The Cult - Love (1985)

Dat dacht ik de laatste vier keer ook al toen in weer eens een kaartje kocht
En er schijnt ook weer nieuw materiaal aan te komen, dat zou ook zo maar weer eens de laatste CD kunnen zijn.

Werkelijk? Ik heb beeldmateriaal, uit welliswaar 1999, gezien tijdens het Tibet Benefit Festival. Maar daar rockten ze als een lieve lust en was Ian prima bij stem. Die uitloop van Love Removal Machine blijft fantastisch.

The Cult in de HMH blijft een overdenkertje. Het feit dat Love in zijn totaliteit wordt gespeeld maakt het natuurlijk wel erg aantrekkelijk.

Duffy was zeker een goed gitarist. Het gaat mij dan ook vooral om de zang van Astbury tijdens de Love-tour. Die vond ik vaak te gehaast. Te geforceerd. En, zoals ik zei, was hij vaak buiten adem. Ttv 'Dreamtime' zong die nmm meer beheerst. Verder werden de nummers ttv Love naar mijn gevoel (en herinnering) live vaak ook een beetje afgeraffeld.
En wat betreft het gitaarwerk van Duffy ttv 'Dreamtime' doe je hem tekort vind ik. Zijn gitaarspel was toen al prima. Ook met een mooie ruimtelijke sound. En sprankelend. Neem nou zo'n nummer als 'Horse nation'....fenomenaal toch? Zonder dat het technisch hoogstaand was.

En bekijk ook dit vroege live-werk.



Tja, daar noem je ook een nummer. Ik was destijds (middelbare school) een fanatisch Cult-aanhanger. Heel wat "air-gitaar" op dat nummer gespeeld....en ik was goed joh...hahaha.

Dit is toch fantastisch......Het hele Love album live. Brother Wolf, Big Neon Glitter, Hollow Man, Black Angel. Deze nummers heb ik live nog nooit gehoord. Mijn eerste concert ooit was '87 The Cult in het voorprogramma van Aerosmith in de Rijnhal.

Daarna nog vele concerten gezien van de heren, maar nooit deze nummers live gehoord (wat ik me kan herinneren).

Het is jammer dat het concert in de HMH de laatste van de tour is. Meestal is aan het einde van een dergelijke tour de stem van Astbury naar de knoppen. Geeft niks ik zing de nummers in ieder geval luidkeels mee!

In september verschijnt er een tweetal speciale edities van Love.
Alles mooi afgestoft en aangevuld met de (vele) B-kantjes die op de 12"inch singles staan (expanded edition), demo's voorafgaand aan de opnames van Love en een live registratie van een optreden uit 1985 (extra op de Omnibus Edition).
Mooie aanvulling op m'n toch al leuke Cult collectie
Zie ook: Beggars Archive - archive.beggars.com

Ik ga zeker de omnibus editie kopen.
Heb al de 2 demo boxen maar daar staan de Love demos niet op.
Als "die hard" fan mag dit niet ontbreken.
Jammer dat er geen DVD met een live concert uit 1985 of 1986 bij die versie komt.
Ik ben benieuwd hoe de Love demos klinken.

Ik heb dit album via een kameraad weer eens beluisterd en had 'm ook zeker gekocht, als ik niet zo'n moeite had met Astbury's stem; die ligt me niet en drukt daarom (voor mij) een té negatieve stempel op een verder 'lekker' album.

Dat gaat vast opgenomen worden voor een dvd en/of cd.

Dat zal inderdaad wel opgenomen worden, maar een jonge honden concert uit 1985/ begin 1986 op DVD lijkt me wel erg mooi.
Jeugdsentiment speelt natuurlijk wel erg mee, het optreden van The Cult in januari 1986 is in mijn herinnering nog steeds het beste optreden dat ik ooit gezien heb.
En het optreden van oktober a.s. zal echt niet beter zijn, al verwacht ik er wel veel van. Want The Cult is nog steeds een goede live band

Misschien zijn er ook beeldopnames van Dreamtime Live at the Lyceum.

Van Live at the Lyceum is destijds een video uitgebracht, het zou ook mooi zijn als die heruitgebracht zou worden op DVD.

Ik hoop dat The Cult geen metal-versie van het album gaat spelen, maar de originele sound probeert te evenaren.
Ooit bij een optreden van Killing Joke geweest toen ze al een ander soort sound hadden dan in de jaren 80 en toen speelden ze Love Like Blood en ik herkende het pas toen het al 3 minuten bezig was zo verneukt was dat nummer door die sound. Dat is ook het enige concert in mijn leven geweest waar ik het na een half uurtje of minder wel gezien had en weg ben gegaan.

Dat hoop ik inderdaad ook, dit is één van de zeldzame optredens waarbij ik hoop dat Billy Duffy zijn Les Paul thuis laat en enkel de Gretsch White Falcon met een hoop galm gebruikt.
De stem van Ian Astbury is al wel een octaaf gezakt, daar is verder niets aan te doen. Als hij maar zingt en niet begint te brullen, heeft ie ook nog wel eens een handje van.
Maar dat hij kan zingen heeft hij tijdens de tour, die hij met de Doors heeft gemaakt, wel laten horen.

Laat Starsailor het maar niet horen



Rip Snorter!!!

Geweldig album, hierdoor ging ik alles kopen van The Death en Southern Death Cult, en alle 12 "die ik maar bij Sounds kon vinden.
Dit is ook weer zo'n album met allemaal goede songs, ik zag ze destijds op Pinkpop 1986, waar ze Electric Ocean en Love Removal Machine in een psychedische versie speelde. Electric vond ik ook niet bijzonder en daarna ben ik helemaal afgehaakt.
Maar deze en Dreamtime staan als een huis.

Hopelijk gebruikt hij de White Falcon,echt het oude Love geluid lijkt mij mooi,puur en helder ,geen gitaarbrij. Maar ja,Mike Dimkitch doet ook mee dus het zal wel ijdele hoop zijn om dit geluid te horen.
Ik heb overigens niets tegen Mike Dimkitch persoonlijk of zijn gitaarspel maar die extra gitaar hoeft voor mij niet.
Billy had ook een zwarte Gretsch tijdens Pinkpop 1986.

Een Monument, deze plaat, draai hem nu al weer de hele week in de auto, bedankt voor de tip trouwens, Rik H.

Vandaag heb ik de Love Omnibus Edition ontvangen, die had ik besteld bij Beggars Banquet in Engeland.
De box bevat vier CD's en een boekwerkje.
De eerste CD bevat de opgepoetste versie van Love en is helemaal verpakt zoals ook de LP in '85 was verpakt. Dus klaphoes en een binnenhoes waarop de teksten staan.
De tweede CD bevat de 12" singles en de B-kantjes, (zoals alle Cd's) verpakt in een hoesje met binnenhoes.
Op de derde CD staan de demo's van diverse nummers van Love en op de vierde CD staat een live opname van een BBC concert uit 1985.
Al met al een mooie aanvulling voor de verzameling voor niet eens zoveel geld.
En als extra kreeg ik nog een download bij de bestelling met een stuk of wat remixen van She Sells Sanctuary en nog twee live nummers die niet op de live CD staan.

Ik heb zaterdag ook de Love Omnibus Edition ontvangen.
Mooie verpakking,vooral de demos en de live CD.
De demo versies zijn over het algemeen heel anders dan de versies zoals ze op de CD Love staan.
Zo begint She Sells Sanctuary gelijk met de drums en niet alleen het gitaarintro.
Voor een fan een ultieme uitgave van Beggars Banquet.

Berichten verplaatst naar Muziek > MusicMeter Live! > Concertkaartje(s) te koop / gezocht

De omnibus versie van deze klassieker is onderweg Dankzij de berichten hier ben ik helemaal benieuwd naar hoe dit er allemaal uitziet. Kijk ook uit naar het optreden in de HMH.

Ik ben ook erg blij met de 4CD box. Erg leuk om ook de demoversies van de nummers te horen en eindelijk al die prachtge b-sides op CD.

Duh? Die B-sides waren al lang op CD verschenen. Love Mixes in 1989, Rain / Revolution in 1991, Ressurrection Joe / She Sells Sanctuary ook 1991.

Maaakt mij niet minder blij dat ik ze nu op CD heb.

Mijn eerste New Wave album die ik kocht. Met mijn gespaarde zakcentjes naar de Free Record Shop (of all places!) en net 1 gulden tekort komen
Gelukkig kwam ik een klasgenootje tegen waarvan ik die gulden kon lenen en zo geschiedde.
Het verbaast me overigens dat er maar 5 pagina's aan reacties op deze klassieker staan.

Ja, duur zijn ze altijd geweest.


Gelukkig wel een mooie score uit 200 stemmen.

Shit, waar ze maar ook hebben opgetreden....wat spijtig dat dát me is ontgaan! Want.........haha(lol), 'the Cult een goede liveband' vind ik echt heel bescheiden uitgedrukt. Het zijn f******* pódiumbeesten!
Ik weet niet of je ook werkelijk bent gegaan, maar ik hoor graag hoe het was.
Ik draai deze niet veel meer tegenwoordig. Ik heb deze op vinyl en ik ben 'lui' geworden. Moet maar snel eens de cd halen, want waar ik zo nu en dan eens uitga wordt er wel eens een nummertje van deze gedraaid en altijd gaat het dak eraf, ook bij mij.

Berichten verplaatst naar The Cult

Altijd gedacht dat Guns N' Roses hun roots in de hardrock en glamrock van de jaren 70 heeft gehad, maar Love van The Cult laat duidelijk horen dat dit niet het geval is.
De meester van Slash heet niet Jimmy Page maar Billy Duffy.
Zelfs de uiterlijke verschijning van Axl Rose is geïnspireerd door Ian Astbury.
Blijkbaar heeft hij bij hem in zijn verkleedkist mogen kijken, en de hoofddoek en te strakke leren broek geleend.
Een grappig feit is dat latere The Cult drummer vervolgens ook een periode bij Guns N' Roses aan de slag ging.

Na het meer wave gerichte Dreamtime krijg je nu op Love een meer rock gericht geluid te horen, waar een hoofdrol is weg gelegd voor gitarist Billy Duffy.
Bij nummers als Big Neon en Nirvana klinkt hij als een ruigere versie van Johnny Marr van The Smiths.
Nadat veel wave bands een link leggen naar het Midden Oosten, is er bij Ian Astbury een duidelijke hang naar de Indianenstammen van Noord-Amerika.
Hierdoor is de link naar Jim Morrisson weer gelegd; welke rol hij later rond 2000 een tijdje mag vervullen.

Het artwork van dit album spreekt mij aan.
Het heeft raakvlakken met The Crossing van Big Country en Gods Own Medicine van The Mission.

Met She Sells Sanctuary lukt het ze om bij een groter publiek naamsbekendheid op te bouwen.
Persoonlijk vind ik de andere singels Rain en Revolution een stuk sterker, maar vanwege het pakkende intro, en het hoge meezing gehalte kan ik het succes van She Sells Sanctuary wel verklaren.

Dat The Cult vervolgens er voor koos om met Electric en Sonic Temple een harder geluid neer te zetten, was een logische stap in hun ontwikkeling.
Alleen voor mij een reden om ze minder te volgen.
Het overheersende ego van Ian Astbury; met als dieptepunt Pinkpop 1992, had daar uiteraard ook een belangrijke rol in.
Jammer, want muzikaal gezien klinkt het live wel meestal oke.