Supertramp - Breakfast in America (1979)

Interessant stuk. Dank voor de link Wandelaar
Ik vind uiteindelijk dat alles zo'n beetje samen komt op dit album.
Ondanks het hoge artistieke peil en voor hun doen vele hits van deze plaat, klopt het inderdaad dat het begin van het einde was ingezet.
Crime of the Century heeft naar mijn smaak de beste songs, maar deze, wat commerciëler, doet er niet veel voor onder naar mijn idee.
Ondanks dat de band veel langer de tijd nam om met het volgende album te komen, lijkt de fut er op Famous Last Words (1982) nogal uit.

Passende avatar uit de kast gehaald voor vandaag.
Ik sta bij dit album (al lange tijd in mijn Top 10) stil bij de nummers geschreven door Rick Davies:
Gone Hollywood, Goodbye Stranger, Oh Darling, Just Another Nervous Wreck en Casual Conversations. Laat ik het zo zeggen: de meer nuchtere nummers. De hang naar 'laidback' zou hij op vervolgalbums verder uitwerken. Hier op 'Breakfast' nog prachtig in balans.

Ik voel me momenteel een beetje lijkenpikker. Geen avatar maar deze LP uit de kast gehaald enkel en alleen omdat er opnieuw een belangrijk persoon uit de pop- en rockwereld de pijp aan Sinte Maarten heeft overhandigd.

Het album 'Breakfast in America' is meer veel dan de twee meezing-klassiekers 'Logical Song' en de titeltrack. Die laatste was naar verluidt populair onder Amerikaanse soldaten die dienst deden in West-Duitsland en aftelden naar hun terugkeer. Amerika was toen nog een bevriende natie ...

"Whispering" Bob Harris zocht Supertramp op ten tijde van de opnames van dit album. Leuk om te zien.

Zeker leuk om te zien RonaldjK (bedankt voor de link) en Roger Hodgson is echt zo'n introverte creatieveling, vol met gedachtes en vragen. Voor zichzelf en collega's geen makkelijke man om mee samen te werken schat ik zo in.
Maar de balans op de albums is natuurlijk uniek. Aan de ene kant de zweverige, virtuose en filosofische Hodgson met zijn hoge stem en tegenover hem de straightere jazz/ blues fanaat Rick Davies, met zijn rauwige stemgeluid en geweldige pianospel.
In deze samenstelling is het plafond met dit zeer succesvolle album wel bereikt.
Veel hitgevoeliger bleek ook en zelfs de typische albumtracks zijn dik in orde hierop.
Het sterke punt van Supertramp en daarom ook zo uniek, zijn de ongelofelijk herkenbare structuren en zeer knap in elkaar gezette composities die pop, prog, jazzrock light en artrock liefhebbers goed moeten smaken.
Iconische band en triestig natuurlijk dat oprichter Rick Davies er niet meer is.

Geweldige video! Ik herinner me hoe ook Kayak hier Periscope Life opnam, in hetzelfde jaar. Beroemde plek.

Met Kayak heb ik niet veel, kwestie van smaak, maar dat zij ook daar hebben opgenomen is dan wél een leuk weetje. En natuurlijk een groep van allure. Zo leer ik via Supertramp nog eens wat!

Breakfast in America is het meest toegankelijke Supertramp-album tot dan toe maar niet zonder passie en diepgang. Supertramp wordt tot progrock gerekend vanwege hun symfonisch getinte songs maar heeft het nooit moeten hebben van overdreven bombast, reden waarom hun albums, althans die van Crime of the Century tot Breakfast in America heel goed de tand des tijds doorstaan.

Mooie video van een iconische band.
Dit album in 1979 helemaal grijsgedraaid.

LucM schreef:Klopt, maar als radiojongetje rekende ik Supertramp destijds - en nog steeds - tot de (kwaliteits)pop. Was toch andere koek dan de progrock van die tijd. Wat ik daarvan meekreeg vond ik ofwel saai ofwel te gekunsteld. Bij Supertramp was er met de hits steeds meteen een klik.
Give a Little Bit was de eerste kennismaking en associeer ik met de spannende eerste weken in de brugklas. Een kleine twee jaar later vond ik de hitsingles van dit album ook aangenaam. Nog steeds en dat geldt inmiddels voor het hele album.

Ben daarbij meer van de liedjes van Roger Hodgson, die vooral de popkant opgaan. Of vergis ik me daarin?

Goed album, maar staat in de schaduw van Crime.

Give a Little Bit was destijds mijn 1e kennismaking met Supertramp.
Jonge bikkel2 mocht elke week een singeltje kopen van zijn zakgeld en dat nummer viel gelijk positief op.
Typisch dat ik in 1e instantie nooit voor de lp Even in the Quiest Moments ben gegaan, want de hoes vond ik indrukwekkend. Minimalistisch: een vleugel in de sneeuw, ik meen voor de studio in Colorado gedeponeerd, maar wat een sfeer geeft dat gelijk.
Het is ook een heel relaxe plaat eigenlijk.
Breakfast in America is een levendigere plaat.
RonaldjK: dat Hodgson meer de popkant op gaat klopt wel.
Zijn composities zijn doorgaans wat frivoler, al is hij inhoudelijk tekstueel ook een tobber hoor.
Het is ook niet geheel toevallig dat zijn nummers meestal de hits waren.
Maar Rick Davies laat zich hierop horen met Goodbye Stranger, dat ook als single is uitgebracht.
Ineens laat hij zijn doorgaans wat zwaar op de hand zijnde bedenksels wat varen. Dit is voor zijn doen een feelgood song.
Ik vind de veelzijdigheid een groot goed in popmuziek en Supertramp kon dat omdat Davies en Hodgson twee heel verschillende componisten zijn.
Neal Peart vind dit album in de schaduw staan van Crime of the Century.
Ik vind het in kwaliteit akelig dicht bijelkaar staan, maar 'Crime' geniet iets mijn voorkeur. Wellicht net iets verrassender en het staat vol meesterwerkjes.
Maar dit is voor mij zonder discussie hun één na beste.

Mijn Supertramp reis begon met 'Dreamer' de single getrokken van Crime of the Century, dat werd op de schoolfeesten grijsgedraaid.

Vanafdat moment was ik ook een fan en heb dat album grijsgedraaid. Veel mensen denken dat dit het debuutalbums was, maar eer gingen twee relatief onbekende albums aan vooraf, die naar mijn idee niet veel hebben gedaan in Nederland.

Van het tweede album Crisis What Crisis heb ik A SoapBox Opera' heel veel gedraaid.

Door de jaren heen heb ik Altijd Supertramp veel gedraaid an zal dat blijven doen, want het is pure kwaliteit die je oren binnendringt. Ze hebben zo'n onmiskenbaar eigen geluid, ook door de twee totaal verschillende stemmen van de lead zangers ( het mannelijke equivalent van Lingstad & Fältskog bij ABBA)

Heel leuk de video link Ronald Jan, leuk om te zien hoe zo'n overbekend nummer tot stand is gekomen en wat opvalt is hoe humble en Over-Brits Roger Hodgson is gebleven ook na jaren wonen in LA.

"Crime", "Moments" en "Breakfast" zijn idd geweldige albums van Supertramp. Maar je hebt altijd baas boven baas. In mijn beleving is "Crisis? What Crisis?" het Magnum Opus van Supertramp! Het is geloof ik niet de eerste keer dat ik dit roep .

Kan me als de dag van gisteren herinneren dat ik in 1979 van het geld van mijn krantenwijk moest kiezen tussen de LP Crime Of The Century of Breakfast In America die toen net was uitgekomen of beide aankopen en even financieel op de blaren zitten.
Het werd het laatste, nooit spijt van gehad.