Tom Waits - Closing Time (1973)

Om de vakantie te vieren maar even twee albums van meneer Waits gekocht, deze en Swordfishtrombones. Allebei heel speciaal en geweldig op hun eigen manier. Maar ik heb er nu nog maar zo'n 1-2 keer naar geluisterd, dus een echte stem komt nog wel. Veel zeggen dat Tom Waits al snel niet toegankelijk is, dat je er langzaam in moet komen, maar bij mij was het meteen raak. Zijn experimentele muziek in de '80s, de prachtige ballads en jazz van de 70's, en zelf van de laatste 20 jaar vind ik (wat ik gehoord heb) top.

Dit is een van de weinige albums waar ik echt sprakeloos van wordt - er is al zoveel verteld over "Closing Time", wat kan ik daar nog aan toevoegen? Dat ik het een prachtig album vind? Dat dit waarschijnlijk het beste Rock-album was om te kiezen als introductie tot het genre? Dat dit album vol zit met prachtige emoties en verhalen? Dat waarschijnlijk niemand in de wereld iets tegen deze muziek kan hebben als je het maar een eerlijke kans geeft?

musicfriek zond me een tijdje geleden "Martha", ik zit het nummer nu opnieuw te luisteren en moet tot mijn grote schaamte bekennen dat het nummer me destijds alleen maar vaag bijbleef - terwijl ik het eigenlijk adembenemend prachtig vind. Maar mede dankzij musicfriek en dat nummer wist ik dat dit mijn eerste Rock-album zou worden.

I Hope That I Don't Fall in Love with You blijft mijn favoriet om mee te zingen, geen mens in de wereld die mij wijsmaakt dat dit nummer hem/haar niet aanspreekt.. (Daarom moet de gebeurtenis zich nog niet af te spelen in een café natuurlijk) - maar juist dát doet Tom Waits hier geweldig: hij brengt teksten die ergens iedereen kunnen aanspreken: verloren liefdes, dromen,... onder een prachtige instrumentatie van piano, gitaar en trompet gebracht door een zéér mooie stem, ik vind het alvast zeer moeilijk om dit slecht te vinden, elk nummer vind ik dan ook zeker de moeite waard

and I think that I just fell in love with you...

Every time that I tried to tell
that we'd lost the magic we had at the start,
I would weep my heart when I looked in your eyes
And search once again for the spark.

I guess that our being together,
was never meant to be

Feel like I'm in heaven when you're with me
Know that I'm in heaven when you smile,
Though we're stuck here on the ground,
I got something that I've found
And it's you.



Van de prachtige opener "Ol' 55" (die ooit eens mijn ochtend werkelijk fantastisch maakte) tot "Closing Time" die dit album perfect afsluit: een absolute topper.

18 jaar oud en dan pas je eerste rockplaat... En bij rockplaat denk ik nou niet meteen aan deze, eerder Let it Bleed of Who's Next of Led Zeppelin I/II/IV, etc. Verder ben ik het wel met je eens, dit is idd schitterend. Ik kan niet tot een andere conclusie komen dan 5 sterren en een plekje in m'n top 10.

Daar sluit ik me helemaal bij aan! Qua stem anders dan zijn andere albums, maar dit is zeker mijn favoriet!

Heerlijke lay back muziek....

Weinig debuutplaten die me zo bij de strot wisten te grijpen, maar dit is er zeker ééntje van.
Woorden schieten tekort.

Een van de mooiste 'ik ben zo fucking eenzaam' platen ooit.. Martha is gewoon 4.30 minuten kippenvel

een maat van me liet me dit een keer horen, wat een super album. kan er nu niet meer van af blijven!

luister dat nummer al bijna 2 dagen non stop

Kan me hier zeker bij aansluiten, heb dit, ondanks dat ik het niet eerder heb ondekt gemist....
Heb nu ook album nr 2 (Saturday....) van Waits in huis en dat is....misschien wel beter....

Heb juist voor de 2de keer geluisterd naar Martha, wat is dat toch een prachtig nummer. Wat een mooie stem. 'I remember quiet evenings trembling close to you' wauw seg die lyrics. Hier ga ik nog meer naar luisteren. Vreemd eigenlijk want na een nummer van Rain Dogs gehoord te hebben vond ik hem niet zo goed ..

Ik vind zijn stem eigenlijk verzwakt na dit album. Hierop klinkt hij nog mooi, maar op zijn latere werk klinkt zijn stem te ruig voor mij

Dit is een van mijn favoriete albums. Vooral Virginia Avenue, Grapefruit Moon en uiteraard Martha spraken me aan op het begin. Maar nu zou ik zelfs geen nummer meer kunnen uitkiezen dat ik het beste vind. Een voor een parels, als je het mij vraagt!

Ik luister redelijk veel Tom Waits, en op de een of andere manier kom ik altijd terug bij dit album. Geen aparte instrumenten, geen whiskey/zware shagstem (die ik overigens ook zeer kan waarderen), maar een prachtige, bijna melancholische plaat over een dronken man in een cafe tegen sluitingstijd. Verhalen over verloren liefdes (Martha) of een liefde die nooit tot stand komt (I Hope That I Don't Fall In Love With You) en over eenzaamheid. Na opgezogen te zijn door de prachtige muziek, maakt de barman je even wakker uit je slaap met Ice Cream Man, sleept hij je naar buiten, waar de Grapefruit Moon schijnt, en zegt dat het nu echt Closing Time is.
Kortom, een briljante plaat, en een meer dan verdiende eerste plaat in mijn top 10. 5*

eergisteren volgens mij eens binnegehaald na een paar extreem goed bevielen luisterbeurten !

ps. sorry voor mijn **** grammatica

Mooie melancholische plaats, zonder oversentimenteel te worden

5 sterren

i have fallen in love with this album

Soms zijn het kleine dingen in de muziek die je raken. Een melodie of een pakkende zinsregel. Het gevoel dat je opeens krijgt waardoor je van een plaat of nummer gaat houden. De beeldschone hoes was voor mij zo'n moment. Deze plaat ooit eens beluisterd maar het drong nergens tot me door. Tot het moment dat ik met deze hoes in mijn handen stond bij de platenboer. Een donker bruin café tegen sluitingstijd. Verslagen staat een man leunend tegen zijn geliefde piano. Verloren in sigaretten en drank. Verloren van zijn grote liefde. Nu op de vlucht voor de werkelijkheid in de kroeg. De enige uitweg is de muziek.

Dit beeld heeft enorme indruk op mij gemaakt en sindsdien niet meer losgelaten. Waarom? Ik zag mij zelf er helaas staan. Ook terneergeslagen en zoekende naar uitweg. Gevonden in Closing Time, waarbij de nummers de opgeroepen sfeer van de hoes vertalen naar gevoelens van moedeloosheid, eenzaamheid en verlangens naar de verloren liefde. Bedankt meneer Waits.

"There was no tomorrows, we'd packed away our sorrows
And we saved them for a rainy day "

Toch een van de betere Waits platen, maar er zijn er zoveel goede . Maar de sfeer die hij hierboven haalt is perfect voor op een rustige avond met de geliefde samen, en tom waits op de achtergrond. Maar ook als je je eenzaam voelt is dit wel een album die je emoties onder woorden brengt. Vooral ol'55, i hope that i don't fall in love with you en martha doen het wel!

Dikke 5!

The Place Where Everybody Knows Your Name.
Vrolijk bezongen in Cheers.
Het kroegleven is een groot feest.
Realiteitswaanzin.
Dit is zwaar drinken met Mickey Rourke en Faye Dunaway.
Zwalkend in de goot.
Barfly.

Een schuchtere jonge pianist ergens in een hoek weg gestopt.
Verborgen in bedwelmende rookwolken.
Nicotine doet zijn stem breken.
Speelt oude hits van Frank Sinatra.
Het enige muziekboek in zijn bezit.
Gekregen van zijn te vroeg gestorven vader.
Voormalig stamgast.
Menig uurtje hier door gebracht.
Terwijl het gezin hoopvol wachtte op zijn thuiskomst.

Barvrouw Martha.
Getekend door het leven.
Vorige week een vervelend bericht ontvangen.
Longkanker in terminale fase.
Zichzelf stiekem moed indrinken.
Jeneverfles verstopt onder de toonbank.
Haar gelaat zo geel als de muren.

Noodzakelijk bruin café.
Geldgebrek beperkt keuzes.
Geen likje verf.
Geen nieuw vloerbedekking.
Geur van pis en bier.
Verspreidend als een dodelijke ziektekiem.

Rosie, de tandloze prostituee.
Probeert nogmaals de pianist te versieren.
Bij gebrek aan klanten.
Zonder enig oogcontact speelt hij door.
Denkend aan vorig weekend.
Toen hij er in trapte.
Sinds toen hevige jeuk in de schaamstreek.
Niet het lef om de dokter te bezoeken.

Closing Time.
Maar we nemen er nog eentje.
Tegen de eenzaamheid.
Om te vergeten.

Barman Tom Waits.
Hij wacht op het speelgeld.
Zodat hij deze maand de huur weer kan betalen.
Van het kleine kamertje boven de neonlichten.
Een verdieping hoger.

5 sterren, duidelijk!
Stuk voor stuk prachtige nummers, met een enorme zeggingskracht.
Martha is momenteel mijn favoriet, vooral dankzij het ongelofelijke refrein.
Daarnaast heb ik vooral I Hope That I Don't Fall In Love With You kapot geluisterd, het ultieme nummer over onmacht, angst en liefde.

Even de bezem erdoor gehaald en de discussie omtrent het stemgedrag van een inmiddels verdwenen user verwijderd.. In de Wiki staat trouwens duidelijk:
Algemene klachten over 's mans stemgebruik zijn meer op zijn plaats op de artiestenpagina dan bij een willekeurig album.

Kende deze Tom Waits tot voor kort helemaal niet. Ben van Swordfish en Rain dogs en alles wat daarna kwam, maar deze is aan mijn aandacht ontschoten. Hoe onterecht. Enorm muzikaal en gevarieerd album met vele hoogtepunten. Dronkemansmelancholie? Ik hoor het desolate bestaan dat de man op dat moment blijkbaar leidde er af en toe wel doorheen, ja. Hij is ook opvallend goed bij stem hier!! Hoe anders dan zijn latere werk, waar de rauwheid (stem, arrangementen) overheerst, hoewel ik die ook enorm kan waarderen, ik wist tenslotte niet beter... Beetje hetzelfde effect als bij Bruce Springsteen; Leverde ook ooit zo'n sterk debuut af, dat compleet afweek van zijn latere standaardwerken.

Ik schaam me diep dat ik nu pas een album van Tom Waits heb beluisterd.
Eigenlijk kende ik zijn naam wel, maar niet zijn muziek.
Dank zij het prachtige naslagwerk van Leo Blokhuis (Sound of the Westcoast) heb ik deze maar ook andere mooie muziek mogen leren kennen.
Ik beperk me nu echter tot dit weergaloos mooie album Closing Time.
Het album heb ik twee keer achter elkaar beluisterd en mijn conclusie is: dit is een echt topalbum waarin een sfeer wordt gecreëerd die tot ontroering leidt.
Alle nummers zijn even prachtig!! Uitschieters zijn natuurlijk Martha en Grapefruit moon. Daarmee doe ik de andere nummers niet tekort, want dat zijn ook stuk voor stuk parels.
Ik zou het echter zeker geen rockalbum willen noemen, maar eerder songwriter/singer genre met jazzy invloeden.
Dit album ga ik zeker meer draaien, echter nu eens op CD en niet op vinyl.
Mocht ik hem echter op vinyl tegenkomen, dan koop ik die uiteraard ook!
Closing time verdient de volle 5 punten!!!!

TOM WAITS - CLOSING TIME (1973)

Wat gebeurt er wanneer een emotionele singer-songwriter sentimentaliteit en seksuele frustatie probeert vast te leggen? Meer nog: wat gebeurt er als 'ie dat doet aan de hand van jazz en blues om zo een meer menselijk en melancholisch beeld van de kroegenbuurt te kunnen schetsen?

Een hele boterham, m'n openingsvraag, maar het antwoord ligt voor de hand. Het resultaat van dat confronterend proces met zichzelf vind je terug op Closing Time. De verhalen van Closing Time vind je overal - ik zie ze als universele symboliek. Want de nummers zijn de met pijn vertelde anekdotes van een verward man aan diegene die z'n glas opnieuw volschenkt. De nummers zijn de uitvliegingen en gedachtenissen van diezelfde man die, veel te laat en veel te zat, geradbraakt huiskomt. Huiskomt inderdaad, want thuiskomen lukt niet meer - met dat gemis.

Die verhalen worden door de heer Waits de wereld ingestuurd. Die vele ellendige gebeurtenissen, die - voor je er besef in hebt - de leidraad van je leven zijn geworden. Maar ook die enkele hoopvolle momenten - het durven dromen, while staring at the Grapefruit Moon.

Not pink this time, mr. Drake.

Durven dromen, jazeker. Hoewel hij misschien niet altijd zo overkomt, durf ik er geld op wedden: Tom is een dromer, en dat hoor je. Aan het relaxte karakter van de plaat. Maar dromen zorgt voor teleurstellingen, en ook dat wordt op deze duidelijk - aan de stem, a.d.h.v. teksten.

-

Tom Waits is één van die singer-songwriters waar je niet anders dan respect voor kan hebben. U weet wat ik bedoel, ik heb het over de Cohen's, de Drake's en dergelijke getekende figuren (in de psychologische betekenis van het woord). Ieder onderscheid zich op een sublieme manier, zo ook deze meneer.

-

Hetgeen hem, of thans deze plaat - z'n debuut - onderscheidt is die moeilijk te verwoorden sfeer opgroepen door de leuke jazz instrumentatie. Hoewel het intense liedjes zijn, kan je in je zetel wegzakken en genieten. Verder geven die jazz sounds het album iets identieks; beelden van kroegen worden direct opgeroepen. En heb ik reeds gezegd dat jazz ook gewoon enorm 'lekkere' muziek is, die hier perfect past in het plaatje?

Zo ook het fantastisch pianospel. Magisch gewoon. Zowel de ballades als de opzwepende nummers bevatten enkele geniale pianostukken. Pluspunt. Ik geef toe soms als een halvegare op m'n bureau te tokkelen, denkend dat ik Waits ben in één of andere pub.

Op vlak van songs zit het wat anders. Het niveau is, naar mijn mening, niet echt stabiel. Zo zijn er enkele zeer aanstekelijke nummers, maar ook wel wat tegenvallers. Fillers wil ik het niet noemen maar sommige stromen mee in het algemene v/e luisterbeurt, waarmee ik bedoel; enkele songs blijven voor mij slecht songs, een deel van het album.

Hoogtepunten:
Ol '55: Dromerige meezinger.
Martha: Klassieker die zorgt voor kippenvel en schuldgevoelens. Iedereen heeft z'n eigen Martha.
Lonely: Tussen 'jam' en 'nummer'. Instrumentale tranen.
Ice Cream Man : Het traag pianodeel is sterk, het ritme die opgedreven wordt is oerkrachtig!
Closing Time: Genieten. 'Closing Time': het hoofdje verdient wat rust nu - na al die herinneringen.

Ook I Hope That I Don't Fall In Love With You, Virginia Blues en Grapefruit Moon zijn de betere nummers van het album, maar minder memorabel dan net vernoemde songs.

Old Shoes vind ik dan weer iets te normaal. Net als Little Trip To Heaven.
Rosie mist gewoon de geloofwaardigheid na het pakkende Martha.
En dan is er nog dat vreemde Midnight Lullaby: na zoveel keren te hebben geluisterd, kan ik in m'n hoofd het nummer nog steeds niet voor de geest halen - enkel de tedere piano outro blijft met bij.

-

Een 3,5* lijkt me geschikt - hoewel een vier nog komen zal.
Waarom? Deels door verkeerde luisteromstandigheden.

Ik zat nu in de herkenningsfase: album beluisteren terwijl het 'waar' en het 'wanneer' er niet toe doet. Maar ik ben zeker dat deze het sporadisch op een vrijdagavond zeer goed gaat doen. Na een week school, een week chaos - dan lijkt deze me geschikt.

Wanneer ik bevestiging nodig heb. Of net niet: wanneer ik de pedalen verlies en het stuur blind overlaat aan jeweetwel wie. Lady Luck!

Mooi beschreven , Ik hou al bijna 30 jaar van deze plaat.
Echter toen ik 16 was begreep ik er nog geen snars van, jij wel.

Bedankt! Dertigjarige liefde? Daar is geen enkele recensie tegen opgewassen, Rudi.

Ah, begrijpen. Een plaat valt niet te begrijpen. Elk ziet er z'n eigen zaken in, en heeft er z'n eigen visies op. Misschien waren de gedachten dat jij erbij had dichter bij diegene van Waits dan mijn gedachten...
Misschien wou je het toen nog niet begrijpen, aangezien 'het leven toen te mooi was om te piekeren'?

Inderdaad een mooi stukje, Ferre.

Een mooie plaat verdient een mooi stukje

Zeer zeker! Onlangs deze plaat trouwens gekocht voor 6 euro of zo, belachelijk dat ze zo'n topplaten voor een peulschil de deur uit jagen, terwijl nieuwe releases die te zwak zijn voor woorden je 20 euro kunnen kosten. Die koop ik dan ook nauwelijks.