The Cure - Three Imaginary Boys (1979)

Haha.. ieder zijn voorkeur he

Omdat jij 't bent, nog een fillempje, check vanaf 7:35

THE CURE Apeldoorn, Netherlands 18 Jul 1980 FULL CONCERT - YouTube

Hier nog niet gestemd, maar ben ook een groot liefhebber van vooral de eerste albums van The Cure.
Persoonlijk draai ik dan nog het liefst de als verzamelaar bekend staande Boys don't cry (1980).

Na Seventeen Seconds, een grandioos vervolg, viel The Cure voor mij daarna behoorlijk terug om met Kiss me Kiss me Kiss me eindelijk weer met een album van allure te komen.

10:15 Saturday Night en Fire in Cairo zijn niet alleen de mijlpalen van dit fraaie debuutalbum van deze toonaangevende band maar ook van hun hele bijzonder indrukwekkende oeuvre.

Op de debuutplaat laat The Cure een eigen geluid horen, maar heel consistent vind ik het album niet. '10:15 Saturday Night' was al een goed B-kantje van de debuutsingle 'Killing An Arab'. 'Fire In Cairo', 'Another Day', 'Grinding Halt' en de titelsong zijn geslaagd. De rest vind ik eerlijk gezegd een stuk minder. Het eerder genoemde 'Killing An Arab' en de later in 1979 verschenen singles 'Boys Don't Cry' en 'Jumping Someone Else's Train' konden mij meer bekoren.

Het oorspronkelijke album is wel OK. De meeste bonustracks hoeven niet zo van mij. Al was het maar vanwege de geluidskwaliteit. Ik zie er zo geen toegevoegde waarde in. Ik vergelijk het maar met sommige concertopnames op je telefoon. Die zijn ook vaak niet best. Maar ieder zijn ding. 3*.
Opvolger Seventeen Seconds vond ik destijds een heel stuk beter.

Bijzonder dat dit album in de Oor jaarlijst 1979 op een gedeelde laatste plaats staat (34). De lijst was dat jaar korter omdat ieder slechts 10 albums punten kon geven ipv 20.

Interessant debuut waar sterk materiaal (10:15 Satuerday Night, Grinding Halt) wordt afgewisseld met vrij belabberde tracks (een verschrikkelijke Hendrix-cover of Meathook). Ik begrijp dat de platenmaatschappij zelf de regie had van welke songs er op het album verschenen en ben zodoende best benieuwd wat een directors-cut van deze plaat had opgeleverd. Nu is het chaotische/rammelige new wave/post punk met nihilistische structuren en dito teksten. Nog niets om echt over naar huis te schrijven, maar ik merkte dat ik bij bepaalde songs al moest denken aan bands als Kaiser Chiefs of Smashing Pumpkins. En de algemene sound heeft zeker al een aantrekkingskracht. Nu maar hopen dat de composities voor de komende albums ook beter zullen worden.

Ik was 18 toen dit album album uit kwam met die "gekke" hoes.
Het was sowieso een spannende tijd omdat er vrijwel wekelijks een nieuwe " punk / new wave sensatie " uitkwam.
Dit album is altijd wel geliefd gebleven ondanks een minder nummer hier en daar en dat rammelige heeft daar zeker aan bij gedragen.

The Cure was hier nog wat zoekende al was de potentie er zeker. Het volgende album wat een jaar later verscheen was, compositorisch, een gigantische stap vooruit. Wonderbaarlijk.

Oh en lennert ik neem aan dat je Foxy Lady bedoelt en niet Meathook.

Nee, 'vrij belabberde tracks' slaat op nummers als Foxy Lady (de cover) of Meathook

lennert Excuses! Niet goed gelezen.

Destijds was het een (goede) gewoonte om singles niet op een album te zetten; voorbeelden: Virginia Plain (Roxy Music), Transmission (Joy Division) en ook voor The Cure werd die gewoonte gehanteerd voor dit album; uitzondering dus het titelnummer.

Van de hoes werd wel gezegd dat elke object voor één van de groepsleden zou staan
Het aardige is evenwel dat de drie singles die niet op dit album staan - maar wél het album 'omringen' en uit dezelfde opnamesessie stammen - terug te vinden zijn op The Cure - Boys Don't Cry (1980) een album dat destijds voor de lancering in de US werd samengesteld en aanvankelijk alleen als importalbum in Europa verkrijgbaar was - later wijzigde dat. Dat album bevatte naast die singles 6 tracks van dit album en zou waarschijnlijk een beter debuutalbum zijn geweest.

Eerlijk gezegd weet ik niet goed wat ik met dit debuut aan moet. Op zich hoor ik echt wel interessante dingen en zijn er genoeg momenten waarop je kan horen dat hier prima muzikanten aan het werk zijn maar ook lijkt het soms een stel talentloze pubers. Ik hoor wel de elementen die ik zou koppelen aan het weinige dat ik van The Cure al ken en het punkgeluid kan ik wel waarderen. Zo opent de plaat best lekker en mag de titeltrack er zeker wezen. Maar waar Jimi Hendrix het lynchen van Foxy Lady aan te danken heeft, is me een raadsel. Lost van de soms wanstaltige vertoningen vind ik het debuut sowieso vrij rammelig en onlogisch. Daar zit een zekere charme in, maar het doet de band hier geen goed.

Ach een stukje baldadigheid (was een sound check) nota bene gezongen door de bassist van dienst en was nooit bedoeld voor het album.
Iemand vond het achteraf toch leuk genoeg om het op het album te zetten, tja het was toen wel het tijdperk vd punk

Heel aardige debuutplaat, doet me bij vlagen aan de beginperiode van The Police en The Clash denken, maar uiteraard heeft The Cure een heel eigen geluid. Kun je voor een leuke prijs aanschaffen. Een aanrader voor liefhebber van deze wereldband. De plaat is niet altijd even goed, soms wat saai en onevenwichtig, maar verder gewoon leuk.

Die bassist was trouwens Michael Dempsey, die alleen op de eerste LP meespeelde (en er bij slechts een enkel optreden bij was, zoals op Newpop Rotterdam in sept. 1979, zie The Cure - 10:15 Saturday Night (live, sept 1979, New Pop Festival, Rotterdam) - YouTube).
Ik herinner me dat iedereen vooral van hem onder de indruk was bij dat concert, helaas (voor The Cure) is hij kort daarna naar The Associates vertrokken.

Rommelig album met een aantal hoogtepunten, maar ook nummers die voor mij niet hadden gehoeven.
De nummers "10:15 Saturday Night", "Three Imaginary Boys" en "Accuracy" springen er voor mij uit in positieve zin.

'Grinding Halt'? 'Fire in Cairo'?

'Grinding Halt'? 'Fire in Cairo'? [/quote]

Zijn zeker geen verkeerde nummers, maar ik vind ze net wat minder dan de nummers die ik in mijn vorige post weergaf.

Ik snap het, ieder zijn smaak natuurlijk.

Mijn probleem met dit album is dat de mindere nummers zo zwaar door de ondergrens gaan dat het volledig beluisteren geen aangename ervaring is. Een ep'tje met een zestal nummers was prima geweest als voorbode op wat hierna komen zou.

Helemaal eens!!

Ik kan mij daar wel in vinden.

Boys Don't Cry was het oudste album van The Cure dat ik leerde kennen, dankzij de fonotheek in het dorp. Ik wist niet dat dat eigenlijk een heruitgave van dit Three Imaginary Boys was, de eigenlijke debuutplaat van The Cure.
De groep is hier nog in de beginfase, met een hoes die frontman Robert Smith nooit zou hebben uitgekozen. Sterker nog, naar aanleiding van deze lamp-met-koelkast-met-stofzuiger zorgde hij ervoor dat het artwork nooit meer uit handen zou worden gegeven.
Onlangs kwam ik deze bij toeval op cd tegen, met bovendien een tweede cd met 20 bonussen, de editie uit 2012. Wist niet eens dat deze bestond en aarzelde niet. Lang leve platenzaken!

De melancholie waar ik zo van houd klinkt op Another Day, Fire in Cairo en Three Imaginary Boys, voorlopers van de navolgende albums Seventeen Seconds en Faith. Maar vooral klinkt muziek die hoorbaar uit punk voortkwam zoals in het felle It's Not You, al is dat meestal zonder scheurend gitaartje. Ontegenzeglijk is het talent van Smith te horen, ook als de toen nog jongens Jimi Hendrix' Foxy Lady bijna onherkenbaar omvormen naar een passend Curejasje.

Cd2 heeft als titel Rarities 1977-1977. Soms is het grappig, soms interessant, soms sterk of dan weer niet. Een vermakelijk schijfje: thuis- en studiodemo's, nummers die afvielen voor het debuut en drie liveversies.
Pure punk klinkt op Heroin Face en I Just Need Myself; voor het eerst dat ik die ruwe geluiden bij de groep hoor. Verder onder meer een vermakelijke oerversie van 10:15 Saturday Night (later op de cd nog eens twee versies van het lied) en de nummers die op de elpee Boys Don't Cry nieuw waren.

In het cd-boekje een biografie rond dit debuut met enkele foto's, waarop de mannen (naast Smith Lol Tolhurst en Michael Dempsey) nog lange haren hebben in de stijl van de jaren '70, geheel anders dan het gothic imago met lippenstift waarmee de groep later in de jaren '80 naar buiten trad.

Een meer dan aardig debuut en de bonus-cd maakt het alleen maar leuker.