The Who - Tommy (1969)

Toch maar eens aangeschaft. Vond hem in het begin minder. Maar na een aantal luisterbeurten spat de schoonheid er aan alle kanten vanaf. 4,5 sterren

Mijn boekje klopte niet, dus ik ging terug naar de winkel....bleek daar geen enkel exemplaar de kloppen. Dus na wat onderzoek:P kwam ik erachter dat de bladzijdes gewoon in de verkeerde volgerde vastgeniet waren. Bij alle exemplaren.

the who's meesterwerk , superb , zeker voor zijn tijd , in 1974 zouden ze het nog eens overdoen met het nog betere ' quadrophenia ' , nog moderner en met een geloofwaardiger verhaal over ' jimmy ' , toen ging het erg bergaf met the who

ik weet noch toen ik voor het eerst een nummer van dit album hoorde, ik zat met mijn vader (noch geen 3 jaar geleden) in de auto naar een of ander museum waar een tentoonstelling was waar we allebei wel interrese hadden, op weg daarna toe had paps de top 2000 op en toen kwam pinball wizard, helemaal-uit-zijn-dak-gaand de akoestische luchtgitaar (want zo is mijn vader) aan het bespelen en ik vond het wel O.K....
weer thuis aangekomen leidde hij mij in in de rock muziek....
noch steeds fan...
een album met een betekenis.....

Bedank je vader maar.

Die akoestische gitaar-solo bij "Overture" is zo mooi en puur....
"It's a boy ms. Walker, It's a boy...........

Ik heb er deze week vaak terug naar gegrepen, hier staan toch ongehoord sterke en pakkende dingen op; Christmas, Pinball Wizard, Tommy Can You Hear Me? Go To The Mirror en natuurlijk die formidabele finale We're Not Gonna Take It - See Me Feel Me, misschien de beste rocksong ooit!

Ik blijf natuurlijk bij mijn maximale score en ik plaats dit voortaan in mijn toptien, jammer dat ik er een andere favoriet moet uitbonjouren, maar dat kan nu eenmaal niet anders.

Spijtig voor Exitable Boy van Warren Zevon, dat ik blijf koesteren, maar vanaf nu staat Tommy in de toptien, dit is een meesterlijke en tijdloze rock-opera, mischien wel de beste die ooit geschreven werd!

* * * * * en eeuwig respect voor Pete Townshend!

Ik heb Tommy van de week nog een aantal keer beluisterd, in zowel de orginele als live versie(live at leeds) en verdomd! HET IS GEBEURD, Abbey Road is van de nummer 1 in mijn top 10 gestoten. Onze blinde,stomme en dove vriend de positie overgenomen.

Wat een geweldige plaat, ik kan niet goed beschrijven hoe goed de plaat is. Gelukkig hebben talloze mensen voor mij al uitgelegd waarom de plaat zo geweldig is.

Dit is een stukje muziekgeschiedenis, het staat in het rijtje van Pet Sound's, Sgt. Pepper, The White Album en Thriller

een meesterwerk, hoewel ik quadrophenia ietsjes beter vind. Maar in ieder geval 5 sterren.

moet toch toegeven dat dit plaatje ( dubbellp ) wel een meesterwerk is en vooral was in 1969

Meer dan solide album, waarin The Who vaak (niet doorlopend) haar veelzijdigheid etaleert. Blijvend luisterplezier.

Heb hem vandaag op 2cd sacd gekocht en zal hem gaan beluisteren alvorens een cijfer te geven.
Vroeger wel de lp gehad maar neem aan dat die in kwaliteit niet mee kan komen.

Nou zeg wat een geluid in 5.1 en dat meer dan 35 jaar nadat de opnames zijn gemaakt, nu snap ik waarom ik nooit van de Beatles hield.

Op de sacd staan op het eind iets andere titels en een nummer meer, praat ik niet over de 2de disc.

Ik heb altijd wel een zwak gehad voor rock opera's en The Who's Tommy lijkt daar geen uitzondering op te zijn. Hoewel het niet het niveau haalt van opvolger Who's Next, is deze plaat toch zeker een geweldige ervaring over het verhaal van Tommy. Zeker de eerste helft van de cd, waarin Tommy ziet dat de minnaar van zijn moeder gedood wordt door zijn vader en door de traumatische ervaring blind, doof en stom wordt, is ijzersterk. Vanaf het moment dat Tommy weer kan zien en zijn eigen cult opricht, zijn de nummers helaas niet echt meer een toevoeging op deze eerste helft. Ook muzikaal gezien is de eerste helft een stuk sterker dan de tweede: donkerder en een stuk meeslepender. De hoogtepunten zitten dan ook in Overture, Christmas, The Acid Queen, Underture en het klassieke Pinball Wizard.

Ik kocht ooit Who's Next in een impulsieve bui (zonder enige aanleiding) en het was vanaf het eerste moment een geweldige cd. Toen ik deze tegenkwam, heb ik 'm ook onmiddelijk gekocht. Het was aan het begin even wennen, ik vond niet alle nummers even mooi. Nu ik ze al o zo vaak heb gedraait, kan ik er geen genoeg van krijgen. Vooral Overture blijft in mijn ogen een klassieker... Captain Walker didn't come home, his unborn child, wouldn't ever known him...

Meesterwerk van the Who, niet alleen een rockopera maar op de eerste plaats een klassieker in de popgeschiedenis. Zowel muzikaal als tekstueel een topalbum. Het was ook het eerste conceptalbum in het oeuvre van the Who, al waren de Kinks eerder met het uitbrengen van conceptalbums. Maar dit is ongetwijfeld een album dat op alle vlakken geslaagd is en die ook heel wat popklassiekers voortbracht zoals "Overture", "The Acid Queen", "Pinball Wizard" en "I'm Free".

Ik heb de cd gekocht, zodra ik hem beluisterd heb zal ik oordelen:)

Poeh, het is wel heel erg rustig. Ik had het een tikkeltje harder verwacht, maar het ligt me erg aangenaam in het gehoor.

Overduidelijk dat hier topmuzikanten aan het werk zijn, het hele verhaal erachter vind ik ook erg boeiend. Maar ik ben nog niet 100% overtuigd, maar dat zal vast met het vaker draaien gaan komen:)

Heb ik ook met deze plaat, hij pakt me nog niet echt. Dit maakt de stap om het weer te herluisteren een stukkie groter, maar het zal er ooit wel weer een keer van komen.

Dit schijnt de eerste rock opera uit de geschiedenis te zijn en word vaak met The Wall vergeleken, ik ken deze plaat niet maar komt het muzikaal wat in de buurt van The Wall? Het enigste wat ik ken van The Who is het live album Live At Leeds, en dat is een erg goed live plaatje vind ik.

Ik ben niet gemachtigd om antwoord te geven op je vraag vind ik..Mij pakte The Wall mij veel meer en veel sneller maar wat ik net al zei; ik moét deze echt nog even een paar keer draaien voor een definitieve beoordeling.

The Wall pakte mij ook gelijk bij de strot zo goed, en dan vooral de live plaat van The Wall (Is There Anybody Out There), zo kolossaal en groots klinkend, maar ik dwaal alweer wat af zie ik. Ik ken het nummer Pinball Wizard overigens wel en dat vind ik echt een top nummer, wat zijn de uitblinkers, oftewel de hoogtepunten van dit album in jouw opinie tot nu toe dan Don? Je hebt hem beluisterd, en in je eerste luisterbeurt valt vaak het beste of het meest opvallende gelijk wel op, tenminste dat heb ik wel, als ik een plaat vaker gehoord heb, hoor ik vaak wel meer goede dingen terug, maar vind ik vaak wat ik voor het eerst hoorde in een album toch vaak het beste. Een album grijpt je wel of niet.

Ik ben niet zo van de ''nummers'' eerlijk gezegd, ik zet meestal een plaat op en ik luister en vaak weet ik bij God niet naar welk nummer ik nou precies luister. Als ik een album beter wil ''leren kennen'' pak ik wel de hoes/ boekje erbij en dat ga ik de vlgnd. keer dus zeker doen. Wel weet ik dat het eerste nummer mij wel erg lekker klonk, The Overture. En PW kende ik idd al voor ik deze plaat had.

Ik zal hem dit weekend eens goed beetpakken en dan kom ik hopelijk met een meer helder antwoord.

Maar The Wall is toch van een andere orde dan Tommy. Inderdaad klinkt The Wall, over het algemeen, kolossaal. Tommy is meer ingetogen. Fragieler wellicht.
Maar met prachtig akoestisch gitaarwerk en natuurlijk de Overture waar Radio 2 al jarenlang zijn Top 2000 tune aan ontleent.
Overigens is ook van Tommy de live-uitvoering meer dan de moeite waard!

Zoals ik al eerder zei, ik heb van The Who alleen maar het live album Live At Leeds en dat vind ik wat The Who betreft voorlopig mooi zat, The who vind ik nou niet zo goed dat ik er gelijk meerdere albums van zou willen aanschaffen. Als er van The Who nog wat bij zal moeten komen in mijn muziekverzameling dan zijn dat wel deze en Who's Next, verder heb ik eigenlijk niet veel met The Who.

Het begin deed bij mij al denken "De rest zou wel eens geniaal kunnen worden" (op dat moment kende ik alleen het nummer Pinball Wizard van The Who,ook de reden dat ik alles wou luisteren gelijk).
De opzwepende manier van zingen van Roger Daltrey bij Christmas maakt het nummer minimaal 4 sterren waard.
Underture is me te lang helaas.
En dan het nummer waarvan ik bijna altijd kippevel krijg : PINBALL WIZARD!!!
Kwam er pas later achter dat het nummer Go to the Mirror eigelijk ook prachtig is,gelukkig in ieder geval.
Acid Queen met die drumslagen bij het refrein..damn!!!
En voor de afsluiter kan ik ook nog wel eventjes mijn lievelingswoordje bij goede muziek zeggen: "geniaal".
Dan het totaal van het album: 4*
Zelfde jaar als Led Zeppelin I en hetzelfde cijfer.
Jammer voor The Who fans maar dan steekt Led Zeppelin I er net met een haarsprietje bovenuit.

Vergeet niet Sally Simpson!

Die drumms van Keith zijn idd fenomenaal. Altijd en overal!

Ik moet toegeven dat het bij mijn eerste draaibeurt van 'Tommy' opviel hoe ingetogen hij af en toe klinkt. Als de dagen weer korter worden ga ik deze zeker weer vaker opzetten. De laatste keer dat ik hem hoorde was op de heenweg naar Pinkpop maar toen was het ook raak.

De dagen worden al korter...

Ja, en ten tijde van Pinkpop werden de dagen nog langer.
Kortom van Tommy valt altijd te genieten.

Niet mijn favoriete Who plaat , maar wel een bijzondere. Favorietste nummer blijft voor mij Pinball Wizard.