The Cure - Boys Don't Cry (1980)

Punky? New Wave heette dat.

Dit album vertoont anders toch nog duidelijke punk invloeden naar mijn bescheiden mening...

Noem jij het dan lekker punk of punky New Wave

Is ook. New Wave was gewoon een wat illigenter vorm van punk.

Eerste en wellicht ook wel hun beste.......

Postpunk!
Samen met Public Image Ltd., Joy Division en Gang of Four de eerste brengers van Postpunk. Er is alleen een tweedeling te vinden in deze stijl: De doem-postpunk, en de scherpe, kalere, vaak zonder synths en meer aandacht voor gitaren-postpunk.
The Cure klonk hier als die laatste groep, een beetje als Gang of Four, al waren er ook hier al sporen van hun latere doemgeluid te horen, namelijk het titelnummer en Another Day.
Maar later zouden ze pas het stokje van Joy Division overnemen en baanbrekende doemalbums opnemen.

Maar maak alsjeblieft niet de fout dat dit geen vernieuwend geluid is, want dat was het namelijk wel.

Hun eerste? Deze is toch na Three Imaginary Boys verschenen, speciaal als introductie voor de Amerikaanse markt? Volgens mij is het tegenwoordig een collectors item geworden. Maar daar weten de Cure kenners wellicht meer van.

Een Cure-kenner wil ik me niet noemen maar een collector's item idem dito. Het is nog redelijk makkelijk te verkrijgen en dan noem ik het al niet zeldzaam meer
Zelf heb ik beide albums in bezit: deze en Three Imaginary Boys.

Ik heb hier ooit wel eens een uiterst zeldzame Nieuw-Zeelandse pressing van in mijn bezit gehad Heb die paar jaren terug in één of ander crisis moment ("Waar ben ik in godsnaam mee bezig??", u kent dat wel) dan toch maar terug doorverkocht...

Wat die "Hun eerste? Deze is toch na Three Imaginary Boys verschenen, speciaal als introductie voor de Amerikaanse markt?" betreft... Ja, da's absoluut waar, maar voor het grootste gedeelte staan hier dezelfde nummers op, dus maken veel mensen het onderscheid niet tussen beide platen, of beschouwen ze eerder als samenhorende eerder dan volstrekt aparte platen...

Als je Three Imaginary Boys, Staring At The Sea en Join The Dots hebt is deze vrijwel overbodig. Of je moet echt alles willen hebben van deze band.

Wacht. Wat?

Onlangs (voor een zacht prijsje) weten te bemachtigen. Album gemaakt voor de Amerikaanse markt en daardoor net wat completer dan de voorganger. Ondanks het nog niet tot volle wasdom komen van het oh zo typische Cure geluid, geeft het al wel aan dat we hier te maken hebben met stevig doortimmerde nummers voorzien van het R Smith predikaat. Hoogtepunten: Killing an Arab, Saturday night, Fire in Cairo en Jumping Someone Else's train. Ik betrap me er de laatste tijd er toch steeds meer op, dat ik de voorkeur geef aan de begintijd van deze band (albums tm Pornography; Underground, Minder vette productie, authentieker). Voor deze pionier der Cure geluid derhalve een 4,5*

Je kan natuurlijk discussiëren of dit een regulier album
dan wel een verzamelaar is (zoals menige discografie aangeeft).

Ik vond het wel een goed idee
om de wat zwakkere en minder typische Cure songs uit het debuut
te vervangen door de drie sterke singels en meer.

Eerst en vooral zit er een klein verschil in de tracklijst
van de vinyl en de CD versie van deze Boys don't cry.

De vinyl versie heeft Object (van Three Imaginary Boys)
en World War (alleen op de deluxe editie van Three Imaginary Boys).
De CD versie vervangt deze twee tracks door het best aardige So what.

Beide versies hebben Killing an Arab, Boys don't cry
en zijn b-kant Plastic Passion en Jumping someone else's Train.

Ik vind het weglaten van de Jimmy Hendrix cover Foxy Lady,
It's not you en Meat Hook geen groot verlies.
Al hoor ik toch liever Meat Hook dan Another Day of Object.

Maar de beste nummers van Three Imaginary Boys staan er wel op:
10:15 saturday Night, Subway Song, Fire in Cairo, Grinding Halt en de titeltrack.

Vier sterren waard.

Liever Meat Hook dan Another Day ? Ongelofelijk zeg, ik vind Another Day juist een erg sterk nummer van dit album!

Ik vind Another Day niet zo sterk, zelfs wat saai,
maar bij nader inzien toch meer "Cure" dan Object
en misschien ook als song volwaardiger dan Meat Hook.

Ik trek dus mijn woorden terug om je deels gelijk geven.

Goede plaat, met de nodige klassiekers. (10.15 Boys Dont Cry & Jumping Someone Else's Train) Ik heb de orginele versie niet gehoord, ik las namelijk dat dit een heruitgave is van het origineel album Three Imaginary Boys? Desalniettemin een geweldig album. Ik zette hem onbewust en heel erg stiekem toch wel heel erg vaak op. Vooral het intro nummer blijft echt lekker.

Mooi debuut(?) van een goede band die nog veel meer moois zou brengen, alhoewel het de laatste jaren nergens op lijkt.

Is voor de Amerikaanse markt ( zie bericht van Suicidopolis hier boven).

Ik heb ook deze versie in de kast staan, maar dan pis je toch letterlijk naast de pot. Die andere is toch veel beter van opzet.

Dit was mn eerste LP van The Cure die ik begin jaren 80 heb gekocht, geweldige plaat. New wave stijl met nog hun punk invloeden, een stijl die met Seventeen seconds (mijn favo Cure) zou veranderen. Kocht snel daarna Three imaginary Boy's.....bleek dat dat het officieel debutalbum was en deze de US versie en had ik veel nummers dubbel haha
Zie trouwens dat op de cd versie World war mist en object is ingewisseld voor So What die ook op TIB staat ..raar.

aardig album, leuke voorbode van het veel betere wat nog zou komen. Ik vind het vanf 17S pas echt gaaf worden. Dit oudere werk kan me in live-opnames vooral nog wel bekoren, niet zo op cd.

Het Cure geluid is hier nog volop in ontwikkeling, maar leuke nummers schrijven deden ze toen al zeker. Met punk en new wave invloeden in de muziek en de markante stem van Robert Smith in de hoofdrol, kan deze CD niet snel stuk met nummers als Boys Don't Cry, Killing An Arab, Jumping On Someone Else's Train en 10:15 Saturday Night.

Om maar met de deur in huis te vallen: Zo worden ze tegenwoordig niet meer gemaakt. Het rammelt natuurlijk wel, al die nieuwe bandjes (let op, steevast bandjes), maar deze band rammelde zoveel beter. Een trio was het toen nog. Robert beweert glashard dat “Boys don’t cry”, maar zou later bekend staan als een ontzettende huilebalk. Maar terug naar de muziek. We horen hier een door Velvets, Bowie en Pistols beïnvloede band. Heerlijk! The Libertines en Strokes bestonden toen nog niet, ik ben te laat geboren vrees ik.

En natuurlijk, deze LP is heel anders dan hun andere platen. Nu geen monotone, melancholische sferen die langzaam in je geheugen kruipen. Geen blije, vrolijke popliedjes die je ouders zo mee zouden neuriën. Maar ik wil glashard beweren dat nummers als Killing An Arab, Boys Don’t Cry en Fire in Cairo zich kunnen meten met klassiekers als A Forest, Jus Like Heaven en Lullaby.

Jazeker, wereldnummers (ik noem ook nog 10.15 Saturday Night, Accuracy, Grinding Halt) worden afgewisseld met erg sterke nummers. Er wordt ook al vast vooruitgeblikt naar de latere Cure met Three Imaginary Boys en World War. Het vreemde bluesje Subway Song is erg apart, maar past er perfect bij.

Mag ik zeggen dat ik deze plaat beter vind dan Disintegration? Dank u. Ik draai zo even de plaat om en dan stuiter ik rond op Killing an Arab. Want deze plaat staat ook nog eens stijf van de energie en is behoorlijk dansbaar. Dadelijk ga ik ook nog proberen om mee te zingen met F.I.R.E.-I.N.-C.A.I.R.O. En ik hoop stiekem dat The Cure ooit nog een keer terugkeert naar het geluid van de begindagen….

Ik moet mijn hele Cure collectie (t/m Disintegration) nog bespreken. Begin daarom bij het begin.

Voor jonge muziekfans aan het einde van de jaren 70 kwamen er allerlei nieuwe bands en muziekstromingen opzetten. Dat kwam niet in de laatste plaats, omdat de 'oude rockgarde' het een beetje liet afweten. In die zin, dat het 'nieuwe' er wel vanaf was, dat ze creatief in een dip zaten of gewoon ruzie in de band kregen.

Eerst kwam er de punk. Dat was misschien een aardbeving te noemen rond Malcolm McLaren en de Sex pistols. Publicitair leuk gedaan en opeens gingen veel bands zich 'punk' noemen, hoewel ze daar eigenlijk qua muziek niet eens bij hoorden (Mink DeVille, The Stranglers)

Daar vond ik nog weinig aan (behalve dan de Stranglers maar dat was dus geen punk).

Vrij kort daarna kwamen stromingen opzetten als Reggae, Ska en New wave. De eerste twee kunnen mij eerlijk gezegd een beetje gestolen worden, want geheel rock-loos en een irritant ritme.

New wave daarentegen betekende de opkomst van Joe Jackson, Talking heads, Patti Smith, Japan, Ian Dury, Joy division en nog vele anderen, die allemaal de rockwereld een heerlijke frisse injectie hebben gegeven.

New wave is niets anders dan een (brede) stroming in de rock, waarbij jongere artiesten met nieuwe ideeën en leuke rock-songs komen. Eventjes was het tijdstip van Yes, Led Zeppelin, Deep purple enz. voorbij, om bovengenoemde redenen.

Toen was daar ook opeens (in 1979) The Cure. Ook zij werden geschaard onder de New Wave, maar ik vond het moeilijk er een label aan te hangen. De muziek die ze maakten was..................weird. Goede songs, een beetje deprie, rare teksten en er was Robert Smith.

Pas veel later zou het Gothic gaan heten.

Three Imaginary boys of Boys don't cry of hoe je de eerste cd van The Cure ook wilt noemen, was een hele rare eend in de bijt, voor die tijd. Leuke, korte songs. En Robert Smith stelde zich vooral kwetsbaar op. Het had een bepaalde aantrekkingskracht, ze hadden onbeantwoorde liefdes en ander ongeluk, waar je je, als bijna leeftijdgenoot helemaal in kon vinden.....................

Ze maakten Boys's don't cry, 10:15 saturday night, Jumping someone else's train en Killing an Arab en het was prachtig. Voorgoed een plaatsje in de rock-gallerij maar veel verkopen deed het in Nederland nog niet...........

Zo nu eerst weer Seventeen seconds afluisteren.

Bij dit album zouden alle Cure-maagden moeten beginnen. Ik vind deze vele malen beter als Three Imaginary Boys, mede omdat er een pak zwak materiaal is afgegooid en de onnodige cover van Hendrix (wat ik niet echt bij The Cure vind passen). Dit album staat vol uptempo post-punk/new wave songs, van de goth rock van de albums die zouden volgen is hier nog maar bitter weinig te merken. Daarnaast is er ook nog de schitterende hoes, die die van Three Imaginary Boys veruit overtreft en echte "jaren 80-nostalgie" opwekt en dewelke verder past bij de heerlijke liedjes Fire in Cairo en Killing an Arab. Er blijven echter twee nadelen verbonden aan dit album, het wordt namelijk niet geremasterd uitgebracht en is redelijk zeldzaam.

Op Plastic Passion en Killing an Arab na staan
al deze nummers ook op de Three Imaginary Boys deluxe editie.
Maar dan mis je natuurlijk wel twee kanjers van songs.

Plastic Passion staat geremastered op Join the Dots (4CD box).
Weet iemand of er van Killing an Arab een geremasterde versie bestaat?
Ik zou niet weten waar of hoe we die kunnen vinden ...

Die is er, denk ik, niet.
Ik denk dat het nummer wat gevoelig ligt de laatste jaren.

Inderdaad, ik denk zelfs niet dat er ooit een geremasterde editie komt...

Dit merkte een Engelstalige fan terecht op:



Van de punk-attitude die The Cure aannam tot pakweg 1986 is ook maar weinig overgebleven zou ik zo zeggen.

Lees er meer over hier: http://oneimaginaryblog.wordpress.com/2007/06/05/killing-an-arab/

Heel interessante link, Graveyardscene. Bedankt daarvoor.

Dit album van the Cure klinkt nog steeds fris, mede door de minimale maar sfeervolle begeleiding en productie, waardoor de karakteristieke stem en gitaar van Robert Smith goed uit de verf komt (sommige latere Cure-albums als "Pornography" hadden te lijden aan overproductie). Vooral de singles als "Boys Don't Cry" en "Killing an Arab" vind ik prima.

.. Is dit nu een verzamelalbum? Enkele tracks gemeenschappelijk met Three Imaginary Boys, maar waar komt de rest dan vandaan?