs voor mijn verjaardag gekregen van een goede vriendin. Ik was nog niet echt bekend met het werk van deze meneer. Ik moet zeggen, ik krijg echt het gevoel alsof ik als laatste klant in de donkere kroeg mijn laatste pilsje verorber en hij daar op het kleine podium op de stukgespeelde piano Lonely ten gehore brengt. Die sfeer zit er echt in. Zeer emotioneel, zijn songs raken me echt. Hier ga ik op late avonden nog vaak naar grijpen, denk ik Voor nu 4 stuks, dit kan nog gaan groeien.

****

Tom Waits – Closing Time

Als klein kind werd ik al overspoeld met vele Tom Waits platen.
Mijn vader is een groot fan en zo leerde ik Tom Waits op jonge leeftijd kennen. Het was inmiddels alweer tijden geleden dat ik iets van Tom Waits had gehoord, dus besloot ik eens tussen wat vinyl te zoeken. Zo kwam ik uit op dit debuut.

Leuk om na zoveel jaren bijna de hele plaat te nog te kennen.

Tom Waits heeft een werkelijk prachtige hese stem.
De sterkste stemmen ontstaan uit veel roken en drinken, vind ik (zo ook bij Tom Waits). Vaak hoor je dat hij moeite heeft met hoge noten (niet dat ze vaak voorkomen).
Het geluid wat er dan uit zijn mond komt vind ik prachtig om te horen. Hij legt al zijn emotie in zijn stem en door het geweldige instrumentale worden deze emoties zeer fraai ondersteunt.

Mijn persoonlijke favoriete nummers zijn: Ol’55, Old Shoes, Martha, Ice Cream Man en Closing Time. De overige nummers blijven bijna even sterk, dat is het voordeel van een classic album.

Ik heb lang nagedacht over een toepasselijk cijfer voor dit album.
En na meerdere luisterbeurten kom ik toch uit op:

4.5*

Het debuutalbum van Tom Waits is na verloop van tijd een klassieker geworden dat ik 's avonds laat graag wil draaien.
Toen was zijn stem nog niet zo rauw als op zijn latere albums maar hier toont Tom Waits toch al zijn klasse. Allemaal prachtige emotionele ballades die fraai vertolkt worden zoals het hemelsmooie "Martha" en "Ol'55" dat door the Eagles werd gecoverd.

Prachtige kennismaking met Tom Waits, zijn stem was nog niet zo aan gort als dat het nu is...en zelfs nu nog heeft het zo zijn eigen charme. Heerlijke nummers, prima sfeer en een zeer talentvolle liedjesman. Broadway the hard way, zou Frank Zappa zeggen. Van deze gigant moet ik zekers nog wel wat meer in huis van halen. Hoewel je niet moet hopen op eenzelfde sfeer. Zichzelf herhalen dat doet Tom niet denk ik zo.
Grapefruit moon, staat ook op het album van Southside Johnny's album met dezelfde titel. Met allemaal prachtige songs van Tom Waits gecoverd met een Big Band met een Big Voice...zeker ook de moeite van het beluisteren waard.

Formidabel album, één van mijn favorieten zelfs, maar welke onverlaat heeft dit bij JAZZ ingedeeld, dit heeft toch nergens met jazz te maken, dit is vintage singer-songwritermuziek!!

Maar die optie hebben we hier nog niet. Rock / pop lijkt me wel wat beter de lading te dekken.

Mooie plaat inderdaad. Toen ik 'm de tweede keer hoorde leek het alsof ik alle nummers al mijn hele leven kende, wat niet het geval was. Knap hoe Tom Waits vaak een ietwat bevreemdende sfeer kan oproepen die dan toch ook weer meteen zo vertrouwd gaat aanvoelen.

Erg mooi, maar ik vind zijn latere Rain Dogs toch mooier. Toch nog steeds steengoed.

Dit blijft een klasse-album Mensen die niet van zijn latere 'geblaf' houden, doen er goed aan om dit album eens te beluisteren. Zijn stem klinkt nog vrij 'normaal' hier en de liedjes zijn stuk voor stuk prachtig. Martha blijft een van de mooiste nummers ooit. Die 5 sterren zijn dubbel en dwars verdiend wat mij betreft!

Een van de mooiste albums uit mijn geboortejaar

Hier ben ik het dan wel eens met musicfriek. Tom Waits moet ik ook eens vaker beluisteren, want hij is pure klasse en dit album heeft niets met zijn latere meer jazzy-getinte werk vandoen.

Rain Dogs blijft ook een topper. In het begin had ik moeite met zijn latere albums, maar ook daar zitten echte klassiekers tussen!

Muziek waarbij de lantaarns aangaan en de gordijnen dicht.

Café na café beslist dat het sluitingstijd is en wie is daar weer de dupe van ? Jij, jij die telkens weer als laatste klant uit de zaak gekieperd wordt en alleen wordt achtergelaten, alleen met je liefdesperikelen en ander verdriet. En net het enige wat je vraagt is wat alcoholisch vloeisel, gewoon een hulpmiddel om de problemen tijdelijk in de kiem te kunnen smoren, om de liefde eventjes naar de vergetelheid te kunnen zuipen.
En wanneer je strompelt en mompelt en klaagt en zaagt, kortom alle hoop op je teergeliefde medicijn langzaam aan het verliezen bent, dan doemt daar ineens muziek op in de verte. En al ziegezaggend door het deprimerende straat beeld, zie je daar plots de hemelpoorten opengaan : een café met open deur!
Eenmaal binnengekomen blijkt er weinig volk te zijn, de barman valt nergens te bespeuren en buiten drie man en een paardekop, die naar de muziek vooraan staan te luisteren, is de bar leeg. Je schenkt jezelf dan maar wat in wanneer je het stuk verdriet aan de piano hoort zingen :

Well, I'm walking on down Virginia Avenue
Trying to find somebody to tell my troubles to.

En het valt je opeens op dat die ouwe, die daar klaagzang na klaagzang zit af te vuren, weleens een zielsverwant zou kunnen zijn, iemand die begrijpt waar jij nu allemaal doorheen gaat. Maar even beter kijken en dat zogezegde ouwe vrak blijkt een jonge snaak te zijn, een twintiger in de fleur van zijn leven, maar dan wel 1 met de stem van een dronken heerschap dat al een halve eeuw met de blues zit. Iemand die zingt als een dronken weerwolf met zwaar liefdesverdriet, zo klinkt hij eigenlijk. En terwijl je ernaar luistert, passeert gewoon alles wat je die avond te verduren kreeg :

Well I hope that I don't fall in love with you
'Cause falling in love just makes me blue,

'Cause I'm walking on down Columbus Avenue
The bars are all closing, 'cause it's quarter to two
Every town I go to is like a lock without a key
Those I leave behind are catching up on me,
Let me tell you they're catching up on me, they're catching up on me
Catching up on me, catching up on me, catching up on me.

Het bier blijft onaangeroerd en achteraf ben je het me de drieman en paardekop eens : prachtig en juist wat ik nodig had.

En zo vind ik dit album dus een beetje klinken, ideaal voor na een rotdag om 's avonds alles weer op zijn plaats te laten vallen. Prachtig album van de Ice Cream Man.

Mooi stukje

Een album dat me steeds weer raakt.

Is dit jazz??????? ik dacht het niet...! Van waar dan het label "jazz" op deze site?
Verder een schoon plaatje natuurlijk