menu

Supertramp - Breakfast in America (1979)

mijn stem
3,91 (513)
513 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: A&M

  1. Gone Hollywood (5:19)
  2. The Logical Song (4:10)
  3. Goodbye Stranger (5:50)
  4. Breakfast in America (2:39)
  5. Oh Darling (4:02)
  6. Take the Long Way Home (5:08)
  7. Lord Is It Mine (4:09)
  8. Just Another Nervous Wreck (4:25)
  9. Casual Conversations (2:58)
  10. Child of Vision (7:28)
  11. The Logical Song [Live at Pavillon de Paris 1979] * (4:06)
  12. Goodbye Stranger [Live at Pavillon de Paris 1979] * (6:11)
  13. Breakfast in America [Live at Wembley 1979] * (3:05)
  14. Oh Darling [Live in Miami 1979] * (4:21)
  15. Take the Long Way Home [Live at Wembley 1979] * (4:48)
  16. Another Man's Woman [Live at Pavillon de Paris 1979] * (7:32)
  17. Even in the Quietest Moments [Live at Pavillon de Paris 1979] * (5:36)
  18. Rudy [Live at Wembley 1979] * (7:29)
  19. Downstream [Live at Pavillon de Paris 1979] * (3:29)
  20. Give a Little Bit [Live at Pavillon de Paris 1979] * (4:03)
  21. From Now On [Live at Wembley 1979] * (6:53)
  22. Child of Vision [Live at Pavillon de Paris 1979] * (7:32)
toon 12 bonustracks
totale tijdsduur: 46:08 (1:51:13)
zoeken in:
3,5
Niets aan toe te voegen. Driemaal live in de oude bezetting gezien en dat waren top optredens!

avatar van gigage
3,0
De kids zeken het door de ouders graag geziene muziekprogramma Op volle Toeren af want TopPop was internationaal en dus veel interessanter en beter. Waarop mijn vader bij Breakfast in America na iets meer dan een minuut in de song het niet kon laten de Engelse tekst te roemen ten opzichte van het Nederlandse levenslied.
Wij boos toen, hilarisch achteraf.

bas1966
het blijft een mooie lp. child of vision is het meest blijven hangen !
take the long way home>> betere versie op Paris life

avatar van little lion man
5,0
Op hun 6e studioalbum is het Supertramp gelukt om technische perfectie te koppelen aan een gevoel van luchtigheid en spontaniteit. Het album wordt nergens zwaarmoedig (zelfs niet in de composities van Davies) zonder dat de balans verstoord wordt. De band klinkt geroutineerd en geïnspireerd, wat een knappe combinatie is. Elke noot is juist, maar toch klinkt het allemaal wat losser dan op Crime Of The Century of Even In The Quietest Moments...
Al met al een iets meer poppy gevoel dan de vorige albums, maar met nog steeds de vertrouwde Supertramp ingrediënten.
Crime is het meesterwerk, Breakfast is gewoon heel goed.

Tussenstand:
1. Crime Of The Century (1974) 5,0
2. Breakfast In America (1979) 4,5
3. Even In The Quietest Moments... (1977) 4,0
4. Crisis? What Crisis? (1975) 4,0
5. Supertramp (1970) 4,0
6. Indelibly Stamped (1971) 3,5

avatar van Wandelaar
5,0
geplaatst:
Het had niet veel gescheeld of de titel van dit album was Hello Stranger geworden: een verzameling songs in dialoogvorm tussen Davies en Hodgson, zo gaat het verhaal.
Hoewel Davies dit graag verder had uitgewerkt, stelde Roger Hodgson voor het album wat luchtiger van toon te maken en de grappige titel Breakfast in America mee te geven. En zo gebeurde het.

Breakfast is, meer nog dan de voorgaande albums, hét Wurlitzer piano-album. Daarmee werd het kenmerkende geluid van Supertramp versterkt. De electrische piano werkte nu als een direct herkenbare 'signature' van de band.

En, hoe beklemmend somber de sfeer was op voorgaande platen, zo bijna blijmoedig was de toon in sommige nummers hier. Opgewekt moet het ook gegaan zijn in de samenwerking tussen de twee voormannen Davies en Hodgson, veroordeeld tot elkaar als tegenpolen, maar hier, volgens ooggetuigen, opvallend coöperatief.

Nu is dat allemaal relatief. Ook in The Logical Song, gaat het over een kind dat niet begrepen wordt en zichzelf niet begrijpt: “Please tell me who I am”, in de stijl van Crime of the Century. En bitter-scherp is ook de tekst van Child of Vision, het prachtig hypnotiserende slotstuk van het album.

Verder wordt er een verhaaltje verteld. Een reisje Amerika. Een verhaal ook over weggaan, vervreemding en de moeizame weg naar huis vinden: Take The Long Way Home. Hoezo vrolijk? Relatief dus.

In de nummers van Davies merken we toch nog wel dat hij in de richting werkt van de relationele dialoog, zoals hij met dit album voor ogen had: Goodbye Stranger, Oh Darling en Casual Conversations gaan duidelijk in die richting. Intussen gaat Hodgson verder op de spirituele lijn van Even In The Quietest Moments (1977) met Lord Is It Mine en de kwetsbare kinderziel van het al genoemde The Logical Song en Child of Vision.

Drama en nuchterheid. Hemels en aards. Het klikte niet, maar paste wel uitstekend in elkaar. Het schrijversduo werkte dan wel langs elkaar heen, maar vond elkaar in het resultaat. En dat in een wonderlijk geslaagde vorm.

Het album werd opgenomen in The Village Recorder in Los Angeles. Een bijzondere locatie, vinden sommigen. In de voormalige vrijmetselaarstempel zouden geheime krachten werkzaam geweest zijn. En dan komen we op het hoesontwerp met serveerster Kate Murtagh. Als levend vrijheidsbeeld staat ze voor haar ontbijttafel, opgemaakt als de skyline van New York, waarop de Twin Towers door een glas juice (als mix ook wel 'fireball' genoemd) worden geaccentueerd. De letters U P van de bandnaam zijn deels afgedekt door de torens. In spiegelbeeld lezen we met een beetje goede wil: 9 11. Geheime krachten of stom toeval? Bestaat voorkennis?

Hoe we dit ook verder willen begrijpen, er waren wel degelijk verwoestende krachten onder de oppervlakte bezig: de snelle verwijdering tussen de hoofdrolspelers Rick en Roger. Hier nog zo goed samen, maar spoedig daarna in conflict. Op de één of andere manier kwam het niet meer goed tussen die twee. Het pathetische en moeizaam tot stand gekomen …Famous Last Words… bewees drie jaar later dat er iets definitief was veranderd. Een onvermijdelijk en grimmig afscheid volgde van twee helften die elkaar op Breakfast nog zo perfect leken aan te vullen.

Breakfast in America bleek een uiterst succesvol album. Met de nodige hitgevoeligheid geschreven voor publiek aan beide zijden van de grote plas, zonder 'on-supertramps' oppervlakkig te worden. En schitterend geproduceerd. Eind deze maand 40 jaar oud maar liefst en ik draai 'm zeker nog een paar keer de komende weken. Een super deluxe remaster hebben we in 2010 al gehad en die hoeft niet beter. Het blijft een topstuk in mijn collectie: 5 sterren!

avatar van bikkel2
4,5
geplaatst:
Mooi stuk weer stadsgenoot
Fijne achtergrondinfo over dit album.
Inderdaad een muzikaal minder zware plaat, maar tekstueel wederom niet echt vrolijk.
Davies zet al gelijk de toon met één van zijn ( voor de band's doen dan) meest melancholieke werkjes, Gone Hollywood.
"Nothing New In My Life Today".....tja.
De overpeinzingen van Hodgson, maar muzikaal blijft het op één of andere manier luchtig.
Vier hits van dit album zegt in dat kader wel genoeg.

3,5
geplaatst:
In vergelijking met Crime... en de twee daaropvolgende albums, vind ik dit album zwaar tegenvallen. Op een enkel nummer na vind ik het zoveel minder. Te commercieel ook, bijna ieder nummer is versingeld helaas. Dat 'verval' is doorgezet in Famous last words

avatar van lennert
4,5
geplaatst:
Yes, gelukkig nog een nieuw pareltje gevonden. Of nou ja, 'gevonden'... Dat dit zo'n hitalbum was wist ik niet, maar de titeltrack, mijn persoonlijke favoriet Logical Song (herkenbare lyrics), Goodbye Stranger en Take The Long Way Home heb ik altijd al met plezier gehoord. Het emotionele Lord Is It Mine en het afsluitende Child Of Vision zijn ook beide absolute pareltjes. Het enige nummer dat me echt niets doet is het gelukkig vrij korte Casual Conversations. Breakfast In America is het tweelingbroertje van Crime Of The Century, maar dan met een speelsere, bijna optimistische sound. Heerlijk!

Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. Breakfast In America
3. ...Even In The Quietest Moments
3. Crisis? What Crisis?
4. Supertramp
5. Indelibly Stamped

avatar van devel-hunt
4,5
geplaatst:
Exclusive: RARE Interview to Rick Davies (Supertramp) 28/8/2018: - YouTube

Rick Davies, lang niets van gehoord, maar hij leeft nog en treed op met een hobby bandje. Nog steeds zo aandoenlijk chagrijnig als vroeger.
Van Supertramp moet hij niet veel meer hebben, zo te horen.

avatar van RuudC
4,5
geplaatst:
Terug in vorm, mooi!

Mijn situatie is vergelijkbaar met die van Lennert. Ik ken de hits wel, maar ik heb me nooit gerealiseerd dat ze van Supertramp waren. Veel van die hits staan dus op dit album. Toen ik Even In The Quietest Moment aan het luisteren was, schoot de melodie van The Logical Song door mijn hoofd. Kon er op dat moment geen titel aan koppelen, maar daarna relatief snel hier gevonden. Al snel viel ook het kwartje bij Goodbye Stranger, de titeltrack en Take The Long Way Home. Dat zijn na al die jaren nog steeds geweldige songs. Voor het eerst valt nu ook de fantastische gitaarsolo op aan het eind van Goodbye Stranger. Met name Hodgson zorgt voor een fijne, ietwat ongemakkelijke sfeer. Dat is iets wat me altijd ontzettend aanspreekt in muziek. Supertramp heeft dat fijne laagje spanning en daarom doet het weer wat denken aan Crime Of The Century. Dit album heeft meer hoogtepunten, maar ik waardeer Crime net wat beter omdat die over de gehele linie sterk is. In elk geval is mijn waardering voor Supertramp door deze marathon gegroeid.

Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. Breakfast In America
3. Crisis? What Crisis?
4. Supertramp
5. Even In The Quietest Moments
6. Indelibly Stamped

avatar van Dirruk
4,0
geplaatst:
Heerlijk album zeg. Heb hem al een flinke tijd in de kast staan maar heb hem nooit volledig beluisterd. Had eigenlijk alleen even zin om Take the Long Way Home te draaien, maar dat is wat uitgelopen. Gelukkig maar! Ga spoedig eens Crime of the Century erop gooien.

4,5
Vroeger op cassettebandje gehad en nu eindelijk aangeschaft op cd. Jammer dat het (bonus-)concert niet meer te krijgen is op cd. Wel nog te beluisteren via Spotify.

Gast
geplaatst: vandaag om 04:49 uur

geplaatst: vandaag om 04:49 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.