Nick Cave & The Bad Seeds - Push the Sky Away (2013)

Bedoel je Beasts Of Bourbon? Idd ook geweldige groep (alhoewel mss toch net een klasse lager)!

Ik vond Grinderman juist altijd een Beasts of Bourbon-light. Knal Sour Mash er maar eens in en je begrijpt wat ik bedoel.

Ik vind ''push the sky away'' een plaat die lang nodig heeft om opgang te komen. De eerste 4 nummers doen mij weinig, maar daarna komt er een sfeertje in de nummers die mij meer aanspreekt. Ik kan het niet verwoorden.
Ik begin daarom ook met 3 sterren. Kans op verhoging is er zeker, the Boatmans Call had bij mij eerst 2,5 ster wat nu op 4 sterren staat.

Hoera, nadat deze van luisterpaal af is gehaald eindelijk mijn eigen vinylexemplaat in huis
Wat blijft dit een topplaat!

Nick Cave heeft mijn hart gestolen met "No More Shall We Part"
De nummers op die CD raken mij nog steeds midden in mijn hart.
Sinsdien draai ik andere CD's van Nick, maar die komen niet in de buurt van No More.
Met "Push The Sky Away" komt hij wel weer in de richting , maar ook niet meer dan dat.
Ik blijf hem volgen, maar ik ben bang dat hij het niveau van No More niet meer haalt.

Ik houd van de beste man, maar ik vind deze plaat toch niet zo heel sterk. Jubilee Street is wel een pareltje.

Dat had hij bij mij al wat jaartjes eerder gedaan.

Ik merk dat heel veel mensen dat album zijn beste vinden. Voor mij is het juist één van zijn minste. Waar hij mij altijd weet te raken lukt dat niet met die plaat. Best opmerkelijk want ik geloof dat ik echt één van de weinigen ben die juist dat album als minder beschouw (en dat met notabene ook nog eens de McGarrigle zussen die ik hoog heb zitten).

Push The Sky Away is een prachtige afsluiten en het beste nummer van het album.

Heb ik voor t eerst van mijn leven maanden vantevoren kaarten voor Nick Cave, brengt ie zo'n album uit. Push The Sky Away is een verzameling gedichten op muziek. En schrijven kan ie natuurlijk. Water's Edge is mooi, en Jubilee is ook een mooie tekst. Maar muzikaal is het erg zuinig, om niet te zeggen arm. Af en toe spits ik even mijn oren omdat er iets gebeurt, zoals het einde van Jubille Street. Dan zakt het weer weg in gelijkmatig gekabbel. Bij Higgs Boson Blues veer ik weer even op, maar die haalt t ook niet bij zijn oudere blues.
Zijn fantastische verhalen maken nu plaats voor persoonlijke gedichten, waar hij als een soort oude viezerik in verschijnt die zijn moede hoofd schudt om de wereld. You grow cold, you grow old. Nee, niets om vrolijk van te worden.
De dubbelaar uit 2004 wordt zo alleen nog maar geweldiger, maar om de verkeerde reden. Mijn tachtigjarige schoonmoeder hoorde dit in de auto en noemde het 'bijbelmuziek' en ik vond het een aardige observatie. Ze verstaat geen Engels moet je weten.
Misschien helpt een scheiding, zoals bij Jack White? Ach nee, dat wens ik niemand toe. Maar ik hoop op beterschap.

Er gebeuren hier mijns inziens nochtans op muzikaal vlak 10 keer meer interessante dingen dan op pakweg het volgeproptere maar wat inspiratieloze Dig Lazarus Digg!! Wanneer artiesten plots de neiging hebben om opzichtig allerlei toeters en bellen boven te halen dan is dat niet zelden een indicatie dat de muze het wat laat afweten. Abbatoir Blues/Lyre if Orpheus vind ik (zoals wel vaker met dubbelaars) trouwens ook maar half-goed wegens toch net wat teveel filler. Wat mij betreft dus hun beste album sinds magnum opus No More Shall we Part. Al is dit album misschien wel meer Nick Cave & Warren Ellis dan Nick Cave & The Bad Seeds. Maar dat pakt goed uit net omdat Ellis van het type is die begrijpt dat minder nadrukkelijk spierballen-gerol wel degelijk een beter eindresultaat kan opleveren.

Dit is mijn eerste kennismaking met Nick Cave & The Bad Seeds . Ik heb de plaat nu twee keer beluisterd en vind Jubilee Street en Push The Sky Away heel erg mooie nummers. Dat dit een album is waar je in moet groeien besef ik me, want ik merk dat ik We No Who U R na de tweede luisterbeurt ook erg mooi vind. En wat een mooie teksten worden er geschreven.

Jij moet echt eens een hartig woordje met jezelf gaan praten Eric, want hier klopt inderdaad helemaal niks van.

Beste Eric, zelf vond ik het ook helemaal niets. Heb me er toe gezet om het vele malen kritisch te beluisteren. En ik moet het eerlijk bekennen dat ik te snel met mijn (negatieve) oordeel was.
Stem verhoogd naar een ruime voldoende. Soms moet je wat meer moeite doen om de muziek tot je door te laten dringen...

Ook voor mij de eerste echt kennismaking met Nick Cave. Natuurlijk kende ik zijn hitje met Minogue nog wel. En kwam laatst per toeval op fifteen feeth of pure white snow uit... wat een wereldnummer. Toen was mijn interesse gewekt en kwam ik op dit nieuwe album uit.

Ik heb hem al redelijk grijs gedraaid. Ontzettend mooie plaat is het. Ik heb zo'n gevoel dat dit een nieuwe ontdekking voor mij is. Net als een paar jaar geleden met Depeche Mode.

Welke albums van NC & TBS kunnen jullie mij aanraden? Het mag best 'een wat moeilijkere' plaat zijn.

Begin toch maar met No more shall we part zou ik zeggen. (Gooi er Let love in er achteraan als je wilt). Mooie in- & doorstappers wat betreft Cave...

No More Shall We Part, The Good Son en Henry's Dream zijn aanraders!

Nick Cave heeft mijn sympathie omdat hij zich het leplazarus werkt. Dichtbundels, boeken, filmscores, filmscripts, rockalbums, het kan niet op. Mijn probleem met Cave is alleen dat ik altijd een beetje moet lachen om zijn zwartgalligheid. Het lukt me gewoon niet om zijn teksten serieus te nemen. Telkens denk ik weer: man, zeur niet zo en wees blij dat het leven geen zin heeft. Dat lijkt me geen goed uitgangspunt om zijn albums te beoordelen dus laat ik het hier maar bij. Jammer van die snor, dat wel.

Of het leven nu wel of geen zin heeft, dat weet ik niet. Het lijkt me een filosofisch probleem. Wat mij niet meevalt, dat is de stem van Nick Cave, daar kan ik maar niet aan wennen. Drie albums van hem staan in mijn platenkast, maar ik kan er niet warm voor lopen. Dit album heb ik op de Luisterpaal beluisterd, maar een tweede luisterbeurt kon ik niet aan. Ik ken daarom maar geen rating toe deze keer.

Poeh, Kistenkuif, Ik ben niet zo heel bekend met het werk van Cave buiten zijn muziek om, maar als ik naar de muziek luister ervaar ik toch echt wat anders dan jij. Nick Cave is helemaal niet zwartgallig. Hij heeft wel een aantal zwartgallige nummers en veel van zijn muziek gaan over duistere zaken als moord en doodslag, maar zeker als je zijn recente werk erbij pakt merk je toch heel sterk dat Nick Cave een levensgenieter is.

Deze plaat is dan ook niet bepaald zwaarmoedig te noemen. Er gaat een bepaalde berusting van uit. Natuurlijk belichten nummers als Jubilee Street nog wel de donkerdere kanten van het leven, maar daar staan nummers als Mermaids tegenover met zinnen als ' I was the match that would fire up her snatch'. Op zulke momenten is Cave gewoon een simpele pretentieloze songwriter die helemaal niet zo zwaar tilt aan het leven of zelfs maar zijn imago als serieuze songwriter.

Dit is gewoon een lekker rustig voortkabbelend, maar zeer boeiend plaatje. Het is de Cave waar ik zo van hou, maar in weer een net iets ander jasje. 42 minuten en 40 seconden genieten geblazen

Ik zie het ook bepaald niet zo. Nick Cave is zeker een levensgenieter en een hele lieve gelovige jongen.

Oh, ik neem zo maar aan dat Nick Cave vast en zeker een toffe, godvrezende peer is die ook van het leven kan genieten. Ik kan alleen niet overweg met het merendeel van zijn onheilszwangere, semireligieuze teksten. That's all. In de categorie sombermannen luister ik daarom liever naar bijvoorbeeld Mark Lanegan en Micah P Hinson omdat ze me tekstueel én vocaal beter bevallen dan Nick Cave.

Mark Lanegan. Ook al zo'n lieve gelovige jongen.

Revival.

Machtig nummer.

Kistenkuif, dat hoeft geen probleem te zijn. Nick Cave is allerminst zwartgallig, en hij is dat ook nooit geweest. Hij behandelt vaak zwartgallige thema's, maar er zit altijd humor in zijn werk. Dat geldt voor zijn lyrics, boeken, scripts en interviews. Als jij zijn teksten serieus zou nemen, zou hij jou niet serieus nemen, vermoed ik. (Deze tragiek is veel interviewers ten deel gevallen in het verleden.)

Ik ben een groot liefhebber van Lanegans solo-werk, maar tekstueel bedient hij zich toch vooral van tamelijk cliche-matige rockretoriek. Dat kan je uiteraard beter bevallen, maar ik vind Caves maniakale zelkantpoezie van een andere orde.

Wat Cave heeft qua tekst hebben er niet veel en Lanegan toch ook niet echt nee.

Klopt. Mooie typering trouwens die aanstipt waarom het tussen Cave en mij niet klikt. Dat komt niet alleen door wat ik gemakshalve zijn zwartgalligheid noemde maar ook door zijn manier van schrijven. Ik hou het meest van verhalende songteksten die uitblinken door eenvoud. Dan ervaar ik ruimte voor eigen gevoel en interpretatie. Met zo weinig mogelijk woorden zoveel mogelijk zeggen of suggereren. Dat kan wat mij betreft zelfs met rockcliché's. Mits goed geplaatst. Nick Cave's teksten vertellen me letterlijk teveel en zeggen me daardoor te weinig. Hij weet me op die manier niet te raken. En met zijn stem en band trekt hij me zelden over de streep. Zelfs niet op dit laatste, minder 'maniakale' en meer meer berustende album. Maar omdat het een erkende klasbak is, ben ik toch altijd weer nieuwsgierig naar zijn volgende stap. Ook al weet ik vooraf dat....nou ja, zo dus. Daarom ook geen rating door mij vanwege mijn vooroordeel. Fair enough?

Meer dan 'fair enough'. Begrijp wat je bedoelt. Overigens is het knap hoe Lanegan het stof van de gemeenplaatsen weet te blazen, maar met die - en nu ga ik zelf op cliches over - zandpapieren whiskystem klinkt alles als dipsomane poezie - met name op Bubblegum, zijn finest hour wat mij betreft.

Ik had het nooit gedacht, maar Nick Cave heeft met Push the Sky Away een plaat gemaakt waar je u tegen kan zeggen. De volle 42 minuten heb ik zowel van de stem als van de muziek genoten. De plaat wist me heel vaak bij de lurven te nemen en de last, maar ook het genot en de zwarte humor voelde ik heel erg aan. Vooral Jubilee Street raakte me diep, wat er ook voor zorgde dat dit voor mij nu al één van de betere nummers van 2013 is. Eigenlijk kan ik weinig tot zelfs niet negatief zijn, maar omdat het voor mij wat te vroeg is onthoud ik me ook even van een hogere score. Maar ik weet heel zeker dat dit tegen het eind van het jaar veranderd en dat de kans op een plaats in mijn top tien van 2013 ook groot is.

Vooralsnog ben ik niet zo enthousiast als ik had gehoopt. Al 27 jaar is Nick Cave mijn grote muzikale liefde. Zoals in elke liefdesrelatie zijn er ups en downs. Dit album pakt me nog steeds niet. Ligt het aan het gemis van Harvey of moet het kwartje nog vallen
Zoals bij the lyre of orpheus of nocturama waar het kwartje ook pas laat of helemaal nooit viel.

Mijn favoriete Cave blijft de jonge rauwe energieke ongepolijste vuige Cave. Dit album krijgt wel een voldoende het blijft Cave en zijn stem is voor mij nu eenmaal een puur genot.

Wellicht weet het album me later nog te overtuigen naar een ruimere voldoende.

Fijn album om naar te luisteren,alleen de teksten doen mij niet zoveel Maar de emotie in zijn
stem maakt het helemaal goed!!!
Lyrics zijn natuurlijk subjectief!!!