The Who - Tommy (1969)
mijn stem
843 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Track
-
Overture (3:51)
-
It's a Boy (2:06)
-
1921 (2:48)
-
Amazing Journey (4:25)
-
Sparks (2:43)
-
Eyesight to the Blind (The Hawker) (2:15)
-
Christmas (4:34)
-
Cousin Kevin (4:06)
-
The Acid Queen (3:33)
-
Underture (10:05)
-
Do You Think It's Alright? (0:24)
-
Fiddle About (1:31)
-
Pinball Wizard (3:01)
-
There's a Doctor (0:23)
-
Go to the Mirror (3:47)
-
Tommy, Can You Hear Me? (1:35)
-
Smash the Mirror (1:35)
-
Sensation (2:27)
-
Miracle Cure (0:12)
-
Sally Simpson (4:10)
-
I'm Free (2:39)
-
Welcome (4:31)
-
Tommy's Holiday Camp (0:57)
-
We're Not Gonna Take It (7:06)
-
I Was [2003 Stereo Version] * (0:17)
-
Christmas [Out Take 3) (2003 Stereo Version] * (4:44)
-
Cousin Kevin Model Child [2003 Stereo Version] * (1:25)
-
Young Man Blues [Stereo Version 1] the Who * (2:51)
-
Tommy Can You Hear Me? [Stereo Alternate Version] * (1:59)
-
Trying to Get Through [2003 Stereo Version] * (2:51)
-
Sally Simpson (Stereo Out-Takes) * (4:09)
-
Miss Simpson [2003 Stereo Version] * (4:18)
-
Welcome [Stereo Version Take 2] * (3:44)
-
Tommy's Holiday Camp [Stereo Band's Version] * (1:07)
-
We're Not Gonna Take It [Stereo Alternate Version] * (6:08)
-
Dogs Part Two [2003 Stereo Version] * (2:26)
-
Amazing Journey [2003 Stereo Demo] * (3:41)
-
Christmas [Stereo Demo] * (1:55)
-
Pete Townshend - Overture * (4:07)
-
Pete Townshend - It’s a Boy [Original Demo] * (0:41)
-
Pete Townshend - 1921 [Original Demo] * (3:13)
-
Pete Townshend - Amazing Journey [Original Demo] * (4:47)
-
Pete Townshend - Dream One [Original Dem] * (3:09)
-
Pete Townshend - Sparks [Original Demos] * (7:38)
-
Pete Townshend - The Hawker [Original Demo] * (4:45)
-
Pete Townshend - Christmas [Original Demo] * (4:42)
-
Pete Townshend - Acid Queen [Original Demo] * (3:35)
-
Pete Townshend - Underture [Dream Two) (Original Demo] * (1:47)
-
Pete Townshend - Do You Think It’s Alright [Original Demo] * (0:26)
-
Pete Townshend - Pinball Wizard [Original Demo] * (3:42)
-
Pete Townshend - There’s a Doctor [Original Demo] * (0:24)
-
Pete Townshend - Go to the Mirror! [Original Demo] * (4:32)
-
Pete Townshend - Success [Original Demo] * (0:10)
-
Pete Townshend - Tommy Can You Hear Me [Original Demo] * (1:15)
-
Pete Townshend - Smash the Mirror [Original Demo] * (1:37)
-
Pete Townshend - Sensation [Original Demo] * (2:47)
-
Pete Townshend - Miracle Cure [Original Demo] * (0:11)
-
Pete Townshend - Sally Simpson [Original Demo] * (4:50)
-
Pete Townshend - I’m Free [Original Demo] * (2:27)
-
Pete Townshend - Welcome [Original Demo] * (3:26)
-
Pete Townshend - We’re Not Gonna Take It [Original Demo] * (5:02)
-
Trying to Get Through [Studio Demo / Out-take] * (2:27)
-
Young Man Blues [Studio Outtake] * (2:47)
-
Overture (Including Introduction) (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (7:00)
-
It’s a Boy (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (0:39)
-
1921 (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (2:28)
-
Amazing Journey (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (5:07)
-
Sparks (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (2:49)
-
The Hawker (Eyesight to the Blind) (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (1:54)
-
Christmas (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (3:11)
-
The Acid Queen (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (3:30)
-
Pinball Wizard (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (2:47)
-
Do You Think It’s Alright? (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (0:21)
-
Fiddle About (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (1:12)
-
Tommy Can You Hear Me? (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (0:55)
-
There’s a Doctor (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (0:24)
-
Go to the Mirror! (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (3:22)
-
Smash the Mirror (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (1:10)
-
Miracle Cure (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (0:12)
-
Sally Simpson (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (4:01)
-
I’m Free (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (2:12)
-
Tommy’s Holiday Camp (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (0:48)
-
We’re Not Gonna Take It (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (3:28)
-
See Me, Feel Me / Listening to You (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (7:51)
toon 60 bonustracks
totale tijdsduur:
1:14:44
(4:06:07)
0
Maartenn (crew)
geplaatst: 27 november 2006, 14:16 uur
Free recordshop, een week geleden, 3 cd's voor 25 euro, waaronder deze. Ik moet toegeven dat ik bij voorbaat al een beetje wist dat ik een geniale aankoop had gedaan, maar dat het zo mooi kon zijn had ik niet durven denken. Wat een plaatje is dit album!! Een grote muzikale reis meegekeken over de schouders van Tommy. Ik geloof niet dat ik ooit nog genoeg kan krijgen van deze geweldige plaat..
0
geplaatst: 27 november 2006, 17:31 uur
gijs van e. schreef:
Slimmerd. Als Tommy er nooit was geweest was Whos Next ook een heel andere plaat want het meeste van de nummers op Whos Next komen van de geanuleerde Rock Opera Lifehouse (overigens wel verkrijgbaar in uitvoering van Pete Townshend) die een vervolg was op Tommy wat betreft de verhaallijn.
Slimmerd. Als Tommy er nooit was geweest was Whos Next ook een heel andere plaat want het meeste van de nummers op Whos Next komen van de geanuleerde Rock Opera Lifehouse (overigens wel verkrijgbaar in uitvoering van Pete Townshend) die een vervolg was op Tommy wat betreft de verhaallijn.
Inderdaad slimmerd. Lees maar bij 'Who's next' (4 April 2006)
0
geplaatst: 27 november 2006, 19:53 uur
Paalhaas schreef:
Dat heeft toch niks te maken met Flipper's opmerking (Who's next is sterker)? Ik ben het overigens niet met hem eens hoor.
(quote)
Dat heeft toch niks te maken met Flipper's opmerking (Who's next is sterker)? Ik ben het overigens niet met hem eens hoor.
HET IS DAN TOCH EEN ANDERE INSPIRATIE DUS ANDERE NUMMERS.....
0
geplaatst: 28 november 2006, 12:06 uur
gijs van e. schreef:
HET IS DAN TOCH EEN ANDERE INSPIRATIE DUS ANDERE NUMMERS.....
(quote)
HET IS DAN TOCH EEN ANDERE INSPIRATIE DUS ANDERE NUMMERS.....
WAT BOEIT DAT? Die 2 albums liggen er en die kun je vergelijken. Uiteraard was Tommy veel revolutionairder, maar dat wil toch niet zeggen dat iemand Who's next niet beter kan vinden?
0
geplaatst: 28 november 2006, 12:41 uur
Paalhaas schreef:
WAT BOEIT DAT? Die 2 albums liggen er en die kun je vergelijken. Uiteraard was Tommy veel revolutionairder, maar dat wil toch niet zeggen dat iemand Who's next beter kan vinden?
WAT BOEIT DAT? Die 2 albums liggen er en die kun je vergelijken. Uiteraard was Tommy veel revolutionairder, maar dat wil toch niet zeggen dat iemand Who's next beter kan vinden?
Jongens, jongens.......
Zei ik al dat Tommy 'de moeder van alle conceptplaten' was zonder daaraan afbreuk te doen.
Maar toch een blijvend nadeel van dit soort platen KAN zijn dat de muziek/teksten teveel in dienst staan van het verhaal. Daar is 'Who's next' , door het niet doorgaan van het Lifehouse project, van ontdaan en is het gewoon nu één van de beste rock albums ooit gemaakt.
0
geplaatst: 28 november 2006, 15:28 uur
Flipper schreef:
Jongens, jongens.......
Zei ik al dat Tommy 'de moeder van alle conceptplaten' was zonder daaraan afbreuk te doen.
Maar toch een blijvend nadeel van dit soort platen KAN zijn dat de muziek/teksten teveel in dienst staan van het verhaal. Daar is 'Who's next' , door het niet doorgaan van het Lifehouse project, van ontdaan en is het gewoon nu één van de beste rock albums ooit gemaakt.
(quote)
Jongens, jongens.......
Zei ik al dat Tommy 'de moeder van alle conceptplaten' was zonder daaraan afbreuk te doen.
Maar toch een blijvend nadeel van dit soort platen KAN zijn dat de muziek/teksten teveel in dienst staan van het verhaal. Daar is 'Who's next' , door het niet doorgaan van het Lifehouse project, van ontdaan en is het gewoon nu één van de beste rock albums ooit gemaakt.
Ik had het niet tegen jou, Flipper.
0
geplaatst: 16 december 2006, 11:32 uur
Paalhaas schreef:
WAT BOEIT DAT? Die 2 albums liggen er en die kun je vergelijken. Uiteraard was Tommy veel revolutionairder, maar dat wil toch niet zeggen dat iemand Who's next niet beter kan vinden?
(quote)
WAT BOEIT DAT? Die 2 albums liggen er en die kun je vergelijken. Uiteraard was Tommy veel revolutionairder, maar dat wil toch niet zeggen dat iemand Who's next niet beter kan vinden?
Sorry, ik was even
0
geplaatst: 16 december 2006, 11:35 uur
Koop allen van dit album de deluxe edition.
Is veel mooier. Wel wat dooie humor bij de Sally Simpson Outtake op disc 2. Ze praten over iets met "Bone" of zoiets.
Is veel mooier. Wel wat dooie humor bij de Sally Simpson Outtake op disc 2. Ze praten over iets met "Bone" of zoiets.
0
geplaatst: 23 januari 2007, 21:40 uur
Tommy behoort tot mijn rij 5* albums, en gezien het feit ik eigenlijk vind dat ik deze hele rij moet voorzien van wat meer aandacht op de site zal ik er ook aan moeten geloven bij dit meesterwerk van The Who.
Maar toch vind ik dat eerlijk gezegd zo makkelijk niet. Allereerst is dit een album van voor mijn tijd. Het is dan toch een andere beleving van zo'n album. Maar goed dat is geen excuus.
Nog een keer proberen dan: het is een conceptalbum en geeft een verhaal weer. Hierbij is dus niet veel eigen fantasie meer nodig bij het beluisteren van een album. Zo, dan hoef ik ook niet meer op te gaan schrijven waar ik telkens aan denk en wat ik voel.
Zit wat in, maar genoeg geprobeerd om er onderuit te komen, Overture is namelijk al lang van start gegaan in de cd speler. Schrijven zul je!
Overture: tja het zijn vaak van die bombastische openers in de klassieke muziek. En The Who neemt dat letterlijk over: dit is een klassieke opener van een klassieke plaat, rockplaat wel te verstaan.
Een overture als deze eenmaal gehoord en je weet dat je nooit meer los gaat komen van dit album. Magnifiek!
En dan die subtiele overgang naar It's a Boy met die fantastische blazerspartij. Hoe kort het nummer ook is, op mij maakte het toen ik het voor de eerste keer hoorde een verpletterende indruk.
1921 is ook al zo'n pakkend nummer. Dit wel eens meegezongen onder de douche? Zeker eens doen! De hele opbouw hiervan verraadt al dat dit wel eens zeer geschikt zou kunnen zijn voor een Broadway (of weet ik welke nog meer) musical-bewerking die er later dus ook kwam.
Op Amazing Journey horen we uiteraard weer schitterend drumwerk. Het is een perfecte opmaat voor het nummer Sparks met al zijn psychedelische geluiden. Duidelijk een kindje van zijn tijd (we spreken immers 1969). De tempo-wisselingen in dit nummer vind ik overigens top.
Eyesight To The Blind (The Hawker) is lekkere rock. Nergens over the top, maar gewoon recht voor zijn raap in alle eenvoudigheid.
Op Christmas trekken ze net even meer uit de kast. Hierin weer veel wisselingen en het overbekende See Me, Feel Me laat al van zich horen.
Cousin Kevin vind ik vooral zo mooi vanwege de zangpartijen. Het klinkt wat gedateerd misschien, maar ik vind de ingehouden manier van samenzang er echt enorm bovenuit springen. Nergens krijgt het een schreeuwerig toontje, wel degelijk een eventuele valkuil voor nummers als deze.
The Acid Queen is natuurlijk een klassiekertje alleen hoor ik dit liever door een zangeres vertolkt worden. Tina Turner in de film of Cheryl Freeman die haar longen uit d'r lijf zingt in de Original Cast Recording musical versie, het maakt mij niet uit, maar daar spettert dit nummer veel meer.
Er is ook nog zoiets als een Underture. Tien minuten lang plaatsnemen in een rollercoaster is vergelijkbaar. Absoluut een hoogtepunt op deze plaat.
Het 24 seconden durende Do You Think It's Alright? heeft duidelijk een Beatles touch, maar duurt te lang om er echt iets over te melden. Snel door dus naar het ook niet al te lange Fiddle About; nummers die de voortgang van het verhaal moeten waarborgen en op zichzelf staand dan ook meer een verbindingsrol vervullen.
Pinball Wizard is uiteraard van een geheel ander soort. Dit is, ja daar komt ie weer, een klassieker pur sang. Niks meer of minder over willen zeggen lijkt me zo.
There's A Doctor is wederom een nummer die anderen onderling met elkaar weet te verbinden.
Muzikale thema's keren weer samen in Go To The Mirror Boy!. Ook hier weer het See Me, Feel Me. Nog steeds vind ik dit een uiterst pakkend nummer van ongekende pracht. Ook hier valt de ingetogenheid me weer op.
Tommy Can You Hear Me? heeft weer die mooie samenzang en is een vrolijk klinkend nummer die weer de opmaat vormt voor het bevrijdende Smash The Mirror.
Sensation heeft wederom prachtige blazerspartijen. Het is ook wel weer zo'n kenmerkend sixties-nummer, maar ja dat is niet iets wat we anno nu tegen ze moeten gaan gebruiken natuurlijk, bovendien is er niks mis mee.
Het 12 seconden durende Miracle Cure is uiteraard al weer voorbij voor je het door hebt. Sally Simpson daarentegen is dat niet. Het is een nummer dat altijd nog lang blijft hangen bij mij. Het swingt in elk geval heerlijk.
I'm Free hoort denk ik toch ook wel bij mijn favoriete nummers op dit album. Je voelt het einde ook sterk naderen.
Maar we zijn nog niet helemaal bij dat einde, want daar is nog het prachtige Welcome. Dit nummer wint meer en meer kracht hoe vaker ik het hoor.
Tommy's Holiday Camp komt daardoor net even te storend over na een prachtnummer als Welcome. Uiteraard past het in de gehele verhaallijn, maar dat wil niet zeggen dat ik er dus automatisch ook maar over moet gaan staan jubelen. Maar ach, wat zijn nu die 57 seconden waard?
We're Not Gonna Take It is een perfecte afsluiter van dit concept-album.
Normaal gesproken ben ik niet echt een liefhebber van concept-albums, maar voor deze maak ik graag een zeer grote uitzondering, het krijgt niet voor niets 5*.
Ik heb de musical-versie in het theater ook bezocht en ik was bang voor een teleurstelling maar dat viel me 100% mee. Het was mooi om dit verhaal ook eens opgevoerd te zien. Of het verhaal an sich me wat doet? Niet zo heel erg geef ik eerlijk toe, maar dat boeit me niet als daar een soundtrack als deze bij hoort
Maar toch vind ik dat eerlijk gezegd zo makkelijk niet. Allereerst is dit een album van voor mijn tijd. Het is dan toch een andere beleving van zo'n album. Maar goed dat is geen excuus.
Nog een keer proberen dan: het is een conceptalbum en geeft een verhaal weer. Hierbij is dus niet veel eigen fantasie meer nodig bij het beluisteren van een album. Zo, dan hoef ik ook niet meer op te gaan schrijven waar ik telkens aan denk en wat ik voel.
Zit wat in, maar genoeg geprobeerd om er onderuit te komen, Overture is namelijk al lang van start gegaan in de cd speler. Schrijven zul je!
Overture: tja het zijn vaak van die bombastische openers in de klassieke muziek. En The Who neemt dat letterlijk over: dit is een klassieke opener van een klassieke plaat, rockplaat wel te verstaan.
Een overture als deze eenmaal gehoord en je weet dat je nooit meer los gaat komen van dit album. Magnifiek!
En dan die subtiele overgang naar It's a Boy met die fantastische blazerspartij. Hoe kort het nummer ook is, op mij maakte het toen ik het voor de eerste keer hoorde een verpletterende indruk.
1921 is ook al zo'n pakkend nummer. Dit wel eens meegezongen onder de douche? Zeker eens doen! De hele opbouw hiervan verraadt al dat dit wel eens zeer geschikt zou kunnen zijn voor een Broadway (of weet ik welke nog meer) musical-bewerking die er later dus ook kwam.
Op Amazing Journey horen we uiteraard weer schitterend drumwerk. Het is een perfecte opmaat voor het nummer Sparks met al zijn psychedelische geluiden. Duidelijk een kindje van zijn tijd (we spreken immers 1969). De tempo-wisselingen in dit nummer vind ik overigens top.
Eyesight To The Blind (The Hawker) is lekkere rock. Nergens over the top, maar gewoon recht voor zijn raap in alle eenvoudigheid.
Op Christmas trekken ze net even meer uit de kast. Hierin weer veel wisselingen en het overbekende See Me, Feel Me laat al van zich horen.
Cousin Kevin vind ik vooral zo mooi vanwege de zangpartijen. Het klinkt wat gedateerd misschien, maar ik vind de ingehouden manier van samenzang er echt enorm bovenuit springen. Nergens krijgt het een schreeuwerig toontje, wel degelijk een eventuele valkuil voor nummers als deze.
The Acid Queen is natuurlijk een klassiekertje alleen hoor ik dit liever door een zangeres vertolkt worden. Tina Turner in de film of Cheryl Freeman die haar longen uit d'r lijf zingt in de Original Cast Recording musical versie, het maakt mij niet uit, maar daar spettert dit nummer veel meer.
Er is ook nog zoiets als een Underture. Tien minuten lang plaatsnemen in een rollercoaster is vergelijkbaar. Absoluut een hoogtepunt op deze plaat.
Het 24 seconden durende Do You Think It's Alright? heeft duidelijk een Beatles touch, maar duurt te lang om er echt iets over te melden. Snel door dus naar het ook niet al te lange Fiddle About; nummers die de voortgang van het verhaal moeten waarborgen en op zichzelf staand dan ook meer een verbindingsrol vervullen.
Pinball Wizard is uiteraard van een geheel ander soort. Dit is, ja daar komt ie weer, een klassieker pur sang. Niks meer of minder over willen zeggen lijkt me zo.
There's A Doctor is wederom een nummer die anderen onderling met elkaar weet te verbinden.
Muzikale thema's keren weer samen in Go To The Mirror Boy!. Ook hier weer het See Me, Feel Me. Nog steeds vind ik dit een uiterst pakkend nummer van ongekende pracht. Ook hier valt de ingetogenheid me weer op.
Tommy Can You Hear Me? heeft weer die mooie samenzang en is een vrolijk klinkend nummer die weer de opmaat vormt voor het bevrijdende Smash The Mirror.
Sensation heeft wederom prachtige blazerspartijen. Het is ook wel weer zo'n kenmerkend sixties-nummer, maar ja dat is niet iets wat we anno nu tegen ze moeten gaan gebruiken natuurlijk, bovendien is er niks mis mee.
Het 12 seconden durende Miracle Cure is uiteraard al weer voorbij voor je het door hebt. Sally Simpson daarentegen is dat niet. Het is een nummer dat altijd nog lang blijft hangen bij mij. Het swingt in elk geval heerlijk.
I'm Free hoort denk ik toch ook wel bij mijn favoriete nummers op dit album. Je voelt het einde ook sterk naderen.
Maar we zijn nog niet helemaal bij dat einde, want daar is nog het prachtige Welcome. Dit nummer wint meer en meer kracht hoe vaker ik het hoor.
Tommy's Holiday Camp komt daardoor net even te storend over na een prachtnummer als Welcome. Uiteraard past het in de gehele verhaallijn, maar dat wil niet zeggen dat ik er dus automatisch ook maar over moet gaan staan jubelen. Maar ach, wat zijn nu die 57 seconden waard?
We're Not Gonna Take It is een perfecte afsluiter van dit concept-album.
Normaal gesproken ben ik niet echt een liefhebber van concept-albums, maar voor deze maak ik graag een zeer grote uitzondering, het krijgt niet voor niets 5*.
Ik heb de musical-versie in het theater ook bezocht en ik was bang voor een teleurstelling maar dat viel me 100% mee. Het was mooi om dit verhaal ook eens opgevoerd te zien. Of het verhaal an sich me wat doet? Niet zo heel erg geef ik eerlijk toe, maar dat boeit me niet als daar een soundtrack als deze bij hoort
0
Maartenn (crew)
geplaatst: 24 januari 2007, 11:30 uur
Geweldige recensie!! Goed werk. Ik kan alleen maar zeggen dat ik er 100% achter sta!
0
geplaatst: 27 januari 2007, 19:27 uur
Geweldige recensie (de zoveelste) van aERo . Ik heb tot nu toe alleen "Who's Next" en dat album vind ik fantastisch. Ik denk dat dit mijn tweede aankoop van The Who gaat worden.
. Ik heb tot nu toe alleen "Who's Next" en dat album vind ik fantastisch. Ik denk dat dit mijn tweede aankoop van The Who gaat worden.
0
Maartenn (crew)
geplaatst: 27 januari 2007, 19:30 uur
Dat raad ik je zeker aan. Ik heb ze beide wel, maar dit album blijft wel een beter!
0
geplaatst: 6 februari 2007, 11:49 uur
Wat een gewelduig album is dit.
Bij de overture kreeg ik alleen al kippenvel.
Bij de overture kreeg ik alleen al kippenvel.
0
Davez
geplaatst: 27 februari 2007, 16:13 uur
Goeie plaat vooral instrumentaal zit het allemaal goed in elkaar. Hier en daar een paar leuk geschreven lyrics met oog voor melodie. Ook positief is het perfect in elkaar vloeien van de nummers.
Het concept zelf doet me niet veel en het heeft wel een musical gevoel maar dat maakt niet uit.
In alle geval een pak beter dan hun laatste plaat die enorm tegenviel.
Het concept zelf doet me niet veel en het heeft wel een musical gevoel maar dat maakt niet uit.
In alle geval een pak beter dan hun laatste plaat die enorm tegenviel.
0
geplaatst: 9 maart 2007, 23:17 uur
Wat een fantastische plaat, wat een fantastische band!
Voorlopig 4,5* Ken het album nog niet door en door namelijk.
Voorlopig 4,5* Ken het album nog niet door en door namelijk.
0
geplaatst: 14 maart 2007, 21:06 uur
Inmiddels ben ik er helemaal uit! Dit is de volle 5 sterren waard voor mij. Echt heerlijke muziek met goede teksten en fantastische zang.
Ik kan me alleen maar volledig aansluiten bij de recensie van aERodynamIC hierboven.
5* dus
Ik kan me alleen maar volledig aansluiten bij de recensie van aERodynamIC hierboven.
5* dus
0
geplaatst: 14 maart 2007, 21:52 uur
aerogp1 schreef:
Ik kan me alleen maar volledig aansluiten bij de recensie van aERodynamIC hierboven.
5* dus
Ik kan me alleen maar volledig aansluiten bij de recensie van aERodynamIC hierboven.
5* dus
Zou het hem in de nick zitten denk je?
0
geplaatst: 20 maart 2007, 16:41 uur
Gekocht vanwege goeie recensies (onder andere op MuMe), de mooie hoes, het vreemde concept-verhaal en de nummers "Overture", "Underture" en "Pinbal Wizard".
Ik ken de plaat nog niet zo lang maar naar de eerste luisterbeurt klonk die al erg goed en het concept-verhaal is inderdaad vreemd, maar dat doet totaal niets af aan het album. Tommy bevat een behoorlijk aantal goeie/meestelijke songs en de meesterlijke Under- en Overture. Hoewel ik wel moet zeggen dat ik niet vind dat de rest van het album dan uit fillers zou bestaan, want ik zie het meer als een geheel waaraan alle nummers bijdragen en het onderschijd tussen de nummers niet per se had gehoeven. Het prijsnummer, We're not gonna take it, wat nog voorbij komt, net als je denkt dat het album voorbij komt, vind ik het beste nummer, hoewel ik ook 4 andere "beste nummer"s zou kunnen noemen.
Een kantekening moet gemaakt worden: ik vind wel dat er wel veel herhaling in voorkomt, maar anderzijds verveelt dat nooit of wordt het langdradig (ondanks de 75 minuten muziek)
Oordeel: 4,5*
Ik ken de plaat nog niet zo lang maar naar de eerste luisterbeurt klonk die al erg goed en het concept-verhaal is inderdaad vreemd, maar dat doet totaal niets af aan het album. Tommy bevat een behoorlijk aantal goeie/meestelijke songs en de meesterlijke Under- en Overture. Hoewel ik wel moet zeggen dat ik niet vind dat de rest van het album dan uit fillers zou bestaan, want ik zie het meer als een geheel waaraan alle nummers bijdragen en het onderschijd tussen de nummers niet per se had gehoeven. Het prijsnummer, We're not gonna take it, wat nog voorbij komt, net als je denkt dat het album voorbij komt, vind ik het beste nummer, hoewel ik ook 4 andere "beste nummer"s zou kunnen noemen.
Een kantekening moet gemaakt worden: ik vind wel dat er wel veel herhaling in voorkomt, maar anderzijds verveelt dat nooit of wordt het langdradig (ondanks de 75 minuten muziek)
Oordeel: 4,5*
0
geplaatst: 20 maart 2007, 17:33 uur
Jesse schreef:
Een kantekening moet gemaakt worden: ik vind wel dat er wel veel herhaling in voorkomt
Een kantekening moet gemaakt worden: ik vind wel dat er wel veel herhaling in voorkomt
Dat is in musicals eigenlijk (bijna) altijd het geval: er is een bepaald thema de rode draad en daar worden allerlei variaties op gemaakt.
0
geplaatst: 14 april 2007, 20:38 uur
De herhaling vind ik echt het sterke in deze plaat. Herhaling in een album of verwijzingen in het ene nummer naar het andere nummer (bijv. the Beatles) vind ik altijd erg goed. Het geeft een verband tussen de nummers.
Zojuist weer een luisterbeurt gehad. Wat is We're Not Gonna Take It toch een kippevel uitsmijter!
Feel me, touch me. Following you, I climb the mountain, Right behind you, I see the millions.
Voor mij overtreffen alleen the Beatles dit nog, maar dan met maar een paar streepjes
Het blijft wederom op een stevige 5 sterren
Zojuist weer een luisterbeurt gehad. Wat is We're Not Gonna Take It toch een kippevel uitsmijter!
Feel me, touch me. Following you, I climb the mountain, Right behind you, I see the millions.
Voor mij overtreffen alleen the Beatles dit nog, maar dan met maar een paar streepjes
Het blijft wederom op een stevige 5 sterren
0
EVANSHEWSON
geplaatst: 23 mei 2007, 05:16 uur
aERodynamIC schreef:
Tommy behoort tot mijn rij 5* albums, en gezien het feit ik eigenlijk vind dat ik deze hele rij moet voorzien van wat meer aandacht op de site zal ik er ook aan moeten geloven bij dit meesterwerk van The Who.
Maar toch vind ik dat eerlijk gezegd zo makkelijk niet. Allereerst is dit een album van voor mijn tijd. Het is dan toch een andere beleving van zo'n album. Maar goed dat is geen excuus.
Nog een keer proberen dan: het is een conceptalbum en geeft een verhaal weer. Hierbij is dus niet veel eigen fantasie meer nodig bij het beluisteren van een album. Zo, dan hoef ik ook niet meer op te gaan schrijven waar ik telkens aan denk en wat ik voel.
Zit wat in, maar genoeg geprobeerd om er onderuit te komen, Overture is namelijk al lang van start gegaan in de cd speler. Schrijven zul je!
Overture: tja het zijn vaak van die bombastische openers in de klassieke muziek. En The Who neemt dat letterlijk over: dit is een klassieke opener van een klassieke plaat, rockplaat wel te verstaan.
Een overture als deze eenmaal gehoord en je weet dat je nooit meer los gaat komen van dit album. Magnifiek!
En dan die subtiele overgang naar It's a Boy met die fantastische blazerspartij. Hoe kort het nummer ook is, op mij maakte het toen ik het voor de eerste keer hoorde een verpletterende indruk.
1921 is ook al zo'n pakkend nummer. Dit wel eens meegezongen onder de douche? Zeker eens doen! De hele opbouw hiervan verraadt al dat dit wel eens zeer geschikt zou kunnen zijn voor een Broadway (of weet ik welke nog meer) musical-bewerking die er later dus ook kwam.
Op Amazing Journey horen we uiteraard weer schitterend drumwerk. Het is een perfecte opmaat voor het nummer Sparks met al zijn psychedelische geluiden. Duidelijk een kindje van zijn tijd (we spreken immers 1969). De tempo-wisselingen in dit nummer vind ik overigens top.
Eyesight To The Blind (The Hawker) is lekkere rock. Nergens over the top, maar gewoon recht voor zijn raap in alle eenvoudigheid.
Op Christmas trekken ze net even meer uit de kast. Hierin weer veel wisselingen en het overbekende See Me, Feel Me laat al van zich horen.
Cousin Kevin vind ik vooral zo mooi vanwege de zangpartijen. Het klinkt wat gedateerd misschien, maar ik vind de ingehouden manier van samenzang er echt enorm bovenuit springen. Nergens krijgt het een schreeuwerig toontje, wel degelijk een eventuele valkuil voor nummers als deze.
The Acid Queen is natuurlijk een klassiekertje alleen hoor ik dit liever door een zangeres vertolkt worden. Tina Turner in de film of Cheryl Freeman die haar longen uit d'r lijf zingt in de Original Cast Recording musical versie, het maakt mij niet uit, maar daar spettert dit nummer veel meer.
Er is ook nog zoiets als een Underture. Tien minuten lang plaatsnemen in een rollercoaster is vergelijkbaar. Absoluut een hoogtepunt op deze plaat.
Het 24 seconden durende Do You Think It's Alright? heeft duidelijk een Beatles touch, maar duurt te lang om er echt iets over te melden. Snel door dus naar het ook niet al te lange Fiddle About; nummers die de voortgang van het verhaal moeten waarborgen en op zichzelf staand dan ook meer een verbindingsrol vervullen.
Pinball Wizard is uiteraard van een geheel ander soort. Dit is, ja daar komt ie weer, een klassieker pur sang. Niks meer of minder over willen zeggen lijkt me zo.
There's A Doctor is wederom een nummer die anderen onderling met elkaar weet te verbinden.
Muzikale thema's keren weer samen in Go To The Mirror Boy!. Ook hier weer het See Me, Feel Me. Nog steeds vind ik dit een uiterst pakkend nummer van ongekende pracht. Ook hier valt de ingetogenheid me weer op.
Tommy Can You Hear Me? heeft weer die mooie samenzang en is een vrolijk klinkend nummer die weer de opmaat vormt voor het bevrijdende Smash The Mirror.
Sensation heeft wederom prachtige blazerspartijen. Het is ook wel weer zo'n kenmerkend sixties-nummer, maar ja dat is niet iets wat we anno nu tegen ze moeten gaan gebruiken natuurlijk, bovendien is er niks mis mee.
Het 12 seconden durende Miracle Cure is uiteraard al weer voorbij voor je het door hebt. Sally Simpson daarentegen is dat niet. Het is een nummer dat altijd nog lang blijft hangen bij mij. Het swingt in elk geval heerlijk.
I'm Free hoort denk ik toch ook wel bij mijn favoriete nummers op dit album. Je voelt het einde ook sterk naderen.
Maar we zijn nog niet helemaal bij dat einde, want daar is nog het prachtige Welcome. Dit nummer wint meer en meer kracht hoe vaker ik het hoor.
Tommy's Holiday Camp komt daardoor net even te storend over na een prachtnummer als Welcome. Uiteraard past het in de gehele verhaallijn, maar dat wil niet zeggen dat ik er dus automatisch ook maar over moet gaan staan jubelen. Maar ach, wat zijn nu die 57 seconden waard?
We're Not Gonna Take It is een perfecte afsluiter van dit concept-album.
Normaal gesproken ben ik niet echt een liefhebber van concept-albums, maar voor deze maak ik graag een zeer grote uitzondering, het krijgt niet voor niets 5*.
Ik heb de musical-versie in het theater ook bezocht en ik was bang voor een teleurstelling maar dat viel me 100% mee. Het was mooi om dit verhaal ook eens opgevoerd te zien. Of het verhaal an sich me wat doet? Niet zo heel erg geef ik eerlijk toe, maar dat boeit me niet als daar een soundtrack als deze bij hoort
Tommy behoort tot mijn rij 5* albums, en gezien het feit ik eigenlijk vind dat ik deze hele rij moet voorzien van wat meer aandacht op de site zal ik er ook aan moeten geloven bij dit meesterwerk van The Who.
Maar toch vind ik dat eerlijk gezegd zo makkelijk niet. Allereerst is dit een album van voor mijn tijd. Het is dan toch een andere beleving van zo'n album. Maar goed dat is geen excuus.
Nog een keer proberen dan: het is een conceptalbum en geeft een verhaal weer. Hierbij is dus niet veel eigen fantasie meer nodig bij het beluisteren van een album. Zo, dan hoef ik ook niet meer op te gaan schrijven waar ik telkens aan denk en wat ik voel.
Zit wat in, maar genoeg geprobeerd om er onderuit te komen, Overture is namelijk al lang van start gegaan in de cd speler. Schrijven zul je!
Overture: tja het zijn vaak van die bombastische openers in de klassieke muziek. En The Who neemt dat letterlijk over: dit is een klassieke opener van een klassieke plaat, rockplaat wel te verstaan.
Een overture als deze eenmaal gehoord en je weet dat je nooit meer los gaat komen van dit album. Magnifiek!
En dan die subtiele overgang naar It's a Boy met die fantastische blazerspartij. Hoe kort het nummer ook is, op mij maakte het toen ik het voor de eerste keer hoorde een verpletterende indruk.
1921 is ook al zo'n pakkend nummer. Dit wel eens meegezongen onder de douche? Zeker eens doen! De hele opbouw hiervan verraadt al dat dit wel eens zeer geschikt zou kunnen zijn voor een Broadway (of weet ik welke nog meer) musical-bewerking die er later dus ook kwam.
Op Amazing Journey horen we uiteraard weer schitterend drumwerk. Het is een perfecte opmaat voor het nummer Sparks met al zijn psychedelische geluiden. Duidelijk een kindje van zijn tijd (we spreken immers 1969). De tempo-wisselingen in dit nummer vind ik overigens top.
Eyesight To The Blind (The Hawker) is lekkere rock. Nergens over the top, maar gewoon recht voor zijn raap in alle eenvoudigheid.
Op Christmas trekken ze net even meer uit de kast. Hierin weer veel wisselingen en het overbekende See Me, Feel Me laat al van zich horen.
Cousin Kevin vind ik vooral zo mooi vanwege de zangpartijen. Het klinkt wat gedateerd misschien, maar ik vind de ingehouden manier van samenzang er echt enorm bovenuit springen. Nergens krijgt het een schreeuwerig toontje, wel degelijk een eventuele valkuil voor nummers als deze.
The Acid Queen is natuurlijk een klassiekertje alleen hoor ik dit liever door een zangeres vertolkt worden. Tina Turner in de film of Cheryl Freeman die haar longen uit d'r lijf zingt in de Original Cast Recording musical versie, het maakt mij niet uit, maar daar spettert dit nummer veel meer.
Er is ook nog zoiets als een Underture. Tien minuten lang plaatsnemen in een rollercoaster is vergelijkbaar. Absoluut een hoogtepunt op deze plaat.
Het 24 seconden durende Do You Think It's Alright? heeft duidelijk een Beatles touch, maar duurt te lang om er echt iets over te melden. Snel door dus naar het ook niet al te lange Fiddle About; nummers die de voortgang van het verhaal moeten waarborgen en op zichzelf staand dan ook meer een verbindingsrol vervullen.
Pinball Wizard is uiteraard van een geheel ander soort. Dit is, ja daar komt ie weer, een klassieker pur sang. Niks meer of minder over willen zeggen lijkt me zo.
There's A Doctor is wederom een nummer die anderen onderling met elkaar weet te verbinden.
Muzikale thema's keren weer samen in Go To The Mirror Boy!. Ook hier weer het See Me, Feel Me. Nog steeds vind ik dit een uiterst pakkend nummer van ongekende pracht. Ook hier valt de ingetogenheid me weer op.
Tommy Can You Hear Me? heeft weer die mooie samenzang en is een vrolijk klinkend nummer die weer de opmaat vormt voor het bevrijdende Smash The Mirror.
Sensation heeft wederom prachtige blazerspartijen. Het is ook wel weer zo'n kenmerkend sixties-nummer, maar ja dat is niet iets wat we anno nu tegen ze moeten gaan gebruiken natuurlijk, bovendien is er niks mis mee.
Het 12 seconden durende Miracle Cure is uiteraard al weer voorbij voor je het door hebt. Sally Simpson daarentegen is dat niet. Het is een nummer dat altijd nog lang blijft hangen bij mij. Het swingt in elk geval heerlijk.
I'm Free hoort denk ik toch ook wel bij mijn favoriete nummers op dit album. Je voelt het einde ook sterk naderen.
Maar we zijn nog niet helemaal bij dat einde, want daar is nog het prachtige Welcome. Dit nummer wint meer en meer kracht hoe vaker ik het hoor.
Tommy's Holiday Camp komt daardoor net even te storend over na een prachtnummer als Welcome. Uiteraard past het in de gehele verhaallijn, maar dat wil niet zeggen dat ik er dus automatisch ook maar over moet gaan staan jubelen. Maar ach, wat zijn nu die 57 seconden waard?
We're Not Gonna Take It is een perfecte afsluiter van dit concept-album.
Normaal gesproken ben ik niet echt een liefhebber van concept-albums, maar voor deze maak ik graag een zeer grote uitzondering, het krijgt niet voor niets 5*.
Ik heb de musical-versie in het theater ook bezocht en ik was bang voor een teleurstelling maar dat viel me 100% mee. Het was mooi om dit verhaal ook eens opgevoerd te zien. Of het verhaal an sich me wat doet? Niet zo heel erg geef ik eerlijk toe, maar dat boeit me niet als daar een soundtrack als deze bij hoort
Tijd voor zo een lang epistel heb ik niet;
laat ik het er bij houden dat Tommy een rockopera is, wat dat dan ook betekent ? En dat het Klassieke Who is, verplicht in elke serieuze rockverzameling;
Niet iedere song is een absolute topper, maar de toppers die erop staan zijn sterk genoeg om er als geheel een formidabele plaat van te maken; Het verhaal op zich boeit me ook minder, het gaat me hier echt om de rocksongs erop.
SEE ME, FEEL MEE, TOUCH ME... HEAL ME !
4.5 score, geen maximum, voor de "opvullertjes" zeg maar !
Maar een méér dan zéér goede plaat ! **** 1/2
0
EVANSHEWSON
geplaatst: 31 mei 2007, 19:26 uur
Heb deze klassieker van formaat deze week enkele keren met enorm veel plezier herbeluisterd in de vrachtwagen, met volume vrij hoog...
Ik waande me terug zo rond 1969 en het was puur genieten !
Wat zei ik eerder ; 4.5 sterren ?
Ik verhoog dit prachtig staaltje kunnen tot de maximale score
5 stars voor deze superband ! *****
Ik waande me terug zo rond 1969 en het was puur genieten !
Wat zei ik eerder ; 4.5 sterren ?
Ik verhoog dit prachtig staaltje kunnen tot de maximale score
5 stars voor deze superband ! *****
0
geplaatst: 21 oktober 2007, 01:56 uur
"The Seeker" was voor mij min of meer de kennismaking met The Who. Daarvoor hadden zij "Tommy" uitgebracht. Een rockopera met singles als "Pinball Wizard" en "I'm Free". Maar naast die singles was er natuurlijk veel meer moois. Deze plaat, een dubbel-elpee in die tijd, klinkt nog steeds als een klok. Pete Townsend, Roger Daltrey, John Entwhistle en Keith Moon waren met deze plaat naar mijn mening meteen volwassen geworden. Dit is een IJZERSTERK album. The Who is zonder meer één van 's-werelds beste bands. Ik heb ze in Ahoy, Rotterdam gezien halverwege de jaren 70. Keith Moon was er toen nog bij. Zak Starkey, de zoon van Beatles-drummer Ringo Starr neemt tegenwoordig niet onfortuinlijk zijn honneurs waar. Rock on !
0
geplaatst: 21 oktober 2007, 02:44 uur
bobdv schreef:
op de film is het nog beter
op de film is het nog beter
Nou beter... Het is wel een goede film natuurlijk, met een heel goede soundtrack. Maar mijn voorkeur gaat toch uit naar dit orgineel.
0
geplaatst: 26 oktober 2007, 11:50 uur
gisteravond de scad versie vanaf underture maar weer eens opgezet.. Ik kon er geen geneog van krijgen en zette het steeds harder.. Ga het opwaarderen richting 4 sterren
* denotes required fields.