menu

The Who - Tommy (1969)

mijn stem
4,02 (788)
788 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Track

  1. Overture (3:51)
  2. It's a Boy (2:06)
  3. 1921 (2:48)
  4. Amazing Journey (4:25)
  5. Sparks (2:43)
  6. Eyesight to the Blind (The Hawker) (2:15)
  7. Christmas (4:34)
  8. Cousin Kevin (4:06)
  9. The Acid Queen (3:33)
  10. Underture (10:05)
  11. Do You Think It's Alright? (0:24)
  12. Fiddle About (1:31)
  13. Pinball Wizard (3:01)
  14. There's a Doctor (0:23)
  15. Go to the Mirror (3:47)
  16. Tommy, Can You Hear Me? (1:35)
  17. Smash the Mirror (1:35)
  18. Sensation (2:27)
  19. Miracle Cure (0:12)
  20. Sally Simpson (4:10)
  21. I'm Free (2:39)
  22. Welcome (4:31)
  23. Tommy's Holiday Camp (0:57)
  24. We're Not Gonna Take It (7:06)
  25. I Was [2003 Stereo Version] * (0:17)
  26. Christmas [Out Take 3) (2003 Stereo Version] * (4:44)
  27. Cousin Kevin Model Child [2003 Stereo Version] * (1:25)
  28. Young Man Blues [Stereo Version 1] the Who * (2:51)
  29. Tommy Can You Hear Me? [Stereo Alternate Version] * (1:59)
  30. Trying to Get Through [2003 Stereo Version] * (2:51)
  31. Sally Simpson (Stereo Out-Takes) * (4:09)
  32. Miss Simpson [2003 Stereo Version] * (4:18)
  33. Welcome [Stereo Version Take 2] * (3:44)
  34. Tommy's Holiday Camp [Stereo Band's Version] * (1:07)
  35. We're Not Gonna Take It [Stereo Alternate Version] * (6:08)
  36. Dogs Part Two [2003 Stereo Version] * (2:26)
  37. Amazing Journey [2003 Stereo Demo] * (3:41)
  38. Christmas [Stereo Demo] * (1:55)
  39. Pete Townshend - Overture * (4:07)
  40. Pete Townshend - It’s a Boy [Original Demo] * (0:41)
  41. Pete Townshend - 1921 [Original Demo] * (3:13)
  42. Pete Townshend - Amazing Journey [Original Demo] * (4:47)
  43. Pete Townshend - Dream One [Original Dem] * (3:09)
  44. Pete Townshend - Sparks [Original Demos] * (7:38)
  45. Pete Townshend - The Hawker [Original Demo] * (4:45)
  46. Pete Townshend - Christmas [Original Demo] * (4:42)
  47. Pete Townshend - Acid Queen [Original Demo] * (3:35)
  48. Pete Townshend - Underture [Dream Two) (Original Demo] * (1:47)
  49. Pete Townshend - Do You Think It’s Alright [Original Demo] * (0:26)
  50. Pete Townshend - Pinball Wizard [Original Demo] * (3:42)
  51. Pete Townshend - There’s a Doctor [Original Demo] * (0:24)
  52. Pete Townshend - Go to the Mirror! [Original Demo] * (4:32)
  53. Pete Townshend - Success [Original Demo] * (0:10)
  54. Pete Townshend - Tommy Can You Hear Me [Original Demo] * (1:15)
  55. Pete Townshend - Smash the Mirror [Original Demo] * (1:37)
  56. Pete Townshend - Sensation [Original Demo] * (2:47)
  57. Pete Townshend - Miracle Cure [Original Demo] * (0:11)
  58. Pete Townshend - Sally Simpson [Original Demo] * (4:50)
  59. Pete Townshend - I’m Free [Original Demo] * (2:27)
  60. Pete Townshend - Welcome [Original Demo] * (3:26)
  61. Pete Townshend - We’re Not Gonna Take It [Original Demo] * (5:02)
  62. Trying to Get Through [Studio Demo / Out-take] * (2:27)
  63. Young Man Blues [Studio Outtake] * (2:47)
  64. Overture (Including Introduction) (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (7:00)
  65. It’s a Boy (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (0:39)
  66. 1921 (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (2:28)
  67. Amazing Journey (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (5:07)
  68. Sparks (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (2:49)
  69. The Hawker (Eyesight to the Blind) (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (1:54)
  70. Christmas (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (3:11)
  71. The Acid Queen (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (3:30)
  72. Pinball Wizard (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (2:47)
  73. Do You Think It’s Alright? (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (0:21)
  74. Fiddle About (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (1:12)
  75. Tommy Can You Hear Me? (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (0:55)
  76. There’s a Doctor (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (0:24)
  77. Go to the Mirror! (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (3:22)
  78. Smash the Mirror (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (1:10)
  79. Miracle Cure (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (0:12)
  80. Sally Simpson (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (4:01)
  81. I’m Free (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (2:12)
  82. Tommy’s Holiday Camp (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (0:48)
  83. We’re Not Gonna Take It (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (3:28)
  84. See Me, Feel Me / Listening to You (Ottawa, Canada, October 15, 1969) * (7:51)
toon 60 bonustracks
totale tijdsduur: 1:14:44 (4:06:07)
zoeken in:
avatar van harm1985
4,5
Ik draai deze de laatste tijd ook erg vaak. Al moet ik zeggen dat met name het eerste 3/4 erg goed is, I'm Free tot Tommy's Holiday Camp is wat minder.

avatar van deric raven
Tommy komt voor mij over als verhaal over een kind welk gebukt gaat onder de nodige psychische druk en geestelijke dan wel lichamelijke mishandeling.
Hij is de persoon die juist wel zintuigelijk waarneemt, maar de wereld rondom hem heen sluit de ogen voor het duidelijke zichtbare leed wat hem wordt aangedaan.
Tommy is de schuchtere jongen die zich steeds meer afsluit van de buitenwereld en een muur rondom zichzelf bouwt.
Tot hier lijkt de verhaallijn aardig op The Wall van Pink Floyd, de hoofdpersoon hier heeft tevens te maken met het ontbreken van een vaderfiguur in zijn eerste levensjaren.
Net als bij Pink Floyd wordt er flink geëxperimenteerd met de nodige drugs, al worden ze hier meer open in het verhaal verwerkt.
Maar dan komt de omslag; vanwege een bepaald talent of gave ziet men de hoofdpersoon opeens wel staan en wordt hij als een soort van Jezus neer gezet.
Of dit autobiografisch is, weet ik niet.
Daarvoor ben ik te onbekend met de achtergrond van Pete Townshend.
Ik kan mij wel een voorstelling maken van een schuchter, getreiterde jongen die zich vanwege zijn gitaarspel en podiumpresentatie ontwikkeld als held.
Tijdsgenoten The Beatles en Eric Clapton werden vergeleken met God of Jezus, dus die link met de Messias en zijn volgelingen is ook te verklaren.
Helaas moet ik hierdoor wel net te vaak aan Life of Brian van Monty Python denken, maar dat is mijn probleem.
Feit is wel dat ik Tommy meer een geheel vind als The Wall, en daardoor prettiger te beluisteren, zonder skipmomenten.
Pink Floyd had al een aantal legendarische albums op hun naam staan, en ik heb altijd het idee gehad, dat hij daarom zo succesvol was.
Tommy is een ander verhaal.
Tommy heeft de hippiecultuur, maar ook de angst voor dreigende oorlogen in zich.
Tevens wordt het gevaar van het massaal volgen van een groot leider in de verhaallijnen benoemd.
Helaas probeert Townshend later in interviews het geheel uit te leggen met de nodige aanpassingen, had voor mij niet gehoeven, de fantasie van de luisteraar mag ook geprikkeld worden.
En dan het muzikale gedeelte.
The Who weet vooral live goed hard uit te pakken met de nodige vernielingen om het effect te benadrukken; hier op Tommy zit het allemaal precies tussen de lijntjes, maar de kracht zit hem in de wel hoorbare dreiging.
Je wacht op de explosie, die maar niet wil komen.
Het uitstellen van klaarkomen.
Vaak werkt het niet, maar juist hier is dat wel het geval, The Who weet hun muzikaliteit te benutten zonder de voorheen aanwezige poespas.
Mooi album.
Boudewijn de Groot heeft deze ook thuis in zijn verzameling, al zal hij het natuurlijk ontkennen, maar luister eens naar het begin van Sparks, en leg dit langs zijn hit Jimmy, en je weet wat ik bedoel.

avatar van Johnny Marr
Vind dit overschat. Onbegrijpelijk dat mensen hier een meesterwerk in zien. Quadrophenia is dan wel veel beter, vind ik. Roger Daltrey zeurt hier de hele tijd zo, met z'n tommy can you hear me dit, tommy can you hear me dat.

avatar van Madjack71
Een meesterwerk hoor ik hier ook niet in, wel een 'moedig' project om als een van de 1ste grote rockbands een Rockopera te maken. Los van het geheel staan er wel een aantal prima nummers op waaronder Pinball Wizzard, maar het album in een stuk luisteren, is voor mij toch wel wat teveel van hetzelfde. Het verhaal is nou ook niet direct iets wat mij als luisteraar erbij weet te betrekken en vergezocht. Ik weet nog wel flarden van de film voor de geest te halen, toen ik die op puberleeftijd op de tv zag. Ik meen dat Elton Jong en Tina Turner er ook in voorkwamen en Roger Daltrey als een soort van autist, al wist ik toen niets van autisme af. Ik vond het een vreemde bedoening, maar tegelijkertijd bleef ik ook wel geboeid. Of dat nu nog zo zou zijn weet ik niet. M.i. lijkt dit niet hun meesterwerk, maar ken ook te weinig van ze om dat ergens op te baseren.

avatar van ricardo
2,5
Who's Next lijkt me hun meesterwerk, vooral omdat ieder nummer op dat album goed is zonder uitzondering. De openingstrack is samen met die van Rainbow Rising mijn favoriete openingstrack allertijden.

Ik heb hetzelfde als jou Madjack, het enige nummer dat blijft hangen is pinball wizard, met de rest heb ik niet zoveel mee en doet het mij maar weinig, maar het luistert gewoon nietszeggend relaxt weg.

Lv92
Het instrumentale stuk genaamd Sparks is en blijft voor mij 1 van de meest krachtige rocknummers die ik ken. Zo puur hoor je het zelden.

avatar van musician
5,0
Het blijft een moelijke inschatting. Stel, je bent nog onder de 20, haalt Tommy in 2013 voor het eerst uit een cd hoes, speelt de muziek voor de eerste keer. En wat vind je er dan van.

Het is voor mij moeilijk daar een voorstelling van te maken omdat de kennis over het verhaal Tommy, het gevoel dat hoort bij de tijdsgeest van 1969, het inzicht van de buitengewone aanpak van songsmid Pete Townshend ten opzichte van alle eerdere rockalbums die ooit waren verschenen eigenlijk afwezig zijn, bij nieuwe luisteraars. Je kunt je er nog wat in verdiepen, er wat over lezen.

Wat dan overblijft is alleen de muziek, de zang en de uitvoering. Die verder weinig eigen ruimte biedt aan enig voorstellingsvermogen over 1969.

Tommy is voor de generatie (opstandige) tieners die opgroeiden in de jaren '60 een waar icoon geworden, een klassieker ook, omdat het alles vertelt over die tijd dat eigenlijk eindigde bij het hoogtepunt, het optreden van The Who bij het legendarische Woodstock festival.

Muzikaal afgezet tegen voorganger The Who sell out was Tommy ook al een enorme revolutie, binnen de hele rockscene een sensatie. Voor die tijd.

De geschiedenis leert dat je als band in algemene zin maar beter kunt inzetten op tijdloze muziek. Die werd er (later) ook gemaakt door The Who en om die reden kan ik mij voorstellen dat eerste kennismakingen met Who's next en Quadrophenia door nieuwe jonge rock rekruten beter zullen bevallen.

Ik ben zelf nog van de generatie die met open mond See me feel me bekeek bij Toppop (1970) en destijds slechts zijdelings over Woodstock zal hebben vernomen. De sfeer van 1969 is mij overigens wel goed bijgebleven, reden waarom ik onvoorwaardelijk achter Tommy zal blijven staan.

Muzikaal schat ik Who's next en Quadrophenia inmiddels ook wat hoger in. Maar de geest van Tommy blijft aanwezig.

Wie zoekt naar de oorzaken van het succes van Woodstock en wat dieper ingaat op het hippiedom van destijds komt toch al gauw een keer bij Tommy uit. Wellicht krijgt het als album dan ook een ander gevoel.

See me feel me (live Woodstock)

avatar van bikkel2
4,0
Ik heb geen moeite met de rockopera Tommy ansich. Maar ik heb het nog niet aangedurft dit te becijferen. Er is twijfel ingeslopen.
Het heeft eigenlijk te maken met de de manier waarop het is vastgelegd.
Ondanks dat The Who een dijk van een rockband is, heb ik altijd het idee dat ze hier wat ingehouden en verkrampt musiceren.
Het is natuurlijk niet altijd de klok op rock, want de afwisseling is groot, maar ik heb altijd wat kracht gemist op een bepaalde manier. Het zal ook met het tijdsbeeld te maken hebben. (manier van produceren.)
Quadrophenia spreekt mij wel wat meer aan, maar dat komt ook omdat Townsend een gerijpter componist was geworden, en de groep wellicht wat meer rockt dan op Tommy het geval is.

Maar Tommy is absoluut een essentieel werkje. Al is het alleen al om het feit dat de groep dit durfde te maken, en de term rockopera definitief het daglicht zag. Buiten dat staan er gewoon songs op die tot hun beste behoren. Aan de kwaliteit ligt het dus zeker niet.

Ik ga toch weer eens een luistersessie doen, want het is veel's te lang geleden dat ik dit heb gehoord en kom er op terug met een beoordeling.

avatar van Edwynn
4,5
Ik zie even niet waarom het verhaal van Tommy per se aan 1969 gebonden moet zijn. Getraumatiseerde jeugd vanwege gekke familie-omstandigheden en de gevolgen daarvan, is een thema dat helaas niet alleen aan dat jaartal verbonden is.

Los daarvan vind ik de muziek wel sprankelen. Ik houd van het sobere karakter en de subtiele stemmingswisselingen. Natuurlijk kun je je afvragen of dit huidige generaties nog wel aanspreekt, maar vergeet niet dat Tommy best wel een kluif is. Het komt pas echt tot zijn recht als je hem in zijn geheel beluistert met het tekstvel voor je snufferd. Vertel dat de losse liedjesverorberende ipodjeugd maar eens. Enkel diegenen met een neus voor klassieke rockmuziek zullen geïnteresseerd zijn.

Voor mij geldt dat ik Tommy in huis haalde omdat helden van mij dit album als blauwdruk gebruikten voor hun eigen rockopera's. Operation: Mindcrime, The Crimson Idol, Streets, BE en de Ayreonalbums zijn allen albums die ondanks hun eigen karakters diezelfde stemmingswissels en plechtstatige manier van rock n roll maken bevatten. Sommigen noemen The Who bewust en bij anderen is de geest op evidente wijze aanwezig.

In den beginne hield ik The Who ook niet voor een typische hippieband. Nu eigenlijk nog steeds niet. Dat gevoel had ik toch meer bij Crosby Stills & Nash of Joan Baez. Bloemetjes in je (oksel)haar, vrije seks een vrede en zo zijn geen thema's waarmee ik The Who associeer. Dat was toch meer de band die hun hele hebben en houden sloopte op het podium. Misschien komt dat omdat ik wel van na 1969 ben. Maar ja, je hoeft er niet bij geweest te zijn om geschiedenis te kunnen doorgronden.

Fedde
Edwynn schreef:

In den beginne hield ik The Who ook niet voor een typische hippieband. Nu eigenlijk nog steeds niet. Dat gevoel had ik toch meer bij Crosby Stills & Nash of Joan Baez. Bloemetjes in je (oksel)haar, vrije seks een vrede en zo zijn geen thema's waarmee ik The Who associeer. Dat was toch meer de band die hun hele hebben en houden sloopte op het podium. Misschien komt dat omdat ik wel van na 1969 ben. Maar ja, je hoeft er niet bij geweest te zijn om geschiedenis te kunnen doorgronden.

The Who was meer een band die de werkende klasse aansprak (de beuk erin, evenals The Stones). Daarnaast was er de hippie-scene die een meer intellectueel karakter had. Werkende jongeren stonden in die tijd nog veel meer tegenover de studerende jongeren. Feitelijk een klassenmaatschappij.

avatar van Edwynn
4,5
Ik dacht dat musician bedoelde dat The Who een hippieband is. Dan heb ik dat bericht verkeerd begrepen en tegelijkertijd de muziek goed begrepen.

Fedde
Interessant artikel over het optreden van The Who op Woodstock in 1969.

The Who Woodstock

Vooral de woedende Townsend in wat genoemd wordt het Abbie Hoffman incident:
Townshend, angry that someone took the stage, yelled: "Fuck off! Fuck off my fucking stage!", hit him with his guitar and sending him off stage again. Townshend then added: "I can dig it!"; And after the song "Do You Think It's Alright?": "The next fuckin' person that walks across this stage is gonna get fuckin' killed! [crowd cheers] You can laugh, I mean it!"

Niks geen bloemetje in het haar. The Who paste totaal niet in de hippe 'love and peace-sfeer' van het festival. Sterker nog: ze hadden er de pest aan.

avatar van Droombolus
4,5
Fedde schreef:
de beuk erin.


Maximum R&B !

avatar van musician
5,0
Edwynn schreef:
Ik dacht dat musician bedoelde dat The Who een hippieband is. Dan heb ik dat bericht verkeerd begrepen en tegelijkertijd de muziek goed begrepen.

Ja, maar dat komt ook omdat The Who door mij in verband wordt gebracht met Woodstock, waar ze uiteraard op optraden. Tommy werd in een beetje afgerafelde versie in een uur en nog wat ten gehore gebracht.

Woodstock bracht meerdere muzikale stijlen bij elkaar en dat maakt het uiteraard tot een bijzonder en memorabel festival.

Waarbij aangetekend dat alle deelnemers wel sowieso één ding gemeen hadden: het veranderen van de wereld. Voorstanders van de Vietnam oorlog kwam je er bijvoorbeeld niet tegen.

Dus Pete Townshend mocht schelden tegen hippies, hij had er toch meer mee te maken dan hem lief was. Het gedachtegoed van/over Tommy had ook zomaar afkomstig kunnen zijn van bijvoorbeeld een hippieband (of een psychedelische!).

Het thema is en de teksten zijn eigenlijk ook te intellectueel, voor een recht toe recht aan rockband......

avatar van ricardo
2,5
Dit album vind ik niet veel aan, waarom weet ik eigenlijk niet, maar als ik hem weer eens heb afgespeeld kan ik op Pinball Wizard na, mij geen enkel nummer meer herinneren.

Quadrophenia vind ik een veel beter uitgewerkt album dan deze, maar mijn voorkeur bij The Who gaat beslist uit naar Who,s Next, dat vind ik een perfecte plaat, itt tot die, vind ik het hier gebodene wel erg magertjes voor mij persoonlijk.

En natuurlijk live At leeds blijft ook een geweldige Who plaat.

Deze heb ik in huis omdat hij bij de beste 4 Who albums behoort, misschien valt hij bij mij ooit een keer, maar vind er eigenlijk geen bal aan.

Pinball Wizard is wel meesterlijk, en is het enige nummer wat ik ook heb aangevinkt.

avatar van bikkel2
4,0
Ik zie Townsend ook wel als een intelectueel. Maar ook iemand die zich tegen een hoop zaken afzette.
Het Woodstock gebeuren was duidelijk niet zijn ding. Misschien had hij al door dat een menigte die drugs gebruikte en met bloemen in het haar rond danste, de wereld niet konden veranderen. Gewoon een momentopname.
Hij ging met The Who zijn eigen gang, met veel passie, agressie en rock' n roll.

Tommy is duidelijk een verhaal van een man die ontwikkeling doorvoerde. Een beetje zoals Ray Davies van The Kinks.
Visioneer was hij al rond 1970, toen hij zijn geschreven Lighthouse Project de wereld in wilde gooien.
Maar hier was de wereld nog niet klaar voor en zakelijk kreeg hij het ook niet voor elkaar.
Zo'n beetje alles kwam uiteindelijk terecht op Who's Next. Waarschijnlijk The Who's meest coherente album.

Ik vermoed dat Townsend altijd tweeslachtig is geweest bij The Who.
Achter de schermen een intiligente man,schrijver, gezeten achter een typmachine en zo nu en dan onbereikbaar.
En on stage de rocker met grote gebaren en gewelddadig.

Ik kan me voorstellen dat ie dat leven goed zat werd.

Fedde
Townsend was duidelijk het brein. Intelligent en gepassioneerd. Maar ook onhandelbaar soms. The Who als groep heeft de verbinding met de afkomst, het Britse arbeidersmilieu, nooit verloochend. Te vergelijken met Joe Cocker en Rod Stewart. Ze traden niet toe tot de upper-class ondanks hun royale inkomsten.

Ik beschouw The Who als de meest invloedrijke Britse rockband, ook voor de latere ontwikkeling. Wat zou een band als The Police geweest zijn zonder dit voorbeeld?

Het verhaal van Tommy vind ik wel wat vergezocht. Dat kon beter. Maar het was als rockopera een unicum. Heel wat beter dan de slappe Hair-musical uit die dagen.
Mooi vind ik vooral Sally Simpson, I'm Free, Pinball Wizzard en Underture. Toch mis ik de ook de kracht van eerdere nummers als: Substitute, My Generation en I Can See For Miles, met het waanzinnige drumwerk van Keith Moon. Wat een energie! Het gaat er op Tommy iets tammer aan toe voor Who-begrippen.

Dan nu mijn stem: 4,0

avatar van bikkel2
4,0
En dus duidelijk de punk lichting. Die omarmden The Who.

avatar van bikkel2
4,0
En hier dus de beloofde beoordeling met cijfer:

Eigenlijk kwam ik voor het eerst echt in aanraking met Tommy in ''89''.
De groep kwam weer bij elkaar voor een reeks reunieconcerten die zich voornamelijk in Amerika afspeelden.
Kenny Jones was niet teruggekeerd en was vervangen door Simon Phillips die de jaren ervoor met Townsend solo had gewerkt.
Tommy werd geheel vertolkt maar klonk erg opgeblazen door de toevoeging van blazers, een extra gitarist en drie backgroundzangers. Op de video deden enkele gasten mee.

Nieuwsgierig geworden naar het origineel, natuurlijk die beluistert.
Keer op keer kwam ik erachter dat ik het muzikaal wat achterhaald vond klinken. De tempo's waren trager en alles kwam niet zo lekker uit de verf.
Feitelijk was ik toen meer in mijn sas met de nieuwe Tommy, live uit 1989.
In het heden kan ik veel beter luisteren naar 60's albums en is mijn ordeel daar enigszins in bij gesteld.

Het concept vind ik nog altijd sprankelen, al is Quadrophinia sterker en beladener.
Soms wat huppelig en neigend naar musical, maar ook sterk en krachtig zoals I'm Free, Pinball Wizzard, Christmas, Acid Queen en de magistrale afsluiter We're Not Gonna Take It.
Ik vind wel nog steeds dat het hier en daar wat lauw klinkt.
The Who stond voor power en hard, maar wat ik al eerder aanstippelde, het is net of de band wat ingehouden speelt bij vlagen.
Fedde geeft dat overigens ook al aan, dus ben niet de enige die dat opgevallen is.

The Who deed het regelmatig live. En het hele gebeuren klonk dan net effe pittiger.
Desondanks een belangrijke plaat in de geschiedenis.
Niet hun sterkste werk, maar uiteindelijk wel de plaat die The Who op de kaart zette als definitieve topband.

avatar van ricardo
2,5
Naja vruit I,m free is ook nog wel een lekker nummer.

Heb dit album net even weer beluisterd, maar voor mij is het vlees noch visch.

Veel instrumentaal werk ook vind ik, maar ze kunnen stukken beter en dat laten ze op de 2 albums hierna wel horen.

Ik hoor hier beslist geen meesterwerk in, zelfs nog geen middenmoter.

Dat getrompet gaat me ook snel de keel uithangen, het moet misschien bijdragen aan een bombastisch en episch sfeertje maar vind het puur goedkoop klinken.

Voor mij is who,s next hun definitieve doorbraak, deze maar snel vergeten.

Er zijn zelfs mensen die deze boven de wall van pink Floyd verkiezen, als ik de keuze had dan wistikut wel.


avatar van Edwynn
4,5
Who's Next is wat extraverter en kent wat meer gemakkelijke meezingmomentjes. Quadrophenia is een album waar ik nog eens voor wil gaan zitten. Uiteraard ken ik The Real Me via W.A.S.P. maar voor de rest nog helemaal niet.

Tommy doet het wat meer met sfeerschetsen en wat minder met nummers waar je je handjes lekker bij heen en weer kan doen. Al zijn die passages links en rechts toch ook wel aanwezig. Het is ingetogen en bedrukt maar vol met muzikale subtiliteit. Ik houd er erg van. De hoorn vind ik een sterke vondst. Betrekkelijk eenvoudig, niet al teveel op de voorgrond en vooral stemmig.

Met de feestdagen doet Tommy het extra goed, maar op een zonnige zomerdag wanneer iedereen naar bed is, gaat het album er toch ook wel in hoor. Waar ik wel een hekel aan heb is de opsmukversie van een paar jaar later. Ook de film vind ik een ramp.

5,0
Gek hoe de meningen over dit album uiteenlopen. 'Tommy' staat al heel lang in mijn top 10 en zorgt bij mij met herhaling voor kippenvel. Ik voel een connectie met de essentie van het verhaal. Vanuit die connectie laat ik de muziek over mij heenkomen. Er is een match. De manier van spelen en de daaruit voortvloeiende geluidseffecten van Pete Townshend weten mij als geen ander te raken en geven de songs extra gewicht. Bij 'Quadrophenia' zou ik dat ook kunnen voelen, maar de sound en melodieën behalen over het algemeen niet het niveau van 'Tommy'.
Hier is ruimte voor nuance, terwijl 'Quadrophenia' (te) bombastisch is. Bij 'Who's Next' is een en ander meer in balans.

Ik ben benieuwd of de nieuwe remaster kwa geluid ook recht doet aan de nuance van 'Tommy' en of de bonustracks een welkome aanvulling zijn.

5,0
Marjet schreef:
Ik ben benieuwd of de nieuwe remaster kwa geluid ook recht doet aan de nuance van 'Tommy' en of de bonustracks een welkome aanvulling zijn.


Ligt er aan. De demo's van Pete Townshend, waaronder deze van "Tommy", zijn al jaren in de bootlegwereld beschikbaar, net zoals het live-concert uit 1969. Wat ze er niet bij vertellen (omdat ze denken dat Who-fans dat toch niet merken), is dat ze er drie songs van het concert in Swansea (1976!) tussen hebben gezet. Heb je echter die demo's en live-tracks nog nooit gehoord, dan gaat er wel een wereld voor je open, ja.

Ziet er overigens prachtig vormgegeven uit, die Super Deluxe-box.

avatar van Mart
5,0
Tommy van The Who is één van mijn favoriete conceptalbums aller tijden. De muziek zit uitstekend in elkaar en kenmerkt zich door de vele overgangen, tempowisselingen en prachtige melodieën. Het gitaar-, drum-, bas- en zangwerk is nagenoeg perfect. Vooral het drumwerk van Keith Moon is een waar genot om naar te luisteren en het voegt echt wat aan de muziek toe.

Wat ik ook geweldig vind aan Tommy is hoe bepaalde melodieën en thema’s steeds terugkeren in andere nummers. Het verhaal pakt mij eerlijk gezegd niet helemaal, maar met zulke sterke muziek maakt dat weinig uit. Het album staat vol met ijzersterke rocksongs die goed in elkaar overlopen, waardoor het album als één geheel aanvoelt. Bij het openingsnummer, Overture, krijg ik al kippenvel. Er is ook sprake van genoeg variatie en rustpunten, waardoor het album heerlijk wegluistert van begin tot eind.

rico24
Laatst op vinyl gekocht. Opvallend detail kant 1 en kant 4 staan op 1 plaat en kant 2 en 3 dus ook op 1 plaat. Iemand meer dit op deze wijze op vinyl in bezit. Foutje of hoort dit zo !!!

avatar van Fingertippie
5,0
Was vroeger bij mijn exemplaar uit de 70tiger jaren ook, zal wel zo bedoeld zijn.

avatar van JoostBo
4,0
rico24 schreef:
Laatst op vinyl gekocht. Opvallend detail kant 1 en kant 4 staan op 1 plaat en kant 2 en 3 dus ook op 1 plaat. Iemand meer dit op deze wijze op vinyl in bezit. Foutje of hoort dit zo !!!
Geen foutje, zo kon je het album makkelijker afspelen met een wisselaar.

avatar van Droombolus
4,5
Psies ! Het was wel fokking irritant voor de 99.8 % liefhebbers met "normale" draaitafels maar daar hadden ze maling aan. Het was een van de redenen waarom ik Tommy vrij snel op CD kocht, dus het was wel kommersjeel vooruit gedacht door die jongens ......

rico24
JoostBo schreef:
(quote)
Geen foutje, zo kon je het album makkelijker afspelen met een wisselaar.


Bedankt voor de info, weer wat geleerd.

avatar van Mrs. Walker
4,0
Leuk kwisvraagje: wat is de achternaam van Tommy?

Gast
geplaatst: vandaag om 07:41 uur

geplaatst: vandaag om 07:41 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.