Yes - 90125 (1983)

Dank, Chet. Deze discussie is immers elders al uitgebreid gevoerd, onnodig om die hier weer aan te zwengelen.

Dat is-ie inderdaad. En ik heb daar ook aan deelgenomen. Ik dacht even dat de ellende weer begon, maar ik zie nu dat ik reageer op een recensie van een half jaar geleden. Naar aanleiding van een becommentariërende update van vandaag, dat dan weer wel. Maar ik weet en zie dat Jorro op dit punt inmiddels wat doordachter tewerk gaat. Wat deze discussie betreft: over en sluiten dus maar.

... en vanavond "90125" maar weer eens draaien.

Ik wist niet dat deze discussie al eerder gevoerd was. Sorry voor het oprakelen. It can happen...
Ik zal 90125 weer eens draaien in ieder geval.

Ach, it can happen.

De jaren 70 waren voorbij en in de jaren 80 waren er nieuwe muzikale richtingen. Trevor Horne was diegene die haarfijn de nieuwe tijd muzikaal aanvoelde.
Bij 'Drama' Heb ik al geschreven over de route naar dit nieuwe album. De nieuwe leden van Yes van het album Drama , Trevor Horn en Geoff Down verlieten de band (Trevor Horne als muzikant). Geoff Down begon met anderen een nieuwe band Asia met daarin ook Steve Howe. Chris Squirte wilde met Alan White een nieuwe band starten (Cinema), ze waren onder de indruk van gitarist Trevor Rabin (die ook kon zingen), oud toetsenist van Yes Tony Kaye stapte er ook in. Men had al wat nummers, dat klonk best goed , enkel de zangpartijen waren ondermaats. Dus toch maar naar Jon Anderson gegaan. En een groep met zoveel Yes gehalte ga je geen Cinema nomen, dus toch weer Yes. Toch was dit niet geheel vanzelfsprekend. Veel werk was van Trevor Rabin en dat miste de gebruikelijke Yes uitstraling en kan dit Yes ook de oude nummers nog spelen ? Toch werd het album onder Yes uitgebracht.
Trevor Horne had de groep als muzikant verlaten, maar was als producer aangetrokken en misschien is zijn invloed nog wel groter dan Trevor Rabin. Veel fans hadden niet veel op met Trevor Rabin,maar hij had songs gemaakt voor Cinema , niet voor Yes. Dus helemaal eerlijk was de afkeer voor Trevor Rabin niet.

De titel 90125 was het catalogusnummer van de platenmaatschappij, bewust gekozen om te laten zien dat er een heel andere koers was ingeslagen.
'Owner Of A Lonely Heart' sloeg in als een bom, ook bij mij in 1983. Trevor Hornes onberispelijke productie combineert in de eerste 20 seconden meer uiteenlopende geluiden dan bij andere Yes-albums soms in totaal. Een revolutie, duidelijk andere koers. Yes had aansluiting gevonden bij de jaren 80 en 'owner of a lonely heart' werd een wereld hit.
Ook bij de andere nummers is de invloed van Trevor Horne hoorbaar, maar het niveau van "Owner Of A Lonely Heart' wordt niet altijd volgehouden. De overige nummers op het album zijn wat wisselvallig. Ze hebben allemaal toch ergens een AOR-geluid, waarbij bands als Styx en Kansas als vergelijking in gedachten komen. "Leave it" heeft bijvoorbeeld een aantal uitstekende harmonieën. Het laatste nummer "Hearts" is waarschijnlijk het beste van het album buiten owner of a lonely heart', althans in termen van wat je van een Yes-album mag verwachten. Zoals bijna alle nummers hier, wordt het nog steeds gedomineerd door zang; Jon Anderson lijkt voornamelijk zijn eigen compositie uit te voeren.

Enerzijds vind ik het knap op wat voor wijze de aansluiting met de jaren 80 is gemaakt. Maar persoonlijk mis ik te veel Yes elementen. Begrijpelijk, gezien hoe de plaat er gekomen is. Geen slecht album, zeker niet.

Jouw slechts 3,5 *** beoordeling is wel enigzins karig beste Teacher. Hoezo mis je Yes elementen? De Yes liefhebbers waren enorm in hun sas met "90125". De zeventiger jaren waren voorbij en met "90125" bracht Yes een jaren tachtig geluid. In de zomer van 1984 speelde Yes op een zondagavond voor een razend enthousiast publiek in een uitverkocht Rotterdam Ahoy de sterren van de hemel met veel nummers van "90125". Ik was erbij! Jij ook Teacher?

Ik heb nog getwijfeld tussen 3,5 en 4, wie weet verhoog ik het nog.
Ik was er niet bij in Ahoy, op zich had ik toe niet zo veel meer met Yes. Ieder weekend was ik in kleine zaaltjes om de wat obscure jaren 80 new wave/post punk bands te beluisteren. Bands als "Eyeless in Gaza, The Sound, Cocteau Twins, Fad Gadget, The Danse Society, Tuxedomoon, New Order, the Alarm, Peter Hammill etc. En in wat grotere zalen the Cure, U2, Siouxsi en natuurlijk het Pandora's Box festival. Dat vond ik toen razend interessant. Ik had de jaren 70 dus wel afgesloten , enkel Paul Simon (Graceland tour) en Van Morrisson in deze tijd nog wel bezocht. Pas veel later weer de jaren 70 prog verder bestudeerd, met veel plezier.
"90125" past wat minder bij mij, zeker niet slecht, maar net iets minder 'mijn ding' i.t.t. sommige Yes albums uit de jaren 70. "90125" heeft natuurlijk wel de jaren 80 sound, maar toch heel anders dan de jaren 80 waar ik in geïnteresseerd was.

Trevor Rabin's invloed was groot op deze plaat omdat hij composorisch best wel veel heeft bijgedragen.
Ander punt is uiteraard dat hij een totaal andere gitarist is dan Steve Howe. Rabin is een krachtpatser op gitaar die veel meer aanleunt tegen hardrock dan progrock.
Geweldige muzikant hoor en hij speelt ook de meeste keyboards/ synths hierop volgens mij.
Het is een strakke powerrock plaat met typische 80's klanken. Verdienstelijk album en zeker eentje die de band Yes deed overleven.

Ik ben toch ook wel een echte Yesfanaat durf ik te zeggen, begonnen via mijn oudste broer met The Yes Album. Ik kan me de hoes nog herinneren, stond tegen zijn draaitafel geleund. Zelf ingestapt bij Going For The One, nog altijd een van mij top drie Yesalbums.
Ik ben ook niet zo van de RabinYes, en ik twijfel dan eerder naar terug naar drie sterren…sorry Hans. Ik vind er eigenlijk maar twee aansprekende nummers op staan, de single en Changes. De rest doet me veel minder en nu ik zo zit te denken…ik draai deze eigenlijk never.
Ik vind dat Rabin op een aantal van zijn ander Yeslegsels wel wat sterkere songs heeft neergepend, Shoot High, Aim Low, de Talksuite, en jawel, voor mij ook een aantal Unionnummers waaronder Lift Me Up doen het voor mij wel.
Zeker geen slechte plaat dit, voor de jarentachtiggeluidliefhebber zit je hier goed, deed me soms denken aan The Final Countdown van Europe. Ik heb wat minder met die sound.
Het gekke is dat toen Drama gereleased werd de plaat volgens mij helemaal werd afgefakkeld (meen me een recensie uit muziekkrant Oor een wat minder vlijende recensie te herinneren maar de tijd kan me bedriegen) terwijl ik dat een behoorlijke stap voorwaarts vond t.o.v. Tormato en deze een prima ontvangst kreeg mede door Owner of a Lonely Heart denk ik dan, en ik dacht…dit is niet mijn Yes maar zeker ook Yes.
Voorlopige score blijft, moet hem straks maar eens draaien,

Ik was in de jaren '70 vaak te vinden in Het Arsenaal in Woerden waar op zaterdagavond vooral Nederlandse bands zoals Alquin, Solution, Finch, Lemming etc. kwamen optreden.
Waarom ben ik zo enthousiast over "90125"? Na een betrekkelijke stilte bracht Yes in 1983 "90125" uit. Ik weet nog goed dat ik, rijdend in mijn oude groene Lelijk Eend, onderweg naar een cursus boekhouden in Utrecht, op de radio de nieuwe Yes single "Owner of a Lonely Heart" voor het eerst hoorde. Lyrisch was ik.
1984 is het jaar dat ik mijn echtgenote leerde kennen. Toen wij elkaar nog maar kort kenden gingen wij samen naar het bewuste "90125" Yes concert in Rotterdam Ahoy. Thuis op mijn zolderkamer werd "90125" in aanwezigheid van mijn vriendin, nu mijn vrouw, veelvuldig gedraaid. Toen genoot ze nog van Yes, tegenwoordig kijkt en luistert ze naar Muziek op het plein van AVROTros. Tja, het huwelijk is geven en nemen...

Leuk om op deze wijze over dit album te schrijven. En de bands die je noemt, ik heb van de eerste drie vanzelfsprekend muziek.
Rond 1984/1985 leerde ik mijn vrouw kennen, Francaise. Ze moest niet veel hebben van de jaren 80 muziek die ik had. En langzamerhand merkte ik ook dat deze bands veranderden. Denk aan New Order die de dance/disco kant op ging.
Maar door mijn vrouw kwam ik aanraking met Franse muziek, met grootheden zoals Jacques Brel, George Brassens, Léo Ferré en ook artiesten die wat later populair waren Maxime Le Forrestier, Dick Annegarn maar ook Harmonium. Ik moest er allemaal aan wennen en op een gegeven moment ben ik weer juist andere Franse groepen gaan ontdekken, Catherine Ribouri + the Alpes, Magma, Ange, Gerard Manset. En ook veel kleine alternatieve groepjes uit het zuiden.
Maar 'Muziek op het plein' is iets waar mijn vrouw niets van moet hebben, gelukkig maar.