Supertramp - Crime of the Century (1974)

Geweldig mooi album, prachtig samenspel en veel variatie tussen instrumenten. If Everyone Was Listening vind ik wat minder en Dreamer sla ik meestal over, geen idee waarom: te vaak gehoord, te poppie ofzo?
in ieder geval 4.5

Wellicht heb je Dreamer wel te vaak gehoord of vind je het net zoals mij niet geheel in lijn wat er verder op dit bijzondere album staat. Ondanks dit minpunt zijn de andere songs wel dermate goed, dat dit album voor mij toch een meesterwerk is.

Los van alle grijsdraaierij is Dreamer wel degelijk een sterk en typisch Supertrampnummer. Luister maar eens naar hoe dat samenspel op stoom is tijdens de "Dream, Dream, Dream, Dream Along!"-brug...

Zonder meer een knap album.Supertramp was 1 van die bands die je totaal overdonderde met een heel eigen geluid.Juist de afwisseling in de nummers komt het geheel ten goede.Roger Hodgson met zijn lyrische stem en melodieuze manier van componeren en sombermans Rick Davies,die perfect tegengewicht bied.Zijn Bloody Well Right,Rudy,Asylum en de symfonische afsluiter Crime Of The Century,zijn meesterwerkjes in mijn ogen.
Hodgson's School(inmiddels legendarisch)het geweldige Hide In your Shell en natuurlijk het knap inelkaar gezette Dreamer,een nummer waar wel je hoofd naar moet staan.Met Breakfast In America(1979)kwamen ze naar mijn idee pas weer echt op dit niveau.Crisis?What Crisis en Even In The Quiest Moments vind ik iets mindere Supertramp album.Maar zeker ook de moeite waard.

Dit album verdient echt een waardering/gemiddelde van 4.50 of nog hoger.

Inderdaad, het is nu wat laag voor een meesterwerk als dit, wat nog erg boeiend is om na te luisteren.

Eindelijk... eindelijk ken ik nu het album waarmee het allemaal is begonnen. Waarmee wat is begonnen? Nou... dat is altijd wel grappig om eens op terug te kijken... ruim twee jaar terug, in het begin van mijn interesse tot muzikale ontwikkeling (ik had reeds Queen en Deep Purple-albums), ontdekte ik dat Supertramp toch wel een aantal erg mooie nummers had. Een van die nummers tikte ik eens in op Google: te weten Crime of the Century. En een van de eerste resultaten was – jawel – deze site. Het commentaar van Joy - 'wat een flutnummer' – is me het sterkste bijgebleven, als ik dat lees krijg ik altijd nog een speciaal gevoel.
Uiteindelijk besloot ik om uit de bieb The Very Best Of te lenen, omdat daar naast veel nummers van dit album ook nog andere hits op zouden staan. Tien maanden later zou ik me (pas) aanmelden op MusicMeter.

We zijn nu inmiddels verder en mijn moeder wilde dit album wel origineel hebben. Hij kostte immers nog geen tien euro bij de Plato. En ik had al die jaren nog niet die twee ontbrekende nummers geluisterd – Asylum en If Everyone Was Listening – dus ik had al die tijd nog niet gestemd. Een schande natuurlijk… en eindelijk heb ik het recht om hier een mooie beoordeling aan te geven. Om te zeggen dat die twee bewuste nummers zoveel hebben bijgedragen aan de 4.5… nou niet echt. Maar de irritatiefactor van Dreamer is wel fors omlaag gegaan als je hem zo hoort tussen al dat andere fraais, dat elkaar overigens buitengewoon goed opvolgt. En wat is het toch ontzettend moeilijk om hier twee favoriete nummers aan te vinken… waren het er drie (één, zes én acht) hoorde je mij niet klagen

Mooi omschreven. Dit album als muziekschool en ontdekkingsreis. Het deed mij terug verlangen naar het moment dat ik dit album voor het eerst hoorde.

Dat gevoel heb ik nou ook, G.Dream. Ik weet nog precies waar ik was toen voor het eerst hoorde. In de verpleegstersflat van Elisabethziekenhuis in Tilburg, tijdens mijn opleiding voor groepsleider voor zwakzinnigen (dat mocht je toen nog zeggen) De dag na hem gehoord te hebben naar de winkel gerend, plaat gekocht en gelijk een trouwe Supertrampfan geworden tot Roger Hodgson eruit stapte. Ja, is een leuke tijd om aan terug te denken, die Supertramp-tijd.

Dit album lijkt wel een best of, alleen maar goede nummers

Helemaal met je eens. Benzet! Wat dacht je van Breakfast In America?

Typisch weer zo'n plaat die ik met (zeer) beperkte consumptie tot me moet nemen. Bij voorkeur rond de kerstdagen want dan trek ik dat ietwat kazige 'Dreamer' tijdens de diners ook nog een beetje. De opener en afsluiter blijven magistrale stukjes muziek.

Breakfast in America vind ik een goed album, maar iets minder dan Crime In The Century. Ik luister liever de nummers op Live Paris.

Dat kan. Kwestie van smaak. Maar je moet die goeie muziek met al zijn leuke herinneringen niet te veel draaien. Als ik alle cd's en lp's en dvd's bleef draaien had ik niet eens tijd meer voor iets anders dan muziek. Werken doe ik ook nog en er loopt hier nog een vriendin rond, die ook wel eens wat aandacht vraagt. En nog zoveel andere dingen, die ik leuk vind. Kortom: Alles op zijn tijd weer eens even "terughalen" en tegelijkertijd openstaan voor "nieuwe muziek".En je collectie lekker aan blijven vullen. Kost wel een paar centen!!!

Ad, daar sla je de spijker op zijn kop!

Klassieker uiteraard uit de Supertramp catalogus, en ik draai hem ook nog wel eens, maar niet te vaak. Op vinyl.

School

Soapbox Opera!!!! Prima deluxe

Als je dit album super vind én je hebt een fatsoenlijke stereo inclusief draaitafel dan is de audiofiele uitgave op vinyl een absolute must. Véél beter laag en detail!

..en dat uit de mond van een "muziekhater"...

prachtplaat zonder meer

enne soapbox , dat staat toch op die andere als ik goed herinner : crisi , what crisis , die ik nog een ietjes beter vind dan deze zeer goede cd

je hebt helemaal gelijk, ik haalde Soapbox Opera en HIDE IN YOUR SHELL door elkaar. Foutje! Bedankt!

niet erg hoor beste ad , ofwel een kleine kortsluiting in je hersens ofwel het begin van alzheimer , hopelijk het eerste voor jou ,

je ziet dat ' i keep a close watch ' van john cale regelmatig fluit door onze leefkamer , 'grapje natuurlijk '

maar ik ben god niet en kan zo niet alomtegenwoordig zijn

het beste ad, cheers beaster

Ik heb ooit alle Supertramp cd's heel erg veel gedraaid; tegenwoordig is dat minder.

Je hebt wel eens, dat een artiest langer uit je gedachte is en dat je het later weer goed met ze maakt.

Supertramp is al weer wat langer bij mij uit de gratie.Maar voor alle Supertramp-besprekingen heb ik ze maar weer eens afgestoft.

Ik ken alle nummers nog steeds bijna uit mijn hoofd, dat kun je niet zomaar weghalen.

Crime of the century maakte destijds een diepe indruk. School, Rudy, de titelsong. Alles past nog steeds perfect. Ik was toen een beetje angstig voor Asylum, het is nog steeds geen favoriet (half puntje er af). De plaat valt natuurlijk nog steeds onder de 'klassiekers', verplichte kost dus.

Het niveau van Crime is daarna nooit meer gehaald

Helemaal mee eens, musician. Absoluut het beste album van Supertramp.
Soms draai ik weer eens wat nummers van ze. Ik heb het gevoel dat als ik de nummers veelvuldig hoor, de verveling gaat toeslaan.
Ik neig naar 5*, maar toch net niet.

Met een banddikte vindt ik Crisis What Crisis? Ietsie beter. Bij reakties op die cd, staat mijn verklaring. Maar toen ik deze hoorde was ik wel gelijk Supertrampfan.

Mijn nr 1 in mijn persoonlijke Top 10 op deze site !!

Alle tracks zonder uitzondering zijn juweeltjes. Maar als ik dan toch een keuze moet maken, dan zijn de titelsong en Hide in your shell wat mij betreft dé nummers.

Een krachtige bundel van popsongs. Zeker voor zijn tijd (1974) een hoogtepunt in de muziek. De krachtige combi van Rick Davies en Roger Hodgson haalt hier het maximale rendement.

Ja, de allereerste elpee, die ik ooit kocht in 1983 of zo. Grijsgedraaid, maar nooit op CD aangeschaft. Nu weer herbeluisterd op mijn iPod. Kan 'm nog woordeloos meezingen en de mooie herinnering aan die plaat blijft overeind staan bij herbeluistering. Supertramp kon toch een mooi vol geluid maken, zonder dat het gedateerd of te machinaal overkomt. 'School' (de reden om het album destijds te kopen, want hoog in Veronica's Top 100 Aller Tijden) is nog steeds een prachtig nummer. Eén van de mooiste pianosolo's ooit. Ik ga de 3 hierna volgende albums ook nog maar eens opsnorren. Daarna werd het allemaal flink minder.

Na 2 flutalbums past alles ineens briljant in elkaar.