The Cult - Love (1985)

Je maakt me nieuwsgierig Rik, ik ga er eens achteraan.

Kwam er pas veel later achter dat o.a. Little Face niet op de reguliere versie hoorde.
Voor mij hoort hij er dus nog steeds op en vindt ik het zelfs 1 van de mooiste nummers.....

Little Face was de B-kant van Rain. Oorspronkelijk wel gepland voor de LP, maar werd geschrapt nadat Love en The Phoenix waren opgenomen.

Judith is een nummer van de Revolution EP (Revolution / All Souls Avenue / Judith / Sunrise). Volgens mij was dat een aparte opnamesessie, na release van de LP.

Was waarschijnlijk chagrijnig toen ik deze post schreef, want het is natuurlijk onzin. Heerlijke plaat, die nog steeds staat als een huis. En 'She Sells Sanctuary' blijft een keiller van een song.

Oh ja, dat was een behoorlijke tegenvaller. Vooral zijn gefuck anekdotes. Zeer vermoeiend. Gelukkig kon hij zich vorig jaar (in Hasselt) beter beheersen.

Maar dit album heb ik altijd weten te waarderen. En ik vind dit ook verreweg hun beste album.

Pinkpop '92 was, buiten het gefuck om, één van de beste (Cult) optredens ooit.
De heren Astbury en Duffy waren in topvorm, alleen ook wat recalcitrant.

She sells, topper dan top nummer. Draai hem op vinyl. Vind hun eerste plaat nog net iets beter.....
Heb ze ooit live gezien in de doelen, geweldig.

Een classic album. Zwaar onderschat.

Ik moet eerlijk bekennen dat mijn letterlijke gedachten bij de eerste luisterbeurt van "Love" waren: wat een ontiegelijke zeikplaat. Maar een doorzetter als ik ben, gaf ik niet op en onderwierp ik "Love" aan meerdere draaibeurten. En bij elke luisterbeurt werd hij beter en beter. Een echte groeiplaat dus. Opeens viel alles in elkaar. De stuwende ritmesectie, de zang van Ian Astbury, maar vooral en bovenal het fantastische gitaarwerk van Billy Duffy. Op de een of andere manier pakte het me niet direct, maar na vele malen draaien word ik gegrepen door het meeslepende en sfeervolle spel van Duffy, die met grote regelmatig strooit met fantastische solo's, bijvoorbeeld in het titelnummer "Love". Deze plaat gaat onder je huid zitten en laat je niet meer los, constant druk ik op repeat en laat ik me onderdompelen in de donkere dreigende klanken van "Love", waarbij ik keer op keer en meer en meer wordt gegrepen door het spel van Billy Duffy. Ik heb er een nieuwe gitaarheld bij geloof ik.

Duffy is inderdaad een geweldige gitarist! Maar ook behoorlijk onderschat vind ik. Je komt zijn naam nooit tegen in lijstjes met beste gitaristen. Nou weet ik wel dat die lijstjes niet zaligmakend zijn toch...Het mooie aan Duffy (en eigenlijk aan heel The Cult) vind ik dat al hun albums verschillen van elkaar. En dan met name vanaf het debuut tot en met The Cult (het album).

een plaat uit 1985 die zo geweldig is dat de rest van wat in dat jaar is uitgebracht er eigenlijk niet toe doet, bij wijze van spreken dan. Mijn onbetwiste nummer 1 van dat jaar. Had de tijdgeest tegen, anders zeker jaarlijks teruggekomen in de hemelse honderd, album top 1000 en noem het allemaal maar op en had zich ook een plek verworven in de mume 250. Kan alsnog natuurlijk. Moge de plaat dit jaar nog de 1000 stemmen halen en in een evenredig aantal top 10 opgenomen worden dan is de lijst een klassieker rijker.

Heeft bij mij ook erg lang in mijn Top 10 gestaan.

Hoezo had deze plaat de tijdsgeest tegen dan?

Dit album hoort tot de 10 best bestemde uit 1985 en dan ook nog eens met zo'n gemiddelde... Dus lijkt me dat het toch aardig is opgepakt nog.

Ik ben het wel eens met Snakeskin dat dit album in de Top 250 thuis hoort.

Het had de tijdgeest enigszins tegen in de zin dat het soort rock dat The Cult maakt later in de jaren tachtig breder geaccepteerd werd. Daar had men van kunnen profiteren. Deze geweldige plaat had het in zich om mega te worden maar het is bij een cultstatus gebleven. Hoewel iets meer dan dat.

Die status heeft From the Lions Mouth van The Sound ook, en die staat tevens in de Top 250.

Het kan dus wel.

Script of the Bridge van The Chameleons is ook zo'n voorbeeld.

Spiderland van Slint

Absoluut, en dat zijn voor mij allemaal albums die ik minder dan Love vind.
The Cult ging na dit album meer richting (Amerikaanse) rock, en mede door de zanger werd de geloofwaardigheid van de band minder.
Bij Love was de combi tussen postpunk en rock perfect, en de waardering was er in die tijd zeker wel, She Sells Sanctuary doet het nog steeds goed bij de toplijstjes; geweldig intro, maar als song vind ik Rain en Revolution beter.
Veel veertigers hier hebben een grote voorliefde voor postpunk, en wat dat betreft werden er erg veel goede albums gemaakt, waardoor het lastig is om een keuze te maken over welke albums de Top 10 halen.
Bij een Top 20 of 25 zal dit album best veel genoemd worden.

Dit album is vooral heel erg onnoemelijk veel jeugdsentiment. Ik zou zo'n album als het nu zou uitkomen (even afgezien van de tijdsgeest) niet kopen.

Ik wel, veel postpunkbands van nu grijpen terug naar een David Bowie of Ian Curtis qua zang; The Cult had zeker een ander verfrissend geluid.
Ook nu zou deze band opvallen tussen de rest.

Voor mij is dit ook een ware klassieker, destijds was ik helemaal in The Cult, dat heeft er toe geleid dat ik 13 12" en lp's van deze band heb, eigenlijk alles tot en met Electric.
Die niet ,maar deze wel, Love was destijds vernieuwend en kan nu nog zo gedraaid worden.
Heerlijke post-punk rock

Ik heb nu deluxe versie hiervan, waarbij alle vinyl materiaal ineens gewoon op cd kwaliteit staan, alle 12" staan hierop. Waarvan The Snake en No. 13 wel heel erg goed zijn.

Qua impact was voor mij She Sells Sanctuary destijds vergelijkbaar met wat ik later had met Smells Like Teen Spirit: nummers die er echt uitsprongen vergeleken met wat er verder op dat moment werd gedraaid. Het nummer is een soort 'Cult hit' geworden, want bij mijn weten heeft het (behalve de Verukkelijke 15) niks gedaan in een hitparade. In het alternatieve clubcircuit is hij echt grijs gedraaid, en terecht.

She Sells Sanctuary is tweemaal uitgebracht op single en het is geen hit geworden. Er werd in de jaren tachtig veel naar Veronica geluiserd en dit stonden er niet achter omdat de VARA juist wel promotie voor deze plaat heeft gemaakt. Een belangwekkend verschil destijds.

Sanctuary is voor mij HET symbool van de jaren 80. Die melodie is echt ongeevenaard, en blijft maar in je hoofd hangen. Bijzonder energiek nummer.

The Cult heeft destijds nog wel bij Veronica in Countdown gestaan met Sanctuary.
Alleen werd het op radio, buiten de VARA, veuls te weinig gedraaid.
Het blijft inderdaad een nummer dat nooit verveelt, de 12" versie is ook erg goed. Geen rare remix (daar zijn er ook genoeg van overigens), maar gewoon een stukkie langer.

Kan me nog goed herinneren dat ergens eind jaren 80 of begin jaren 90 Sanctuary in de discotheek gedraaid werd waar we destijds elke week kwamen. Er ging een schok door de tent! Letterlijk want er werd me een partijtje lomp tekeer gegaan op de dansvloer, heerlijk! Het resultaat was wel dat het nummer, na herhaaldelijk (en tevergeefs)verzoek van de dj om rustiger aan te doen, ergens halverwege werd afgekapt. Maar ik en m'n vrienden wisten genoeg; uitzoeken van wie dat nummer was en gelijk kopen! We kenden het vaag maar niet goed genoeg om het direkt aan The Cult te linken.

She Sells Sanctuary stond ook jaren lang in de Top 100 allertijden, zegt ook genoeg want dat was een erg goed gevolgt programma.

Mijn kennismaking met deze wereld groep. Een dijk van een plaat zonder een zwak nummer.
Het vervolg haalde nimmer dit peil, maar kon er latijd goed mee door!!