Nick Cave & The Bad Seeds - Push the Sky Away (2013)

Melody Nelson is inderdaad bombastischer, veel bombastischer eigenlijk, maar het voortkabbelende tempo en het repetitieve karakter van de nummers deden me aan Gainsbourg denken. De associatie is wellicht wat particulier en de verschillen zijn ongetwijfeld in het 'oor' springender; toch moest ik eraan denken...

Zelf hoor ik bijvoorbeeld weinig dat mij aan Leonard Cohen doet denken in Push the Sky Away en toch is dat een naam die ik regelmatig zie opduiken.

Ik vind het wel een mooie plaat, maar toch te kalm naar mijn smaak, te veel rustige nummers. Een beetje meer schwung had gemogen.

Laat ik de 200e stem uitbrengen, terwijl ik deze geweldige plaat voor de derde keer opzet. Voorlopige winnaar: Finishing Jubilee Street. 4,5*

Af en toe eens een rustige Cave plaat mag voor mij best, beetje tegengif voor het recente Grinderman-geweld! Ik ben erg enthousiast bij de eerste beluisterbeurten, en het zou mij verbazen dat ik mijn 4*-oordeel in de toekomst nog ga afzwakken, integendeel...

Niet iedereen is positief... YouTube - Nick Cave and The Bad Seeds - Push The Sky Away ALBUM REVIEW

Wat een fijne plaat is dit en wat een enorme verbetering t.o.v. Dig Lazarus Dig. Heerlijk die bezwerende, onderhuidse spanning. De laatste twee nummers zijn echt fenomenaal. Komt makkelijk bij zijn beste werk in de buurt.

Voor mij een 0,5 er bij. Wat een vreselijk lekker album is dit zeg. Begin de nummers een beetje in m'n hoofd te krijgen. Verdorie wat goed. Topper van 2013 voor mij so far.

Nope, dit wordt em niet voor mij. Flink contrast tussen de goede en de matige nummers zeg. Vooral het drieluik Mermaids, We Real Cool en Finishing Jubilee Street doet me helemaal niks. Vind het allemaal wel erg vrijblijvend klinken, niks voor Nick Cave. De toppers Jubilee Street, We No Wo U R en Higgs Boson Blues redden het album van een onvoldoende.

Word er - na een paar keer draaien - nog niet warm of koud van. Het kabbelt wel heel erg.

Ik heb associaties met Peter Gabriel.....beetje vreemd, ik geef het toe maar probeer maar eens een link te leggen tussen Sky Blue van Peter Gabriel en Finishing Jubilee Street.
Overigens wint Gabriel het

Wow...!

Ik ben al een behoorlijke tijd fan van Cave, maar ik was 'm een beetje kwijt in zijn snorrentijd en met Grinderman. Niet helemaal mijn ding.

Qua stijl is er niet zoveel variatie op deze nieuwe, en dan is er al gauw het gevaar dat ik het na enkele tracks wel gezien heb. Maar nu niet. Ik heb hem al meerdere weken afgespeeld, hoor telkens nieuwe dingetjes!

Zijn stem is ongelooflijk goed geworden door de jaren heen, de teksten goed verstaanbaar, en de muziek...

Ik ben volkomen van mijn sokken geslagen, kan het niet goed onder woorden brengen waaróm ik dat ben. Maar ik vind dit één van de beste Cave-producties! Zijn Grindermantijd is wat mij betreft nu voltooid verleden tijd en daar ben ik persoonlijk niet rouwig om.

Doe maar meteen een volle 5 terwijl ik 'm nog maar weer een keertje op zet!

Beetje uit het oog verloren maar weer helemaal terug met deze plaat. Op Youtube audio gevonden van het concert Nick Cave & the Bad Seeds - Admiralspalast, Berlin 13 February 2013 FM Recording. Hier is de link:

YouTube - Nick Cave - Full Audio Concert Part I - Berlin Admiralspalast - live 2013

De eerste luisterbeurt was niet echt overtuigend, ik vond de meeste songs nogal inwisselbaar en het kabbelde maar wat voort. Maar goed, ik heb die deluxe editie niet voor niets gekocht en dus ga ik eerst nog een paar keer luisteren, alvorens te stemmen.

Imponerend album van meneer Cave. Misschien wel een van zijn beste.

Geen muziek waarvan je - ik althans - direct zegt ''jeetje wat is dit interessant''. Toch blijft ik het album weer op willen zetten, er zit dus toch iets heel interessants in, ik weet nog niet helemaal wat.

En dat zijn vaak de beste platen. Platen die boeien, maar niet alles blootgeven, niet prijsgeven waar de kracht in zit. Zoek het zelf maar uit. En doe er gerust 20 luisterbeurten over voordat je die ene subtiele verandering in de baspartij of die zanglijn eruit haalt, ik noem maar wat. Dit zou wel eens zo'n plaat kunnen zijn. Dank u, Nick Cave.

helemaal eens met crosskip, 3,5 en meer zal het niet worden, te weinig variatie, beetje ideeënarmoede of een te grote vernieuwingsdrang in de zoektocht naar een nieuw geluid?
Een halve misser voor mij, bengelt ergens in de onderste regionen van de Nick Cave & the Bad Seeds discografie.

zopas nog eens "no more shall we part" gespeeld, sjonge hierbij vergeleken valt "push the sky away" wel heel mager uit.

Heb de cd een aantal keer beluisterd, met aandacht en tussendoor en mijn conclusie is dat dit de saaiste cd is die ik in lange tijd heb geluisterd. Er gebeurt werkelijk niets spannends op deze cd en alleen de teksten en de stem van Nick Cave kunnen de plaat niet redden. Ik vermoed dat de band zich ook stierlijk verveelt heeft bij het opnemen. 2,5* omdat Cave wel mijn crediet blijft houden en gewoon de volgende keer uit zijn winterslaap is opgestaan.

Als tegengewicht voor kawoeper: ik vind dit de beste release van 2013 die ik tot nu toe gehoord heb. Zie hier mijn recensie: recensie: Nick Cave & The Bad Seeds – Push the Sky Away | mousique.nl - mousique.wordpress.com

Dit album spontaan meegenomen bij het ophalen van een ander album. Push the Sky away werd gespeeld in de zaak en wat ik hoorde beviel mij wel. De hoes weet de juiste sfeer te raken en er zat ook nog 1 single erbij ingesloten samen. Nick Cave leerde ik kennen via het album Kickin against the Pricks dat toen ik wat meer 'alternatieve' muziek ging luisteren, een van de 1ste albums was die dat meer vertegenwoordigde. Saai en eenvormig is het m.i. nergens. Elk nummer heeft zijn eigen 'gezicht'. Bij elk nummer wordt er een andere sfeer neergezet en komen subtiel andere 'kleuren' op de voorgrond, waardoor de hartslag welliswaar hetzelfde blijft, maar de beleving totaal anders. Dat kan door een bepaalde drumroffel zijn, een akoestisch rifje, de intonatie van Cave zelf. Hiervoor heb je een back-up nodig die dat goed aanvoelt en zich kan schikken ter dienste van het nummer zelf en dat doen The Bad Seeds fantastisch. Elk nummer is voor mij een genot om naar te luisteren en mag voor mij wel even doorgaan, terwijl tegelijkertijd ik niet kan wachten tot het volgende nummer zich kenbaar maakt. Kant B kenmerkt zich iets meer door de wat meer omlijste muzikale begeleiding, waar Kant A meer de kunst van het weglaten herbergt. Jubilee Street kent een apart vervolg in Finishing Jubilee Street, waarvan de sfeer ook veel aan de Velvet Underground doet denken en m.n. de viool van John Cale. Een album die bij mij direct onder de huid weet te kruipen.

Het begin van Jubilee Street lijkt veel op Rosie van Claw Boys Claw.

Het slechtste wat ik in de laatste 10 jaar gehoord heb.

Over een week of 2 zit onze Sjakie op *****
http://www.musicmeter.nl/user/22485

Nog verdere, uh, redenen, ofzo?

Ik bedoel dus de slechtste van Cave. Ik bezit een aantal van zijn albums en mag er ook graag naar luisteren. Alleen dit album pakt me voor geen meter. Het komt gewoon niet binnen. Het klinkt allemeaal hetzelfde en van zijn zang moet de plaat het ook niet hebben. Misschien dat het nog gaat komen maar ik heb het album net voor de vijfde keer beluisterd en het doed me vooralsnog niets.

.Over een week of 2 zit onze Sjakie op ****

Wie weet...

Welke Cave albums heb je, Sjakie? Als je referentiekader hoofdzakelijk bestaat uit Caves vuigere, rockende werk, kan ik me voorstellen dat dit album een vreemde eend in de bijt is.

Ikzelf ben bijvoorbeeld een grote fan van het titelnummer en 'Stranger Than Kindness' van Your Funeral ... My Trial. Wanneer je die nummers als vertrekpunt neemt is het geen grote stap naar het geluid van Push the Sky Away.

The Good Son, Let Love In, Murder Ballads, The Boatman´s Call en No More Shall We Part.
Niet allen het ruige werk dus.. Maar goed, dit album pakt me niet. (althans nog niet) Ik vindt het eentonig, zonder melodie. Ik geef in ieder geval niet op. Ga het zeker de komende dagen nog eens intensief beluisteren.

Dit is Nick Cave zoals ik hem graag hoor. The Boatman's Call, No More Shall We Part en Abbatoir Blues / The Lyre of Orpheus vind ik zijn beste platen, en dit sluit hier bij aan, al is de sfeer hier wat dreigender dan op die voorgaande platen.

Aanvankelijk had ik een beetje het gevoel dat de nummers wat voortkabbelden, maar langzaam aan begonnen ze te groeien. 'Jubilee Street' is natuurlijk geweldig, en meteen het meest uitbundige nummer van de plaat. Maar ook 'Wide Lovely Eyes', 'Water's Edge' (heerlijk dreigend sfeertje mede door het vioolspel van Warren Ellis), 'Mermaids' 'We Real Cool' en 'Finishing Jubilee Street' zijn pareltjes. 'Higgs Boson Blues' ben ik nog niet helemaal over uit.

Grinderman en 'Dig Lazarus Dig!!!' waren zeker niet slecht, maar op het ingetogen werk zoals dit komt Nick Cave wat mij betreft echt het beste uit de verf. 4*, wellicht later nog een halfje erbij.

Ohja, de Special Edition is niet echt de moeite waard. Twee nummers (samen 8 minuten) met wat beelden uit de studio. 'Needle Boy' is nog wel aardig (heeft wat weg van 'Water's Edge'), maar 'Lightning Bolts', met nogal vergezochte praattekst over Zeus (en de 'girls from Jubilee Street' komen weer om de hoek kijken) is niet echt geweldig. Het is in ieder geval te horen waarom beiden het album niet gehaald hebben.

Ik begrijp dat een goed statement om de zoveel tijd geen kwaad kan, maar 1,5* voor dit album is wel érg weinig...

Hij is terug! Eindelijk weer een echt goede plaat sinds Your Funeral My Trial. Absoluut hoogtepunt Higgs Boson Blues, wat een nummer, net zo intens als Sonny's Burning maar op een heel andere wijze. Heeft iemand al Easts of Bourbon genoemd? Heeft het soms wel wat van weg zijn ook Australian dus... en soms Songs Ohia, dat geweldige minimale, prachtig.