Yes - Big Generator (1987)

Aardig album met een aantal goede nummers, zoals Love will find a way, Shoot high aim low en Holy Lamb. De rest is best te verteren, maar de plaat haalt het niet bij z'n voorganger.

Big Generator is een logisch vervolg op 90125, qua muzikale insteek zeker.
Het is alleen veel vetter en gladder geproduceerd, zat toch vier jaar tussen.
Maar dit is duidelijk een Trevor Rabin aangelegenheid. Weinig van doen met de oorspronkelijke Yes.
Een high-tec rockalbum met aardige momentjes, maar als eenheid te wisselvallig.
Volgepropt met allerlei studiotrucjes en Rabin's bombastische gitaarsound.
Klinkt ook erg Amerikaans allemaal.

Jaren niet meer gehoord maar nu zo'n beetje de best klinkende versie op cd te pakken (Japanse SHM cd) en ik moet zeggen dat ik hem prima tr pruimen vind. Titelstuk is wat gekunsteld maar eigenlijk best wel een progressieve nummer. Dit is misschien wel het album met het beste drumwerk vsn Alan White sinds Relayer.

De drumsound is lekker strak geregistreerd, en dat is wel eens anders bij de vroegere Yesplaten.
Met name op Going For The One zijn de drums slecht gemixt, heel plofferig en te ver naar achteren. Op een plaat als Close To The Edge klinkt het wel heel lekker.
White slaat zijn partijen inderdaad wel lekker weg hier, en dan hoor je ook heel duidelijk zijn rockfeel in de partijen. Ik vind 'm wat minder subtiel in de echte progstukken van de band, daar hoor ik liever Bruford.
Veel meer heb ik niet meer toe te voegen aan deze plaat. Is bekend zo zachtjes aan.

Ik heb het album nog steeds niet.

Zo'n SHM-cd kost al snel 3 keer duurder dan een normale cd en met al die geremasterde albums zint het me niet om hier dan een oude-generatie-cd van aan te schaffen.
Die van 90125 vond ik niet al te best klinken, vandaar dat dit er een is van de divisie 'kerstaankopen e.d.'...

Al met al leuk om in de collectie te hebben. De Yes-West line-up.

Lekker jaren 80 hardrock-album (mag ik dat zeggen?, ja dat mag ik zeggen!) van Yes die hier, enigszins vergelijkbaar met Genesis, wel heel ver van hun oude symfokrukje waren afgevallen.
Uitstekend glashelder en knalhard geproduceerd, is dit nog steeds een feestje zoals het de speakers uitknalt.
Album hoorde bij mijn eerste CD's.

Daarbij uitstekende songs zoals Shoot High, Aim Low (een werkelijk schitterend nummer en prachtig gezongen), Love Will Find A Way (onvergetelijke melodie met een heerlijke jaren 80-feel), Rhythm Of Love (lekkere speakertester) en Final Eyes (een beetje nog van de oude Yes, en zo mooi als het refreintje invalt en met prachtig gitaarwerk)
Het titelnummer bonkt en stoot wat voort, maar dat had je in die jaren wel meer. Uiteindelijk niet eens zo'n slecht nummer.
Almost Like Love begint wat vervelend met dat snelle mokerslagdrumritme, maar eindigt met gierend gitaarwerk van Rabin weer heel bevredigend.
Ook I'm Running heeft nog wat van de 'oude' Yes, maar dan wel qua produktie naar een moderner geluid gebracht. Ondanks zijn lengte toch een nummer wat beklijft.
Holy Lamb is een buitenbeentje waar ik verder niets over zal zeggen
Overall schitterend (hardrock)gitaarwerk van Trevor Rabin op dit album.

Ik ben geen echte kenner van de 'oude' Yes (al heb ik op mijn oude dag nog steeds wel die ambitie ),
maar aan dit sterke staaltje van produktietechnisch vernuft hang ik toch gewoon 3,5 sterren.

Eigenlijk is Big Generator één van de beste platen die Yes ooit heeft gemaakt.

Stevig en divers gitaargeluid. Schitterend baswerk. Waanzinnig drumwerk van Alan White.

Grootste probleem blijft de iele zang van Jon Anderson, maar Trevor Rabin zingt vrolijk mee, dus dat probleem is minder erg.

Eigenlijk is Yes op zijn leukst zonder Steve Howe. Daarbij is de combi Rabin/Kaye gewoon goud.

Shoot High Aim Low is een hoogtepunt.

Tja, dit is Yes zoveel jaren later. Moeilijk meer te vergelijken met de Yes uit de 70's.
Het is geen slechte plaat, maar dit behoort m.i niet tot hun beste werk.
Rabin is een vakman, geen twijfel mogelijk, en na het succes van 90125 kon je verwachten dat er een vervolg op zou komen.
Maar ik mis wat transparantheid in het geheel. Het is volgepropt met een scala aan sounds en trucs, soms werkt het, soms ook niet.
Ik ben uiteindelijk toch wat meer gecharmeerd van Howe. Het is dan wat meer in balans. Rabin zit overal bovenop met welliswaar knap gitaarwerk, maar ik vind zijn rol nét iets te uitdrukkelijk.
Maar voor een doorstart geen slecht idee. Veel progbands van welleer klonken ineens een stuk rechtlijniger, maar de avontuurlijke Yes met Howe en Wakeman is meer aan mij besteed.

Het is de kwestie van smaak.

Ik prefereer ook de 80's Rush boven de 70's Rush en vind bijvoorbeeld de 80's Heep ook prima verteerbaar.

Het kan komen, door de tijd waarin ik ben opgegroeid, of mijn hang naar een degelijke pop danwel rocksong. De 80's Yes had puntige songs.

En de productie: soms houd ik van warm en analoog. Soms houd ik van kil en technisch. Het ligt aan mijn bui.

Is absoluut een smaakkwestie. Ik weet ondertussen dat jij een 80's liefhebber bent.
Ik heb Yes leren kennen ten tijde van Owner Of A Lonely Heart en ben toen geleidelijk wat dieper gaan graven in hun verleden.
Maar niet alles vind ik even indrukwekkend. Ze hebben een aantal 70's platen gemaakt die niet door te komen zijn, maar The Yes Album, Close To The Edge, Fragile en Going To The One, zijn aanraders.
Uit 1980 heb je dan nog Drama. Anderson doet hier niet op mee, maar wel Trevor Horn en Geoff Downes (The Buggles.)
Prima, wat stevigere Yesplaat, ondanks dat ie met de grond gelijk werd gemaakt.

In feite heeft deze versie van Yes weinig meer te maken met de oude Yes.
90125 is absoluut mijn favorieten Yes plaat. Dat maakt ook direct duidelijk dat ik ook geen echte Yes liefhebber was of ben.

Ik vind Drama lekker duister. Heerlijk baswerk van Squire. Die man redt zowiezo elke plaat. En het drumwerk van Bruford in de 70's was ook erg smaakvol.

Fragile en Close to the Edge vind ik ook erg lekker. Ik ben gewoon niet zo'n Howe en Anderson-liefhebber.

Klopt. Vandaar ook de lage scores. Terwijl het muzikaal allemaal dik in orde is.

Anderson vind ik live een drama. Niet qua stem maar zijn presentatie doet me totaal niks.

Yes is gewoon een saaie en houterige rockgroep. Daar hebben wel meer 70's symfobands last van. Hier zit veel meer power in.

Overigens vind ik symfo live altijd een drama. Ik ga ook nooit naar liveoptredens van symfobands (behalve Marillion en Saga)....

Ik vind dit best een puike plaat met een glansrol voor Jon A in bijvoorbeeld Shoot High Aim Low, een van de betere Yes-nummers.

Shoot High Aim Low is hét nummer van de plaat.

Het mag dan de opvolger van 90125 zijn en ben ik een fan van Trevor Rabin. Als ik dit album (nog) draai slaat de vonk nauweijks over. Inderdaad Shoot High Aim Low is een nummer dat er echt uitspringt. Verder zal hem snel in de uitverkoopbakken tegenkomen.

Er staan wat cliche rocknummers op die helemaal niets met Yes te maken hebben. Almost Like Love en het logge titelnummer bijvoorbeeld. Had Rabin voor een soloplaat moeten bewaren.

Nooit GENESIS live gezien? Top lichtshow!!

Het was één van mijn eerste albums op cd en ik heb het dan ook (destijds) behoorlijk veel gedraaid.

Ik zie het geheel los van het jaren '70 werk van Yes, het is natuurlijk de directe opvolger van 90125.
Trevor Rabin is een geheel andere gitarist dan Steve Howe, dat is één. En Yes was zelf een beetje schuldig aan het om zeep helpen van hun eigen identiteit, na het vertrek van Anderson en Wakeman na Tormato.

De veranderde productietechnieken in die tijd, de jaren '80 en de zoektocht naar een nieuwe indentiteit leverde met Trevor Rabin een geheel andere plaat. Dat rechtvaardigt het geheel los te zien van de tijden van Yours is no disgrace.

Het levert bombast op, vet gitaarwerk en mooie stevige melodieën, begeleid door de herkenbare bas van Squire en de vocalen van Anderson.
Rabin is geen slecht gitarist, integendeel. Technisch zeer begaafd, vingervlug. En Yes maakte met hem prima albums in de jaren '80 en '90.

Alleen is er de conservatieve weerstand vanwege het verleden van Yes. De band had voor alle beoordelingen daarom ook geen Yes moeten heten maar Cinema, zoals ooit bedacht voor 90125, voordat Anderson weer zou meedoen aan het project. Door zijn komst waren er zoveel oud Yes gedienden dat het weer Yes ging heten.

Maar per saldo zie ik het maar als Cinema, dan kun je het mooi scheiden van de sentimenten. En dan kan de stampende melodieuze rock ook gelijk het aantal sterren krijgen waarvan ik vind dat de band daar recht op heeft.

Hé musican mooi betoog, maar ehh..vrij hoog cijfer

Zie dat ik hem in de platenkast heb staan. Zegt me eigenlijk totaal niets meer(buiten shoot high...) en dat zegt eigenlijk genoeg. Wellicht aangeschaft o.b.v. het sterke 90125.

Op dit album staan inderdaad enkele duidelijk mindere nummers. Met een overdaad aan "samplers", bijgeluiden, die de boel er niet interessanter op maken en ook nog eens gruwelijk gedateerd klinken. Neemt niet weg dat de productie voortreffelijk is, het geluid goed klinkt, en er op zich goed gemusiceerd wordt. Maar de som der delen maken het nog geen goed album vrees ik...

Ik zie nu voor het eerst, dat er hier wordt gekozen voor de kleur van de LP hoes (groen) terwijl ik het album niet beter ken als geel. Maar dat is dan weer de kleur van de cd.

Ik heb de eerste oorspronkelijke uitgave nog van Big Generator en het geluid heeft nog nooit aanleiding gegeven op zoek te gaan naar een digitale remaster. Het was destijds toch iets dat je behoorlijk van tafel blies.

Yes wilde nadrukkelijk een andere kant op, ver weg van Fragile en The Yes album. Die toen overigens nog maar een jaar of 15 oud waren.
Er werd gekozen voor bombast en het gitaarspel van Trevor Rabin. En dat hebben ze nog lang volgehouden, toch zeker een jaar of 12.

Ik vind het een bijzonder hoofdstuk uit de Yes geschiedenis en moet ook zeggen zeer gesteld te zijn op het prima werk van Rabin. Hij kwam op in een tijd dat eigenlijk gedacht werd dat symfonische rock (oude stijl) wel zo'n beetje dood en begraven was, het einde van een periode.

De giganten van toen waren jarenlang weggezet als rockdinosauriërs, rijp voor het museum. En rond 1980 was een band als Yes behoorlijk stuurloos geworden, met een album als Drama en de personele bezetting. Ze waren hun touch en feel kwijt en nog maar gezwegen over onderlinge ruzies.

Tegen die achtergrond was de komst van Rabin een godsgeschenk, zelfs Anderson was weer te porren voor deelname. Ook tegen die achtergrond bekeken, is Big Generator opnieuw een sterk album van Rabin. Anderson protesteert nog maar lichtjes met wat impulsen van een oudere muzikale gedachtegang.

Maar hij kon zijn muzikale ideën die overbleven later kwijt in Anderson, Bruford, Wakeman & Howe. Toen bleek dat de symfo helemaal niet dood was, alleen maar zat te wachten op de juiste mensen en de juiste muzikale ideeën.

Voor een goede beoordeling van Big Generator, moet de oude Yes volledig uit het hoofd worden gezet, anders wordt het altijd "de schaduw van". Dan blijkt het een prima album met goede songs. Lekker tempo, stevige bombast, uitstekende muzikanten.

Tja, de YesWest line-up. Het moest zo zijn, anders had Yes in het hevig veranderde muzikale landschap van de 80's nooit overleefd.
Yes moest dringend afgestoft worden, al laat Drama ( 1980) een veel verfrissender geheel horen dan het bij vlagen vervelende en matige Tormato.
In tegenstelling tot nu, werd er geen vervanger voor Jon Anderson geaacepteert.
En de arme Trevor Horn had ook in de verste verte niet het charisma van Anderson.

Cinema zou het moeten worden. De inmiddels onafscheidelijke Squire en White gaan in zee met de Zuid Afrikaan Trevor Rabin.
Oudgediende Tony Kaye er bij. En belangrijker....Jon Anderson komt langs en die vindt het mooi wat hij hoort.
Tot ongenoegen van Rabin wordt het Cinema project dan toch in Yes omgedoopt- als Jon dan toch meedoet.

Rabin is duidelijk niet de tweede Steve Howe. De stylist met zijn opmerkelijke jazzyspel die naadloos in de Yessound pastte.
Rabin is het type macho rockgitarist- wel een heel goede- met een goede kop, songwriters kwaliteiten en ook nog een uitstekend producer blijkt.
Hij bepaald al snel het geluid en dat staat verder dan ooit af van de oorspronkelijke Yes.
Het werkt op 90125, maar die heeft ook die grote hit.
Een fris album die sterk aanleunt tegen de A.O.R.
Ik kan er nog altijd goed naar luisteren.

Big Generator verschijnd pas 3 jaar na het grote succses van 90125 en grootschalige tours.
Maar hier blijkt dat Rabin de touwtjes wat te strak in handen heeft genomen.
Rabin is hier niet in staat gebleken Yes ook waardig de 90's in te lootsen.
Cliche's, een bomvolle invulling met misschien toendertijd hippe effecten ( maken nu een nogal gedateerde indruk) maar belangrijker; songmatig stelt het over het algemeen teleur.

Het album klinkt nog altijd helder, superstrak en mag ik stoer zeggen. Een typisch end 80's gelikt rockprodukt.
Het blijkt echter een dekmantel voor het songmatige aspect.
Het is YesWest, dus de vergelijking maken met het vroegere Yes is zinloos.
Een band mag doen en laten wat hij wil, en in dit geval gebeurde dit ook.

Los van dat alles is dit imo een teleurstellende plaat.

De CD had ik in '87 al snel in huis. Een erg koude winterdag, mijn waterkraan was bevroren. De vrieskou bleek echter ook doorgedrongen tot mijn beleving bij dit product. Ik had alles overleefd; Neil Young's Landing On Water, Genesis' Invisible Touch, Parsons' Stereotomy, maar dít werd me net teveel geweld aan de oren. Te hard, te koud, te technocratisch.
Op zeker moment dan ook maar verkocht en ik geloof niet dat ik daar ooit echt spijt van gehad heb. Onterecht en voorbarig misschien wel. Maar met het warme en emotioneel geladen Yes van Yessongs (livealbum 1973) en beste registratie van de band naar mijn idee, had dit heel weinig meer te maken.

Mooie stukjes overigens van Musician en Bikkel2.

opeens na jaren weer eens gedraaid. Dat stukje in Shoot High tussen Anderson en Rabin: 'someone shouted open the door, lookout'!! Zo vet.
Koud en technocratisch schrijft Fedde hierboven: klopt helemaal. Maar dit was dan ook de Yes van Rabin. 90125 en Talk zijn niet anders. Maar ook deze Yes heeft iets met name de zanglijnen van Anderson, Squire en Rabin. Op Big Gen staat een paar zwakke broeders maar met Rhythm of love, Shoot high, Final eyes en mijn favoriet I'm running eindigt hij wel op een dikke voldoende.

Uitermate zwak album van Yes ondanks de aanwezigheid van Trevor Rabin ( één van mijn favorites).
Alleen Shoot High Aim Low steekt er met kop en schouders boevn uit.
Nee dan is 90125 vele malen beter. Ook Talk vind ik zwaar tegenvallen overigens. Niet de beste Yes periode al zullen wel goed verdiend hebben aan 90125.