The Cure - Three Imaginary Boys (1979)

Ik hoorde ooit eens op een muziekzender The Cure - Boys Don't Cry, en het beviel me alleraardigst, zoveel dat ik graag een album van hun wilde uitproberen. Maar nu vroeg ik me af op welk album Boys Don't Cry stond. Het staat op dit album alleen bij de bonustracks. Iemand enige raad ?

Op deze: The Cure - Boys Don't Cry (1980) en natuurlijk op diverse compilaties.

Is dat album geen verzamelalbum, want die zag ik inderdaad ook al, maar hij stond tussen de verzamelalbums. Maar ik zal die wel eventjes proberen, bedankt

Is ook een verzamelaar.
De minste 5 nummers van dit album zijn vervangen door sterkere nummers; tenminste volgens mijn mening.
Altijd het idee gehad dat The Cure eigenlijk niet tevreden was met de setlist van Three Imagionary Boys, en vandaar de uitgave van Boys Don't Cry.

Klopt ook als een bus. The Cure had een kleine 30 nummer in de setlist.
Dat de platenmaatschappij bv Foxy Lady op het debuut zette, viel niet in goede Smith aarde.

Boys Don't Cry was aanvankelijk bedoeld voor de US-markt (zoals 4AD en Factory ook wel deden met sommige acts). Toen het album via import toch veel werd verkocht, werd het alsnog gereleast via de gewone kanalen.

Rare eerste plaat van the Cure, titelnummer is nog steeds ijzersterk.

Eigenlijk moet ik die ook nog een keer beluisteren, want denk door de vele singles die daarop staan, dat die mij beter gaat bevallen dan dit in mijn ogen matige debuut.

Een degelijke, soms een beetje vlakke mix van softpunk en new wave. Aanloopje van The Cure in de richting van een serie sterke platen. Met de titeltrack nemen ze alvast een voorschot op dat geluid. Is ook meteen het beste nummer.

Eigenlijk hoort dit album veel lager te scoren, want er staan maar 3 echt geslaagde nummers op; 10:15 Saterday Night, Fire in Cairo en Three Imagionary Boys; maar juist die 3 nummers laten horen waar The Cure voor staat.
Dit is de basis voor het latere geluid.
Vergeet de rest, want die hebben de kwaliteit van een veredelde demo.

Accuracy en Grinding Halt zijn toch ook best te pruimen?

Het debuutalbum van The Cure voor hun grote doorbraak. Nog wat puurder en minder pop georienteerd. Het eigene zit er al in, maar opvolger Seventeen Seconds zou dat nog beter weten neer te zetten.

Vreemd zo veel als hier gezwateld wordt over dit album. Geheel volgens de traditie in de UK werden de singles Killing an Arab, Boys Don't Cry, Jumping Someone Else's Train (10:15 weer wél) niet opgenomen op de debuut-lp. En idd had Smith nauwelijks wat te vertellen over hoe het album in elkaar werd geschroefd: foto's van de band destijds zullen een beeld geven dat de band eigenlijk al blij was met een platencontract bij een sublabel van een major.

De hoes is opzettelijk zo uitgevoerd omdat men het uncool vond om een foto van de band erop te zetten. Wij gokten altijd dat de schemerlamp symbool stond voor Smith - die in zijn binnenste best een huiselijke trut is.

Naast Saturday Night, Fire in Cairo en Three Imaginary Boys (reeds met het verwaaiende gitaargeluid - flanger) zijn imo Accuracy, Grinding Halt, Object en So What fijne postpunk songs waar aardig wat existentiële verontwaardiging in zit. Voor mij is het refrein van Grinding Halt een ideale uitlaatklep als ik weer eens vaststa in de file

Gewoon op de motor gaan, ben je van het file probleem af, en kun je omdat je eerder op je werk bent in alle rust de nummers van dit album beluisteren, inclusief grinding halt die je dan kunt zien als inlaatklep.

Als de schemerlamp symbool staat voor Smith, dan vind ik het wel aardig dat Siouxsie Sioux er ook op staat (de koelkast).

Dan ist meteen een symbool voor de muzikale bijdrage die RS leverde aan meerdere albums van Susan Ballion. In de koelkast zit trouwens Lol Tolhurst die even een vers biertje aan het pakken was

En Simon Gallup mag de zooi natuurlijk weer opruimen.

Deze plaat doet mij erg denken aan de eerste plaat van INXS, dat opgewekte wave-geluid. Ervoor willen gaan, maar het niet helemaal wil lukken. Waarbij ik wel moet zeggen dat er zeker 1,5/2 sterren verschil zit tussen de twee platen.

Itt INXS is The Cure echter wel een serieuze naam geworden in de rockmuziek

Verhoog dit met een halve ster na derde keer beluisteren. Nummers zijn eigenlijk niet zo slecht en hebben een lekker gedreven tempo. Doet me een beetje denken aan de eerste twee albums van The Clash (punkachtig). Het is alleen niet zo goed als de platen van The Clash en ook niet zo bedwelmend als de sound die The Cure ging inzetten met de volgende drie albums.

Toch een 3,5 voor een redelijke consistente plaat die nooit slecht wordt, maar ook nooit een hoogtepunt bereikt. Twee beste nummers zijn volgens mij de intro en de outro (titelnummer). Als derde favoriete kruis ik 'Fire In Cairo' aan.

Een album waar de Cure nog niet de duistere gothic-vibe heeft aangenomen, maar nog voornamelijk post-punk maakt. Kleine puntige, en voor cure begrippen, luchtige nummers. "Fire in Cairo", "10:15 saturday night" en het op boys don't cry aanwezige: "killing an arab", zijn de beste nummers uit deze periode. Het potentieel van deze band is hoorbaar aanwezig.

Gekkie - 10:15 luchtig? Was je net bezig de batterijen in je gehoorapparaatje te vervangen? Tekst? The tap goes drip, drip, drip ... waarnaar zou dat nou verwijzen? Killing an Arab - idem? Of zit zoiets tegenwoordig in the academic lunchbreak? Sartre - zegt je dat iets?

De verwijzing naar Sartre in killing an arab was me niet ontgaan. De verwijzing van 10:15 zal ik wel missen. Ik nam eerst aan dat het over liefdesverdriet ging. Maar komaan Mjuman, dat er tekstueel sombere onderwerpen worden aangesneden, staat toch niet in de weg om het predicaat relatief luchtig op dit album te plakken. De muziek is niet half zo loodzwaar als een 17 Seconds of Pornography. Overwegend vlotte ritmes en hier en daar, zeker bij 10:15, aanstekelijke riffs.

"Luchtig" geeft al aan dat je progsokken nog steeds draagt, omdat de term en inhoud daarvandaan komt vanwege gebrek aan wassing.

't was trouwens een andere extistentialist, Albert Camus (L'etranger). 17 Seconds en Pornography - de laatste imo volkomen over the top - in één adem noemen geeft al aan dat je je referentieraam even open moet zetten, niet alleen voor frisse lucht.

17 Seconds is nog kaler en minimaler dan deze - meer skeletachtig kan je muziek haast niet maken. Ik heb er nooit enige vorm van gothiek in kunnen/willen ontdekken. Alles staat of valt met je referentiekader - dat én het achterafperspectief is tekenend voor de relatieve waardering van de verschillende albums. Nooit begrepen waarom het volkomen dichtgeplamuurde Pornogrpahy hier zo populair is.

En luchtig als in muziek denk ik eerder aan bijv Kylie Minogue, Aqua of Kaiser Chiefs.

Ai, das wel een blunder, ja. To my Defence ik was net op en ik had de vorige avond tot 3 uur doorgewerkt. . Ik heb zowel sartre(la naussea) als camus(l'etranger) in de kast staan, wegens het volgen van rechtsfilosofie. Heb het vak nooit veel aan gevonden en daarom het ook halverwege de cursus laten vallen.

En tja, referentiekader. Veel van de New-wave/post-punk grootheden zijn mijn oorveld al eens gepasseerd, dus daar ligt het niet aan. En progsokken? Tja, jeugdliefdes hé. Prog is een beetje mijn Ina Damman.

De thematiek van Sartre (Les huis clos - "hell are other people"- o.m. Betty Serveert) en Camus is nauw verwant. Ooit in een zwaar mondeling literatuurtentamen de verkeerde romantcus genoemd, maar wel exact de stijlkenmerken - prof kon lachen erom en waardeerde 't wel

Zet dit album af tegen wat ervoor kwam (van oa Zep, Floyd etc), voeg erbij de drive van de punk en je snapt eea beter. Dat in de context dat Smith geen begenadigd zanger is en geen topgitarist - luister bijv maar eens op Youtube naar live-opnames van Siouxsie met enerzijds Smith en anderzijds the late great John McG - zelfs een kwartel hoort het verschil.

Not all prog is bad Blodwyn Pig - Ahead Rings Out (1969)

Gelukkig is Smith een begenadigd liedjescomponist, sowieso zijn gitaar- en zangmasturbaties overgewaardeerd, zie de noodlottige beslommeringen van de winnaars van tv talentenjachten na hun succesjes

Iets wordt alleen overgewaardeerd door diegenen die ergens niets mee hebben of dat niveau niet kunnen vinden bij hun favoriete artiest/band .

Ik vind dit album overigens niet meer dan een aardige/behoorlijke opstarter voor hetgeen volgen zou.

Sowieso heeft masturbatie geen (gedocumenteerd) creatief resultaat en wordt het effect ervan overgewaardeerd - niets voor niets luidt de eufemistische term ervoor zelfbevlekking. Dat Smith goede liedjes schrijft klopt - die discussie is elders al gevoerd: met veel genoegen luisteren velen naar Japanese Whispers en Standing on a Beach.

Ik heb zijn bijdragen bij Siouxsie & The Banshees altijd goed kunnen pruimen. En McGeogh (ook bij Magazine) is echt GEEN gitaarmastodont, maar een uiterst effectief gitarist met veel subtiliteit. Via een Siouxsie-forum vond ik live-opnames (YouTube) met zowel Smith als McGeogh (maar niet gelijktijdig ) - overigens is McG (met zijn gebruik van flanger, reverb/delay) voorbeeld geweest voor veel shoegaze-gitaristen.

Dat McGeogh de betere gitarist is, zal niemand betwisten, zeker Uncle Bob zelf niet. Ik vind Smith een benadigd liedjesschrijver en dat komt inderdaad met name op Japanese Whispers naar voren, de meest gedraaide schijf van The Cure in huize Premo. Dit debuut wordt echter weinig gedraaid en dat komt dat ik niet zo van de powerpopliedjes ben die hier op staan, postpunk hoor ik hier niet.