Riverside - Shrine of New Generation Slaves (2013)

Anno 2013 toch nog een nieuwe plaat van Pink Floyd? Je zou het haast gaan denken. Het geluid van het poolse Riverside wordt steeds meer retro (leuk dat Hammond orgel!) en gaat steeds meer lijken op Het Grote Voorbeeld. Gelukkig is het songmateriaal dermate sterk dat dit niet echt een probleem is. Het album bevat grotendeels ingetogen progressieve rock, zeer sfeervol en vooral smaakvol uitgevoerd. Veel rustiger moet het evenwel niet worden; we zitten tenslotte niet te wachten op nog een Opeth.

Dat de beste nummers voor het laatst worden bewaard is inderdaad zo, Deprived en Escalator Shrine zijn werkelijk fenomenaal (Coda is trouwens ook een heerlijke outro) . maar toch wil ik nog even het begin benoemen,New Generation Slave en The Depth of Self – Delusion zijn 2 heerlijke openers, die goed de sfeer en stijl van het album weergeven.
De single Celebrity Touch word op den duur steeds beter, hoewel het voor mij toch het minste nummer blijft van het album.

Waar ze bij ADHD nog lekker stevig er tegenaan gingen kiezen ze hier voor een rustigere aanpak, en die pakt verdomd goed uit. op momenten weten ze nog stevig uit te pakken maar het is toch een stuk rustiger en veel meer op sfeer gericht.
Dit blijkt dan ook uit de bonus nummers, Night Session is 20 minuten compleet verloren raken in muziek.

Ik heb lang zitten wikken en wegen wat het zou worden maar uiteindelijk heeft de Night Session het gemaakt dat hier toch een 5* komt te staan.

Ik begin wat voorzichtig met mijn punten.
Na de, ietwat overdreven, positieve begin heeft de cd iets aan kracht ingeboet.
Ik kon de cd in de eerste week bijna iedere dag wel een of twee keer draaien, nu is hij al een tijdje niet in mijn cd-speler te vinden.
Toegegeven, dit heeft ook met de uitstekende cd van Kingcrow (In Crescendo) te maken, maar toch...

Wel grappig dat iedere stevige nummer wordt afgewisseld met een wat rustiger nummer, terwijl alles in Escalator Shrine weer samenkomt.

Hoogtpunten tot dusver zijn The Depth of Self-Delusion, Celebrity Touch (toch wel!), We Got Used to Us en Deprived (..etc..).

Wellicht kom ik hier later op terug.

Mijn eerste kennismaking met RS. Kan er geen genoeg van krijgen, grote afwisseling, gebruik hammond orgel, opstuwende melodien met hier en daar DT.Misschien geheel anders dan vorige maar die ken ik dan ook niet

Sterk en bijzonder consistent album waarbij mijzelf vooral de jaren-70-rock-invloeden opvallen (met name op Celebrity touch en Escalator shrine), terwijl toch ook de rustiger nummers (We got used to us en vooral Deprived) veel indruk maken. Als ik hier niet het maximum aantal sterren aan geef komt dat doordat ik hiervóór het briljante Second life syndrome heb gedraaid, maar Shrine zit daar niet ver achter.

Zo heel geniepig dringt ook dit album van deze uitstekende Poolse formatie de hersenpan binnen en dat terwijl ik vroeger de meeste progressieve rock niet eens mooi vond. Echter... deze band heeft iets. Mariusz Duda misschien? Wie zal het zeggen.
Bovendien steekt de muziek op alle albums - metal of progrock, whatever - goed in elkaar. De melodieën zijn veelal prachtig. Ook op dit album!
Het orgeltje doet inderdaad af en toe aan de "zeventiger jaren fröbelrock" denken. Sommige progressieve rock bandjes hadden in die periode de eigenschap ellenlange nummers vol te priegelen met zulke orgeltjes, maar op dit album stoort het geluid ervan amper. Het zou daarom zomaar kunnen dat ik New Generation Slave, Celebrity Touch (de rustige momenten blijven mooi, dat dan weer wel) en ook wel een beetje Escalator Shrine vooralsnog de 'minste' nummers op deze plaat vind. Het zijn voor mij in elk geval de 'minder mooie melodieën'. Maar dan nog blijven het aardige nummers en de rest is gewoon super!
Kortom... hoewel Second Life Syndrome en het debuut tot op heden de beste albums voor mij blijven, kan ik met deze Riverside, al heeft het wel wat langer geduurd, nu toch ook weer wat beter uit de voeten!

Riverside - Shrine of New Generation Slaves

Uitstekend album van de Poolse band Riverside. Op dit album zijn de meeste songs wat rustiger dan op voorgaande albums, maar dat mag de pret niet drukken. Er staan een heleboel gave nummers op, zoals The Depth of Self-Delusion, Deprived en Escalator Shrine. Vooral die laatste is een bijzondere. De eerste 4 minuten krijg ik nog niet echt het idee naar een epic track te luisteren, maar daarna wordt het een compleet ander nummer met heerlijke solo's, prachtige vocals en natuurlijk de outro.
Ook de ballad We Got Used to Us vind ik erg geslaagd. Vervolgens komt daar Feel Like Falling achteraan, die dan weer een slag harder inschakelt.
New Generation Slave en Celebrity Touch vind ik wel wat minder. Niet slecht, maar toch van een wat lager niveau dan de andere nummers.

4,5*