The Cure - Boys Don't Cry (1980)

Losse singles, die aanvankelijk niet op het debuut stonden, maar op de US release (dat is dus deze plaat) wel..

Zo zeldzaam is ie toch niet? Ik had hem gewoon bij de kringloopwinkel voor 4 euro. Ik mis overigens wel het nummer "So What".

Als je So What mist dan heb je dus de vinyl versie.
So What staat enkel op de CD editie, maar die mist dan weer Object en World War.

Van ska naar wave , no problem voor The Cure .

Ska???

Jumping Someone Else's Train was een steek
van Robert Smith richting de sky revival (2-Tone label).

Het leek wel of elke groep op die ska-trein wou springen.

Ik herken ook dergelijke loopjes in Grinding Halt bijvoorbeeld.

Hm. Er aan geroken dan, vanwege het baswerk in Jumping someone else's train.

Boys don't cry is vooral toch wave en pre-gothic.

Pre-gothic ???

Ja, voorganger van Seventeen seconds natuurlijk en er waren al wat eerste geluiden die richting deze stroming gingen (al wist The Cure dat zelf ook nog niet)

Waarom is Seventeen Seconds gothic volgens jou?

Ik zal toegeven, dat (nu geredeneerd) het zeker minder Gothic was dan wat later zou verschijnen.

Dat wil zeggen, een jaar later. Want ik ben het eens met het algemeen heersende gevoel uit die tijd. Namelijk, dat Seventeen seconds de algehele top was in het oeuvre van The Cure (atmosferisch, haast minimalistisch) en dat de band daarna achteruit ging. Eerst met Faith en daarna Pornography.

Maar bij Faith begint het echte Gothic gedeelte. Ik weet alleen niet meer of het toen ook al zo werd genoemd.

Vanaf 1983 was de balans tussen pop/rock/gothic sterk verbeterd, net als de composities en waren alle cd's in ieder geval tot en met Desintegration heel erg goed.

Maar er zitten grote verschillen tussen Boys don't cry, Seventeen seconds en Pornography.

Okee ... da's duidelijk.

Hoewel ik The Cure tot aan Wish heel goed kan smaken.

Gothic rock - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Met dat verschil dat dit slechts het gevoel was bij enkele puristen en punkers van het eerste uur. De band won per plaat aan fanschare, en de echte diehards kwamen pas sinds Pornography, verguisd of geliefd.. hoe je het ook wil zien. Feit is dat jaren na dato, Pornography veel meer aandacht trekt dan Seventeen Seconds, en ook in menig lijstje hoger prijkt. Kennelijk zat Smith er nu ook weer niet zo erg naast met zijn experiment.
Disintegration is hun meesterwerk volgens het grote publiek, waar The Cure sinds Head On The Door zichzelf steeds makkelijker een weg naar heeft gebaand. Maar wordt ook door de heersende rockcritici vaak het hoogst aangeslagen. Een band met veel facetten en niet eenduidig oeuvre dus.
Echt gothic is de band nooit geweest, hoogstens was er de flirt van goths met de band en vice versa. Maar die heeft wat Smith betreft kort geduurd, hij had een enorme weerzin tegen de toenmalige omarming door de goths en het feit dat ze in dat hoekje werden gestopt.

Ik doe niet aan geschiedvervalsing, waarom zou ik, maar laten we als compromis zeggen dat anno 2009 er anders wordt gekeken naar 1982 en de cd Pornography dan in 1982 zelf.

Pornography lijkt vooral erg veel aandacht te trekken omdat op musicmeter de helft van alle stukken hierover is geschreven door bovenstaande recensent.

Ik geef alleen naar eer en geweten kennis en informatie door over de jaren 1980 en 1982. Door hard het tegenovergestelde te schreeuwen (en te schrijven) wordt de geschiedenis niet veranderd.

Waarom zijn er pas echte die-hard fans van The Cure sinds Pornography? En dus nog niet bij Boys don't cry en 17 seconds?
En als Pornography dan zo goed was, waarom stapte Smith dan snel van dit concept af (om het vervolgens nooit meer te herhalen)?

Je kunt in de loop van de tijd anders tegen een cd gaan aankijken, dat kan bij elke plaat gebeuren. Misschien was een band z'n tijd ver vooruit.

Maar ik ga geen gevoelens uit een bepaalde periode herroepen omdat de plaat de tijdgeest van nu opgestempeld moet krijgen. Ik vind de kritieken voor 17 seconds over het algemeen prima, meer dan gemiddeld.

En voor de rest mag iedereen het uiteraard voor zichzelf weten, luister en oordeel zou ik zeggen.

Een album kan pas naar verloop van tijd een status opbouwen. Daarom hecht ik meer waarde aan de meningen vele jaren na een release. En wat dat betreft kunnen we in ieder geval stellen dat dit album niet is ingehaald door de tijd.

Daarnaast heb ik uit verschillende vroegere recensies ook begrepen dat de schrijvers bij The Cure al snel wat voorzichtig waren omdat het altijd groeialbums bleken.

En wat betreft de aandacht die Pornography op musicmeter krijgt: straks ga je nog zeggen dat orbit mensen dwingt dit te beluisteren en in hun top 10 te zetten.

Dit album hier is trouwens ook goed te behappen.

Ohja, en daarom staat Pornography op RYM ook vér boven Seventeen Seconds met meer dan anderhalf keer meer stemmen? Nog nooit zo'n hoeveelheid suggestieve onzin gelezen.. In de Rolling Stone top 500 staat als enige plaat Disintegration van The Cure, waarom niet Boys Don't Cry of Seventeen Seconds, als dat de enige twee gewaardeerde platen zijn? Je schreeuwt ook maar wat, maar hebt nul.nul kennis om het mee te ondersteunen
Zoals je ook al kunt zien bij de comment van haveman, status is iets dat zich door de tijd heen opbouwd, niet iets wat op het moment zelf door wat verzuurde critici wordt opgeschreven. Leuk hoor, dat je denkt te weten hoe het destijds in elkaar zat, maar de tijd heeft dit duidelijk ingehaald. En volkomen terecht.



Het antwoord is simpel, hij kon dit niet verder doorontwikkelen, had de grens bereikt van wat nog beluisterbaar was.

Ik ga er met Orbit niet meer over discussiëren, ik vind de 48 kantjes bij Pornography al meer dan genoeg, dat ga ik het prachtige Boys don't cry niet aandoen.

Wel nog even dit:


en dan:



Vanavond maar eens een prachtige nieuwe cd van Steve Miller beschrijven.

Niet lullig bedoeld musician (misschien een beetje en alvast mijn excuses daarvoor) , maar ik vind het niet zo gek dat jij dit meer kunt waarderen dan Pornography.

Als ik even naar je stemmen kijk zie ik dat je alleen muziek goed vindt uit de jaren 60 & 70 of wat in ieder geval zijn wortels daar heeft liggen. En dan mis ik nog grootheden als Velvet Underground en Jimi Hendrix. Tè ruig of tè vooruitstrevend toen? Wat jou niet het recht ontneemt kritiek te geven op een ander album natuurlijk, dat dan weer wel. Ik zie het nu alleen wel in een heel ander licht. Of je geen kennis hebt zoals orbit beweert weet ik niet, maar luisterervaring met meer experimentele muziek denk ik niet.


On topic:

Tijdens het laatste concert van The Cure in Nederland speelden ze in het up tempo gedeelte waarbij het dak er bij mij afging Boys Don't Cry, 10.15, Train, Cairo en Grinding Halt.

moet jij nodig zeggen haveman. ik ben jouw kortzichtige opmerkingen bij de mars volta niet vergeten. bovendien mag de muzikale voorkeur niet aangedragen worden als vooroordeel. ik ben bijvoorbeeld ook groot fan van de jaren 70 en prog maar dat hoeft nog niet te betekenen dat ik post-punk bands als de cure niet kan waarderen.musican is juist een van de weinig die zijn mening ook bij slechte albums onderbouwt dat zie ik jouw nog niet zo snel doen.

back on topic. bij het eerste album van de cure zijn de punk invloeden nog goed te merken. krachtige teksten gezongen door de toen al bijzondere stem van robert smith. kortom een zeer goede cd.

P.S musician volgens mij is pornography samen met seventeen seconds en disintergration wel degelijk de meest gewaardeerde plaat van the cure. ik ben het in deze discussie dus met orbit eens.

Deze aangepaste cd is beter dan het eigenlijke debuut Three Imaginary Boys, vanwege Jumping Someone Else's Train en Boys Don't Cry.
Die slechte cover versie van Foxy Lady staat hier gelukkig niet op.

Jullie vergeten trouwens Faith, dat album wordt ook vaak hoog gewaardeerd.

faith is mijn lievelings album van de cure. het titelnummer is o.a godsgruwelijk mooi. ik denk echter wel dat het wat tussen wal en schip raakt. de meeste mensen hebben het of over 17 seconds en pornography maar vrij weinig over faith. spijtig

Zo daar heb je lang mee gezeten. Is bijna een jaar geleden.

En als iemand kortzichtig is als hij van mening is dat de zanger te veel drama in zijn stem legt, ok!

Ik vind eigenlijk ook dat muzikale voorkeur niet als vooroordeel mag worden aangedragen. En ik ben soms vrij cynisch. Sorry daarvoor, ik zal er om denken in het vervolg.

Het mag duidelijk zijn dat ook ik achter orbit sta in deze.

Wel bij de grote groep Cure liefhebbers.

Waarmee je dus eigenlijk niks zegt

Je maakt alleen maar jezelf belachelijk met die suggesties hoor.. mijn invloeden reiken niet tot aan RYM of Rolling Stone magazine (dan had Disintegration wel wat hoger gestaan in die top500 trouwens)

Als ik even terugdenk aan de "new wavers" - thans OW'ers - bij mij destijds op school - en dan heb ik het in mijn geval over de periode 1984/85/86 - dan kan ik zeggen dat vooral de albums 17 scs, Faith en Pornography werden gewaardeerd. Die albums zijn natuurlijk ook het meest post-punk.

Wel werd Faith vaak gezien als een herhalingsoefening van 17 scs (nmm niet geheel terecht).

En wat betreft Pornography waren de meningen - toen al - sterk verdeeld. De een vond het album de minste van de drie, de ander vond het de beste.

17 scs werd eigenlijk door iedereen "in de scene" als een goede plaat gezien.

...tot zover mijn herinneringen...

Als ik me niet vergis, is de radicale stijlwisseling, ten op zichte van Three Imaginary Boys/Boys Don't Cry, 17 Seconds toch geïnspireerd door o.a. Smiths tijdelijke invalsrol als Banshee? Gothic zat, zo lijkt mij.

Ja duidelijke ska invloeden.

Altijd weer dezelfde namen die er met de haren worden bijgesleept wanneer het gaat over de eind70/begin80 bandjes. Robert Smith heeft het in een interview met Guitar World (1996) bijvoorbeeld over heel andere namen: "Me and Simon used to get a lot of stick for liking "Saturday Night Fever" by the Bee Gees. Not on a kitsch level, but genuinely thinking it was a good pop song. Simon used to swear by Abba and Kiss. I could never understand what he saw in Kiss, but Abba I could kind of see. But because we came right out and said we liked this stuff, we were told, "You can't really be a punk and like that." So we said, "Well, we're not really punk then."

Ik ben verre van een Cure-fan, maar hier is het zwartgallige o, mijn god, wat nu-sfeertje nog enigszins afwezig en dus bevalt me dit nog prima. Boys don't Cry, 10:15 Saturday Night, Jumping Someone Else's Train, Killing an Arab en Fire In Cairo vind ik puike nummers.

Toen 17 seconds uitkwam leerde ik de band kennen. Ik ging terugluisteren en vond alles van daarvoor nog veel leuker. Faith werd al erg zwaar (op de hand), en daarna kon je er met goed fatsoen niet meer naar luisteren. Ook door de looks. Ben eigenlijk wel nieuwsgierig naar pornography, wat ik toen een draak van een plaat vond. Grappige discussie overigens.

Oké, The Cure is beïnvloed door Popol Vuh (spel ik dat goed?), The Village People en vooral Fischer-Z, maar dan alleen The Worker. Ook vond Robert Dire Straits, Eagles en Queen geniaal, maar alleen met het geluid uit.