menu

Nick Cave & The Bad Seeds - Push the Sky Away (2013)

mijn stem
4,20 (914)
914 stemmen

Australiƫ
Rock
Label: Bad Seed

  1. We No Who U R (4:04)
  2. Wide Lovely Eyes (3:40)
  3. Water's Edge (3:49)
  4. Jubilee Street (6:35)
  5. Mermaids (3:49)
  6. We Real Cool (4:18)
  7. Finishing Jubilee Street (4:28)
  8. Higgs Boson Blues (7:50)
  9. Push the Sky Away (4:07)
  10. Needle Boy * (4:04)
  11. Lightning Bolts * (3:42)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 42:40 (50:26)
zoeken in:
avatar van Slowgaze
4,0
Waarom zijn teksten 'natuurlijk' subjectief?

avatar van Stickman10
4,0
Slowgaze schreef:
Waarom zijn teksten 'natuurlijk' subjectief?


Omdat smaak persoonlijk is

avatar van Slowgaze
4,0
Dan is de muziek ook subjectief.

avatar van Stickman10
4,0
Als je mijn verhaal leest snap je wat ik bedoel

avatar van Deranged
Niets is subjectief. Objectivisme is de shit.

Ik zou bijna zeggen ftw maar dat gaat me toch iets te ver.

4,5
Ooit een keer op Sinterklaas(van mijn oude werk) Let Love In gekregen. Nooit verliefd op geworden. Ben ook nog niet heel oud, daar kan het aan liggen.
Doordat ik de artiest herkende op musicmeter 'Home' dacht ik; eens luitseren. Eerst We No who U R. Prachtig, ik ben dol op bomen, brengt mij terug naar jeugd, waarin veel bomen zijn geweest. En dan de gedachte, één goed nummer, de rest zal wel achterblijven.
Nee hoor, Jubilee Street de beste en de rest net zo goed als openingssong. WAUW, gewoonweg een prachtige plaat. Zo de treinin, het besneeuwde landschap door, op weg naar Gent vanaf Groningen. Ik weet wel welk album ik dan luister! Hoopgevende muziek!

yorgos.dalman
Ik zou bijna zeggen ftw maar dat gaat me toch iets te ver.
Laten we in deze koude, apathische wereld alstublieft toch allemaal even te ver gaan...

avatar van TheDiningDead
4,5
yorgos.dalman schreef:
(quote)
Laten we in deze koude, apathische wereld alstublieft toch allemaal even te ver gaan...


Ik zou zeggen dat we in deze manische, hyperbole wereld nou juist even niet te ver moeten gaan...

5,0
Alles lijkt raak op deze plaat. Nummers blijven al na drie keer luisteren hangen. Prachtige donkere sferen, dit kan wel eens uitgroeien tot een hele mooie. Voorlopig alvast een dikke 4 sterren.

avatar van stoepkrijt
3,5
Toen ik We No Who U R en Jubilee Street allebei een keer gehoord dacht ik maar 1 ding: Als Nick Cave maar niet dat hele album zo volmompelt! Nu blijkt dat hij dat wel gedaan heeft en eigenlijk is het helemaal niet zo storend als ik had gedacht. Dat is misschien maar goed ook, want hij klinkt als een oude vent die nog geen noot fatsoenlijk kan zingen
Push the Sky Away is een prima album. De 'zang' past perfect bij de muziek en de sfeer van de hele plaat. Wat ik wel jammer vind is dat alles wel erg veel op elkaar lijkt, maar dat kan makkelijk opgelost worden door vaak genoeg te luisteren.
Jubillee Street en We No Who U R horen niet voor niets tot de populairste tracks, want dat zijn twee van de beste nummers van dit album. Persoonlijk vind ik Mermaids (mooi melodieus refrein) en Push the Sky Away ook erg goed. Eigenlijk staan er helemaal geen slechte nummers op (hooguit We Real Cool) en zou ik dit album dus heel erg goed moeten vinden.
Maar toch: het is geen album dat ik gemakkelijk opzet. Ik zit in dubio en hoop dat de pure kwaliteit uiteindelijk toch de overhand neemt boven dat rare onderbuikgevoel. Dan kan ik mijn 4 sterren volledig rechtvaardigen.

Pimdo
Eigenlijk staan er helemaal geen slechte nummers op (hooguit We Real Cool) en zou ik dit album dus heel erg goed moeten vinden.


Kun je uitleggen waarom je We Real Cool een slecht nummer vindt? Ik vind dat nummer namelijk erg goed met die dreigende bas en die violen

k.grubs
Ik heb uiteindelijk iemand anders blij gemaakt met dit album. Niet eens op m'n itunes gezet. Benieuwd hoe het dan in november live klinkt.

avatar van stoepkrijt
3,5
Pimdo schreef:
(quote)


Kun je uitleggen waarom je We Real Cool een slecht nummer vindt? Ik vind dat nummer namelijk erg goed met die dreigende bas en die violen
Dat zou ik dolgraag willen, maar ik kan maar moeilijk onder woorden brengen wat ik van deze muziek vind, laat staan waarom ik sommige nummers goed of slecht vind. We Real Cool heeft in ieder geval een refrein dat me niet aanspreekt. Verder is het vooral een gevoelskwestie.

avatar van Booyo
4,5
Wat een ongelofelijk goed album. In eerste instantie lijkt het misschien niet bijster bijzonder. De nummers lijken voor sommigen misschien wat simpel en sober. Maar dit is typisch zo'n plaat die in haar soberheid volledig onder de huid kruipt. Gun het wel een aantal luisterbeurten. Wat een spanning komt hier vanaf, vaak gedragen door de violen. Goed voorbeeld is Jubilee Street, gelijk het hoogtepunt van deze plaat.

The problem was, she had a little black book,
And my name was written on every page.

Typerende tekst. Simpel, sober, spannend.

4,5*

4,0
Inderdaad...sober maar consistent. Donkere sfeer die je als een nevel omhult. Doet bij vlagen denken aan Lou Reed in zijn beste dagen.

avatar van AOVV
4,5
Weinig artiesten hebben een zo fel bejubeld oeuvre bij elkaar gevlochten als Nick Cave. Wat ie ook doet, het uiteindelijke eindproduct blijkt bijna altijd puur goud te zijn. Of het nu zijn filmmuziek is, zijn werk met The Birthday Party en zijn rauwe vroege platen, of zijn balladalbums. Onder de noemer Nick Cave & The Bad Seeds heeft deze klasbak het meeste roem vergaard.

Sinds de vorige plaat onder die naam, ‘Dig, Lazarus, Dig!!!’ zijn er enkele veranderingen opgetreden. Zo is Mick Harvey niet langer lid van The Bad Seeds, en heeft Cave met Warren Ellis, Martyn P. Casey en Jim Sclavunos een opvolger gemaakt voor het debuut van Grinderman. Geen bijzondere plaat, in mijn optiek, maar Grinderman is geen collectief dat in het leven is geroepen om bijzondere platen te maken, volgens mij. Het is eerder een uiterst handig vehikel om een keertje harder voort te denderen. Maar wat Nick Cave doet op zijn nieuwe plaat, ‘Push the Sky Away’, dat kan ie als de beste. En dat hoor ik ‘m dan ook het liefst van al doen.

Als we de cover van het album gaan bestuderen, zien we Nick Cave die – in zwart pak – zijn, overigens verrukkelijke, naakte eega (Susie Bick, die vroeger model voor Vivienne Westwood was, maar haar job opgaf toen ze met Cave trouwde) de deur lijkt te wijzen, al is het eerder een soort raam dat hij openhoudt, denk ik. Er zal een hele filosofie achter zitten, of net niet, maar ik vind het in ieder geval een beklijvend en begeesterend zicht. Een prima opmaat voor het album zelve, zoals later zou blijken.

‘Push the Sky Away’ is op het moment van dit schrijven het enige album van 2013 dat ik in huis heb. Dat is erg weinig, maar ik ben dit ook bewust gaan doen. De nieuwe Cave moest ik echter hebben, al zou de wereld ontploffen. Ik was na twee luisterbeurten al helemaal verkocht, en sinds ik het album in huis heb, lijken de puzzelstukjes, die al zo goed als inch perfect pasten, nog beter in te schuiven. Het plaatje klopt gewoon voor de volle 100 procent, de sfeer is onovertroffen, en dat maak je niet vaak mee. Dit is dan ook een plaat om voor eeuwig en altijd te koesteren.

Laat ik dan nu beginnen met wat tekst en uitleg te verschaffen over de bijzondere status die ik deze plaat toedicht. ‘Push the Sky Away’ is een tour de force waarvan ik nooit meer had gedacht dat Cave het nog in zich had. Oké, de beste kerel is een vakman, maar er lopen talloze artiesten rond die hun vak tot in de puntjes beheersen. Nu is dit nog wel wat anders; Nick Cave heeft zichzelf niet heruitgevonden, maar na het in mijn ogen wat mindere ‘Dig, Lazarus, Dig!!!’ en de tweede van Grinderman is dit weer een geweldig schot in de roos. Negen nummers, niks geen fillers of mindere momentjes, geen sfeerbreuken. Het is van begin tot eind één coherente sound, een mengeling tussen Cave’s eigen bekende stokpaardjes en de weemoed en relatieve zwaarte van het allerbeste van Tindersticks.

De eerste twee vrijgegeven nummers, ‘We No Who U R’ en het majestueuze ‘Jubilee Street’ ontlokten bij menig MuMe-user de naam Tindersticks. De meningen daaromtrent waren natuurlijk wel verdeeld, maar ik hoorde dit geluid er toch ook wel in terug. Ik wist meteen dat het goed zat, toen het hemelse ‘We No Who U R’ voor het eerst mijn oren bereikte. Een rustig, ietwat bevreemdend nummer, op die manier dat je dingen anders gaat bekijken, structuren, emoties, etc. Je kan het lome muziek vinden, maar het is net die loomheid die er zo’n speciaal karakter aan geven.

Het tempo ligt inderdaad niet hoog. Hoeft ook niet. Heel graag zelfs, dit festijn der traagheid. Nick Cave en kornuiten nemen er echt de tijd voor, en zo geven de songs zichzelf niet al te gauw prijs. Bij de veel popmuziek van tegenwoordig is het consumeren, consumeren, consumeren; niet bij ‘Push the Sky Away’. Het is een plaat die tijd nodig heeft, maar wel meteen een weinig van zijn pracht laat zien. Wie veel troeven in z’n hand heeft, laat ook niet meteen zijn kaarten zien.

Zoals eerder gezegd, een zwak nummer is hier in geen velden of wegen te bespeuren. Dat neemt niet weg dat er hoogtepunten zijn. De eerder genoemde opener en ‘Jubilee Street’ bijvoorbeeld, maken enorm veel indruk. Het eerste nummer is tekstueel ook een pareltje, zoals Nick Cave dat kan. Simpele tekst, weinig woorden, maar uitermate veelzeggend. In het CD-boekje staan de teksten trouwens geprint, met bijbehorende aanpassingen, zoals geschrapte woorden, haastig gekribbelde woorden en zwart gemarkeerde lijnen. Ook staat bij elke songtekst een stempel met een datum (dat zal de datum van schrijven wel zijn, ongeveer).

Neen, het eerste nummer heeft al meteen één van de mooiste zinsneden van dit jaar in zich: “The trees will stand like pleading hands”. Het is een beeld waarbij men zich een hele wereld kan voorstellen, maar in essentie is het gewoon een sfeerschets. Cave heeft het talent om op directe wijze in te spelen op de gedachten en gevoelen van zijn luisteraars. ‘Jubilee Street’ is dan tekstueel een ander paar mouwen, meer verhalend van aard. Het gaat over een al wat oudere prostituee die haar klanten verliest aan de hele roedel jonge Oost-Europese meisjes. Hier mengt Cave ook humor in zijn teksten, wat hij wel vaker doet.

“The problem was she had a little black book;
And my was written on every page;
A girl’s got to make ends meet, even on Jubilee Street”

Waar deze straat dan wel mag liggen, dat zou ik niet weten, maar de straatnaam zou wel ‘ns een metaforische verwijzing kunnen zijn. De naam heeft iets monumentaals, iets waar je respect voor dient te hebben. Uiteindelijk zijn het ook maar mensen, die, soms zelfs daartoe gedwongen, de eindjes aan elkaar proberen te knopen.

Een ander sterk nummer is het lange, donkere ‘Higgs Boson Blues’. De titel alleen al sprak me meteen aan, nog voor ik het nummer überhaupt had gehoord. Er is een tijdje heel wat ophef geweest wat betreft dit elementaire deeltje. De tekst is ondoorgrondelijk, met nogal wat verwijzingen, naar o.a. Hannah Montana/Miley Cyrus, een ziekte en verderf brengende missionaris en een illuster motel. Maar het boeiendst vind ik de passage over Robert Johnson en de duivel (Robert Johnson haalde de woede van de Kerk op zijn hals omdat hij ooit beweerde zijn ziel aan de duivel te hebben verkocht in ruil voor zijn exceptionele talent, en stierf naar verluidt letterlijk door de gifbeker te hebben gedronken). De toonzetting is aardedonker, grijs en grauw. Maar de drive in de stem van Cave en de dreiging die het ensemble aan instrumenten tentoonspreiden, is erg aanstekelijk. Het is dus een aanstekelijk nummer over duistere onderwerpen.

Ook de afsluitende titeltrack is erg sterk; statig en waardig, het heeft een grootse, plechtige sfeer rondom zich. Duw de lucht weg.. Iets wat in feite onmogelijk is, maar het is dan weer op erg verbeeldende wijze gebruikt, en het tekstuele simplisme van de opener vinden we hier ook in terug. Alsof Cave het zomaar uit zijn mouw schudt, zo natuurlijk komt het ook allemaal over.

De andere nummers zijn ook zeker de moeite. Het met een leuke tekst begiftigde ‘Mermaids’, sterke aanhangsel ‘Finishing Jubilee Street’, het spannende ‘We Real Cool’.. Ik heb de plaat nu toch al zo’n 14 à 15 keer beluisterd, en vind nog steeds bitter weinig punten van kritiek. De plaat gaat ook nergens vervelen, en dat is een hele prestatie, in acht genomen dat het tempo zo laag ligt. Bij menig andere plaat zou ik een plaatselijke geeuw niet kunnen onderdrukken; hier zit ik echter nu nog steeds elke keer als betoverd dik 40 minuten aan mijn CD-speler gekluisterd.

4,5 sterren

deric raven
Mooi Nick.

avatar van Slowgaze
4,0
Nick over Nick: goed bezig. Nu Nick nog over Nick.

avatar van Lau1986
3,5
Dit album is mijn kennismaking met Nick Cave en die is goed bevallen. Vooral het openingsnummer vind ik geweldig. De rest bevalt mij tot nu toe ook goed. Leuk album.

5,0
AOVV schreef:

Waar deze straat dan wel mag liggen, dat zou ik niet weten, maar de straatnaam zou wel ‘ns een metaforische verwijzing kunnen zijn.


ik heb ergens gelezen (volgens mij in nrc) dat dit een straat is in zijn huidige woonplaats, waar tegenwoordig gewoon starbucksen etc. te vinden zijn, maar dat hij zich die straat graag tientallen jaren geleden voorstelt, met donkere steegjes en hoeren.

Mooie review verder trouwens!

avatar van sonic10321
4,5
Ik heb de luxe editie gekocht van het album ... zeer mooie uitgave in boekvorm! teksten en foto's ... Er zit ook een DVD in met 2 nummers

Voor degene die van plan zijn om dit wonder schoon album te kopen ... koop de speciale editie De nummer zijn echt pareltjes

avatar van oceanvolta
4,5
Zojuist voor het eerst dit album op mijn eigen set afgespeeld en ik heb hem maar meteen met een halfje verhoogd. Wat een weergaloos mooie plaat! De donkere sfeer wordt zo mooi neergezet, zo subtiel vaak. Voor dit album moet je echt gaan zitten en heel aandachtig luisteren.
Het moment dat Higgs Boson Blues 'open barst' na 5:30 min is wat mij betreft het mooiste moment van de plaat. Maar eigenlijk staat het vol met wonderschone momenten.

avatar van Manuel
3,5
Maartenn schreef:
vinylexemplaat



avatar van Slowgaze
4,0
Ik voel 'm helaas nog niet echt, ondanks dat Cave toch echt een held van me is. Veel gaat na een redelijk aantal luisterbeurten nog wat langs mee heen, maar wat wel aankomt vind ik ook erg goed ('Higgs Boson Blues', 'Jubile Street', nog wat nummers, maar die twee schieten me zo snel te binnen). Ik vind ook dat sommige nummers iets te kort zijn en wel een wat langer outro of een tof muzikaal intermezzo hadden verdiend.

avatar van Forza
4,0
Ik ben nog niet heel erg bekend met Nick Cave, maar door dit album heb ik wel zin om meer van zijn werk te beluisteren.

Bij de eerste keer luisteren druipt de klasse meteen van dit album af, vooral bij een nummer als Jubilee street. En met als naam van het nummer 'Higgs Boson Blues' kun je gewoon niet meer fout gaan. Had wel gewild dat er nog meer van deze klassesongs opstonden. Maar ja, schrijf er maar eens meer dan twee...

Tot nu toe geef ik het album 4 sterren. Misschien ontdek ik ook nog wel wat goede dingen in de andere nummers.

avatar van (Blacksad)
4,5
Nice Cave & the Bad Seeds. Een naam als een klok in de muziekindustrie. Toch was ik helemaal niet bekend met zijn werk. Mijn muziekkennis over hem bleef bij enkele radiosingels én de soundtrack van “The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford” (geweldige film overigens). Het is ook meer dan normaal dat zijn werk bij mij niet al te bekend is. Voor mijn geboortejaar 1996 was al heel wat werk van hem uitgekomen. Later heb ik ook nooit echt interesse gevoeld om een album te kopen van hen. Tot een paar weken geleden. De bal ging aan het rollen bij het horen van de twee uitgekomen singles: We No Who U R en Jubilee Street.

De eerste was straf, de tweede magistraal. Jubilee Street werd na maar enkele luisterbeurten in mijn afspeellijst op Spotify gezet. Die afspeellijst bevat een lijst met 16 nummer die voor mij persoonlijk tot de beste aller tijden horen. De interesse was meteen gewekt, uiteraard. Ik heb het album een dag voor de officiële release aangekocht, die laatste dag wachten was er teveel aan. En of het een knaller is! Een knaller is geen juiste benaming voor een album dat uitblinkt in rust en eenvoud. En dat is meteen ook de sterkte van dit album. Het is prachtig om te horen hoe mooi muziek kan zijn ook met een minimum aan arrangementen.

Daarbij heb je natuurlijk ook nog die geweldige stem van Nick Cave. Zijn stem straalt de hele tijd een rust uit de perfect bij dit album past. Met grootste intensiteit zingt hij dit album naar een hoge klasse.

Het album verzwakt op geen enkel moment. Niet alle nummers zijn zo magistraal als Jubilee Street maar dat is ook onmogelijk. Nummers als We Real Cool, Water’s Edge, Higgs Boson Blues en Push the Sky Away zijn zonder meer beter dan 95% van de nummers die je te horen krijgt.

Met 9 nummers is Push the Sky Away niet bijzonder lang maar het album voelt wel helemaal af. Het zou spijtig zijn geweest om onnodige/mindere nummers erop te zetten om het album langer te maken. Die kunnen ze binnen een paar jaar op een deluxe versie zetten.

Push the Sky Away is een énorm aangename kennismaking met Nick Cave en die twee vooruitgestuurde singles blijken niet te liegen over de kwaliteit van de rest van het album.

Ik ga mij nog eens neerleggen en de gordijnen sluiten en hem nog eens door de boxen laten horen. Wat kan muziek het leven toch mooi maken…

“I’m flying”


(dit is mijn allereerste recensie. Ik heb hem zo goed mogelijk proberen schrijven, en ik ben er wel blij om )

avatar van Gloeilamp
5,0
(Blacksad) schreef:

(dit is mijn allereerste recensie. Ik heb hem zo goed mogelijk proberen schrijven, en ik ben er wel blij om )


Prima stuk hoor! Voor mij is Push the Sky Away eigenlijk ook de eerste kennismaking met Nick Cave geweest. Daarvoor een keer naar Henry's Dream geluisterd, maar dat kwam nog niet aan. Na dit album gehoord te hebben, heb ik dat album er ook weer eens bijgepakt en nu kan ik het erg waarderen.

Ik kan de komende tijd ook nog wel even vooruit met de grote discografie van Nick Cave

avatar van Wickerman
3,5
Leuk om te horen dat het album nieuwe luisteraars pakt!

Ik zelf schroef terug naar 3,5. Op dit moment pakken alleen 'We No Who U R', 'Jubilee Street', 'Finishing Jubilee Street' en 'Higgs Boson Blues' mij. 'Wide Lovely Eyes' heeft een geweldige tekst, maar muzikaal schuift het aan bij de overige nummers: niet helemaal mijn ding. Ik weet niet precies wat het is, maar ik voel totaal geen noodzaak om het volledige album nog eens op te zetten en ik stoor me eerder aan de 'slechte' nummers dan dat ik echt geniet van de goede nummers. Jammer. Helaas zet Nick Cave de lijn van Grinderman 2, die ik ook hit 'n' miss vond, door. Hoewel ik Cave's rustige werk beter kan waarderen, zet ik in dit geval toch liever Dig, Lazarus, Dig!!! op die een stuk constanter klinkt en ook plezieriger.

avatar van Slowgaze
4,0
Memorabele melodielijnen ontbreken geregeld, bedoel je zoiets? De nummers liggen vaak best in het verlengde van Grinderman, maar dan veel zachter, zoals hier al her en der al gezegd is, maar neem zo'n nummer als 'Water's Edge'. Broeierige sfeer, prominente baslijn; alleen zouden er in die context prominente vervormde gitaren langskomen en die zijn hier vervangen door viool en piano. Tja, dan merk je al snel dat zo'n nummer qua melodie niet heel sterk in elkaar zit.

avatar van Kronos
4,0
Nick Cave is volgens mij ook nooit de man geweest van grote melodieën, eerder van sfeer en spanning.

Gast
geplaatst: vandaag om 12:15 uur

geplaatst: vandaag om 12:15 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.