Tom Waits - Closing Time (1973)

Enne, Rock is ook geen juiste genre-duiding.

behoorlijk fout inderdaad, maar bij rock terroriseert hij niet de toplijst (bij jazz dus wel...)

Ik vind dit meer pop/rock, dan echt rock jazz. Het jazzy sfeertje maakt het niet jazz.

Het is inderdaad geen jazz omdat het jazzy klinkt. Het is ook geen pop- of echte rockmuziek.

De beste categorie om dit in te plaatsen is volgens mij het niet zo veelzeggende : singer-songwriter.

Maar die optie is er niet op MuMe.

Dan wordt dat misschien eens tijd

Maar om nog eens iets over T.Waits te zeggen: ik vind Early Years van Waits beter dan deze... Minder glad, minder geproduced en eigenlijk gewoon gezelliger en oprechter dan Closing Time.

Is dat dan niet gewoon een verzamelaar waaop onder andere van dit album werk staat?

Edit: even opgezocht, niet dus.

Euh het is een cd waarop heel wat nummers van o.a. dit album opnieuw zijn ingespeeld maar dan soberder en eerlijker
(Een ietwat obscuur aanradertje eigenlijk)

Niet opnieuw ingespeeld, maar opgenomen nog voor Closing Time, volgens de informatie die ik op tinternet vind.

Ik heb het atlijd maar gehouden bij de reguliere albums van deze man. Dat zijn er zeker al genoeg.

Kán het nog soberder en eerlijker dan? Ik vind deze productie al zeer sober. Het draait puur om zijn stem en lyrics onderhand. Niet dat je me hoort klagen, maar ik moet in de stemming zijn.

Wat een fantastisch album is dit. De sfeer die meneer Waits hier laat horen, prachtig. Inderdaad de ideale afsluiter van een cafe-avond, maar het maakt me ook altijd ontzettend weemoedig. Ik weet alleen niet waarnaar. Vooral bij Ol'55 is dit het geval.
Bij het tweede nummer kan ik me precies voorstellen wat Tom bedoelt. Het idee dat je een meisje tegenkomt, en waar je bijna verliefd op raakt, terwijl je haar alleen maar ziet. Hoe vaak heb ik niet zo'n meisje gezien (als ik dronken was).
En daarnaast het nummer Martha. Wat een prachtig liefdeslied. Wat een prachtige tekst.

Misschien leuk om dan een stem op dit album uit te brengen?

Eigenlijk wel he, hoewel dit zonder meer een 5-sterren album zou zijn, heb ik besloten vooralsnog niet te stemmen. Vind het veel te moeilijk om albums onderling te vergelijken en mijn waardering in cijfers uit te drukken. Maar misschien komt daar nog verandering in.

De debuutplaat van Tom Waits. Ik had al heel wat gehoord over deze man en dacht, ik zal me maar eens wat gaan verdiepen in 's mans muziek. Momenteel ben ik in het bezit van z'n twee eerste platen en 'Swordfishtrombones'. En ik geniet ervan, met volle teugen.

'Closing Time' heeft met 'Ol' 55' alvast wat het in huis moet hebben om een wereldplaat te zijn. Het is een sterkere opener, de aanzet voor meer en meer en méér. Waits, zichzelf begeleidend op de piano, is op weg naar overal en nergens, behalve naar z'n geliefde. Hij is de weg kwijt, en het is te hopen dat hij de pedalen niet zal verliezen. Dit doet het allerbeste verhopen voor het verdere verloop van de plaat.

Het tweede nummer, 'I Hope That I Don't Fall In Love With You', gaat over de vrouw die je nooit zal kunnen bereiken. Het is aangewezen niet verliefd op haar te worden, doch de schrik zit er in, want het is zo verleidelijk. Uiteindelijk zou het enkel uitdraaien op een gebroken hart, dat gevoel kent iedereen wel.

Op 'Virginia Avenue' horen we voor het eerst de trompet op de achtergrond. Die zal naarmate deze plaat vordert een prominentere rol gaan innemen. Waits schuimt de boulevards af met z'n problemen, maar vindt niemand om zijn hart eens te kunnen luchten.

op 'Old Shoes' vervangt de gitaar de piano voor één song. Waits vertelt ons over liefde en hoe die kan vergaan. 'We'd lost the magic we had at the start', zingt Waits, maar de hoop geeft hij nog niet op ('And I searched once again for the spark'). In de laatste strofe zingt hij 'Tough I held in my hand, the key to all joy, my heart was not born to be tamed'. Waits gaat op zoek naar nieuwe liefde.

Midnight Lullaby', het vijfde nummer van de plaat, vertegenwoordigt de dromer in Waits. De trompet is ook weer terug, en ze treedt stilaan vanuit de achtergrond op het voorplan. Waits raadt iedereen aan om te dromen, als tegengewicht voor al de ellende van een mensenleven.

Dan komen we aan bij het zesde nummer, 'Martha', één van m'n favorieten wat deze plaat betreft. Hier horen we ook voor het eerst de cello aan het werk. Waits gaat op zoek naar een oude bekende, en wordt daarbij geplaagd door vele verstikkende vragen. Beide personages zitten vastgeroest in een situatie (ze zijn beiden gehuwd) en Waits denkt met weemoed terug aan de goede, ouwe tijd, toen ze nog vrij waren van verantwoordelijkheid.

'Rosie' sluit passend aan op 'Martha'. Waits ontbindt z'n poëtische duivels in dit nummer, en dat maakt van deze song geen doodgewoon liefdesliedje, maar een pak meer. Erg pakkend, de piano doet ook weer zijn werk.

'Lonely' heeft zijn naam niet gestolen; het woord komt er tig keer in voor. Op het einde van de song komt Waits er uiteindelijk toch nog toe te zeggen wat hij de hele song (en de hele plaat me dunkt) wil zeggen. 'I still love you, I still love you'

'Ice Cream Man' is een rockabilly-nummer, Waits laat zich eens eventjes gaan, de gitaar neemt de bovenhand en speelt de rock & roll. Tekstueel vind ik het wel het minste nummer op de plaat, maar het verschilt zo van de rest op de plaat, dat ik niet anders kan dan het geslaagd te vinden.

Met 'Little Trip To Heaven' begint wat mij betreft het eerste hoofdstuk van de overdonderende eindtrilogie die deze plaat rijk is. De trompet horen we hier wederom. Geen afwijzing deze keer, maar gelukzaligheid hoor ik in Waits' stem.

'Grapefruit Moon', hoodstuk 2. Tevens het tweede hoogtepunt van deze plaat. Prachtige compositie, een uiterst kwetsbare Waits en een knappe tekst. Meer verlangt een mens niet van een song. Op de koop toe horen we hier ook nog de cello.

Waits besloot deze plaat af te sluiten met een instrumental, en wat voor één. Hier wordt bewezen dat tekst niet noodzakelijk is om een bepaalde sfeer op te hangen, die sfeer in te kleuren en ervoor te zorgen dat je de melancholie door je lijf voelt stromen. De combinatie piano-trompet is zeer pakkend, wat mij betreft het derde hoogtepunt van deze plaat, en hoofdstuk 3 van de eindtrilogie.

(Inzake dat gedoe over die eindtrilogie van mij: de plaat is als volgt opgebouwd volgens mij. Je hebt de eerste 8 nummers; dan heb je het afwijkende 'Ice Cream Man', en dan heb je die laatste drie, die naar mijn gevoel één geheel vormen. Ik heb dat gevoel ook voor de tandem 'Martha'-'Rosie', maar in dit geval is het toch nog stukken duidelijker voor mij. Het komt misschien belachelijk over dat ik er dan meteen de term eindtrilogie op plak, maar ik voel het gewoon zo aan, en het maakt de plaat er enkel mooier op.)

Eindconclusie. Met 'Closing Time' blijft Waits nog braaf binnen het singer-songwriter-genre van begin jaren '70, maar hij legt toch al de basis voor later werk. Op 'Swordfishtrombones' hoor ik de Waits van 'Closing Time' nog doorschemeren. Dit is naar mijn mening de beste plaat van Tom Waits, en mijn gevoel zegt dat hij nooit meer een betere zal maken.

5 sterren

Pfoe, wat is I Hope that i don't fall in love with you een machtig mooi nummer....een instant evergreen. Maar daar blijft het niet bij. Wat Chet Baker kan, kan ik ook...of nog beter moet hij gedacht hebben. Grapefuit Moon is o.a door Southside Johnny gecoverd met een big band op zijn laatste album.
Ben van mening dat hij van mij toch een half* erbij verdient...bij deze Tom. Chapeau

Weinig jazz naar mijn idee en stukken minder dan zijn later werk. Een sentimenteel soort van folk/country/blues.

Echt een tegenvaller van een artiest die ik toch erg hoog heb.

Heb net een stukje van OL'55 gezien, heden ten dage.....tja alsof de zanger van Death dit prachtige nummer vertolkt, ff wenne, laat ik het daar maar op houden.
Het mooie juist i.t.t pretfrit dan, is, dat het juist een sentimentele reis is van folk/country en blues. Dus dit wat meer links laten liggen en geniet van zijn latere werk. Ikzelf moet nog even kijken wat ik daar dan zelf ook nog van zou willen hebben.

@ Madjack71: Tom Waits 'grunt' een stuk lager dan Chuck Schuldiner de laatste jaren deed haha.

Over op Closing Time. Een schitterend album. Ik had twee jaar geleden al eens het e.e.a. beluisterd van Tom Waits, maar toen vond ik er niet veel aan. Een paar maanden geleden draaide m'n oom de CD Live in Australia o.i.d. (wellicht bootleg?), en toen viel langzaamaan het kwartje.

Ik had de keuze uit meerdere albums. Ik ben Rain Dogs, Swordfishtrombones en Closing Time vaak tegen gekomen, en uiteindelijk gaf de hoes de doorslag voor Closing Time. De hoes laat precies zien wat je aantreft als je de CD in de speler doet. Eenzame muziek, een sobere maar mooi begeleiding. Waits nog met een meer zuivere stem, dat is op zich ook wel fijn om mee te beginnen. Af en toe ietwat jazzy. Je ziet Waits tegen de piano hangen, bijna half 4, maar te brak om naar huis te gaan. En dat zijn ook de beelden die deze muziek opwekt, zoals anderen dat hier ook al schetsten.

Favorieten heb ik niet, ik vind de nummers niet voor elkaar onderdoen.

Erg mooie plaat om 's avonds laat te draaien. Inmiddels ook Swordfishtrombones maar besteld.

Vind dit album weinig vergelijkbaar met zijn latere werk. Vind Tom Waits juist een veelzijdig artiest, dat bewijst dit album ook maar weer. Of je ervan houdt is een tweede, zoals de vorige spreker al aangeeft, dit is een perfecte plaat om in de late avonduurtjes te draaien. Swordfishtrombones en Rain Dogs zijn van een hele andere orde, maar die vind ik net zo geweldig als deze Closing Time eigenlijk.

@Stijn_Slayer: schrik niet van de stemverandering van de heer Waits, die klinkt nogal anders op de albums die jij noemt Ben benieuwd hoe je ze gaat vinden

Als reactie op bovenstaande berichten. Waits stijgt op dit album naar mijn idee zelden uit boven het gros van andere zangers in het "late night blues/jazz" genre. Waarom dit album dan zo hoog genoteerd staat zal te maken hebben met de bekendheid/reputatie van de man en de onbekendheid van vele anderen zangers en zangeressen bij het grote pop/rock publiek...en waarschijnlijk speelt de verrassing voor velen die de latere Waits maar moeilijk kunnen accepteren dat de beste man ook nog "echt mooi" kan zingen hierbij ook een rol.

De hoge score zal daarnaast ook wel een "vliegwieleffect" hebben

Mij kan Closing Time dus niet echt boeien, maar als je een sentimenteel "laat op de avond plaatje" zoekt en niet echt thuis bent in dat genre, dan is dit een prima start.

Hoewel ik ietwat van mening ben dat je analyse wat hautain opgezet is. Ben ik wel benieuwd welke onbekende zangers/zangeressen je hoger inschat/waardeerd. Ik houd wel van sentimentele, laat op de avond plaatjes. Ik herken mij verder niet in je redenaties. Het gaat mij altijd over wat voor gevoel het bij mij oproept, al zou het Frans Bauer zijn.

sorry dat ik op uw tenen ben gaan staan...

Hoeft niet. Het ging mij eigenlijk meer om de vraag die het bij mij opriep..nl. wat zou er nog meer te halen zijn dan deze Tom Waits.

Of-topic en bovendien ben ik een beetje bang voor oeverloze discussie's of iets wel of niet sentimentele laat op de avond muziek is en of het al dan wel of niet met Waits te vergelijken is etcetc..

Ik stuur je (ergens) deze week wel een pm-tje met wat namen.

Mijn eerste aanraking met Waits. En het laatste plaatje van vandaag, in de closing time van mijn avond

Het komt heel erg tot zn recht nu ik zo buiten de donkere nacht in kijk. Mooimooi. 4*

Beetje hetzelfde verhaal als Whiskey for the Holy Ghost, het pakt me gewoon niet. Tom Waits doet mijn echt niks, muzikaal nog wel aardig - echte Jazz bespeur ik niet veel, op momenten zelfs wat flauw - en een aantal sterke nummers als Virginia Avenue (8 stemmen?) en Ol'55. Maar Tom Waits vind ik pas écht sterk op Ice Cream Man, daar 'rockt' ie toch behoorlijk lekker.

Erg sfeervol, het beeld van de hoes speelt zich in filmische variant af in mijn verbeelding. Dit soort platen horen mij eigenlijk wel te liggen, des te opmerkelijk dat dat dus niet het geval is. Of daar in de toekomst nog verandering in komt durf ik niet te zeggen.

Staar je niet blind op dit album. Muzikaal stelt dit album niet zo veel voor. Als je het rot wil zeggen, staat dit album eigenlijk vol met lome, sentimentele muziek, die zich uitstekend leent voor in een bar (zo eentje met een bekraste, donkerbruine vloer, en eenvoudige krukken waarop het lokale volk zijn ellende wegdrinkt ). De hoes geeft de hoofdingrediënten ook al prachtig weer: Tom (zijn stem) en de piano.
Later in zijn oeuvre gooit Waits het roer compleet om. De muziek wordt in mijn ogen een stuk spannender (vanaf Swordfishtrombones). Misschien liggen die albums je beter. Ik bedoel maar, geef deze artiest nog niet op.

Wees gerust, dat heb ik ook niet gedaan.

Heb af en toe wat moeite met de stem van de heer Waits op de latere albums, maar de teksten en composities zijn vaak van grote schoonheid. Nu wil ik mezelf toch aan wat platen wagen, maar ik weet niet waar te beginnen. Welke platen zouden hiervoor het meest geschikt zijn ?

De makkelijkste instappers zijn Closing Time, Blue Valentine of Mule Variations.