Supertramp - Breakfast in America (1979)

Mijn eerste Supertramp Lp met inderdaad een prachtige hoes. Toch bekruipt me, nu ik de ruimte heb om eens wat nader in te gaan op de muziek uit "mijn tijd", het gevoel vaak achter de feiten aan gelopen te hebben.
Immers, ik ben van 1962 en muzikaal ontwaakt toen ik een jaar of 13/14 was. Dan is het dus 1976.
En wat is er dan inmiddels allemaal al uitgebracht? Precies! Alles zo'n beetje (en ik chargeer) waarvan ik nu zeg dat is beregoed. Of je het nu hebt over The Doors, The Beatles, The Allman Brothers Band, Pink Floyd, Deep Purple, Black Sabbath, Led Zeppelin, Yes of Supertramp. De bands wisten zich, na 1976, over het algemeen niet meer te overtreffen of waren inmiddels opgehouden te bestaan. Dan heb je dus de keuze. Of een enorme inhaalslag gaan maken of in de rijdende trein te springen. En doordat je krap bij kas zat was je, (althans in mijn geval koos ik voor de tweede optie) eerder geneigd te wachten op de nieuwste albums. Wat dan over het algemeen weer wat tegenviel omdat de verwachtingen gestoeld waren op de ervaringen met het materiaal wat daaraan vooraf ging. Gelukkig...dat is eruit.
Zo dus ook met Breakfast in America.
Ik kende Supertramp. Ik kende dus Crime of the Century en Crisis. Op het moment dat ik daar nu aan denk heb ik geen idee waarom ik aan Even in the Quietest Moments niet toegekomen was. Hoe dan ook.. Ik vond Supertramp een wereldband. Ik ren naar de winkel en koop "in the blind" Breakfast in America. En.... Leuke plaat. Aantal hele goede en leuke nummers. Maar laten we eerlijk zijn. Deze plaat is dan mogelijk meer commercieel, heeft 2 lekkere luisterbare hits en een aantal zeer prettige nummers (zoals Luc M al beschreef) maar haalt niet het niveau van zijn 3 voorgangers.

Erg goed, en waarschijnlijk commercieel gezien, het meest succesvolle Supertramp album. Beste track vind ik het hypnotiserende Child of vision. Op vinyl.

sterke plaat waar ze enorm mee doorgebroken zijn , maar geef mij maar crime of the century en zeker crisis, what crisis , met deze was iets mis , te gelikt en te veel met de nadruk op de zoektocht naar het grote publiek en het grote geld daaraanverbonden , toen begon de ruzie in de band ook denk ik .

Ik heb dit altijd een album gevonden met een afgrijselijke hoes... De muziek is echter wél erg goed, al zitten er wat mindere momentjes tussen. Die worden echter ruimschoots overstemd door pareltjes als Gone Hollywood, Logical Song, Goodbye Stranger, Breakfast In America (ja, wát een opening heeft dit album zeg! ongelooflijk!), en ook nog Take The Long Way Home en Child Of Vision.. Dus eigenlijk gewoon erg goed Maar die hoes....

4* though

Ik vind de hoes juist erg goed; wat mij betreft één van de creatiefste/mooiste ooit gemaakt, maar smaken verschillen nu eenmaal. Wat betreft het album kan ik je wel volgen; als ik een album van Supertramp zou beluisteren is het duidelijk deze.

Ik vind het idee van de hoes erg creatief, de uitwerking in zekere zin ook wel, maar die serveerster werkt echt enorm op m'n zenuwen... Geen idee waarom

Dat kan... (op één of andere manier moet ik nu ook om die serveerster lachen)

Op het eind van de titeltrack begroet Roger Hodgson een oude vriend 'Hey Jan, Hey Jan, Hey jan ...'

Ik zal er later vandaag nog even naar luisteren; ik hoor er ook iets in, maar weet niet meer precies wat ......

Dat wat hij na zijn laatste "dabba-da-dam da-da-da-dam da-da-da-dam" etc. roept?

Volgens mij bedoelt Pieter Paal dat stuk idd. , tussen wat jij noemt en ....La la laaa..la la laa..lalalalaaaa...(end); of staat dat in het tekstboekje .

Op zijn commercieelst, hierna is de fut eruit.

Gewoon een heerlijk aangename plaat, maar niets meer. Soms mis je bij Supertramp toch een beetje een gemeen trekje, waardoor het rock 'n roll wordt. Wat dat precies is, kan ik overigens niet duiden. Het is een beetje gepolijst allemaal. Maar de songs zitten toch wel weer goed in elkaar, met lekkere tempowisselingen. Hetdoor de piano van Hodgson gedomineerde geluid is bij vlagen erg fraai.

Lichtgewicht variant van tegenvoeter Crime of the century. Wel zijn beiden down-to-earth, waar Crisis? What crisis? en ...Even in the quietest moments meer de intellectuele kant van Supertramp benadrukken.

Breakfast in America is vooral voor mij de zomerse variant van alle Supertramp platen, waar de anderen duidelijk meer thuishoren in andere jaargetijden.

Misschien dat dat idee komt omdat Breakfast in America een hit was in de zomer van 1979; eigenlijk is Breakfast in America de enige Supertramp cd die langdurig in de bovenste regionen van de LP-lijst heeft gestaan. ....Even in the quietest moments eventjes, vanwege Give a little bit.

Ik vind Breakfast in America misschien hitgevoelig, maar zeker niet de slechtste cd van Supertramp. De nummers blijven goed hangen, zijn buitengewoon mooi ingekleurd, de klanken op de (geremasterde) cd buitengewoon helder.

Zeker, de band is een andere weg ingeslagen na ...Even in the quietest moments maar het creatieve vermogen van het duo Hodgson/Davies heeft er niet onder geleden. Sterker nog, ze blaken vanaf Gone Hollywood tot de grootse finale met Child of vision van het zelfvertrouwen en van mogelijk onderling kinnesinne is nog geen sprake.

Ik zeg het, een ware zomer-cd. Is nu dus heel goed te draaien en uitermate te genieten. We moeten er, zo'n beetje 30 jaar na het verschijnen, maar flink aandacht aan blijven besteden.

01 Gone Hollywood 4,5
02 The Logical song 5,0
03 Goodbye stranger 4,5
04 Breakfast in America 5,0
05 Oh darling 4,0
06 Take the long way home 5,0
07 Lord is it mine 4,0
08 Just another nervous wreck 4,0
09 Casual consversations 4,0
10 Child of vision 5,0

Het commercieelste album van Supertramp, maar daarom niet minder leuk om naar te luisteren. Geen echt zwakke nummers. Favoriet is Goodbye stranger.

Helemaal mee eens.

Toen al zagen de heren van Supertramp er uit alsof ze nog in 1969 leefde, lange baarden, ronde brilletjes en spijkerpakken. Meegaan met hun tijd was niet nun sterkste kant. Wat wel hun sterkste kant was, om in de jaren 70, de éne na de andere tijdloze feilloos gespeelde popplaat af te leveren, waarvan deze toch wel de toegankelijkste is, mooie zonnige plaat, een echte goud van oud klassieker.

Ik hád deze als lp, maar vorige week de cd toch maar eens gekocht. (met wat andere Supertramp werk, dat ik nog niet op cd had) Dit mag misschien niet de beste van hen zijn. Crisis, what crisis? vind ik persoonlijk hun beste. Maar het was een toch heerlijk om me weer eens op oud Supertramp werk te storten. Breakfast... vind ik wel een sfeervolle lp en zoals devel-hunt zegt, een mooie zonnige plaat. Hij roept weer heel wat oude herinneringen op. Ik kreeg deze lp destijds op mijn 25e verjaardag van vrienden. Ik kan me het feestje in '79 nog goed herinneren. Heerlijke plaat!!!

Ik kon van mijn krantenwijk vooral singletjes kopen. Hiervan kocht ik er maar liefst vier! De LP leende ik later bij de platenbieb (jawel!). Heerlijke muziek vond ik het. En dat vind ik nog steeds: een tijdloos album.

Mooi album. Niet het beste van Supertramp, maar zeker een goed album. De bekendere hits als Logical Song en Breakfast in America afgewisseld met de mooie klanken van bv. Take The Long Way Home en Just Another Nervous Wreck.

Nou echt eens goed geluisterd naar deze plaat, waarmee ik voorheen niet verder kwam dan de hits en een vluchtige luisterbeurt van de andere nummers. 'Oh darling' heeft niet alleen dezelfde titel als het Beatles-nummer op 'Abbey Road', maar doet qua sound en sfeer heel erg aan 'Abbey Road' denken. En ik vind eigenlijk die andere 'niet-hits' ook wel de moeite waard.
Vanaf track twee tot en met zeven heb je een aantal perfecte popsongs te pakken, dus wellicht moet ik naar 4 of 4,5 sterren. Zal me daar nog eens op bezinnen

Ik vind dat een heel sterk punt van deze plaat.
De 4 hits zijn uitstekend op zichzelf beluisterbaar.

Maar het album zelf wint nog aan kracht door de songcyclus.
Je hoort het eigenlijk integraal en in deze volgorde te beluisteren.

Alle nummers houden het niveau hoog.
Virtuoze arrangementen gepaard aan goede songs.

Bij een band als Toto ontbreekt het soms aan goede songs,
al staat daar de virtuositeit eveneens buiten kijf.

Deze is zeker even zo constant als Crime Of The Century en een artistieke verbetering ten opzichte van Even ... In The Quiest Moments, die het eigenlijk moet hebben van een 2tal schone liedjes en het epos Fools Overture .
Breakfast is veel scherper en frisser . Geen progressie in de zin van vernieuwing , maar wel een hele constante lijn in het composorische . Nooit buiten de lijntjes, erg veilig zelfs , maar zoals dazzler terecht aangeeft met de nodige virtuositeit in de arrangementen en eigenlijk ook hoe het wordt uitgevoerd . Supertramp's muziek klinkt niet moeilijk , maar het is wel verdomd moeilijk om het goed te spelen .

Ik verhoog alsnog naar 5 *****.

Het is eigenlijk een zéér sterke plaat, lichtvoetig, zonder de drukkende stemming van Crime of the century, misschien wel de allerbeste van Supertramp.

Vandaag een langdurig ritje moeten maken met een leenauto en die had alleen ruimte voor ..... cassettebandjes! Gelukkig de chroomdioxide versie van Breakfast in America nog in huis en weer eens helemaal gedraaid, prachtige cassette voor onderweg met een beetje betere temparaturen.

Er is eigenlijk niets mis het medium cassette, de muziek van Supertramp klinkt (ook bij ouder wordende exemplaren) nog steeds glashelder. Het gold ook voor de andere muziekcassettes, Close to the edge (Yes) en Face value (Phil Collins).

Na de terugkeer van het vinyl: graag ook herwaardering voor de muziekcassette!

Child of Vision vind ik een bezwerend betoverend nummer, dat zal met het speciale ritme te maken hebben. Samen met Crime Of The Century blijf ik dit album levenslang koesteren, tegen beter weten in.
Ik heb mijn 4.5 dan ook maar aangepast, want zulke platen verdienen dit zonder enige twijfel.

Eigenlijk valt het mij op hoezeer "The Logical Song" en "Breakfast in America" op elkaar lijken.

En de sterren, voor dit meesterwerk?

Behalve dat ze door dezelfde band worden gespeeld en beide in de sfeer van het album passen vind ik dat die twee nummers in het geheel niet op elkaar lijken. Zelfs de maat is anders.

Ik had jarenlang de LP versie in de kast staan maar de CD voor EURO 5,00 laat ik natuurlijk niet liggen.
Heerlijk om dit album weer eens op te zetten, eigenlijk alleen maar klassenummers zit wat mij betreft geen zwakke broeder tussen.

Dan heb je bij deze een hele goeie koop gedaan, Tequila, want dit is echt met Crisis, What Crisis? het beste wat Supertramp gemaakt heeft. Veel mensen zullen denken, dat ik Crime Of The Century vergeet, maar die hebben het mis. Crime.... was voor mij en ook het "grote publiek" de grote doorbraak. Vooral dankzij hun single Dreamer en het later door zowat door iedereen geprezen School. Maar bij Breakfast In America waren zij misschien net over hun top heen, maar qua sfeer, als album in het geheel, is dit wellicht hun beste (saman met Crisis What Crisis?) Er staat werkelijk geen zwak nummer op. Met Logical Song als karretrekker (de single, die vooraf ging aan de release van de lp(!) en nummers als Child Of Vision en Casual Conversations, enfin ik doe de rest misschien tekort door ze niet te noemen is dit een dijk van een album. Helaas takelde de samenwerking tussen Hodgson en Davies af door muzikale meningsverschillen. Supertramp blijft, fan of niet, van onmisbare waarde voor de popgeschiedenis door zijn geheel "eigen sound".