Toto - Toto IV (1982)

Soms kom je nog eens leuke koopjes tegen in de afprijsbakken van muziekwinkels.
Zo ook deze van Toto die ik voor € 1,99 mee naar huis kon nemen. Ik kende enkel de "hits" erop maar de andere nummers zijn zeker de moeite waard.

Ben er wel klaar mee met dit album. De hitjes komen m'n keel uit. Misschien over 10 jaar weer eens luisteren. De niet-hits maken het album goed

Ik kan mij wel wat voorstellen bij de kritiek.

Toto IV wordt nergens spannend, zoals dat nog wel gebeurde op de eerste 3 albums (I, Hydra en Turn back). Er wordt met Toto IV duidelijk een andere weg ingeslagen.

Gecombineerd met een buitengewoon hoog afspeel gemiddelde voor Africa en Rosanna, wordt IV steeds minder interessant. Toto heeft zich dat waarschijnlijk ook gerealiseerd, gezien ook het vervolg van de carriére met albums als Isolation en Fahrenheit.

Maar de eerste drie albums speel ik nog steeds het liefst af, gevolgd door de 7e cd die vooral wordt gekenmerkt door ijzersterke nummers.

Ik vind dit toch echt het beste Toto-album. 'Africa' en 'Rosanna' sla ik ook vaak over, die zijn echt grijsgedraaid. Ik lees vaak dat op "Toto IV" alleen die twee hits interessant zijn. Naar mijn mening is het hele album gewoon sterk en die Grammy voor beste album van 1982 vind ik nog niet eens zo ongbegrijpelijk. Gelikte, simpele, softe jaren tachtig rock, maar dan wel van een hoog niveau. Mijn favoriet is 'It's A Feeling'.

Toto wordt ten onrechte afgeschreven door de 'serieuze' muziekliefhebbers.

goed toto album mooie nummers
minpuntje is good for you verder allemaal goede nummers

Een geweldige afsluiter van de klassieke Toto era. De laatste van David Hungate (Bas) de toen voorlopig laatste van Bobby Kimball. De opvolger Isolation is qua geluid erg anders en kan niet niet in de schaduw staan van dit Album.
Het album is inderdaad bekend van Hits als Rosanna en Africa, maar door hierop het album te beoordelen doe je het erg tekort. Vooral de middelste minder bekende up tempo nummers vind ik geweldig. Wat vooral Steve Pocaro met de symfonische synths doet is helaas in de latere albums niet meer te horen.
Daarnaast is er een fijne afwisseling van de zang van Bobby, Steve en David, David Paich en Steve Lukhater zijn geweldige zangers, envormen een aangenaam tegenwicht tegenover het hoge gekrijs van Bobby Kimball. Kortom een erg lekkere afwisselende plaat van hoog niveau zonder slechte nummers.

Volgens je beoordeling van cijfers moet dit album het afleggen tegen Isolation. Die geef je namelijk een *4.
En deze geef je een *3.

Foutje ??

Ik heb slechts 2 Toto albums (deze en Isolation) en vind ze allebei geweldig.
Ook ik vind net als dreamtheater22 dat dit album niet kan en mag beoordeeld worden op de megahits Africa en Rosanna. Ofschoon dit 2 ijzersterke nummers zijn, staan op IV betere nummers zoals Afraid Of Love en Lovers In The Night. Ook het subtiel ingetogen It's A Feeling is van een hoog niveau.

Hoge score alleen al voor de Rosanna-shuffle van Porcaro.
Kan hem maar niet onder de knie krijgen.

Waanzinnig gaaf in gespeelde plaat. Poprock op zijn best.

Afraid of Love en Lovers in the Night rocken overigens ook de pan uit.
Hoor die Lukather soleren.

Afraid Of Love en Lovers In The Night zijn te gekke songs. Fantastisch aangeklede rockdeuntjes. Alleen een beetje jammer van die vlakke vocalen. Heb je een Kimball in je band moet ie zijn mond houden. Op een achtergrondriedeltje na dan. Africa is ook nog wel okay. Alleen ietsje te vaak gehoord dus die zou ik uit mijzelf niet zo snel opzetten.

Maar dan. Rosanna.... We Made It.... Echt. Dat je dit met droge ogen in een studio kan inzingen, is voor mij onbegrijpelijk. Wat een genant slechte huppeldeuntjes. Zelfs het glazuur van de tanden van de Sky Radiopleelistmakers moet bezwijken onder deze moeders van alle huisvrouwendeuntjes in het kwadraat.
Dan ook nog een stierlijk saaie ballade in de vorm van I Won't Hold You Back. Er gebeurt helemaal niets in dat nummer. Ik denk dan nog even aan A Million Miles Away. Dat had tenminste nog iets spannends. Zelfs 99 is nog spannender dan dit.

De muzikale kwaliteiten staan buiten kijf. Maar afgezien van het drietal Afraid Of Love, Lovers In The Night en Africa vind ik dit maar buitengewoon slappe kost.

Zwaar oordeel, Edwynn hoewel ik het wel met je eens ben wat betreft de "krenten" op dit album.
Zijn ook 3 van mijn favorieten. Heb je Isolation al eens gehoord? Die zal je beter bevallen.

Ja die ken ik wel. Prima album. Vooral als 'leadzanger' Fergie Fredriksen de ruimte krijgt. Ook Turn Back vind ik erg goed. Daar is tenminste wat te beleven. Dit is gewoon kabbelpop.

Ik zie niet in waarom Rosanna nu precies onder zou doen voor bijv. Africa. Ze zijn toch allebei doodgedraaid op de radio? Wat ík leuk vind aan Rosanna is de opbouw, steeds een stapje hoger en 3 keer een andere zanger.

Dat ze vaak op de radio zijn, is voor mij niet de reden dat ik er niks aan vind hoor. Dat schrijf ik nergens.
Ik houd niet van die opgewekte, jubelende joligheid in Rosanna. Africa is wat stemmiger en bevalt me alleen daarom al veel beter.

Als drummer vind ik Rosanna natuurlijk te gek.

Verder snap ik wel waarom het nummer wat zouteloos is.

Ik eigenlijk niet. Ondanks de "doodgedraaide" status vind ik het nog prima en zet het nooit af als het op de radio voorbijkomt.

Toto IV, vooral de hits van dit album gedraaid, de rest is ook wel de moeite waard (Op Good for You na) I Won`t you hold back vind ik persoonlijk een erg mooi nummer *3,5

Ik heb niet veel van Toto in huis en dat ligt aan mijzelf.Prima muzikanten ,goede nummers maar ook we erg safe allemaal.Met deze plaat is ook niks is ,maar nooit giert hij eens uit de bocht en dat wil je soms toch ook eens horen met deze topmuzikanten.Neemt niet weg dat dit in zijn genre een klassieker is en in de wisselaar mag ik er graag naar luisteren.Om de plaat helemaal uit te luisteren kost me dan weer teveel moeite,maar nogmaals dat is geheel mijn eigen schuld.3 en halve ster

Ik heb hetzelfde gevoel een beetje bij dit album en meer Totoplaten.

Het is vaak een beetje een mix van alles en nog wat. Net of de platenmaatschappij aandrong om vooral de commercie niet uit het oog te verliezen.
Toto was vooral heel goed in krachtige melodieuze rock met wat vleugjes symfo.
Rosanna is natuurlijk een prima song, helemaal in het stijltje van de band, maar tevens heeft het iets gladjes en is het allemaal binnen de lijntjes.
Africa is veel eigenzinniger met dat exotische ritme en die fraaie melodielijn.
Maar veel's teveel gehoord.

Eigenlijk is Toto alleen voor muzikanten en dan met name drummers erg interessant. Verder is het inderdaad een beetje huisvrouwenpop.

De Rosanna-shuffle is nog steeds één van de moeilijkste drumpatroontjes om te masteren. Zelfs Simon Philips doet niet perfect wat Porcaro deed.

Muzikaal/instrumentaal is het top of the bill, songmatig nogal....matig (gemiddeld). Ik zelf kan erg genieten van gitarist Steve Lukather en , inderdaad, drummer Jeff Porcaro (helaas al overleden in '92).

Volgens mij heeft Porcaro er nog een prijs mee gewonnen toendertijd.
Maar inderdaad, hoe goed Philips moge zijn, niemand speelt het zo treffend als Jeff.

IV 1982

Hoe vaak heb ik dit album al een kans gegeven op basis van die twee kanjers van hits?
Maar even zo vaak verloor ik halverwege mijn interesse, kon de plaat me onvoldoende boeien.

Ik hoorde puike muzikanten, een geöliede machine,
maar niet alle tracks bleven volgens mij compositorisch overeind.
Maar laat ik het album vandaag eens met de volle aandacht beluisteren.

Over het drumpatroon van Rosanna is al veel inkt gevloeid.
Ritmisch een huzarenstukje en met die prominente rockgitaar,
de blazersstoten en de betoverende keyboardsolo een winnaar.

AOR met voldoende funk injecties om een breed publiek te bekoren.

Make Believe brengt me jammer genoeg met de beide beentjes
op de Amerikaanse radio uit de jaren 80: AOR met power-rock vocalen.
Marco Borsato die met gebalde vuist tegen een instrumentale muur opzingt.

Geen song die ik meteen zou afzetten, maar hij nekt meteen een score van 5 sterren.
Dat er smakelijk gemusiceerd wordt, is in dit geval slechts een doekje voor het bloeden.

De ballad I Won't Hold You Back verscheen ook op single
en laat een heel andere geluid horen dan Rosanna of Africa.
Van een klefheid die me maar moeilijk kan bekoren.

En opnieuw bevind ik mij tijdens deze luistersessie in een neerwaartse spiraal.
Sublieme opener, middelmatige rocker en een over-georchestreerde powerrock ballad.

Good for You gaat verder waar Make Believe ophield.
Rijk gearrangeerde AOR met powerrock inslag en voldoende blazers
en keyboards om geen moment te vervelen. Maar er blijft zo weinig hangen...

It's a Feeling is geen sterke compositie.
Het wordt wel met meer ingehouden adem gebracht
en zorgt derhalve voor een eerste, echt rustpunt op de plaat.

Kant 2 begint met een positieve noot.

Afraid of Love heeft een nijdige gitaar in de rangen.
Ik mis een pakkend refrein. Toto beperkt zich dan te vaak tot een samenzang.
Dit is echter wel een nummer waarvan ik me de live impact goed kan voorstellen.

Even vinnig kondigt zich Lovers in the Night aan in een soort crossfade.
Maar deze song heeft heel wat minder om het lijf. Soms verglijdt Toto me toch
echt te veel in bloedloze AOR en komt de vierde ster voor dit album plots in gevaar.

Een splijtende gitaarsolo moet ongetwijfeld live voor de nodige sensatie kunnen zorgen.
Maar het is een muzikaal staaltje spierballengerol dat mij gewoon minder ligt, vrees ik.

We Made It voegt opnieuw weinig toe aan het beproefde recept.
Bands als Europe zijn niet ver weg, denk ik stilletjes bij mezelf.

De sterkte van Toto zit niet zozeer in de composities, vind ik.
Die volgen qua opbouw en vocalen het handboek van de AOR radio-hit.

Maar Toto probeert wel om voldoende creatieve wendingen in het arrangement te steken.
Dan kan de groep uitpakken met haar virtuositeit.

Toto's muzikale talent is als een heerlijke kers
op een slagroomtaart die me voor de rest minder smaakt.

Maar we hebben nog twee singles in de aanbieding.
En kijk nu: Waiting for Your Love heeft me van meet af aan beet.
Een wat jazzy ondertoon en een huppelend ritme zorgen voor verfrissing.

En over Africa kan ik heel lyrisch worden.
Dat vind ik gewoon een ongelooflijke topper.

Net zoals Rosanna en Waiting for Your Love is het lied gebed
in een vernuftig ritmisch fundament waarop de vocalen en solo's welig tieren.

Ik tel dus drie toppers, drie goeie albumtracks en vier matige tot zwakke broertjes.
Aangezien ik niet met halve sterren reken, zit ik nu toch wel gevangen tussen 3* en 4*.

Ik stel voor dat ik er weer wat tijd over laat gaan vooraleer ik mijn punten eventueel verlaag.
En zo is de cirkel rond. Ik ben er dus nog steeds niet uit wat ik van een Toto album moet denken.

Mooi verhaal dazzler, waar ik het ook nog eens 100% mee eens ben.

Ik vind het toch meer een 3 dan een 4. Er blijft te weinig echt hangen. Stel een compilatie samen van Toto's albumtracks en dan kom je uiteindelijk tot een prima album, maar meer dan dat ? Nee eigenlijk niet.
Toto is een uitstekende band. Geweldige musici, maar ze zijn zelden in staat gebleken om een heel album boeiend te blijven.
Wel waardering voor hun veelzijdigheid, natuurlijk de uitstekende hits, maar er is meer.... en dat ontbreekt er nog wel eens aan.

Toch kon je er 2 keer een 4,0* aan kwijt (+ een live-album).

Overigens ben ik benieuwd waarom je niet op Hydra gestemd hebt. Ken je het (nog) niet? Dat lijkt me bij uitstek hét Toto-album dat ik bij jou zou associëren.

Om bij het album te blijven, ik kan me goed vinden in het verhaal van dazzler, met als uitzondering dat ik een aantal nummers toch net wat hoger aan sla, zodat ik (ook) op een 4,0* kom, welke eigenlijk een hoge 3,5* is.

Voor dazzler:
YouTube - TOTO at Budokan '82.5.18 LOVERS IN THE NIGHT
YouTube - TOTO - Live in Paris - Afraid of love
Persoonlijk vind ik die laatste niet zo boeiend live.

Het zijn er zelfs 3 Chevy. Isolation, Kingdom Of Desire en Live 2003.

De laatste is makkelijk te verklaren. Goeie setlist, prima gespeeld.

Isolation heb ik al in geen eeuwen meer gehoord. In mijn herinnering een lekkere A.O.R plaat, maar of het mijn smaak nog is ??

Kingdom Of Desire draagt nog altijd mijn goedkeuring. Maar ik heb 'm naar boven afgerond. Niet al het materiaal ( is zoals gewoonlijk ) even sterk. Maar de sfeer van de plaat vind ik treffend.
Een veel harder rockend Toto. Veel minder gepoleist en ruwer.

Hydra ken ik inderdaad niet goed genoeg ( is toch meer progessief ?) Moet 'm eens horen.

100% juist daarom draai ik dit album (ook) minder. Is compleet uitgemolken

Vergeet niet dat de heren bij het maken van dit album enorme druk opgelegd hadden gekregen van Sony (die de band enorm misbruikt heeft door de jaren heen). Er MOESTEN hits komen, het MOEST volgens bepaalde richtlijnen en anders zou Toto hun contract kwijtraken. Hoewel de heren trots zijn op de productie die ze op dit album gedaan hebben en natuurlijk blij zijn omdat dit ze definitief op de kaart zette en ze 6 grammy's opleverde beseffen ze zich zelf ook dat het wel extreem gelikt en gepolijst is en niet hun spannendste album. Toto is mijn favoriete band maar ben ook beetje zat van de 3 grote hits (Afrika, Rosanna en I Won't Hold you Back). De rest is niet het bijzonderste wat de band gedaan heeft, maar al met al is dit voor mij wel een meer dan prima album en kan het me wel boeien. Rosanna ben ik dus beetje zat van, maar zit wel erg goed in elkaar en de toetsen- en gitaarsolo's zijn geweldig en blijft daardoor een geniaal nummer, ook al hoef ik et niet vaak te horen. Voor mij is Lovers in the Night wel een nummer wat zich uitzondert van de rest en voor mij persoonlijk dan ook op grote hoogte het beste nummer van deze plaat is. Ook Afraid of Love is behoorlijk aardig.

Waarschijnlijk dat ze niet voor niets hierna kwamen met het ruigere en scherpere Isolation.