Supertramp - Breakfast in America (1979)

Met "Breakfast in America" levert Supertramp een uiterst toegankelijke plaat af. Dit album bevat een aantal klassiekers in nummers als "The Logical Song", "Breakfast in America" en "Take the Long Way Home". Maar eigenlijk heeft elk nummer wel iets te bieden. Of het nu de saxofoon is in "The Logical Song", de fenomenale gitaarsolo aan het einde van "Goodbye Stranger" of de mooie pianopassages uit "Child of Vision", alle composities zitten vernuftig in elkaar en over elke noot is nagedacht. In het geval van "Breakfast in America" is dat op geen enkel moment bezwaarlijk. Supertramp biedt met "Breakfast in America" een ware popklassieker met symfonische trekjes.

Ik vind dit net niet het hoogtepunt van Supertramp. Het is een wel heel erg aangenaam album, maar Crime of the Century is net een niveautje hoger. Hoewel vergelijken niet altijd even makkelijk is, want dit is veel meer een poprock album geworden. Maar dan wel gevuld met vele echt goede nummers. Hoogtepunt is het fantastische The Logical Song en ook Child of Vision is erg sterk. Titelsong Breakfast in America blijft tijdloos goed, Goodbye Stranger met de fraaie gitaar & het sombere Take the Long Way Home zijn fraai. En zo staat het album vol met goede songs.

Voor mij was dit net niet de eerste LP die ik kocht. Ik heb steeds de singles uit de uitverkoopbakken (net uit de top 40) gepakt voor 1 gulden en had zo bijna het hele album op single...

Ik moet zeggen ik begin Supertramp steeds meer te waarderen.Breakfast in America is weer wat gladder en commerciëler dan de albums hiervoor maar zolang dat gepaard gaat met aanstekelijke songs die zelfs na honderd draaibeurten niet vervelen hoor je mij niet klagen.Alleen Casual conversations en Lord is it mine vind ik wat minder maar de rest klinkt geweldig met Take the long way home als beste nummer.Kwaliteitspop zoals je niet al te vaak tegenkomt.

BREAKFAST IN AMERICA 1979

Toen ik in de herfst van 1982 mijn tweede of derde muziekcassette compileerde,
behoorde het tapen van It's Raining Again tot de orde van de dag. In die tijd luisterde ik
met gespitste oren en met één vinger op de "record" toets naar de Belgische hitparade.

Ik was 13 en de jaren van verwondering ingetreden.
Muziek werd een ernstige zaak tijdens mijn puberteitsjaren.
De wereld lag aan mijn voeten en ik zou het natuurlijk allemaal beter doen
dan de oudere generatie, waarvan mijn sikkeneurige ouders deel uitmaakten.

Roger Hodgson moet een paar jaar ouder geweest zijn toen hij de titelsong
van dit zesde Supertramp album schreef. En hij verwoordt precies dat gevoel.

Take a jumbo cross the water,
Like to see America
See the girls in California
I'm hoping it's going to come true
But there's not a lot I can do

In de tweede strofe suggereert, maakt hij een sprong in de tijd en zingt hij
dat hij, als lid van een succesvolle rockband, die droom heeft kunnen beleven.

I'm a winner, I'm a sinner
Do you want my autograph
I'm a loser, what a joker
I'm playing my jokes upon you
While there's nothing better to do

Tien vrouwen om elke vinger tussen twee optredens door.
Hij is als beroemde rockster zelf deel gaan uitmaken van het entertainment circus.

Als een clown bijna. En dat brengt me bij het briljante arrangement van de song.
Vanaf de instrumentale break verandert de muziek in een soort parade van een circus.
Je hoort een buitelende fanfare door de straten trekken. Met diverse blazers in de hoofdrol.
Een Herman van Veen arrangement bijna. Die had ook wat met clowns.

De titelsong bevat volgens mij de sleutel tot de hele plaat.
Van dat grootse America blijft na de kater van het intensief toeren niet zo veel meer over.

Ik voel twee verhaallijnen die parallel lopen: het ontgoochelende Amerika,
maar vooral ook de kater van het succes, de leegte van het hedonistische sterdom.

Beide plaathelften beginnen met een kater.

Gone Hollywood Gone verwoordt letterlijk de teleurstelling van de droom.
Met Hollywood als metafoor voor een wereld van kartonnen gevels en veel make-up.
Daarachter schuilt de leegte. Droog je tranen, Pierrot. ' Cos the show must go on...

Al vrij vroeg in het nummer krijgen we een muzikaal intermezzo
waarmee de groep al musicerend de nodige spanning weet op te bouwen.

Ain't nothing new in my life today
Ain't nothing true, it's all gone away

Take the Long Way Home zit dichter op het vel van de muzikant.
Het leven in de spotlights, zich lavend aan applaus en het gedaver van het succes.
Maar als de lichten gedoofd zijn, wacht de eenzaamheid, ver van huis en partner.
Erg goed vergelijkbaar met Better Be Home Soon van Crowded House.

De perfecte muziek voor in de auto na een ver nachtje stappen.
Muzikaal zit het nummer weer erg goed in elkaar met dat mondharmonicageluid
dat voor de nodige blues-toets zorgt (het is immers een lied over de lijden van de artiest).
En het refrein maakt een grote boog huiswaarts, precies zoals de tekst suggereert.

The Logical Song zet ik samen met de titeltrack probleemloos bij de allergrootste popklassiekers.
Het is bon ton onder die hards om de bekendste nummers van een artiest niet hun beste te vinden.
Dat heeft natuurlijk te maken met het feit dat een fan de liefhebber graag op andere parels wijst.

De boodschap in The Logical Song is vrij helder: als kind kon ik nog vrij dromen,
maar op school heeft men mij zodanig vol informatie gegoten dat ik de weg kwijt ben.
Of beter nog: dat ik mijn eigen weg kwijt ben. Wat is mijn weg in deze drukke wereld
waarin iedereen zich haast naar zijn 9 to 5 job? Zal ik mee met de stroom of niet?

Another Brick in the Wall, maar dan subtieler.
Klemtoon ligt op de eigen zoektocht in plaats van het verzet.
Niet de dreiging van de muur, maar de vraag hoe hem te beklimmen.
Het blazersarrangement zet de poging om zich niet te laten kisten kracht bij.

Opvallend hoe op deze plaat de nacht telkens twijfel zaait, oproept tot reflectie.
In Goodbye Stranger werd de eenzaamheid van de nacht verzacht door een bedpartner.
Maar dat verhindert niet dat de dageraad schoon schip maakt met elke mogelijke romance.
The show must go on en de protagonist begeeft zich weer op weg naar het volgende podium.

Door het refrein schier eindeloos te herhalen, wordt de routine van dit verhaal bekrachtigd.
Het achteloos voor zich uitfluiten bij het pakken van de koffers om mogelijke tranen geen kans te gunnen.
De opgekropte emotie baant zich dan toch een muzikale weg naar buiten in de scherpe gitaarsolo.

Dat kille afrekenen met de zoveelste one-night stand krijgt een tegenhanger in Oh Darling.
De ballad waarmee de eerste plaatkant afsluit is een smeekbede om een liefde die mag blijven.

Met een klaterend piano thema waar Supertramp een patent op heeft.
Het meezingbare refrein zorgt er voor dat op de eerste plaatkant vijf singlekandidaten pronken.
Daarvan verschenen ook effectief drie nummers op single. Take the Long Way Home was de vierde.

Het contemplatieve Lord It Is Mine luistert als een gebed.
"Vanuit het diepst van mijn ellende, aanroep ik U, o Heer."

De ellende in dit nummer reikt verder dan de persoonlijke kater.
Een aantal songs op kant twee zijn inderdaad maatschappij-kritischer.
Wellicht wordt met "this land" wel Amerika bedoeld, maar eigenlijk hoeft het niet.
Net zoals menige Bijbelpsalm is deze smeekbede om licht in donkere tijden universeel.

Just Another Nervous Wreck keert terug naar het artiestencircus uit The Logical Song.
De acrobaten tuimelen niet langer, maar zijn gestruikeld over de zelfkant van hun marginale bestaan.

Het nummer wil muzikaal een vuist maken richting het establishment
dat de verschoppelingen in kwestie liever nog een extra schop onder de kont geeft
in plaats van zich in naam van hun politieke ideologie over hen te ontfermen: de judassen!

So much for liberation
They'll have a celebration
Yeah I've been under too much stress

And as the clouds begin to crumble
So the juggler makes his fumble
And the sun upon my wall is getting less.

Muzikaal beperkt Just Another Wreck zich tot de soundtrack van de revolte.

En met het ingetogen Casual Conversations legt het album zijn achilleshiel bloot.
Sommige nummers staan zowel muzikaal als tekstueel een beetje los van de rest van de plaat.
Gelukkig duurt het niet te lang, zodat het mag beschouwd worden als een korte adempauze.

Thema is een doodbloedende relatie en de saxofoon kronkelt zich
als een smeulende sigaret doorheen het zelfbeklag. De liefde is uit.

De plaat nog niet. Want Child of Vision zet zich schrap voor een muzikale apotheose.
Op deze magistrale afsluiter neemt Supertramp nog eens rustig de tijd om een mini-symfonie
aan het vinyl toe te vertrouwen. Een werkwijze die op de drie voorgaande albums zo gesmaakt werd.

Ik kom hier toch nog graag even terug op wat ik in een vorig bericht schreef over een rockmusical.
Het duelleren van de vocalen en het verspringen van muzikale motiefjes geeft Child of Vision toch wel
een musical karakter vind ik. The Alan Parsons Project ontmoet Meat Loaf om eens wat geks te zeggen.

De tekst bevat een vingerwijzing naar de Amerikaanse cultuur.

You tried to be a hero
Commit the perfect crime
But the dollar got you dancing
And you're running out of time

You gave me coca-cola
You said it tasted good
You watch the television
It tells you that you should

You kan inderdaad verwijzen naar de Amerikaanse cultuur zelf,
maar evenzeer naar de puber in ons die ooit met Amerika dweepte.

Als kind droomde de protagonist om ooit van de Amerikaanse cultuur te kunnen proeven.
Nu hij als succesvol muzikant die droom heeft kunnen beleven, ontwaakt hij met een kater.

En dat de protagonist in het laatste lied afrekent met zijn eigen puberale droom,
wordt volgens mij mooi weergegeven in de allerlaatste regels van de plaat.

Child of vision, won't you listen?
Find yourself a new ambition

Het zesde album van de Engelse band Supertramp verscheen op 29 maart 1979. Waar het in 1974 verschenen “CRIME OF THE CENTURY” uitgroeide tot een artistiek hoogtepunt, was “BREAKFAST IN AMERICA” met een verkoop van meer dan 20 miljoen exemplaren, het commerciële hoogtepunt van het 5-tal. In 1977 had Supertramp zijn eerste internationale hit gescoord, toen de van “EVEN IN THE QUIETEST MOMENTS” getrokken single “GIVE A LITTLE BIT” in verschillende landen in de top 10 kwam. Met dat succes in het achterhoofd, ging de band medio 1978 de studio in en kwam er eind van dat jaar uit met 10 nieuwe tracks. Songwriters Rick Davies en Roger Hodgson waren er in geslaagd een prima album bij elkaar te pennen, waarbij de harmonie tussen de verschillende songs ervoor zorgde dat het album als een geheel klinkt. De meer commerciëlere, door Hodgson geschreven songs (lees: singles) “THE LOGICAL SONG”, “TAKE THE LONG WAY HOME” en het titelnummer verschenen in de diverse hitparades, terwijl dat ook gold voor het door Davies geschreven “GOODBYE STRANGER”. De overige 6 tracks zijn als album zijn ook geweldig, zoals de opener “GONE HOLLYWOOD”, waarbij Davies en Hodgson de lead zang delen, “OH DARLING”, waar het typische Supertramp keyboardsound te prominent te horen is en door Davies prachtig gezongen wordt en de schitterende ballade “LORD IS IT MINE”, dat door Hodgson gezongen wordt en die doet dat op een werkelijk prachtige wijze. “JUST ANOTHER NERVOUS WRECK” en “CASUAL CONVERSATIONS” zijn weer Rick Davies songs, de eerste uptempo en uitgroeit tot een lekkere Supertramp rocker en de tweede een klein lief liedje is. Het slotakkoord is voor “CHILD OF VISION”, waar opnieuw het Supertramp keyboard geluid het nummer draagt en in zeven en een halve minuut neemt de band je mee in een boeiende en beklemmende progressieve rocksong van ongekende klasse met een niet te vergeten saxofoonpartij van John Anthony Helliwell. “BREAKFAST IN AMERICA” zorgde voor de grote internationale doorbraak en daar heeft de band niet lang van genoten. Na de tournee van de opvolger “FAMOUS LAST WORDS…” stapte Roger Hodgson uit de band en was het grote succes verdwenen en zou ook niet meer terug komen. Optreden hebben beide partijen nog jarenlang gedaan, Hodgson komt zelfs regelmatig naar Nederland voor concerten, waarbij nog regelmatig veel songs van dit album gespeeld worden…superplaat!!

Op hun 6e studioalbum is het Supertramp gelukt om technische perfectie te koppelen aan een gevoel van luchtigheid en spontaniteit. Het album wordt nergens zwaarmoedig (zelfs niet in de composities van Davies) zonder dat de balans verstoord wordt. De band klinkt geroutineerd en geïnspireerd, wat een knappe combinatie is. Elke noot is juist, maar toch klinkt het allemaal wat losser dan op Crime Of The Century of Even In The Quietest Moments...
Al met al een iets meer poppy gevoel dan de vorige albums, maar met nog steeds de vertrouwde Supertramp ingrediënten.
Crime is het meesterwerk, Breakfast is gewoon heel goed.

Tussenstand:
1. Crime Of The Century (1974) 5,0
2. Breakfast In America (1979) 4,5
3. Even In The Quietest Moments... (1977) 4,0
4. Crisis? What Crisis? (1975) 4,0
5. Supertramp (1970) 4,0
6. Indelibly Stamped (1971) 3,5

Het had niet veel gescheeld of de titel van dit album was Hello Stranger geworden: een verzameling songs in dialoogvorm tussen Davies en Hodgson, zo gaat het verhaal.
Hoewel Davies dit graag verder had uitgewerkt, stelde Roger Hodgson voor het album wat luchtiger van toon te maken en de grappige titel Breakfast in America mee te geven. En zo gebeurde het.

Breakfast is, meer nog dan de voorgaande albums, hét Wurlitzer piano-album. Daarmee werd het kenmerkende geluid van Supertramp versterkt. De electrische piano werkte nu als een direct herkenbare 'signature' van de band.

En, hoe beklemmend somber de sfeer was op voorgaande platen, zo bijna blijmoedig was de toon in sommige nummers hier. Opgewekt moet het ook gegaan zijn in de samenwerking tussen de twee voormannen Davies en Hodgson, veroordeeld tot elkaar als tegenpolen, maar hier, volgens ooggetuigen, opvallend coöperatief.

Nu is dat allemaal relatief. Ook in The Logical Song, gaat het over een kind dat niet begrepen wordt en zichzelf niet begrijpt: “Please tell me who I am”, in de stijl van Crime of the Century. En bitter-scherp is ook de tekst van Child of Vision, het prachtig hypnotiserende slotstuk van het album.

Verder wordt er een verhaaltje verteld. Een reisje Amerika. Een verhaal ook over weggaan, vervreemding en de moeizame weg naar huis vinden: Take The Long Way Home. Hoezo vrolijk? Relatief dus.

In de nummers van Davies merken we toch nog wel dat hij in de richting werkt van de relationele dialoog, zoals hij met dit album voor ogen had: Goodbye Stranger, Oh Darling en Casual Conversations gaan duidelijk in die richting. Intussen gaat Hodgson verder op de spirituele lijn van Even In The Quietest Moments (1977) met Lord Is It Mine en de kwetsbare kinderziel van het al genoemde The Logical Song en Child of Vision.

Drama en nuchterheid. Hemels en aards. Het klikte niet, maar paste wel uitstekend in elkaar. Het schrijversduo werkte dan wel langs elkaar heen, maar vond elkaar in het resultaat. En dat in een wonderlijk geslaagde vorm.

Het album werd opgenomen in The Village Recorder in Los Angeles. Een bijzondere locatie, vinden sommigen. In de voormalige vrijmetselaarstempel zouden geheime krachten werkzaam geweest zijn. En dan komen we op het hoesontwerp met serveerster Kate Murtagh. Als levend vrijheidsbeeld staat ze voor haar ontbijttafel, opgemaakt als de skyline van New York, waarop de Twin Towers door een glas juice (als mix ook wel 'fireball' genoemd) worden geaccentueerd. De letters U P van de bandnaam zijn deels afgedekt door de torens. In spiegelbeeld lezen we met een beetje goede wil: 9 11. Geheime krachten of stom toeval? Bestaat voorkennis?

Hoe we dit ook verder willen begrijpen, er waren wel degelijk verwoestende krachten onder de oppervlakte bezig: de snelle verwijdering tussen de hoofdrolspelers Rick en Roger. Hier nog zo goed samen, maar spoedig daarna in conflict. Op de één of andere manier kwam het niet meer goed tussen die twee. Het pathetische en moeizaam tot stand gekomen …Famous Last Words… bewees drie jaar later dat er iets definitief was veranderd. Een onvermijdelijk en grimmig afscheid volgde van twee helften die elkaar op Breakfast nog zo perfect leken aan te vullen.

Breakfast in America bleek een uiterst succesvol album. Met de nodige hitgevoeligheid geschreven voor publiek aan beide zijden van de grote plas, zonder 'on-supertramps' oppervlakkig te worden. En schitterend geproduceerd. Eind deze maand 40 jaar oud maar liefst en ik draai 'm zeker nog een paar keer de komende weken. Een super deluxe remaster hebben we in 2010 al gehad en die hoeft niet beter. Het blijft een topstuk in mijn collectie: 5 sterren!

Yes, gelukkig nog een nieuw pareltje gevonden. Of nou ja, 'gevonden'... Dat dit zo'n hitalbum was wist ik niet, maar de titeltrack, mijn persoonlijke favoriet Logical Song (herkenbare lyrics), Goodbye Stranger en Take The Long Way Home heb ik altijd al met plezier gehoord. Het emotionele Lord Is It Mine en het afsluitende Child Of Vision zijn ook beide absolute pareltjes. Het enige nummer dat me echt niets doet is het gelukkig vrij korte Casual Conversations. Breakfast In America is het tweelingbroertje van Crime Of The Century, maar dan met een speelsere, bijna optimistische sound. Heerlijk!

Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. Breakfast In America
3. ...Even In The Quietest Moments
3. Crisis? What Crisis?
4. Supertramp
5. Indelibly Stamped

Terug in vorm, mooi!

Mijn situatie is vergelijkbaar met die van Lennert. Ik ken de hits wel, maar ik heb me nooit gerealiseerd dat ze van Supertramp waren. Veel van die hits staan dus op dit album. Toen ik Even In The Quietest Moment aan het luisteren was, schoot de melodie van The Logical Song door mijn hoofd. Kon er op dat moment geen titel aan koppelen, maar daarna relatief snel hier gevonden. Al snel viel ook het kwartje bij Goodbye Stranger, de titeltrack en Take The Long Way Home. Dat zijn na al die jaren nog steeds geweldige songs. Voor het eerst valt nu ook de fantastische gitaarsolo op aan het eind van Goodbye Stranger. Met name Hodgson zorgt voor een fijne, ietwat ongemakkelijke sfeer. Dat is iets wat me altijd ontzettend aanspreekt in muziek. Supertramp heeft dat fijne laagje spanning en daarom doet het weer wat denken aan Crime Of The Century. Dit album heeft meer hoogtepunten, maar ik waardeer Crime net wat beter omdat die over de gehele linie sterk is. In elk geval is mijn waardering voor Supertramp door deze marathon gegroeid.

Tussenstand:
1. Crime Of The Century
2. Breakfast In America
3. Crisis? What Crisis?
4. Supertramp
5. Even In The Quietest Moments
6. Indelibly Stamped

Ergens afgelopen week kwam zowel iets van 'Crime Of The Century' als 'Breakfast In America' zelf voorbij op de radio. De eerste plaat speel ik heel af en toe nog wel eens, maar de laatste is voor het laatst in het vorige milennium uit de hoes gekomen. De plaat er naast, 'Paris' zat er zelfs aan vast geplakt. Voor de hoezen is dat niet best.

Op drie grote tikken na, bleek de plaat echt prima te beluisteren. Warm, groots, een band in topvorm. Het viel mij op dat ik de plaat veel beter vond dan toen. Ook kant twee kon ik prima beluisteren, waar ik die vroeger na 'Take The Long Way Home' direct afzette.

Uiteindelijk werd ik nooit een superfan. Ik heb de band nooit live aan de slag gezien en zie dat ook niet als een gemis. Wel merkte ik dat ik dit album enorm waardeer. Het geluid is prima, de composities meer dan interessant, drie prachtige hits en de warme klanken van toeteraar John Helliwell, die naast de twee contrasterende stemmen van Davies en Hodgson, toch vaak centraal staan op deze plaat.

Wat mij extra opviel, is het contrast tussen het grote gebaar, waar Supertramp een kei in is en voornamelijk om bekend staat, en het kleine, bijna jazzy-achtige. Dat werkt enorm goed. Waarschijnlijk toch het verschil in leeftijd dat ik in de afgelopen 41 jaar heb opgebouwd.

'Crisis. What Crisis?' toch maar eens aanschaffen als ik de LP tweede hands tegen kom. Overigens werd het nooit meer beter na deze plaat. Het was al mijn Supertramp #2, maar nu heel veel steviger.

Een luchtig album na het eerder progressieve Even in the Quietest Moments. Met enkele hitsingles erop zoals The Logical Song, Breakfast in America, Goodbye Stranger en Take the long way home. Geen onehit album dus en de rest van de nummers passen er mooi bij. Een aangenaam album van Supertramp. Het is op de eerste plaats gezellig. Een sound die niet meteen blijft hangen, maar iets dat je zeker niet gaat afzetten. Voor je het weet heb je het album een paar keer achter elkaar gehoord.

Muzikaal niet veel op aan te merken, met een paar superbe composities (wat mij betreft vooral de eerste vier), een heerlijke sound (met name die elektrische piano en de sax) en een aantal slimme teksten (waarvan “Take a look at my girlfriend...” vaak ongevraagd door mijn hoofd zingt – geen persoonlijke hang-up trouwens, daar heb ik geen reden voor), en zeker in Amerika bleef de beloning niet lang uit. Persoonlijk doet het me niet zo veel, vooral omdat ik Rick Davies echt een vreselijk vervelende stem vind hebben, en van die hoge piepstem bij bijvoorbeeld “Goodbye stranger, it's been nice” (ik dacht altijd dat dat Hodgson was, maar ik las ergens dat het Davies is?) ben ik ook niet erg gecharmeerd. Bovendien zijn de middelste drie nummers van kant 2 wel een pak minder, en na de prachtige eerste drie minuten van het slotnummer had de lange pianosolo gedurende de daaropvolgende drie minuten wel wat inventiever en indringender gemogen. Geen plaat waar ik onverdeeld enthousiast over kan zijn.

Ik vond de titeltrack altijd al een erg mooi en lekker nummer, en op een dag besloot ik naar de rest van het album te luisteren. Ik verwachtte niet erg veel, maar dit album heeft mij echt flink omver geblazen. Het is zo'n goed en mooi album. Ik weet niet waarom maar het klikt heel erg en sinds de eerste luisterbeurt heeft het in mijn persoonlijke top 5 gestaan. Hartstikke goed album

Crime Of The Century is mijn favoriete Supertramp (studio)plaat en Live In Paris is voor mij een van de beste live albums ooit gemaakt. Dit album komt direct na Crime Of The Century en aan dit album heb ik zoveel goede herinneringen dat het voor altijd in mijn geheugen gegrift zit, tot groot verdriet van de vrouw des huizes die Supertramp echt vreselijk vind. Gewoon een gebrek aan goede smaak, ook al delen we wel het jaren 80 wave/punk spectrum. Anyway, dit blijft een fantastisch album en ik draai dit nog steeds met grote regelmaat en met veel plezier. De zomer van 1979 was een fraaie en daar hoort dit album ook bij.

LucM schreef:Klopt, maar als radiojongetje rekende ik Supertramp destijds - en nog steeds - tot de (kwaliteits)pop. Was toch andere koek dan de progrock van die tijd. Wat ik daarvan meekreeg vond ik ofwel saai ofwel te gekunsteld. Bij Supertramp was er met de hits steeds meteen een klik.
Give a Little Bit was de eerste kennismaking en associeer ik met de spannende eerste weken in de brugklas. Een kleine twee jaar later vond ik de hitsingles van dit album ook aangenaam. Nog steeds en dat geldt inmiddels voor het hele album.

Ben daarbij meer van de liedjes van Roger Hodgson, die vooral de popkant opgaan. Of vergis ik me daarin?