Supertramp - Crime of the Century (1974)

Behalve dan dat daar geen kaarten meer voor zijn.

O, dat is dan snel gegaan. Nou, weer een keuzestressmoment minder.

Ow jammer

Ik zou gewoon lekker 5 mei naar het gelredome gaan. Daar speelt namelijk een betere band

Oh ja, (the Guess ) Who ?

edit: Maiden I assume ?...., iig energieker ja

Nope, AC/DC, was binnen een uur of zo uitverkocht... Zou ik ook 10x liever naartoe gaan dan naar Supertramp of Hodgson samen. Waters solo is dan toch wat anders dan Hodgson solo en Supertramp in de incomplete bezetting is net zo oninteressant als Pink Floyd zonder Waters.

Draai ze de laatste tijd trouwens wel weer regelmatig in de auto. 'Ze' zijn dan Crime, Crisis, Quietest Moments en Breakfast. 4 topplaten op een rijtje zijn dat hoor!! Maar nogmaals, ik hoef ze echt niet te zien.

Nee maar dat hoef ik AC/DC ook niet (meer). Elke keer hetzelfde. Totaal geen uitdaging en beleving meer bij die gasten.

Wat vielip?!
Ik heb ze in 2009 van dichtbij zien spelen in Oberhausen en dat was gedreven, pure klasse en waanzinnig genieten. En flink wat goede nieuwe songs, net als nu. Supertramp vond ik de laatste keer wel aardig.

Sorry maar ik vind het niks meer. juist die nieuwe songs hoef ik helemaal niet te horen. Dat is allemaal herkauwen. Op een enkele uitzondering na. Nee, ik heb er niks mee. Snap ook werkelijk niet waarom die gasten stadions vol krijgen. De kanonnen, check, de bel, check, de opblaaspop, check. Als je het één keer hebt gezien dan weet je het wel. Ik wel althans. De Bon Scott periode was prima (helaas te jong om ze toen live te hebben mogen zien) maar met Johnson werd het minder en minder. Op Back in black na geen enkel album dat van begin tot eind top is. Wel goede singles maar als geheel zijn het geen hoogstaande albums vind ik.

Het laatste album is het beste album sinds Back In Black. En daar is deze tour van. Ook spelen ze juist die goede singles van al die andere albums en flink materiaal uit de Bon Scott tijd. En de manier waarop: daar komt bijna geen band bij in de buurt. Kijk / luister maar eens naar recent live materiaal van de mannen.

En helaas moet ik zeggen dat ik geen behoefte heb om het huidige enigszins plichtmatige Supertramp te gaan zien.

Ooit ergens begin 2000 en nog wat Supertramp gezien in ahoy, (zonder Hodgson) en dat was me toch een partij saai..pffffffff

Ac/dc is misschien veel herhaling... maar saai is het eigenlijk nooit, hetzelfde geldt voor Kiss ( 18 juni in Ziggo Dome) Een bekende show voor degene die ooit wel eens gezien heeft, maar ook zeker niet saai

Het gaat mij ook helemaal niet om Supertramp joh. Ik reageerde puur op AC/DC. Hoort dus eigenlijk hier niet thuis. Laten we er maar over ophouden. Ik vind namelijk dat er tig bands in de buurt komen, of zelfs beter zijn dan AC/DC dus daar komen we toch niet uit

Ik noem er één: Bruce Springsteen & the E Street Band....

Die telde ik niet eens mee. Die staan boven alles en iedereen als het op live optredens aan komt!

Ik heb ze 3x live gezien in beginjaren '80 en dat was genieten geblazen. Nadat Rodger wegging was het voor mij klaar!

Ook daarom Heerlen

Rodger hodgson in z'n eentje is zeker de moeite waard, zit zoveel muziek in de man.

Dit is voor mij het beste album van Supertramp. Staat al sinds het begin in mijn top 10, en is er niet weg te krijgen!

Ik vind dit ook het beste Supertramp-album. Het mooiste nummer ervan vind ik 'Hide in your shell'.

Het was natuurlijk wel vaker prijs in die tijd met bands die verschillende zangers inzetten zoals Eagles, Pink Floyd en nog veel meer. Ook op dit razendknappe album van Supertramp vullen de heren zangers elkaar afwisselend zo mooi aan. Het grootste nadeel aan dit album voor mij persoonlijk is dat ik het Live album Paris eerder kende dan deze. Die laatste geniet voor mij de voorkeur omdat daar meer emotie in zit. Hier op dit misdadige schijfje is het muzikaal misschien hoogstaander, netter, dynamischer (echt wow), zuiverder, etcetera maar tja , nostalgia is a bitch.
Mijn album picks 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 en 9

Nostalgia is a bitch....

Briljant.

De Engelse band Supertramp is een typisch “seventies album band”. De band begon eind jaren zestig met het tandem Rick Davies en Roger Hodgson dat zich snel ontwikkelde als belangrijkste songwriters. De eerste twee albums brengen niet het gewenste en gehoopte succes en de band trekt zich terug. In september 1974 wordt na 3 jaar stilte een nieuw album uitgebracht, met 3 nieuwe bandleden naast Davies/Hodgson en de songs worden gedomineerd door de grand piano, wurlizer piano en saxofoons. Het geluid is iets verandert en klinkt vol en de songs zijn van een grote kwaliteit op het album dat "CRIME OF THE CENTURY" is genoemd. Producer Ken Scott zorgt voor het beetje extra dat het album tot klassieker in het Supertramp genre doet uitgroeien en de tracks "SCHOOL" en "DREAMER" zijn de radio tracks van het ruim 44 minuten durende album. De zware, wat sombere songs die Davies zingt worden perfect afgewisseld met de vrolijke en luchtere Hodgson songs. Met nummers van ruim 3 minuten tot ruim 7 minuten (“RUDY”) is ook daarin de variatie te vinden. Dit is de wijze waarop de heren bleven werken. Met “GIVE A LITTLE BIT” scoren ze in 1977 zelfs een international hit en het album “BREAKFAST IN AMERICA” is een kaskraker. In 1982 verschijnt “FAMOUS LAST WORDS…” en dat is het laatste album met de succesformatie, want Roger Hodgson stapt uit de band en begint een solo carrière. Zowel hij als Supertramp brengen platen, maar het succes van de jaren ’70 en begin ’80 behalen ze niet meer. Tegenwoordig vecht Rick Davies tegen kanker en tourt Hodgson de wereld rond met zeer succesvolle live optredens. Met “CRIME OF THE CENTURY” begon dat allemaal…wat een plaat!

Heb hem hier, naar aanleiding van een geweldige show van Roger Hodgson op Bospop een paar weken terug, uit de bak gevist bij de kringloop. Ligt nu ook direct maar op de draaitafel. Klinkt top, ik ga me eens beraden over de score in sterren

Kinderverdriet, mooi uitgewerkt. Kwaliteitsrock.

Kan soms gewoon niet geloven dat dit een plaat uit 74 is. Geniale plaat trouwens. Alleen maar goede nummers. Bloody Well Right word ik helemaal blij van. Hoogtepunt voor mij is Rudy. Fantastisch. Vorige week mijn zoon van 11 kennis laten maken met Supertramp en hem als eerste Rudy laten horen. Gelijk verkocht. Op Spotify gelijk een Supertramp lijst gemaakt.?

en??????????????

Een welverdiende 4 sterren voor nu iig

dit album verdient de hoofdprijs.....

en crisis what crisis.

Eigenlijk draai ik dit album heel weinig. Iets weerhoudt me soms. Onmiddellijk wil ik toegeven dat het een klasseplaat is, een hoogtepunt in de rockhistorie, een creatieve uitspatting van heb ik jou daar, hoog gewaardeerd in de eeuwige albumlijsten. En volledig terecht.

Maar toch, er zit me bij al die lof ook iets dwars en dat is de al te serieuze, door en door zwaarmoedige toon die gezet wordt. Zelfs in de meer luchtige momenten zoals in Bloody Well Right heb ik 'm door. Een stem: 'Wat je daar zegt, daar heb je verdomd gelijk in, maar het maakt niks uit, ik hoor je, maar ik doe er niets mee.' En zo gaat het maar door: zwart als het heelal. Geïndoctrineerd door school en maatschappij, zit je voor eeuwig geketend aan je onderdrukte gevoelens. Zoiets moet de gedachte zijn.

En het is prachtig al dat drama en dan ook zo schitterend en vol dynamiek op muziek gezet. Je kunt niet zeggen dat het schrijversduo het zich gemakkelijk gemaakt heeft. En hoe die nummers in elkaar overgaan. Daar ga ik alweer: erg goed … kan niet beter! Een schoolvoorbeeld van een conceptplaat.

Iets vaker draai ik dan toch de opvolger Crisis? What Crisis? Ongeveer in dezelfde periode geschreven en kort na Crime opgenomen. Een verzameling losse ideeën, de kliekjes van het hoofdgerecht. Maar wat waardeer ik daar de ontspanning en de humor die de band ook wel in zich had. Easy Does It, heet het daar. Kun je je op Crime niet voorstellen.

Ik klaag niet over Supertramp. Wat heeft die band wat bereikt! Met als hoogtepunt Breakfast In America, als me die mening wordt gegund. Dieptepunten waren er ook. Daarover meer bij een ander album ….

Vanaf de eerste noten is al duidelijk dat Supertramp hier voor een andere aanpak kiest dan op de eerste twee albums. Het lijkt of over elke noot is nagedacht en ook aan het geluid is veel meer aandacht besteed.
Dat geldt duidelijk nog niet voor de single Land Ho / Summer Romance, die ik in het kader van mijn Supertramp zaterdag eerst heb beluisterd. Ondanks dat de muzikanten dezelfde zijn als op Crime, klinken die eerder als één van de eerste twee albums.

Crime is voor mij het perfecte album. Alle composities zijn goed en Davies en Hodgson houden elkaar goed in evenwicht wat betreft ernst en luchtigheid. Bovendien zijn de arrangementen prachtig (saxofoon! strijkers!) en het totaalgeluid is bijna perfect. Het is geen conceptalbum, maar het klinkt van de eerste tot de laatste noot als een geheel.
Voor mij is dit album nog net even beter dan The Dark Side Of The Moon, al zal niet iedereen dat met me eens zijn.

Enige kritiekpuntje waar ik me eventueel in zou kunnen vinden, is dat het allemaal niet erg spontaan klinkt. Elke noot staat vast en er is geen ruimte om daar van af te wijken. De live uitvoeringen (met uitzondering van Bloody Well Right) bewijzen dat.

Tussenstand:
1. Crime Of The Century (1974) 5,0 (het moet raar lopen wil dit nog veranderen!)
2. Supertramp (1970) 4,0
3. Indelibly Stamped (1971) 3,5