The Cure - Three Imaginary Boys (1979)

Clash en debuut van The Cure zijn inderdaad redelijk vergelijkbaar ja.. behalve dat The Cure de hoogdravendheid (pretenties) van de teksten niet zo benadrukt, dit is gewoon lekker lopende postpunk die met gevoel voor humor enkele onderwerpen aansnijdt.

Ik heb nog niet echt op de texten gelet, misschien dat ik er dan iets anders naar ga luisteren, maar muzikaal gezien bevalt het mij niet gelijk goed.

Maar ik vond dat ik deze wel beluisterd moest hebben, want ik heb tot en met Bloodflowers nu alles op WMS na. Die word zo afgekraakt en slecht beoordeeld, dat ik daar maar niet naar moet gaan omkijken verder.

Misschien dat de albums uit 2004 en 2008 nog de moeite zijn. Maar vind Wish en Bloodflowers niet zulke hoogvliegers dat ik direct met hun laatste 2 albums bezig ben of ga, of er vrij snel in geintereseerd kan raken.

Van dit debuut van 'The Cure' was ik niet erg onder de indruk. Ze waren volgens mij toch duidelijk zoekende. Alleen het nummer 'Another Day' - verreweg het mooiste nummer op dit album - deed mij enigszins denken aan hun songs op het schitterende 2e album 'Seventeen Seconds'.

3,0*

Klassieker deze of Boys don't cry.
Mijn topfavoriet, jumping someone elses train, geweldig intro.
Snap absoluut niet waarom robert smith dit zo slecht vindt, staan pareltjes op.
Een stuk beter dan het zwaar overschatte Pornography, is zo over the top.

ps zie weinig overeenkomsten tussen the Cure en the clash, net zoveel overeenkomsten als tussen unknown pleasures en 154

Is dat zo? Op hun laatste concert in Ahoy speelde The Cure drie series toegiften en een van die series bestond uit een stuk of zeven nummertjes uit de begintijd, waar veel van deze plaat bijzat. Dat doe je niet als je het zo slecht vindt, lijkt me.

Ik zie ook de overeenkomsten tussen The Clash en The Cure niet. De bands dragen iets geheel anders uit. Een veelbelovend debuut.

Ach, zo kun je nog 1000 zgn. overschatte platen en artiesten opnoemen. Pornography heeft een tastbare intensiteit die door geen enkel bandje uit de jaren 80 is gehaald, het debuut is speels en aanstekelijk, maar duidelijk nog onvolwassen.

Aardig plaatje dit, maar ik heb er niet veel mee verder.

Ik heb 10 platen van The Cure, en vind deze overduidelijk de minst goede van allemaal.

De band had weinig bemoeienis met de vervaardiging van deze plaat. Het was de manager die het project naar z'n hand probeerde te zetten. Volgorde van nummers, artwork, dat soort zaken en dat heeft verder weinig met de kwaliteit van het songmateriaal te maken. Dus Robert heeft misschien geen hekel aan de nummers an sich, wel aan de gang van zaken toendertijd.

Bij opvolger Seventeen Seconds eiste Robert dat de manager zich voortaan alleen maar hoefde te bemoeien met data van releases, planning van tours, etc.

kom ik deze plaat van the Cure vandaag toch op zolder tegen. Gelijk op de draaitafel gelegd en luisteren maar. Echt een beginnende Cure plaat. Super lekker en mooi om in mijn verzameling te hebben Is het toch nog een mooie dag.

Meathook . Het begin van de echte Cure (mijns inziens)

Dat heb ik juist met 10:15 Saturday Night.
De dramatiek is hier al aanwezig, die vervolgens bij A Forest uitgebalanseerd tot uiting komt.

Liedjes van The Cure onder de 3 minuten... Werkt dat, of is het heel anders vergeleken met het nieuwere werk?

Het klinkt wel luchtiger dan Disintegration als je dat bedoelt, maar ik vind het geweldig. Maar als je kennis wilt maken met de kortere liedjes dan raad ik 17 Seconds en Faith aan.

Die nummers zijn nog vrij lang.
Persoonlijk vind ik juist een album als The Head On The Door een plaat waarbij elk nummer single potentie heeft.
Korte pakkende nummers zonder gezweef, maar wel typisch The Cure.

Als het korte nummers moeten zijn is dat album wel sterk ja, desnoods The Top of een groter geheel Kiss Me (3*)

Op Faith is het langste nummer trouwens 6:53, dat is toch niet zo lang? En op Seventeen Seconds 2 nummers die 5 minuten duren, is toch ook niet lang?

Maar die nummers liggen weer wel in het verlengde van het latere werk.
Er werd juist gevraagd naar de andere kant van The Cure.

O sorry, ik heb even niet goed gelezen

Kort of lang; gezweef of poppy.
Kan het allemaal wel waarderen.

Volgens mij is dit ook mijn laagste cijfer voor een Cure studio album

Maar Disintegration en Pornography zijn voor mij de hoogtepunten.

Idem Dito, maar ik waardeer altijd wel de zware onderlaag in de poppy nummers.

Misschien dan Seventeen Seconds proberen, ben je al bekend met A Forest?

Ja, regelmatig op de radio gehoord. Prachtig, sfeervol nummer. Niet al te poppy, niet al te zwaar.

Dat album dus eens proberen.

Heb dit album vamiddag nog eens beluisterd, maar is eigenlijk zo slecht nog niet. Bij vlagen zit hier al een beetje dezelfde sfeer in dan in 17Sec. Deze moet je eerst beluisteren voor hun jaren 80 albums, anders valt deze behoorlijk tegen. Maar na een tijdje geen Cure album gehoord te hebben (paar dagen maar hoor haha) vind ik deze zo slecht nog niet.

Aardig debuut dat nog niet de grootste toekomst kon voorspellen van deze jongens. Een handvol uitschieters (De opener als prijsbeest, Grinding Halt,Another Day, Three Imaginary Boys) , maar voor de rest toch niet veels noemenswaardig materiaal. luistert wel ontzettend lekker weg deze plaat, waarop vooral veel punkinvloeden te horen zijn maar toch ook al de weg wordt geplaveid voor de opvolger, 17 Seconds, op songs zoals Another Day en de titeltrack.

Hele sterke en eigenzinnige debuutplaat van een band die nog andere bijzondere dingen zou maken. Wat opvalt op deze plaat is de frisheid en de originaliteit die binnen het 3-minuten popsong-format worden gepresenteerd. Goede voorbeelden hiervan zijn 10:15 Saturday Night, Fire In Cairo en Meathook, songs die simpel ogen, maar ijzerksterk in elkaar zitten en uniek klinken.

De plaat klinkt volledig uniek; anders dan wat The Cure zelf nog zou uitbrengen en anders dan elke andere new wave/punkband van dat moment. Enkel op de twee 'ballads', Another Day en het titelnummer, is er al iets van de volgende platen te horen.

Heeft iemand hier trouwens de geremasterde versie met de extra cd vol met demo's gehoord? Vooral de huisdemo van 10:15 Saturday Night (met spookachtige orgel!) en Winter, een nummer in de categorie van de twee ballads van de plaat, zijn erg de moeite waard.

Ik vind hem gewoon goed. Eigenlijk vind ik dat je in zowat elk nummer kan horen dat Robert Smith echt wel een songschrijverstalent is. Ik hoor trouwens ook regelmatig dingen die me aan Look Sharp van Joe Jackson doen denken. Luister maar eens naar het gitaargeluid in It's Not You en ook de baspartijen van Michael Dempsey doen me vaak aan die elpee van JJ denken.

Uhuh, ik ga volledig met die vergelijking mee. Zelfde band line-up ook, natuurlijk. Wat dat betreft is het opvallend wat een verschillende richtingen Robert Smith en Joe Jackson op zijn gegaan (niet dat ze ooit muzikaal met elkaar iets te doen hebben gehad, maar toch).

Zijn er bij de extra's nummers van 'Easy Cure', de band van Smith voor 'The Cure'?
Bestaan er opnames van nog oudere nummers van Smiths bands voor 'Easy Cure'?